Με αφορμή τις παραιτήσεις από τη Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Λάρισας

Πίσω από τις τρείς παραιτήσεις στελεχών με μεγάλη διαδρομή στην οργάνωση του ΠΑΣΟΚ της Λάρισας, κρύβεται το δράμα ενός κόμματος που ζει με τον πιο έντονο τρόπο εδώ και πολλούς μήνες την κορύφωση της πολιτικής του απαξίωσης, αλλά και την κορύφωση της οργανωτικής του αποσύνθεσης.

Οι τρείς είναι προφανέστατα το δένδρο και πίσω τους κρύβεται το δάσος, που δεν είναι άλλο από τη πλήρη οργανωτική αποδιάρθρωση. Γιατί τα φαινόμενα αυτά δεν είναι τωρινά. Είναι το μακροχρόνιο αποτέλεσμα της απορρόφησης του κόμματος από το κράτος, της «εκσυγχρονιστικής» περιόδου της λογικής : «ότι δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, ας το αποδυναμώσουμε» και βεβαίως της πρόσφατης περιόδου όπου από τη μία πολιτικές ασύμβατες και αντίθετες με τις ιδεολογικές κατευθύνσεις και από την άλλη η δημιουργία ενός ηγετικού κύκλου σε επίπεδο κυβέρνησης και κόμματος, χωρίς κομματική συνείδηση, οδήγησε στην πλήρη περιθωριοποίηση των οργανώσεων και τον εκμηδενισμό κάθε πολιτικής διαδικασίας .

Οι πολιτικές της σημερινής Κυβέρνησης οδήγησαν στη σύγκρουση με ένα μεγάλο μέρος του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ και τη στοχοποίηση του συνδικαλισμού, με το γενικευμένο χαρακτηρισμό σαν «συντεχνία». Οι προκλητικές αναφορές κυβερνητικών στελεχών για τους δημοσίους υπαλλήλους οδήγησαν στη σύγκρουση με ένα άλλο μεγάλο κομμάτι του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ (δεν είναι τυχαίες οι αποφάσεις απογαλακτισμού συνδικαλιστικών οργανώσεων από το κόμμα). Τέλος οι νεοσυντηρητικές πολιτικές της αφαίμαξης των εισοδημάτων και των συντάξεων, της αυξημένης φορολογίας και του κάθε είδους χαρατσιού, οδήγησαν στην απογοήτευση, την αντίδραση, την οργή του υπολοίπου κομματιού του κινήματος. Οι μόνοι που εμφανίζονται ικανοποιημένοι από τις εξελίξεις είναι είτε όσοι προσδοκούν στη διατήρηση των κυβερνητικών τους θέσεων, είτε όσοι βρέθηκαν προσφάτως στο ΠΑΣΟΚ, ενταγμένοι κυρίως στο στενό Πρωθυπουργικό περιβάλλον, που σαν χαμαιλέοντες ωραιοποιούν τις καταστάσεις προσβλέποντας  μέσα από τη διάλυση του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ, στη δική τους ατομική ανέλιξη.

Επειδή ούτε την ιστορία του κινήματος γνωρίζουν, ούτε συνείδηση παράταξης έχουν, δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι με τη δική τους συμβολή πριονίζεται το δένδρο πάνω στο οποίο στηρίζονται. Δεν γνωρίζουν και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αν το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να υπάρχει στην πολιτική σκηνή της χώρας τόσα χρόνια και να αντέχει κρίσεις και εξωγενείς προσπάθειες διάλυσης του, αυτό οφείλεται στην ύπαρξη και λειτουργία της οργάνωσης του και στη στάση των στελεχών και των μελών του.

Κόμμα χωρίς ξεκάθαρη ιδεολογία, χωρίς πολιτικές διαδικασίες, χωρίς αναπαραγωγή στελεχών, χωρίς παρουσία στους εργασιακούς χώρους ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει. Όπως επίσης και Κυβέρνηση που θα έχει απέναντι της σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού.

Η επιλογή της αποδυνάμωσης του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ είναι μια επιλογή ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ. Δεν το θέλουν εμπόδιο στις πολιτικές τους, δεν το θέλουν γιατί γνωρίζουν ότι το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ υπάρχει συζητά, αποφασίζει, αντιδρά, προτείνει και υλοποιεί.

Αυτή η ισορροπία τρόμου  πρέπει να ανατραπεί. Αυτές οι λογικές της ηγετικής ομάδας πρέπει να ανατραπούν. Πρέπει να διεκδικήσουμε ξανά το ΠΑΣΟΚ της εθνικής αξιοπρέπειας, της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης. Να αντιπαρατεθούμε με το ΠΑΣΟΚ του Νεοφιλελευθερισμού, της υποτέλειας, της εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας, της καταστροφής όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων και των κατακτήσεων του Λαού μας.

Έχουμε χρέος να αντισταθούμε σε όσους επιδιώκουν την διάλυση μας, σε όσους επιθυμούν να μας  καταστήσουν άβουλα, απολίτικα όντα, για να υλοποιήσουν πιο εύκολα τους σχεδιασμούς τους.

Το ζήτημα είναι αν θα αναλάβουμε την ευθύνη να κρατήσουμε ενωμένη τη δημοκρατική παράταξη και το ΠΑΣΟΚ ανασυγκροτημένο και στη σωστή ιδεολογική κατεύθυνση.

Αν κατανοήσουμε την ανάγκη ενός σοσιαλιστικού και αριστερού συλλογικού υποκειμένου. Η σοσιαλιστική αριστερά, πρέπει να αναλάβει πλήρως τη θεωρητική, ιδεολογική  και οργανωτική της αποστολή.

Πρέπει να κινητοποιήσει, όπως έκανε πάντα, εκείνον που δεν θέλει πια να τον υποτάσσουν, εκείνους που θέλουν να δράσουν για να επηρεάσουν το μέλλον.

 

Βασίλης Ραούλης

(Δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 27 Οκτωβρλίου στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»)

Παραιτήσεις στη Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Λάρισας

Παραιτήσεις τριών μελών της είχαμε στη σημερινή συνεδρίαση της Ν.Ε. του ΠΑΣΟΚ Λάρισας, κάνοντας ακόμα πιο φανερό το κλίμα που επικρατεί στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ σήμερα. Ο Στέφανος Λιόντης αναπληρωτής γραμματέας της Ν.Ε., ο Κώστας Κούτρας πρώην γραμματέας Ν.Ε. και από τα παλιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ στη Λάρισα και ο Κώστας Σοφός, συνδικαλιστής στον ΟΣΕ με μεγάλη παρουσία στα τοπικά όργανα του ΠΑΣΟΚ, κατέθεσαν τις παριατήσεις τους, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο την αντίθεση τους στις ασκούμενες πολιτικές αλλά και την απαξίωση του οργανωμένου ΠΑΣΟΚ.

Οι συγκεκριμένες παραιτήσεις καταδεικνύουν το τεράστιο οργανωτικό και πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα το ΠΑΣΟΚ, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών του βρίσκεται απενεργοποιημένη την ίδια στιγμή που η θητεία των οργάνων του έχει λήξει ήδη από τον περασμένο Μάιο.

Αν στις σημερινές παραιτήσεις προστεθεί και η μόνιμη απουσία από τις συνεδριάσεις τουλάχιστον άλλων τριών εκλεγμένων μελών της, είναι προφανές όχι μόνο το πρόβλημα στο κορυφαίο όργανο του ΠΑΣΟΚ στο νομό.

Καθόλου τυχαίο αν αναλογιστεί κανείς τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο οργανωμένο ΠΑΣΟΚ. Και ακολουθούν και άλλες εξελίξεις…

«Κοινωνικός Σύνδεσμος», η πολιτική κίνηση Φλωρίδη, Δοξιάδη, Στουρνάρα

«Κοινωνικός Σύνδεσμος» είναι το όνομα της πολιτικής πρωτοβουλίας προσωπικοτήτων, μεταξύ των οποίων ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Φλωρίδης, ο συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης, οι οικονομολόγοι Γιάννης Στουρνάρας και Αρίστος Δοξιάδης κ.α., η ίδρυση της οποίας εξαγγέλθηκε την Τρίτη.

Στόχος της κίνησης είναι -σύμφωνα με τους ομιλητές στην παρουσίαση- να απαντηθεί το δίλημμα: «προχωράμε τη χώρα μπροστά μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια ή αγωνιζόμαστε για τη διατήρηση του χτες;».

Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Σε κατάσταση πανικού!

Την έκβαση της συνόδου κορυφής αναμένει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, πολλοί βουλευτές της οποίας βρίσκονται σε οριακό σημείο ζητώντας ανοιχτά από τον πρωθυπουργό να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες από την επόμενη κιόλας μέρα.

Σύμφωνα με το Mega, στο κυβερνών κόμμα συζητούν το ενδεχόμενο οι αποφάσεις που θα ληφθούν για την Ελλάδα να έχουν αυξημένη νομιμοποίηση και δεν απορρίπτουν ιδέες όπως μια ψηφοφορία στη Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών ή ακόμα και κυβέρνηση συνεργασίας των δυο μεγάλων κομμάτων.

Δεν φαίνεται να συζητείται πάντως στο μέγαρο Μαξίμου, το σενάριο των πρόωρων εκλογών. Ορισμένοι πάντως ζητούν εκλογές ενώ κάποιοι άλλοι προτείνουν τη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας ή τουλάχιστον ένα δομικό ανασχηματισμό με την συμμετοχή στην κυβέρνηση προσώπων ακόμη και εκτός ΠΑΣΟΚ.

«Να γίνει μια αλλαγή κυβερνητική ώστε να μπούνε και πρόσωπα ικανά έξω από το χώρο του ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου επικεφαλής, αλλιώς δεν βλέπω τίποτα άλλο εκτός από εκλογές», τόνισε ο βουλευτής κ. Ντίνος Βρεττός.

Αίσθηση προκάλεσαν επίσης οι δηλώσεις του βουλευτή κ. Μίμη Ανδρουλάκη στο ίδιο κανάλι, με τις οποίες απέδωσε με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο την κατάσταση της χώρας στην αδυναμία συνεννόησης μεταξύ των κ.κ. Γ. Παπανδρέου και Αντ. Σαμαρά.

«Με πλήρη ευθύνη το λέω τώρα και χωρίς να μασάω τα λόγια μου, ότι υπάρχει μια προφανής άτυπη συμπαιγνία μεταξύ των αντιπάλων συμπαικτών -μεγάλων και μικρών- για τη διαιώνιση ενός σκηνικού που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Τι παριστάνει ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς; Τι παριστάνουνε; Μεγάλωσαν στα ίδια προάστια, στις ίδιες οικογένειες, σπούδασαν στα ίδια σχολεία, στα ίδια αμερικάνικα πανεπιστήμια, και τις ίδιες γκόμενες μπορεί να είχανε, είναι φίλοι και δεν μπορούν να συνεννοηθούν για την πατρίδα σε ένα ελάχιστο;», είπε ο κ. Ανδρουλάκης.

Χαρακτήρισε επίσης τον εαυτό του ως ανεξάρτητο βουλευτή, φιλοξενούμενο στο ΠΑΣΟΚ, αν και όπως είπε παρά τις διαφωνίες του δεν μπορεί να αναλάβει την ευθύνη να ρίξει την κυβέρνηση, για την οποία όμως χρησιμοποίησε ιδιαίτερα σκληρές εκφράσεις. Αναφορικά με πιθανή διαγραφή του μετά τα όσα είπε στην εκπομπή, τόνισε ότι αυτό δεν τον ενδιαφέρει παρά μόνο η πατρίδα.

Εν τω μεταξύ αποκαλυπτική της κατάστασης που επικρατεί ήταν η παρουσία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, στη χθεσινή εκπομπή του Γ. Πρετεντέρη στο Mega. 11 βουλευτές με εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις ο καθένας, που κατέληγαν σε ένα λογικό συμπέρασμα: Το ότι δεν θέλουν να τραβήξουν άλλο μόνοι τους το βάρος των εξελίξεων! Μια εικόνα Βαβέλ με τον ένα να ζητά εκλογές, την άλλη να ζητά Κυβέρνηση Συνεργασίας, τον τρίτο να ζητά Κυβέρνηση Προσωπικοτήτων και άλλο να θεωρεί ότι δεν πρέπει να γίνει τίποτα από όλα αυτά.

Οι περισσότεροι  εθνοπατέρες κι εθνομητέρες να οικτίρουν την τύχη τους. Καθώς υπερψηφίζουν διαρκώς (έστω και με το πιστόλι στον κρόταφο) το ένα νομοσχέδιο-καρμανιόλα μετά το άλλο. Ψάχνουν τρόπο ν’ απεγκλωβιστούν από την μέγγενη αυτή, αλλά φως στον ορίζοντα πουθενά.

Η αναζήτηση μιας συγκυβέρνησης με τη ΝΔ αποτελεί, για αρκετούς εξ’ αυτών, ιδανικό σενάριο. Μόνο που δεν είναι εφικτό κάτι τέτοιο, τουλάχιστο σε αυτήν την φάση. Το μαρτύριο συνεχίζεται, αλλά … ας πρόσεχαν.

Και κάτι τελευταίο : Οι πολίτες αυτής της χώρας ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές και ανέδειξαν Κυβέρνηση. Οποιαδήποτε εξέλιξη που θα είναι διαφορετική από αυτή, πρέπει να έχει την έγκριση του λαού. Δεν γίνεται να ψηφίζεις Α και να σου προκύπτει Ω. Αν λοιπόν , λέω με το φτωχό μου το μυαλό, κάποιοι δεν μπορούν ή θεωρούν ότι αυτή η Κοινοβουλευτική πλειοψηφία έφθασε στα όρια της, η λύση είναι μία και μοναδική : Να ζητηθεί η ετυμηγορία του λαού.

Γιατί ο Βενιζέλος δείχνει αυξημένη πλειοψηφία;

Θα περίμενε κανείς αυτές τις ώρες οι πολιτικοί που καλούνται να διαχειριστούν μια από τις πιο κρίσιμες διαπραγματεύσεις στην ιστορία της Ελλάδας να έχουν το μυαλό τους σε αυτά που πρέπει. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί η απροσεξία τους στη διάρκεια του κουρέματος μπορεί να τους κόψει κανένα …αυτί.

Δεν ξέρω ποια σκοπιμότητα εξυπηρετούν οι δηλώσεις Βενιζέλου πριν από λίγο περί ψήφισης από ευρεία πλειοψηφία από τη Βουλή της ευρωπαϊκής συμφωνίας για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους:

«Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση θεωρεί ότι τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυξημένο αίσθημα ευθύνης και ως εκ τούτου να ψηφίζονται ει δυνατόν στη Βουλή με ευρεία πλειοψηφία, όχι επειδή αυτό είναι νομικά αναγκαίο, αλλά γιατί αυτό είναι εθνικά επιβεβλημένο και πολιτικά υπεύθυνο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Βενιζέλος ερωτηθείς σχετικά.

Ουδεμία αντίρρηση. Πολύ περισσότερο αν αυτές οι αποφάσεις έχουν να κάνουν με απώλεια εθνικής κυριαρχίας και όταν είναι δεδομένο ότι βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις διαθέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Δεδομένο επίσης είναι ότι με δεδομένη τη στάση των άλλων κομμάτων στη Βουλή, αυτή η διαδικασία ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ. Άρα στην ουσία ο κ. Βενιζέλος προκυρήσσει σήμερα τις επόμενες εκλογές.

Το περίεργο δεν είναι αυτό. Το περίεργο είναι ότι μέχρι πριν από λίγο καιρό θεωρούσε ο ίδιος τις εκλογές καταστροφικές για τη χώρα.

Σε συνδυασμό βέβαια με τις τοποθετήσεις βουλευτών του κυβερνόντος κόμματος περί αναγκαιότητας Κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας, άρα της αναγνώρισης της αδυναμίας της Κυβέρνησης να ανταποκριθεί στα καθήκοντα της, οδηγούμαστε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο σχεδιασμός για την «επόμενη ημέρα» αρχίζει και υλοποιείται.

Τυχαίο ; Δεν νομίζω!

Λάρισα, η πρωταθλήτρια των Καγιέν

Ότι η Ελλάδα είναι, κατά κεφαλήν, η πρώτη χώρα, παγκοσμίως, στους ιδιοκτήτες Καγιέν ήταν γνωστό. Όχι όμως και ότι η απόλυτη πρωταθλήτρια στη συγκεκριμένη επίδοση είναι η Λάρισα, όπως αναφέρει σε ένα -κατά τα άλλα- μελαγχολικό στις διαπιστώσεις του άρθρο ο Ηρακλής Πολεμαρχάκις, πρώην επικεφαλής του οικονομικού γραφείου του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου.

«Η «πρωτεύουσα» των Πόρσε Καγιέν δεν είναι λοιπόν ούτε το Λονδίνο, ούτε η Νέα Υόρκη, αλλά η Λάρισα, μια πόλη 250.000 κατοίκων, γεγονός που έχει μετατραπεί σε προσφιλές θέμα συζήτησης στην Στουτγγάρδη, το λίκνο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας» γράφει ο Ηρακλής Πολεμαρχάκις στο περιοδικό του βρετανικού πανεπιστημίου Γουόρικ όπου και διδάσκει.

Ο καθηγητής, επισημαίνει το αυτονόητο: Ότι το συγκεκριμένο ρεκόρ είναι μάλλον περίεργο για μια αγροτική περιοχή, πόσω μάλλον εάν κανείς αναλογιστεί ότι ο αγροτικός τομέας στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά ανθηρός μπορεί να χαρακτηρισθεί, δεδομένου ότι η αγροτική παραγωγή αποτελεί μόλις το 3,2% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (στοιχεία 2009) από 6,65% που ήταν το 2000 ενώ τα κονδύλια και οι επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνιστούν περίπου το μισό του εθνικού αγροτικού εισοδήματος.

«Πριν από ένα δυο χρόνια ο αριθμός των Πόρσε Καγιέν που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα, ξεπερνούσε τον αριθμό των Ελλήνων που δήλωναν εισόδημα άνω των 50.000 ευρώ και πλήρωναν τους αντίστοιχους φόρους», τονίζει ο κ. Πολεμαρχάκις, επισημαίνοντας ότι το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο μισό της τιμής αγοράς (περίπου 100.000 ευρώ) μιας Πόρσε Καγιέν.

«Η σουρεαλιστική κατάσταση της Λάρισας συνιστά βεβαίως και μία αναλογία της δύσκολης θέσης στην οποία έχει περιέλθει η ίδια η Ελλάδα», σημειώνει ο Πολεμαρχάκις. «Η χώρα», προσθέτει «βρίσκεται σε οικτρή θέση εξαιτίας του εύκολου χρήματος, κληρονομιά αυτό των τεράστιων πιστώσεων που προσέφερε σε δημόσιο και ιδιώτες η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη και εξαιτίας ενός συνδυασμού άλλων παραγόντων, μεταξύ των οποίων η διαφθορά, μια αποτυχημένη πολιτική κουλτούρα και ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν μπόρεσε να παράσχει στους πολίτες τις απαιτούμενες δεξιότητες.»

Από την Athens News

Οι «4» που αμφισβητούσαν (και πάλι) έναν Παπανδρέου

Ενα πολύ ενδιαφέρον δημοσίευμα από τα «ΝΕΑ»

«Στις 13 Νοεμβρίου 1994, στις 9 μ.μ. ακριβώς, ένα μαύρο αυτοκίνητο με οδηγό και έναν μόνο επιβάτη διέσχισε αντίθετα τον δρόμο και σταμάτησε έξω από μια πολυκατοικία στην οδό Προφήτη Ηλία, στη Ρεματιά Χαλανδρίου. Ο επιβάτης έδιωξε τον οδηγό του και χτύπησε το κουδούνι που έγραφε «Βάσω Παπανδρέου». Η πόρτα άνοιξε και στο ευρύχωρο σαλόνι του διαμερίσματος, εκτός από την οικοδέσποινα, περίμεναν δυο ακόμη γνωστά στελέχη του ΠΑΣΟΚ: ο Θόδωρος Πάγκαλος και ο Παρασκευάς Αυγερινός. Ο άνθρωπος που παραβίασε τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας εκείνο το βράδυ σε δυο χρόνια θα ορκιζόταν Πρωθυπουργός. Ήταν ο Κώστας Σημίτης. Και σε εκείνο το διαμέρισμα άρχισε μια συναρπαστική εσωκομματική ιστορία που θα έμενε γνωστή ως «ομάδα των τεσσάρων». Κανονικά θα ήταν πέντε. Αλλά ο πέμπτος προσκεκλημένος αντί για το Χαλάνδρι εκείνο το βράδυ βρισκόταν στα Δολιανά. Κάποια στιγμή τηλεφώνησε η γυναίκα του: «Δεν θα έλθει». Ο Κώστας Λαλιώτης δεν πήγε στο ραντεβού για να μη γίνει «πατροκτόνος».

Στην πραγματικότητα αυτό που έδωσε υπόσταση στην ομάδα ήταν ο έκτος άνθρωπος. Για την ακρίβεια, ο Θόδωρος Τσουκάτος. Εκείνη την περίοδο οργάνωνε την επέλαση του Κ. Σημίτη προς την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Προκειμένου να πιέσει τα πράγματα, φρόντισε την επομένη να γίνει γνωστή η συνάντηση. Μέσα σε λίγες ώρες όλη η Ελλάδα ήξερε ότι τέσσερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που είχαν τεταμένες σχέσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου έφαγαν εκείνο το βράδυ στο ίδιο τραπέζι κοτόπουλο μιλανέζα, αγκινάρες και σπανακόπιτα. Τι ακριβώς συζήτησαν δεν έγινε ποτέ γνωστό.

Αλλά δεν ήταν και τίποτε περισσότερο από την πρόθεση να προβληθούν ως «ο άλλος πόλος» στο ΠΑΣΟΚ. Ο λόγος; Οι πληροφορίες για επικείμενη μετακίνηση του Ανδρέα Παπανδρέου στην Προεδρία της Δημοκρατίας την άνοιξη του 1995, οπότε το ΠΑΣΟΚ θα αναζητούσε νέο Πρωθυπουργό. Αλλά τίποτε συγκεκριμένο. Ούτε καν αν θα συναντηθούν ξανά. Η ιδρυτική πράξη της «συμμορίας των τεσσάρων», όπως την έλεγαν τότε πολλοί, δεν θα αφήσει πρακτικά στην πολιτική ιστορία. Έγραψε όμως αρκετές σελίδες της.

Λίγες μέρες αργότερα και ενώ το θέμα συζητείται εκτενώς ο Ανδρέας Παπανδρέου ερωτάται και δίνει απάντηση μάλλον διφορούμενη: «Συναντήσεις εφόσον δεν βλάπτουν το Κίνημα είναι ευπρόσδεκτες, όταν βλάπτουν δεν είναι». Αλλά στην επόμενη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου είναι σαφής: «Δημόσια διαφωνία υπουργού με την κυβερνητική πολιτική δεν νοείται και δεν γίνεται αποδεκτή. Είναι και θα εκληφθεί στην ουσία ως δήλωση παραίτησης». Όλοι στρέφονται στον μόνο υπουργό του κουαρτέτου: τον Κ. Σημίτη. Στις 29 Νοεμβρίου ο Α. Παπανδρέου συγκαλεί την ΚΕ για να κόψει τη φόρα των «τεσσάρων»: «Δεν είναι στις προθέσεις μου και δεν πρόκειται να διεκδικήσω τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας». Σαν να έλεγε: αδίκως συνωμοτείτε, δεν φεύγω. Πράγματι όταν στις 8 Μαρτίου 1995 η Βουλή εξέλεξε ως νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κ. Στεφανόπουλο, κατέστη οριστικό ότι ο κύκλος του Α. Παπανδρέου δεν είχε κλείσει. Ο βασικός λόγος για τον οποίο αποφάσισαν να συνυπάρξουν οι «τέσσερις» αποδυναμώθηκε.

Μια ευθεία αναμέτρηση μαζί του όμως δεν είναι εύκολη. Αλλά οι τρεις από τους τέσσερις έχουν ένα είδος διαχρονικής προσωπικής αντιπαλότητας μαζί του για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Έτσι ο Κ. Σημίτης, η Βάσω Παπανδρέου και ο Παρ. Αυγερινός είναι αποφασισμένοι να φτάνουν μέχρι τα άκρα αν χρειαστεί. Κλιμακώνουν την αναμέτρηση και στρέφονται προσωπικά κατά του Πρωθυπουργού. Π.χ., ο Παρ. Αυγερινός προτείνει να ζητήσουν έκτακτο συνέδριο, με ζητούμενο την αντικατάστασή του Α. Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ χωρίς τη θέλησή του. Ή την ανάδειξη ενός διευθυντηρίου που θα αναλάβει την ευθύνη του κόμματος, με τον ίδιο σε έναν «τιμητικό» και διακοσμητικό ρόλο. Ο Θ. Πάγκαλος και η Βάσω Παπανδρέου ζητούν να αναλάβουν την ευθύνη τα «ιστορικά στελέχη». Ο Κ. Σημίτης το απορρίπτει, αλλά ζητά δημοσίως από τον Α. Παπανδρέου να κινήσει τις διαδικασίες για τη διαδοχή του. Καθώς η ένταση ανεβαίνει, καλούνται να απολογηθούν στο Πειθαρχικό ο Θ. Πάγκαλος και η Β. Παπανδρέου. «Θα διαγραφούν αν συνεχίσουν τις δημόσιες επικρίσεις» είναι η απόφαση. Οι «τέσσερις» κινούνται πλέον στην κόψη του ξυραφιού.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε να περάσει το καλοκαίρι του 1995 και στις αρχές Οκτωβρίου συγκάλεσε την Κεντρική Επιτροπή για να ξεκαθαρίσει οριστικά τα πράγματα. Έχει προηγηθεί η παραίτηση του Κ. Σημίτη από το υπουργείο Βιομηχανίας, όταν ο Πρωθυπουργός είπε δημοσίως ότι δεν είναι ευχαριστημένος από τους χειρισμούς του στην υπόθεση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Εξοργισμένος ο Πρωθυπουργός από τις δηλώσεις των «τεσσάρων» ότι «δεν μπορούν να ανεχθούν άλλο την κατάσταση» βάλλει ευθέως. «Δεν ξέρω ποιος ανέχθηκε ποιον όλα αυτά τα χρόνια. Γνωριζόμαστε καλά μεταξύ μας: ουδείς αναμάρτητος». Τους αποκαλεί «μικρό κύκλο κεντρικών στελεχών που γίνεται κύκλος αυτοκαταστροφής» και με μια ειδική αποστροφή του φωτογραφίζει τη Βάσω Παπανδρέου: «Στη μακρά πολιτική πορεία μου έχω δει πολλούς και πολλές να ευτελίζουν ότι δεν κατόρθωσαν οι ίδιοι».

Η αίθουσα είναι φορτισμένη. Ο Α. Παπανδρέου απευθύνεται, εμμέσως, σε έναν προς ένας στους επικριτές του. «Δεν υπάρχουν ηγέτες σε αναμονή», λέει για τον Κ. Σημίτη. «Δεν υπάρχει χώρος για περισσότερη αχαριστία, για περισσότερη ανανδρία από ορισμένους κύκλους» λέει για τον Θ. Πάγκαλο. Τις προηγούμενες ημέρες η Βάσω Παπανδρέου είχε ζητήσει «να συζητήσουμε με τον Α. Παπανδρέου τον ρόλο του στη νέα εποχή». Όταν το πληροφορείται, οργίζεται. «Ποιοι είναι αυτοί, ποιος τους όρισε κριτές μου;» θα πει. Στο αίτημά της περί απομάκρυνσής του θα απαντήσει ευθέως: «Όσοι αναζητούν έναν Ανδρέα Παπανδρέου Πρωθυπουργό και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ υπό περιορισμό, επιτροπεία και κηδεμονία να τον αναζητήσουν αλλού. Εγώ δεν προσφέρομαι».

Στη συνεδρίαση εκείνη η Βάσω Παπανδρέου διέσχισε την αίθουσα την ώρα που μιλούσε και άφησε μπροστά του το περίφημο χαρτί με το οποίο ζητούσε τον λόγο επειδή «αυτά που λες με θίγουν». Το σχόλιό του ήταν ένα ψιθυριστό «μάλιστα», αλλά δεν της έδωσε τον λόγο. Το θέμα όμως επισκιάζεται από μιαν άλλη εξέλιξη: ο Δημ. Τσοβόλας βγαίνει από την αίθουσα και δηλώνει ότι αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ.

Ο Α. Παπανδρέου θα εξετάσει το ενδεχόμενο να λάβει μέτρα εναντίον των «τεσσάρων» με τον τρόπο του: «έθεσαν εαυτούς εκτός Κινήματος». Κάνει όμως μια τελευταία προσπάθεια να αποφύγει την τελική αναμέτρηση. «Δεν είμαι άβουλος Πρωθυπουργός, υπάρχουν όρια» προειδοποιεί στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις αρχές Νοεμβρίου 1995. Τις επόμενες μέρες θα συγκαλέσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Για τελευταία φορά στη ζωή του. Έκανε άνοιγμα στην εσωκομματική αντιπολίτευση αποδεχόμενος τον κανονισμό λειτουργίας της ΚΟ, που είχε κατ’ ουσίαν συνταχθεί υπό την πίεση των «τεσσάρων». Αλλά η αντοχή του είναι περιορισμένη και η συνεδρίαση διακόπτεται για να συνεχιστεί μια εβδομάδα αργότερα, στις 20 Νοεμβρίου, «για να μιλήσουν όλοι». Ουσιαστικά για να μιλήσουν οι «τέσσερις». Δεν θα γίνει ποτέ. Στις 20 Νοεμβρίου 1995 μπήκε στο Ωνάσειο.

Λίγοι πιστεύουν ότι θα μπορέσει πλέον να ασκήσει έστω και υποτυπωδώς τα καθήκοντα του και η κούρσα της διαδοχής μπαίνει στην τελική ευθεία. Ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ως υπουργός Προεδρίας, αναλαμβάνει καθήκοντα πρωθυπουργεύοντος. Για τους «τέσσερις» έρχεται η ώρα της αλήθειας. Στις αρχές Δεκεμβρίου συγκεντρώθηκαν στο γραφείο του Κ. Σημίτη στην οδό Ακαδημίας. Το θέμα ήταν ποιος θα προβληθεί πλέον ως υποψήφιος διάδοχος του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Παρ. Αυγερινός μίλησε πρώτος: «Θεωρώ ότι ο Κώστας πρέπει να τεθεί πλέον επικεφαλής». Ο Θ. Πάγκαλος συμφώνησε. Με κάποια δυσκολία η Βάσω Παπανδρέου απεδέχθη τη συμφωνία: «Ο Σημίτης έχει το προβάδισμα».

ΑΠΟ ΤΟΥΣ 4 ΣΤΟΥΣ 3.

Δεκαεφτά χρόνια από την πρώτη συνάντηση των «τεσσάρων» γύρω από ένα τραπέζι η ιστορία τείνει να επαναληφθεί. Αλλά τώρα γύρω από ένα κομπιούτερ, προς επίρρωσιν ότι οι εποχές άλλαξαν. Η ταυτόχρονη δημοσίευση ενός κειμένου – στην προσωπική ιστοσελίδα του καθενός – τριών στελεχών ΠΑΣΟΚ, εκτός του ότι υποδηλώνει αλλαγή των εργαλείων στην πολιτική, παραπέμπει και στον Νοέμβριο του 1994. Τα ερωτήματα στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι αν η Άννα Διαμαντοπούλου είναι η Βάσω του 1994. Αν ο Ανδρέας Λοβέρδος και ο Γιάννης Ραγκούσης θα επαναλάβουν τους ρόλους που είχαν συνταράξει το ΠΑΣΟΚ. Κυρίως όμως το ερώτημα είναι αν ο Γιώργος Παπανδρέου θα αντιδράσει όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου ή αν θα προσπαθήσει απλώς να γίνει ο ίδιος ο… τέταρτος της υπόθεσης!»

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011 στα «ΝΕΑ»