«Όλα άλλαξαν, για θυμήσου τι δεν άλλαξε»!

tomorrowΜια βδομάδα μετά τις εκλογές και στη χώρα τίποτα δεν δείχνει να αλλάζει.

Όλα κινούνται στους ρυθμούς του χθες λες και δεν μεσολάβησαν δημοψηφίσματα, εκλογές, ανατροπές και σημαντικές αλλαγές στον πολιτικό χάρτη.

Σε επίπεδο κυβέρνησης ο Τσίπρας απολαμβάνει τη μονοκρατορία που του εξασφάλισε η παντελής αδυναμία και απαξίωση των υπολοίπων.

Ένας πολιτικός που για να κερδίσει τις εκλογές και την εμπιστοσύνη του λαού ανέτρεψε ουσιαστικά ένα εποικοδόμημα, που ο ίδιος είχε συνδημιουργήσει.

Αυτή η ανατροπή ήρθε και επιβεβαίωσε τις επιλογές του και τον τροφοδότησε με ένα ισχυρότατο ποσοστό, ανέλπιστο για τους περισσότερους στις τελευταίες εκλογές, καταγράφοντας μάλιστα την 4η νίκη του.

Κυρίαρχος στο πολιτικό παιχνίδι όχι λόγω των δικών του δυνατοτήτων αλλά κυρίως λόγω της πλήρους απαξίωσης των υπολοίπων.

Κόμματα χωρίς στρατηγική, χωρίς πειθώ, χωρίς αξιακό λόγο, χωρίς δυνατότητα να εμπνεύσουν, χωρίς προοπτική.

Κόμματα αδειανά πουκάμισα, που λειτουργούν σαν συνενώσεις βαρονιών, που προστατεύουν τους βαρόνους – διοικητές τους και ακροβατούν ανάμεσα στην ύπαρξη και εξαφάνιση τους.

Δεν αρκεί να αναρωτιέται κάποιος αν είναι δυνατό κάποιος που έφθασε τη χώρα ένα βήμα πριν την απόλυτη καταστροφή, που έκλεισε τις τράπεζες, που δίχασε το κόμμα του, που άλλαξε το αντιμνημονιακό πουκάμισο του, που υπέγραψε νέο μνημόνιο, που … που … που…, να κερδίζει τις εκλογές με τέτοιο ποσοστό. Ας αναρωτηθεί καλύτερα τι υπάρχει απέναντι του!

Στη Νέα Δημοκρατία:  το DNA της Νέας Δημοκρατίας και η δύναμή της δεν είναι τίποτα άλλο παρά να συγκεντρώνει συγκυριακά, θα μπορούσε να πει κάποιος, όσους δεν θέλουν να πάνε στο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή είναι ένας πόλος συσπείρωσης αυτών που πιθανά να αποστρέφονται το ΣΥΡΙΖΑ. Ένα δεύτερο στοιχείο που πρέπει να θυμηθούμε και πάλι είναι ότι ο Μεϊμαράκης μπήκε ως ενδιάμεσος με απώτερο σκοπό και στόχο μια ενδιάμεση πορεία, δηλαδή να παίξει καθυστερήσεις στο διάλογο μέχρι να ετοιμαστούν οι βαρονίες. Γιατί όμως μπήκε ο Μεϊμαράκης;

Είναι γνωστό ότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν πήγε για κάποιες αλλαγές. Ουσιαστικά μπήκε εκεί γιατί είναι ο άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να εγγυηθεί και να εκφράζει απολύτως ότι το συγκεκριμένο κόμμα θα παραμείνει όπως ακριβώς είναι, δηλαδή να εγγυηθεί ότι δεν θα αλλάξει τίποτα στην ουσία.

Πώς να συζητήσεις σοβαρά για ένα κόμμα στο οποίο διεκδικεί τη θέση του Προέδρου του ο Αδωνις Γεωργιάδης;

Δεκαπέντε ούφο προσπαθούν να πάρουν υπογραφές για πρόεδρο» δήλωσε ο Γιακουμάτος. (Μάλλον γι’ αυτό προχώρησε σε ανακοινώσεις για τον πλανήτη Άρη η … ΝΑΣΑ!)

Στον άλλο εταίρο του παλαιού δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ –  …, η μάχη για τη διάσωση ολίγων πολιτικών καριέρων ήταν επιτυχής.

Η μάχη για την ιστορία του κόμματος μάλλον κατέληξε σε νέα αποτυχία! Εδώ βέβαια η πορεία απαξίωσης του, που ξεκίνησε με γοργούς ρυθμούς μετά το 2011, έχει συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά, η ανατροπή των οποίων απαιτεί  μεγάλη γενναιότητα και εκ βάθρων συγκρότηση του. Δύσκολο με τους φορείς της συντηρητικής στροφής να βρίσκονται στις επάλξεις του.

Δύσκολο και ακατόρθωτο όταν έχει διαλύσει κάθε σχέση με την κοινωνία και όταν για τα τελευταία χρόνια καθοδηγήθηκε από τον πιο αντιπαθητικό πολιτικό της σύγχρονης ιστορίας…

Το ΠΑΣΟΚ έχασε τη δυνατότητα να αναδειχθεί τρίτο κόμμα αλλά και να σηματοδοτήσει μια πορεία ανάκαμψης εξαιτίας του χειρισμού των δικών του βαρόνων, στο θέμα Παπανδρέου. Τα πράγματα είναι απλά για να ψάχνεις δυσνόητες αναλύσεις τύπου Λαλιώτη και να προσπαθείς να θεωρητικοποιείς την πολιτική θολούρα του τίποτα.

Στην ουσία πως μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ με 6,2% ικανοποιημένο, όταν έχασε το 10% των ψηφοφόρων του Ιανουαρίου προς τη ΝΔ και το 12% προς το ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να είναι ο καταλύτης στην κεντροαριστερά γιατί άλλος είναι ο κυρίαρχος του χώρου που τον κατέλαβε όταν η δική του ηγεσία ταυτιζότανε ψυχή τε και σώματι με τη ΝΔ του Σαμαρά.

Πόσο μυαλό άραγε χρειάζεται για να καταλάβουν οι μέγιστοι πολιτικοί εγκέφαλοι ότι περίπου1εκατομμύριο άνθρωποι δεν πήγαν να ψηφίσουν, όχι γιατί αδιαφορούν αλλά γιατί κάνεις δεν μπορούσε να τους εμπνεύσει.

Περίπου 1εκατομμύριο άνθρωποι μένουν στο εκλογικό περιθώριο γιατί οι οποιεσδήποτε κομματικές επιλογές δεν μπορούν να τους εκφράσουν.

Είναι εμφανές πλέον ότι χωρίς ανατροπές πολύ δύσκολα θα μιλήσει το αποκλεισμένο εκλογικό σώμα.

Ανατροπές θέλουν, αλλά στα υπάρχοντα κόμματα κυριαρχούν λογικές και δομές δύσκαμπτες, αναποφάσιστες και απόλυτα προσηλωμένες σε λογικές μη ανατροπής. Αυτό θυμίζει λίγο-πολύ μια σοβιετικού τύπου λογική όπου όλα μπορούν να γίνουν αρκεί να μπορεί να συντηρηθεί μια συγκεκριμένη κομματική νομενκλατούρα.

Αυτό όμως δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Αυτή η συζήτηση ανατροπών στη μορφή , τον τρόπο λειτουργίας, τον τρόπο σκέψης και οργάνωσης πρέπει να αρχίσει άμεσα χωρίς  να είναι απαραίτητο να καταλήξει γρήγορα σε χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλλά πρέπει να αρχίσει.

Σκέψεις υπάρχουν πολλές για το χώρο που μπορεί να εκφράσει μια νέα προοδευτική πλειοψηφία. Ιδέες επίσης πολλές αλλά και πρόσωπα που μπορούν να αναλάβουν το βάρος μιας νέας προσπάθειας απαλλαγμένη από τους φορείς του συμβιβασμού και της γοητείας της μη αλλαγής.

Δεν μπορεί ο προοδευτικός χώρος να αναλώνεται σε συζητήσεις για αναπαλαιώσεις, για σπίτια που γκρεμίστηκαν εκ των έσω, για λεηλασίες που έγιναν όταν οι «ιδιοκτήτες» άφησαν ορθάνοιχτες τις πόρτες και βγάλανε τα «ασημικά» στο δρόμο.

Σε λίγες ημέρες αρχίζει η υλοποίηση του μνημονίου που φέρει τη σφραγίδα του Τσίπρα και κουβαλά τις ψήφους αυτών που δεν μπόρεσαν να αρθρώσουν ένα διαφορετικό λόγο.

Οι επιπτώσεις των μέτρων που έχουν συμφωνηθεί θα είναι βαριές για τον απλό κόσμο, για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους και η ύφεση θα βαρύνει ακόμη περισσότερο τη χώρα και δυστυχώς την προοπτική της.

Το αδιέξοδο συνεχίζεται για τα επόμενα χρόνια με δεδομένη τη φοροδοτική εξάντληση των περισσοτέρων (τους ολίγους δεν τους ενοχλεί κανείς).

Τα πάντα βρίσκονται για άλλη μια φορά στον αέρα και η υλοποίηση αυτών των μέτρων θα οδηγήσει σε πρωτοφανείς καταστάσεις.

Οι κοινωνικές διεργασίες θα είναι έντονες, οι ανακατατάξεις επίσης, όπως και η φθορά όσων θα υλοποιήσουν αλλά και θα ανεχτούν την εφαρμογή όλων όσων προβλέπονται στο νέο μνημόνιο.

Το σκηνικό σε λίγο καιρό θα είναι εντελώς διαφορετικό από το σημερινό, με μοναδικό ζητούμενο το αν ο προοδευτικός χώρος θα μπορέσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να εκφραστεί ενιαία και συγκροτημένα και να εμπνεύσει μιλώντας τη γλώσσα της ανατροπής.

Τη γλώσσα της προοπτικής με τη διάλυση των κατεστημένων και την απόσυρση του φθαρμένου πολιτικού προσωπικού που τραυμάτισε όχι ένα χώρο αλλά τη χώρα.

 ΥΓ

Πιστεύω ειλικρινά πως μόνο αν τελειώσουμε με οτιδήποτε κληροδότησε η μεταπολίτευση θα μπορέσουμε να μιλάμε για την επόμενη μέρα.

Η μεταπολίτευση δεν είναι η πολιτική πρακτική μόνο, ούτε η κουλτούρα η οποία

δημιουργήθηκε μόνο, ούτε το πολιτικό σύστημα έτσι όπως δομήθηκε μόνο, αλλά είναι και οι συντελεστές που καθόρισαν αυτές τις λίγο-πολύ επικρινόμενες σ’ αυτή τη φάση λογικές.

Advertisements

Καλό βόλι!

GreeceΣτις 7 το πρωί της Κυριακής θα ανοίξουν οι κάλπες.

Δεν θα σταθώ στην κρισιμότητα αυτών των εκλογών αλλά στα επιμέρους στοιχεία τα οποία συνθέτουν το πολιτικό σκηνικό με φόντο την επόμενη μέρα.

Μια επόμενη μέρα που χρωματίζεται με ένα σκληρό μνημόνιο, με την εφορία να περιμένει να στείλει 500.000 ραβασάκια, με τους αγρότες να ανησυχούν για τα μέτρα, με τις πολιτικές δυνάμεις να μιλούν για ισοδύναμα που ακόμη δεν έχουν βρει αλλά προσπαθούν να τα προσεγγίσουν, με αγωνία για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό, με αγωνία για τα επόμενα βήματα εντός της Ευρώπης.

Δεν θα σταθώ στα μηνύματα του εξωτερικού.

Άλλωστε δεν είμαι από εκείνους που επιμένουν στον εξωτερικό παράγοντα.

Αυτές οι εκλογές κρύβουν αρκετά.

Καταρχήν κρύβουν το νόημα της συνεργασίας. Δεν είναι λίγες οι αναφορές σύμφωνα με τις οποίες υπάρχουν ακόμη και επικοινωνίες μεταξύ διαφόρων κομμάτων για να προετοιμάζουν το τοπίο της επόμενης ημέρας.

Ο μεγάλος συνασπισμός στον οποίο θα μπορούσε να μετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία δείχνει απίθανος μπροστά στις εξελίξεις που διαμορφώθηκαν την τελευταία στιγμή.

Εξελίξεις όμως αναγκαίες για την επιβίωση των δύο μεγάλων κομμάτων.

Αν επιβεβαιωθούν τα γκάλοπ της χθεσινής μέρας οι δύο μονομάχοι κυριολεκτικά στέγνωσαν τα μικρά κόμματα. Είχαν βάλει ένα στόχο και σκοπό λοιπόν τον οποίο κατόρθωσαν. Εκεί που πριν από λίγα 24ωρα μιλούσαν για πληθώρα κομμάτων που θα μπουν στην βουλή, χθες περιορίστηκαν. Περιορίστηκαν αρκετά. Θα μπορούσαμε να πούμε επικίνδυνα.

Σε κάθε περίπτωση όμως αυτές οι εκλογές και η επόμενη ημέρα αποτελούν το μεγάλο ζητούμενο καθώς όλοι αναγνωρίζουν πως μονοκομματικές λύσεις δεν υπάρχουν.

Όλα θα κριθούν στην διαλεκτική των πολιτικών αρχηγών αλλά και στην ερμηνεία του μηνύματος που θα στείλει το εκλογικό σώμα.

Το  θέμα δεν είναι πως θα το ερμηνεύσει το κάθε κόμμα χωριστά. Έχουν κατανοήσει πλέον τα κόμματα ότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Το μόνο κενό σημείο που υπάρχει σ’ αυτή την φάση είναι ότι ουσιαστικά τα κόμματα δεν έχουν πει προεκλογικά με ποιον θέλουν να συνεργαστούν και με ποιον επιθυμούν να συνεργαστούν αν εξαιρέσουμε την διακηρυγμένη συνύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπό την προϋπόθεση ότι θα μπουν στην βουλή. Κατά τ’ άλλα αοριστίες, γενικολογίες και ευχολόγια. Είναι απίστευτο αλλά τα κόμματα πηγαίνουν στις εκλογές χωρίς καμία στρατηγική για το αύριο.

Με το κλείσιμο της κάλπης την αυριανή ημέρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Αρχίζουν τα δύσκολα και για την κοινωνία, τον λαό, τους πολίτες, αλλά και για τους κομματικούς σχηματισμούς.

Το αποφευκτέο σενάριο είναι να υπάρχει σύγκρουση η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέες εκλογές.

Αυτό το σενάριο το απεύχονται όλοι.

“Καλό βόλι” λοιπόν!

Κατορθώματα!

Από πολύ νωρίς οι ειδικοί αλλά και οι συνδικαλιστικοί φορείς ιδιαίτερα στον τομέα της εκπαίδευσης είχαν σημάνει συναγερμό.

Έβλεπαν το υπουργείο να είναι θεατής των εξελίξεων, οι δε λύσεις που προέκυπταν στο δημόσιο διάλογο δεν είχαν καμία σχέση με τη βελτίωση της κατάστασης.

Τι δεν ακούσαμε το προηγούμενο διάστημα!

Βλέπετε η ευρηματικότητα των κυβερνώντων οδηγούσε σε περίεργα σενάρια και εκεί ακριβώς ήταν το μεγάλο πρόβλημα.

Δεν έχουμε ακούσει μέχρι τώρα πολλές φορές τους κυβερνώντες να αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση ισότιμα με στρατιωτικό λόγο. Να θυμίσω την πρόταση που τέθηκε στο δημόσιο διάλογο σύμφωνα με την οποία θα διέθετε δασκάλους και καθηγητές ο στρατός;

Βλέπετε εσχάτως και έργα μπορεί να κάνει ο στρατός, και μάθημα μπορεί να κάνει ο στρατός, και τέλος πάντων όλα θα μπορούσε να τα κάνει ο στρατός.

Από την άλλη πλευρά όλοι συζητούσαν αλλά τα μεγέθη δεν ήθελε να τα αγγίξει κανείς. Πρέπει να νοιώθει ευτυχισμένος και ο Μπαλτάς και ο Κουράκης που έφυγαν από το συγκεκριμένο υπουργείο καθώς έφυγαν ακριβώς λίγο πριν το πρόβλημα.

Έφυγαν ακριβώς πριν ξεσπάσει η καταιγίδα.

Τυχεροί άνθρωποι, δεν λέω.

Και από εκεί και μετά τι απομένει;

Απομένει το πρόβλημα, απομένει η ελληνική περιφέρεια να ψάχνει δασκάλους χωρίς κανείς να γνωρίζει πως τελικά θα λυθεί το πρόβλημα.

Βεβαίως το θέμα  των διορισμών είναι ανάμεσα σ’ εκείνα που συζητούνται, όμως αυτό σημαίνει πόρους, που βεβαίως δεν υπάρχουν, σημαίνει ταχύτητες που σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να επιταχυνθούν τα πράγματα τις μέρες που διανύουμε και σημαίνει και πολιτική διάθεση, μόνο που η διάθεση υπάρχει η πολιτική απουσιάζει.

Τι θα γίνει λοιπόν στα σχολειά;

Κάτι χειρότερο απ’ ότι γίνονταν τα πιο χειρότερα χρόνια.

Θα γίνουν λοιπόν παρεμβάσεις οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις έχουν άξονα και τον αριθμό μαθητών μέσα στις τάξεις. Φωνάζουν και οι εκπαιδευτικοί αλλά και οι συνδικαλιστές της εκπαίδευσης ότι κάτι τέτοιο θα είναι καταστροφικό.

Δεν είναι άλλωστε καταστροφικό ως γεγονός ότι οι μαθητές θα πηγαινοέρχονται για περίπου 20 μέρες στα σχολειά τους χωρίς αντικείμενο, τα προγράμματα δεν θα εκτελούνται και η διδακτική διαδικασία θα πηγαίνει με τον αραμπά;

Αλήθεια πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να συνειδητοποιήσουν κάποιοι κάποτε ότι όλα αυτά σε σχέση με τα σχολεία πρέπει να τελειώνουν πολύ νωρίτερα. Ας πούμε τον Ιούνιο.

Όλο αυτό το παιχνίδι έχει τραγικές συνέπειες.

Κράτος δημιουργικής Ασάφειας

BossLecturingΠολλά έχουν δει τα μάτια μου, που λέει και ο μέγας Καββαδίας, αλλά το θέμα της επιβολής ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση με ξεπερνά.

Αρχικά, και καθ’ υπέρβαση των όσων ισχύουν στον πολιτισμένο κόσμο, η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά, αποφάσισε να μην επιβαρύνει το βοδινό κρέας με 23% ΦΠΑ, αλλά αντ’ αυτού τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες.

Όταν κατάλαβαν ότι τα πάσης φύσεως εκπαιδευτήρια, τα ΜΜΕ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση τα προοδευτικά αριστερά κόμματα που θεωρούν ότι η εκμάθηση των ξένων γλωσσών πλην της «ξύλινης» είναι πολυτέλεια, και οι ψηφοφόροι – πελάτες δεν ήταν διατεθειμένοι να πέσουν αναίμακτα, φρόντισαν να το φορτώσουν στην Κομισιόν.

Κάτι τέτοια έκαναν ανερυθρίαστα και οι προκάτοχοί τους σε κάθε δυσάρεστη περίπτωση, όταν έκριναν ότι έπρεπε να προβάλουν το αντιστασιακό προφίλ τους. Όταν η Κομισιόν δια του Επιτρόπου Μοσκοβισί τους διέψευσε, η κυβέρνηση με διορθωτική δήλωση μας πληροφόρησε, ότι δεν ήταν η Κομισιόν αλλά οι ανάλγητοι θεσμοί που για μια φορά ακόμα εξεβίασαν και πειθανάγκασαν την αριστερή κυβέρνηση να επιβάλει – με πόνο ψυχής – το παράλογο μέτρο.

Διαπιστώνοντας όμως ότι το όλο θέμα θα μπορούσε να τους κοστίσει τις εκλογές, όπως ο ΕΝΦΙΑ στον Σαμαρά, άρχισαν να διαρρέουν σενάρια περί αναστολής του μέτρου, σενάρια που οδήγησαν τον κ. Αλεξιάδη σε επίσημη δήλωση, προς ανακούφιση γονέων και υπευθύνων των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων.

Επειδή σ’ αυτή τη χώρα του άρπα-κόλα η ευτυχία διαρκεί λίγες στιγμές, το απόγευμα της ίδιας ημέρας η κ. Σαββαΐδου πληροφόρησε το πανελλήνιο ότι η απόφαση για την αναστολή του 23% ανεστάλη και αυτή, και το μέτρο θα εφαρμοζόταν κανονικότατα. Προειδοποίησε κιόλας ότι όσοι από τους υπόχρεους επιχειρηματίες δεν έσπευδαν στις εφορίες να ενταχθούν στο καθεστώς ΦΠΑ, θα αντιμετώπιζαν τις συνέπειες του νόμου.

Dura lex sed lex, που έλεγαν και οι αρχαίοι Ρωμαίοι, ο νόμος όμως εδώ είναι αλληλένδετος με το πολιτικό κόστος, και κάπως έτσι φτάσαμε στο δεύτερο πάγωμα, που διήρκεσε μέχρι ν’ αρχίσουν οι αρμόδιοι εγκέφαλοι του υπουργείου να στέλνουν εγκυκλίους για το τι μέλει γενέσθαι.

Οι εγκύκλιοι ξεκαθαρίζουν ότι το μέτρο δεν καταργείται, αλλά μετατίθεται η εφαρμογή του στην επόμενη κυβέρνηση.

Οι επαγγελματίες όμως, αντί της έκδοσης ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ ΛΙΑΝΙΚΗΣ, (ΠΡΩΗΝ ΑΠΟΔ.ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ), έχουν την επιλογή να εκδίδουν αποδείξεις ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ, και να εκδώσουν Αποδείξεις Λιανικής με τον ΦΠΑ κανονικά αφού το ζήτημα διευθετηθεί οριστικά.

Νεότερη όμως εγκύκλιος διευκρινίζει, ότι οι επαγγελματίες δεν είναι υποχρεωμένοι να σπεύσουν στις εφορίες να υπαχθούν στο καθεστώς ΦΠΑ, το οποίο όμως πρέπει να το εισπράττουν αλλά όχι και να το αποδίδουν, αφού από ότι φαίνεται τόσο η επιβολή του μέτρου όσο και η απόδοση του ΦΠΑ θα γίνουν μετά τις εκλογές και ανάλογα με το ποιος θα έχει εκλεγεί.

Δηλαδή, τι δεν κατάλαβες;
Άρης Δ. Μαζαράκης