Όταν οι ΔΕΚΟ άλλαξαν χέρια…

Όταν διαπιστώνεις στην πράξη ότι οι εμβληματικότερες δημόσιες επιχειρήσεις της χώρας αλλάζουν χέρι και παύουν να ανήκουν στο δημόσιο, είναι λογικό να αγανακτείς.

Πολύ περισσότερο όταν γίνεται καθαρό πως εκείνη τη νύχτα της 13ης Ιουλίου του 2015, η σημερινή κυβέρνηση πέταξε όχι απλά λευκή πετσέτα αλλά στήθηκε κυριολεκτικά στα «τέσσερα», πληρώνοντας τους πειραματισμούς Βαρουφάκη, τις αυταπάτες του Τσίπρα και τις μεγαλοστομίες του γίγαντα Καμμένου.

Ήταν εκείνη η νύχτα της μεγάλης συνθηκολόγησης που μια ολόκληρη χώρα μπήκε υπό την πλήρη έλεγχο των δανειστών όχι για κάποια χρόνια αλλά για 99 ολόκληρα χρόνια, όσα δηλαδή θα είναι η διάρκεια ζωής του υπερταμείου.

Αφού απέτυχαν παταγωδώς και οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, οι μάγοι τω ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έβαλαν ενέχυρο το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, προκειμένου να πάρουν το νέο δάνειο των 86 δις και να υπογράψουν μετά βαΐων και λαμπάδων το πιο σκληρό μνημόνιο!

ΟΑΣΑ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΟΑΚΑ και τώρα ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ ( η διαχείριση του νερού δηλαδή), οι κτιριακές υποδομές, η Αττικό Μετρό, η ΕΛΒΟ και η ΔΕΗ και πιθανότητα αύριο ότι άλλο έχει απομείνει.  Μαζί με τα ονόματα των ΔΕΚΟ και περισσότεροι από 38.000 εργαζόμενοι σε αυτές αλλάζουν στην ουσία εργοδότη, καθώς θα ανήκουν πλέον στην ανώνυμη εταιρεία με την ονομασία «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας».

Θα μπορούσαμε να την πούμε και πιο απλά: Εταιρεία ξεπουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας. Και δεν θα είχαμε άδικο.

Ούτε οι πιο σκληροί νεοφιλελεύθεροι δεν θα είχαν αποδεχτεί την πλήρη καταστροφή και εξαφάνιση κάθε δημόσιας παραγωγικής επένδυσης στις υποδομές κοινής ωφέλειας!

Το κάνανε αυτοί που υποτίθεται πρέσβευαν κάτι το διαφορετικό! Ήταν αυτοί που διαλαλούσαν τις «κόκκινες γραμμές», τη διαφορετικότητα τους από τους άλλους, τους προδότες και τους Τσολάκογλου, την προστασία του κοινωνικού πυρήνα από τις διαθέσεις των δανειστών!

Και το έκαναν έχοντας χαλαρή τη συνείδηση τους και μεγάλη προτεραιότητα να μπορέσουν να διαχειριστούν την εξουσία, όσο περισσότερο μπορούν…

Δε δίστασαν να πούνε συνειδητά ψέματα:  Η κυβέρνηση τότε υποστήριξε ότι είχε κερδίσει μέσω της διαπραγμάτευσης τα εξής: τη χρησιμοποίηση σημαντικού μέρους των εσόδων για την ανάπτυξη της οικονομίας (αντί για τη μέχρι τότε δέσμευση ότι κάθε ευρώ θα πήγαινε στην αποπληρωμή του χρέους) και τον έλεγχο του νέου Ταμείου από την Ελλάδα, μιλώντας μάλιστα πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου για μόνο 9 (!) ιδιωτικοποιήσεις.

Σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν οι 153 αυτοεξεφτελισμένοι βουλευτές της συμπολίτευσης:

Τη διοίκηση του Υπερταμείου  αναλαμβάνει ένα Διοικητικό Συμβούλιο, με μέλη επιλεγμένα από την ελληνική κυβέρνηση. Τον έλεγχο όμως θα τον έχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου θα ορίζονται με τη σύμφωνη γνώμη των πιστωτών

Σε αυτό θα μεταφερθούν για πώληση: α)τα 27 περιουσιακά στοιχεία του ΤΑΙΠΕΔ β) όλα τα assets της ΕΤΑΔ και γ) κάποιες ΔΕΚΟ. Από το κείμενο προκύπτει ότι υπήρξε διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και Κομισιόν για το ποιος θα είναι ο αρμόδιος να επιλέξει τις ΔΕΚΟ προς ιδιωτικοποίηση και από ότι φαίνεται δεν είναι η Κυβέρνηση.

Το Υπερταμείο είναι  απόλυτα ανεξάρτητο από το ελληνικό κράτος

Οι οικονομικοί στόχοι του παραμένουν οι ίδιοι με τη συμφωνία του Ιουλίου: έσοδα 1,4 δις, 3,7 δις. και 1,3 δις. Ευρώ για το 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα

Τελευταίο και σημαντικότερο:  Η ρήτρα ότι μέρος των εσόδων θα πηγαίνει για την ανάπτυξη δεν υπάρχει πλέον. Το μόνο που αναφέρεται στο κείμενο είναι ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις θα πηγαίνουν για την αποπληρωμή του δανείου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).

Οι αποφάσεις του υπερταμείου  λαμβάνονται από νεοφιλελεύθερα στελέχη με παντελή άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας που θα «φυτευτούν» από το εξωτερικό. Και έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών θέσπισαν επίσης το ακαταδίωκτο για τους διοικούντες του ίδιου ταμείου! Απίστευτα πράγματα δηλαδή! Πραγματικά απίστευτα!

Το τι μπορεί να σημαίνει η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας από το Υπερταμείο νομίζω εύκολα το αντιλαμβάνεται κανείς…

Οι δανειστές θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους ( μηδενική η αξιοπιστία των κυβερνόντων μετά τα καραγκιοζιλίκια Βαρουφάκη), προφανώς ανάπτυξη δε θα υπάρξει για να αποδώσει η ελληνική οικονομία αυτά που πρέπει οπότε ο σίγουρος τρόπος είναι να δεσμεύσουν για τα επόμενα χρόνια τη χώρα – χειροπόδαρα – και να ξεζουμίσουν τη δημόσια περιουσία προκειμένου να εισπράξουν τα 50 δις που θέλουν! Πως; Είτε με την πώλησή της, είτε με την «αναδιάρθρωσή και τον εξορθολογισμό» των δραστηριοτήτων των ΔΕΚΟ που μεταφέρθηκαν σε αυτό. Και αν ρωτήσει κανείς τι σημαίνει αυτό: περικοπές περιττών λειτουργιών, αυξήσεις τιμολογίων, συρρίκνωση προσωπικού κλπ!

Λογικά οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ αντιδρούν όπως θα έπρεπε να αντιδράσει το σύνολο του ελληνικού λαού. Πολύ δε περισσότερο όταν ο μεν Σκουρλέτης λέει πως «Η μεταφορά των ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο δεν συνεπάγεται την ιδιωτικοποίησή τους» ο δε Τσακαλώτος παραδέχεται στη Βουλή  «ότι δεν αποκλείεται να γίνει στο μέλλον ιδιωτικοποίηση», συμπληρώνοντας το απίστευτο «Συμβιβασμός ήταν το ταμείο, μας δημιουργεί προβλήματα αλλά κάθε εμπόδιο για καλό. Θα μας βοηθήσει να αναδιαρθρώσουμε τις ΔΕΚΟ»!

Πώς να αλλάξει λοιπόν η πραγματικότητα; Και πώς να χαρακτηρίσει κάποιος όσους αποδέχτηκαν την πλήρη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της χώρας; Τι να πει και τι να κάνει που να αντιστοιχεί στο μέγεθος αυτής της αθλιότητας;

Όταν χαρίζεις γη και ύδωρ (κυριολεκτικά) στους δανειστές , το μόνο που σου απομένει είναι οι ατάκες τύπου Άννας Βαγενά – που αποφάσισε να αφήσει την πολιτική για να αφοσιωθεί πάλι στο θέατρο- που παραλλήλιζε τη λειτουργία του Υπερταμείου με τους τέσσερις αιώνες Τουρκοκρατίας. Εκφράζοντας παράλληλα την αμέριστη αισιοδοξία της ότι θα το αντέξουμε, όπως τότε! Τόσο καλά δηλαδή…

 

Το «κατόρθωμα» της κυβέρνησης!

Δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση για να καταγραφεί αυτό που είναι πλέον τόσο έντονο στην κοινωνία.

Δεν χρειάζονται μετρήσεις, σταθμίσεις δειγμάτων και αναγωγές για να καταλάβει κανείς ότι η φθορά αυτού του κυβερνητικού σχήματος είναι ραγδαία και συνεχώς εντεινόμενη.

Δεν φταίνε οι άλλοι για αυτό. Δεν υπάρχουν συνωμοσίες, παρά μόνο στα αρρωστημένα μυαλό των πιο θερμών εραστών της εξουσίας. Δεν υπάρχουν κακοί και μπαγαπόντηδες που τα βάζουν με μια Κυβέρνηση που θέλει να αλλάξει τα δεδομένα.

Υπάρχει μόνο μια αρρωστημένη πολιτική αντίληψη που απέτυχε σε όλα – κυριολεκτικά σε όλα – και που έρχεται η ώρα να κριθεί ακόμη και στη συνείδηση των πιο θερμών οπαδών της.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολιτική που οδηγεί σε αδιέξοδα. Αδιέξοδα πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά. Είναι μια πολιτική που συγκρούεται με τις θέσεις του ίδιου του κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) με αποτέλεσμα να εμφανίζεται ο δυισμός ανάμεσα σε προεκλογικές θέσεις και κυβερνητική πρακτική που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τη δυσπιστία και την αναξιοπιστία των κυβερνόντων.

Είναι μια πολιτική χωρίς καμία στόχευση, που απλά προσπαθεί να διαχειριστεί το ΤΩΡΑ, διαλύοντας ότι θετικό υπήρχε και αδιαφορώντας πλήρως για αυτό που δημιουργεί ,όχι στο μακρινό, αλλά στο πολύ κοντινό μέλλον.

Και η διαχείριση του ΤΩΡΑ μπορεί να είναι προϋπόθεση για να σχεδιάσει κανείς το αύριο, αλλά τα αποτελέσματα της οδηγούν στον αποκλεισμό του αύριο από τα όνειρα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων.

Τι χρειάζεται για  να δει κανείς την κατάσταση στην αγορά; Τι χρειάζεται για να δει κανείς τη διάλυση των επαγγελματιών και ειδικότερα των μικρών και μεσαίων που ασφυκτιούν σε ένα θανατηφόρο πλαίσιο υπερφορολόγησης (που αγγίζει τον παραλογισμό) και μηδενικής υποστήριξης από τράπεζες και κράτος.

Τι παραπάνω πρέπει να δουν για να κατανοήσουν ότι η φτώχεια απλώνεται, η ανεργία μεγαλώνει ( με μοναδική εξαίρεση ίσως τα κομματικά στελέχη που βαφτίζονται ειδικοί, πρόεδροι και σύμβουλοι), η υποανάπτυξη αποκτά ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς και η υποταγή στις απαιτήσεις των ξένων μετατρέπει το δημόσιο πλούτο σε είδος προς πώληση σε εξευτελιστικές τιμές;

Αν ειλικρινά αναζητήσεις έστω και ένα αποτέλεσμα σε αυτό το διάστημα της πειραματικής εξόντωσης της κοινωνίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το μόνο που μπορείς να ανακαλύψεις είναι ο παραλογισμός, η προχειρότητα και η αναποτελεσματικότητα σε ότι και αν επιχειρούν!

Ακόμη ακόμη και σε αυτή την πολυδιαφημιζόμενη αδειοδότηση των τηλεοπτικών καναλιών – που έπρεπε εδώ και καιρό να γίνει – είναι εμφανής η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας κάστας μεγαλοκαναλαρχών, που θα ρυθμίζουν την ενημέρωση κατά το δοκούν και που θα αποτελούν το ανάχωμα στην κοινωνική κριτική. Για αυτό η βιασύνη , για αυτό ο Καλογρίτσας , για αυτό η δανειοδότηση του από την Attica bank, για αυτό οι ηθικές ενστάσεις για τις κουμπαριές του με Υπουργούς της κυβέρνησης ξεπεράστηκαν με σφυρίγματα στον αέρα από τους εξουσιολάγνους Συριζαίους…

Η διαπλοκή όμως δεν χτυπιέται με τη δημιουργία νέας κάστας διαπλεκόμενων. Το ξέρουν. Όπως το ξέρουν ότι πλέον η ενημέρωση και η είδηση δεν είναι αποκλειστικότητα λίγων καναλιών και λίγων ραδιοφώνων και ακόμη πιο λίγων εφημερίδων. Αλλάξανε τα δεδομένα αλλά αυτοί … αγρόν ηγόραζαν…

Το μέγεθος της αποτυχίας των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καταγράφεται στην δημοσκοπική κυριαρχία του Μητσοτάκη του νεώτερου! Γιατί μόνο η απόλυτη αποτυχία της κυβέρνησης της μεγάλης αυταπάτης και της τεράστιας απάτης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυτό το δρόμο.

Είναι πραγματικά μεγάλο κατόρθωμα και είναι ίσως το μοναδικό επίτευγμα τους.

Είναι το πολιτικό αποτέλεσμα της εξαπάτησης του κόσμου, της συσσωρευμένης απελπισίας και του παραλογισμού σε κάθε έκφανση της κυβερνητικής πολιτικής, που μπορεί να «απέλυσε» τον Βαρουφάκη, αρνείται όμως να απεγκλωβιστεί από τις «ιδέες του».

Και αυτές δυστυχώς πληρώνει η χώρα και ο λαός…

 

 

Η εξουσία που φοβάται την κριτική είναι … τελειωμένη!

Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι και η τελευταία που η κριτική στην εξουσία – καλή ή κακή – αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο των εξουσιαστών.

Μέσα ενημέρωσης στοχοποιούνται ανάλογα με το αν ασκούν ή όχι κριτική στην κυβέρνηση, δημοσιογράφοι μπαίνουν στο στόχαστρο ανάλογα με το βαθμό ενόχλησης προς τους κυβερνώντες και η αλήθεια αποτελεί είδος προς διαπραγμάτευση.

Το πρόβλημα για την Κυβέρνηση δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου προς τον Τσίπρα, ούτε η ζωντανή κάλυψη της συνάντησης κορυφής στην Αθήνα.

Το πρόβλημα είναι ότι απέναντι σε μια παντελώς αλλοπρόσαλλη πολιτική που η ίδια ασκεί απαιτούνται αντιπερισπασμοί και διαφορετικοί προσανατολισμοί της κοινής γνώμης. Για να είμαι πιο ακριβής απαιτείται αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης και απασχόληση της όχι με τα τεκταινόμενα σε καθημερινή βάση αλλά με αυτά που μπορούν να αντιμετωπιστούν πιο εύκολα.

Η αλήθεια σήμερα είναι πολύ σκληρή για τους κυβερνώντες. Πιο σκληρή και από τα πιο άσχημα όνειρά τους. Μνημόνια, λιτότητα, φορολογική επιδρομή, υποανάπτυξη και απόλυτη διάσταση υποσχέσεων και πράξης συντρίβουν καθημερινά την εικόνα τους. Μια εικόνα πλασματική που είχε διαμορφωθεί σε αυταπάτες, συνειδητά ψέματα και εξαπάτηση ενός απογοητευμένου λαού.

Η υπόσχεση του διαφορετικού μετατρέπεται σε μονιμοποίηση της χειρότερης εκδοχής του παλιού.

Η αποτυχία δημιουργεί ανασφάλεια. Η ανασφάλεια εκνευρισμό. Ο εκνευρισμός οδηγεί σε παρεκτροπές, που αποδεικνύουν ,σε πολλές περιπτώσεις και έλλειψη ηθικής. Το ηθικό πλεονέκτημα συντρίβεται από την αναβίωση του παλαιοκομματισμού, της κομματοκρατίας, του αυταρχισμού και της ανικανότητας.

Τα προεκλογικά επιχειρήματα καταρρέουν, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια πραγματικότητα καθόλου ευχάριστη για τους κυβερνώντες και η πίεση που μεταφέρεται καθημερινά αναζητά διέξοδο.

Για να δημιουργηθεί η εικονική πραγματικότητα μιας άλλης κατάστασης από αυτή που βιώνουμε, απαιτείται πολλή δουλειά από ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης και διαθέσιμους για χειραγώγηση δημοσιογράφους. Οι υπόλοιποι μπορούν να χαρακτηριστούν πανεύκολα εχθροί ( εχθροί μιας πραγματικότητας) και να τιμωρηθούν είτε με κλείσιμο είτε με προσωπικές επιθέσεις, όταν οι απειλές και οι κουτσαβακισμοί δεν έχουν αποτέλεσμα.

Είναι η κλασσική αντίδραση κάθε καταρρέουσας εξουσίας.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση όσοι βρεθήκανε σε αυτή, στο όνομα της «Αριστεράς», οφείλουν να θυμούνται πως αυτές τις τακτικές  τις αντιμετώπισε η ίδια για πολλά χρόνια. Και τις κατήγγειλε. Και τις αντιπάλευε.

Δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου στον Πρωθυπουργό το πρόβλημα, που οδηγεί τον ίδιο σε μια απάντηση μνημείο αθλιότητας και τον περί πολλού Πολάκη σε προσωπική αήθη επίθεση σε μια  γυναίκα δημοσιογράφο!

Δεν είναι η κριτική που οδηγεί σε μήνυση κατά διευθυντή εφημερίδας της συμπρωτεύουσας τον πολύ… βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριανταφυλλίδη!

Δεν είναι η ανάγκη της σωστής  ενημέρωσης που οδηγεί την κυβερνητική εκπρόσωπο σε συστάσεις περί του τρόπου κάλυψης των γεγονότων.

Δεν είναι τα 264 εκ ευρώ που θα εισπράξει σε βάθος χρόνων το κράτος από τους καναλάρχες, που οδηγούν στην αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου στη χώρα.

Δεν είναι οι συστάσεις αρχικά, οι απειλές στη συνέχεια τοπικών εκπροσώπων της κυβέρνησης (!) προς ΜΜΕ και ιδιοκτήτες blog, προς συμμόρφωση.

Είναι η αναγκαιότητα επιβίωσης του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην εξουσία, που απαιτεί μηδενική κριτική, σιωπηλή αποδοχή των πάντων ακόμη και της προφανούς παραποίησης της πραγματικότητας.

Όσο θα αυξάνεται  η αίσθηση του πολιτικού τέλους τόσο θα γιγαντώνεται και ο αυταρχισμός που οδηγεί στη στοχοποίηση όσων δεν συμφωνούν με τα κλειστά στόματα.