Συμπτώσεις ή απλά η ειρωνεία της ιστορίας;

samaras-nerit-27dek14bΚάνοντας ένα απολογισμό της πρωθυπουργίας Σαμαρά και της Κυβέρνησης που προέκυψε το 2012, θα μπορούσα να υποστηρίξω πως το σημείο – κλειδί της ήταν το λουκέτο στην ΕΡΤ, τον Ιούνη του 2013.

Κυρίως επειδή προκάλεσε μείζονα ενδοκυβερνητική κρίση, η οποία οδήγησε στην φυγή της ΔΗΜΑΡ από το τρικομματικό σχήμα, αλλά κι επειδή σηματοδότησε την πιο ωμή – με το αποκρουστικό «μαύρο» στις οθόνες – και απροσχημάτιστη καταπάτηση νόμων και πολιτικών προσχημάτων.

Υπό μία έννοια η 11/6/2013 αποτέλεσε ορόσημο, από τ’ οποίο και μετά η κυβέρνηση ακολούθησε σταθερά καθοδική (σ’ επίπεδο εκλογικής επιρροής) πορεία. Κατά μία εκδοχή της «ειρωνείας της ιστορίας» η διάδοχη κατάσταση – η διαβόητη ΝΕΡΙΤ – φιλοξένησε το κύκνειο άσμα της πρωθυπουργικής διαδρομής του Αντ. Σαμαρά.

Αναφέρομαι στην περίφημη συνέντευξη του πρωθυπουργού σε δύο επιλεγμένους δημοσιογράφους, οι οποίοι αποτέλεσαν τα εκτελεστικά όργανα μιας θλιβερής προπαγανδιστικής σκηνοθεσίας.

Κατά κάποιες εκτιμήσεις οι απαντήσεις του πρωθυπουργού στις (κατά σύμβαση) ερωτήσεις των κομπάρσων διαβάζονταν από τον ίδιο μέσω συστήματος, «ώτο κιού». Το αν ισχύει όντως αυτή η τεχνική λεπτομέρεια, η οποία αφαιρεί και το φύλλο συκής των προσχημάτων, δευτερεύουσα σημασία έχει.

Το αδιαμφισβήτητο στοιχείο της κακοπαιγμένης παράστασης είναι η απροκάλυπτη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, μέσω ενεργειών που θύμισαν την αλήστου – για τους παλιότερους – μνήμης ΥΕΝΕΔ.

Ακόμα και η ΕΣΗΕΑ, όπου πρώτη δύναμη αναδείχθηκε η φιλοκυβερνητική παράταξη, υποχρεώθηκε να καταγγείλει την επικοινωνιακή αθλιότητα.

Έτσι επανήλθαν στο προσκήνιο όλες εκείνες οι στρατευμένες εξάρσεις, ενάμιση χρόνο πριν. Όσων, διαπιστώνοντας τον κομματισμό και την φαυλότητα που υπήρχε στην ΕΡΤ πρότειναν την αποδοχή των «εξυγιαντικών σφαγιασμών» του Σ. Κεδίκογλου.

Εξιδανικεύοντας την «αποφασιστικότητα» της κυβέρνησης και επιχειρηματολογώντας υπέρ του «ακομμάτιστου» και «πλουραλιστικού» εγχειρήματος της ΝΕΡΙΤ. Πλείστοι όσοι εξ’ αυτών (δεν αναφέρομαι σ’ εκείνους που στελέχωσαν την διοίκηση και τα γραφεία του νέου μορφώματος) κατάπιαν την γλώσσα τους τώρα που η πραγματικότητα βοά.

Παριστάνοντας πως δεν βλέπουν την πιο χυδαία μορφή κομματικής πατρωνίας, χάρη στην οποία πρόσωπα που υποτίθεται πως ελέγχουν την εξουσία εκθείαζαν (συχνά μ’ επιδοκιμαστικά νεύματα) τις απόψεις του συνεντευξιαζόμενου πρωθυπουργού.

Η επάνοδος σε πελατειακά μοντέλα των δεκαετιών του ’50 και του ’60 εξυμνήθηκε ως ριζοσπαστική τομή και ως σύγκρουση με την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Μόνο που τα κατασκευασμένα είδωλα δεν μπορούν να υπερβούν τις προδιαγραφές των δημιουργών τους.

 

Advertisements

Η Δημοκρατία στην Ευρώπη του σήμερα…

eu-flagfinalΌσοι θεωρούν πως η άσκηση κρατικής βίας αποτελεί εγχώρια ιδιαιτερότητα στο μπλοκ των χωρών της ευρωζώνης θα ήταν φρόνιμο να ρίξουν μια ματιά στα τεκταινόμενα στην Ισπανία.

Όπου η κυβέρνηση του Μ. Ραχόι ψήφισε – ενάντια στις διαμαρτυρίες του συνόλου της αντιπολίτευσης – νόμο, με τον οποίο επιβάλλονται θηριώδη πρόστιμα σε πολίτες που διαμαρτύρονται.

Ενδεικτικά: «φωτογράφηση ή ηχογράφηση της αστυνομίας 600-30.000 ευρώ, ειρηνική ανυπακοή στην εξουσία 600-30.000 ευρώ, διαμαρτυρία χωρίς άδεια 600-30.000 ευρώ, παρεμπόδιση ή διακοπή έξωσης 60-300.000 ευρώ».

Επίσης ποινικοποιούνται πράξεις όπως πραγματοποίηση συναντήσεων ή συνελεύσεων σε κατειλημμένους χώρους (100-600 ευρώ), ενώ η αστυνομία μπορεί ν’ απαγορεύσει όποια διαμαρτυρία κρίνει πως «διασαλεύει την δημόσια τάξη», ενώ απαγορευμένη για διαδηλωτές ζώνη θεωρείται οποιαδήποτε υποδομή θεωρηθεί – με βάση τα κριτήρια των δυνάμεων καταστολής – ως «ζωτικής σημασίας».

Αθροίζοντας τις δρακόντειες προδιαγραφές του πονήματος του «Λαϊκού Κόμματος» (των κοινοβουλευτικών επιγόνων του φρανκισμού) συνάγεται πως το σύνολο των κοινωνικών πρακτικών πολιτικής εναντίωσης απαγορεύεται πρακτικά.

Η απειλή των βαρύτατων προστίμων, τα οποία εξοντώνουν την πλειοψηφία των μαστιζόμενων από την κρίση κατοίκων της χώρας της Ιβηρικής, εκτιμάται από τους εμπνευστές του νόμου πως θα λειτουργήσει αποτρεπτικά στην ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων.

Φυσικά απομένει το κέλυφος των συνταγματικών δικαιωμάτων, τ’ οποίο – μέσω ενός απροσχημάτιστου κρατικού εκβιασμού – έχει απωλέσει τα περιεχόμενά του.

Το τυπικό κι αφηρημένο σχήμα ενός κοινοβουλευτισμού, ο οποίος έχει πάρει διαζύγιο από κάθε δημοκρατική αρχή. Η ολοκλήρωση ενός καθεστώτος κρατικού φασισμού, ο οποίος αναλαμβάνει να διαχειρισθεί με τα σώματα της θεσμικής και φυσικής βίας την διαχείριση των σημαντικών υποθέσεων.

Για τους πολίτες δεν υπάρχει – πραγματικά και συμβολικά – δημόσιος χώρος, κάθε συλλογική διεκδίκηση έχει εξοστρακισθεί στις πέραν του νόμου περιοχές.

Το πέρας των κοινωνικών και θεσμικών ισορροπιών που γνώρισε μεταπολεμικά η Ευρώπη σηματοδοτείται με τον πιο εμφατικό τρόπο. Ειδικά στην Ισπανία, όπου συμπληρώνονται (το 2015) σαράντα χρόνια από την πτώση της δικτατορίας των φαλαγγιτών του Φρ. Φράνκο, η επανάκαμψη σε πρακτικές που θεωρούνταν ιστορικά νεκρές αποτελεί εξαιρετικά ανησυχητικό μήνυμα.

Αποδεικνύοντας πως αντιλήψεις που κατανοούν την ευρωζώνη και τις κρατικές της συνιστώσες ως κοιτίδες της δημοκρατίας οφείλουν ν’ αντικρύσουν την σκληρή αλήθεια με πιο κριτική (και αυτοκριτική) ματιά.

 

Ανεπανόρθωτες βλάβες…

vrisi1Είναι πρωτοφανές το σκηνικό φόβου που στήνεται με αφορμή την εκλογή του ΠτΔ. Δηλώσεις, ομιλίες, παρεμβάσεις και υπονοούμενα που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία. Ειλικρινά δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν να έχει μετατραπεί σε τέτοιο βαθμό η πολιτική ζωή, σε μια ζούγκλα απειλών και σεναρίων.

Ένας απίστευτα ωμός εκβιασμός, που απευθύνεται κυρίως στους βουλευτές που θα αποφασίσουν την εκλογή ΠτΔ ή εκλογές και που στοχεύουν στην διάσωση και μακροημέρευση της υπάρχουσας συγκυβέρνησης αλλά και στο κλείσιμο της συμφωνίας με την τρόικα με τους όρους που έχουν ήδη συμφωνηθεί!

Στην προσπάθεια διάσωσης μιας καταρρέουσας Κυβέρνησης θυσιάζονται τα πάντα! Και στρατεύονται  οι πάντες: Γνωστοί δημοσιογράφοι και αναλυτές, πολιτικοί, επίσημα κυβερνητικά στελέχη, γραφικές φυσιογνωμίες της Βουλής και της πολιτικής ζωής, τραπεζίτες και στελέχη ξένων κυβερνήσεων.

Οι ωμές παρεμβάσεις Γιούνκερ,Σόιμπλε και Μοσκοβισί , μέχρι στιγμής, που αποτελούν ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά πράγματα μιας – υποτιθέμενα – ανεξάρτητης χώρας, γίνονται αποδεκτές με λογικές πλήρους υποταγής και εξάρτησης που δεν έχουν προηγούμενο! Η βλάβη στην εικόνα μιας χώρας που έπρεπε να στέκεται υπερήφανη είναι ανεπανόρθωτη . Επαρχία άλλων κρατών και χώρος πρωτοφανών οικονομικών και κοινωνικών πειραμάτων που πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχτεί από «λάθη», που θα στοιχίσουν στους «συμμάχους» της κυβέρνησης!

Δηλώσεις σαν και αυτές του Γεωργιάδη (που προεξοφλεί bankrun), της Βούλτεψη που σαν κυβερνητική εκπρόσωπος αναθέτουν και τυπικά τη διοίκηση της χώρας στους αετονύχηδες των αγορών ( αφού η έκθεση της Moody’s θεωρείται οδηγός εξελίξεων) αλλά και οι απίστευτες δηλώσεις του Διοικητή της Εθνικής τράπεζας (!) Στουρνάρα για τη ρευστότητα και τους κινδύνους με τους οποίους απειλείται το πόπολο αν δεν εκλεγεί ΠτΔ, διαλύουν την οικονομία, αποσταθεροποιούν περαιτέρω την αγορά, συντρίβουν την επιχειρηματικότητα και τινάζουν στον αέρα ότι έχει απομείνει!

Η δαιμονοποίηση των εκλογών, η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και ο εξοστρακισμός της δυνατότητας επιλογής από το λαό της Κυβέρνησης του, προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες στην ίδια τη Δημοκρατία!  Αν αυτοί που υπηρετούν τη δημοκρατία δεν αποδέχονται τις βασικές της αρχές τότε τη μετατρέπουν σε αδειανό πουκάμισο, δημιουργώντας τις συνθήκες μετατροπής της σε άλλου τύπου πολιτεύματα! Θα ζήλευε και το πιο απολυταρχικό καθεστώς αυτές τις μεθοδεύσεις. Δεν καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτή η επίθεση φόβου και καταστροφολογίας χτυπά τα θεμέλια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος;

Ο ευτελισμός του Κοινοβουλίου με «αριστερούς» που δεξιοφέρνουν, με γραφικούς που βρέθηκαν από σπόντα σε βουλευτικά έδρανα (τα αποτελέσματα της άνευ όρων αντιμνημονιακής ονείρωξης, των προηγούμενων χρόνων), οι καταγγελίες για χρηματισμό, οι λογικές του «θα ψηφίσουν γιατί θα χάσουν τη θέση τους και το μισθό τους», η διάλυση κομμάτων και σχηματισμών και η δημιουργία νέων αναχωμάτων, που όλως περιέργως στέκονται στο πλευρό της «δοκιμαζόμενης» Κυβέρνησης , με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν ανεπανόρθωτα πλήγματα και στην κοινοβουλευτική διαδικασία.

Η πολιτική ζωή της χώρας γυρνά δεκαετίες πίσω. Αλλά αυτό δεν ανησυχεί τους σχεδιαστές των εξελίξεων, που γατζωμένοι στις καρέκλες τους παίζουν «ρέστα» στις πλάτες του λαού.

Ενός λαού που ξέρει ότι το μετά, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Ενός λαού που ξέρει πως θα κληθεί να δώσει και άλλο αίμα προκειμένου να επιβιώσουν αδιέξοδες πολιτικές και μικροί και ανίκανοι πολιτικοί. Ενός λαού που μετατράπηκε σε πειραματόζωο πολιτικών γιατί άλλοι αποφάσισαν γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους ακόμη και την έκφραση του στις τελευταίες εκλογές!

Την ίδια στιγμή που ο παλαιοκομματισμός επανέρχεται δριμύτερος, που το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει και που οι δημόσιες καλά αμειβόμενες θέσεις , παραμένουν στα χέρια αποτυχημένων πολιτευτών και ανίκανων κομματικών παραγόντων. Αυτό το μοντέλο κράτους όμως τέλειωσε! Απέτυχε! Και οδηγεί μαζί με τα υπόλοιπα τη χώρα στο βούρκο της πλήρους κοινωνικής αλλά και ηθικής διάλυσης.

Πίσω από το παραβάν της διαπλοκής και της πελατειακής συναλλαγής πρέπει να προβάλλουν καινούργιες δυνάμεις. Πρέπει να προβάλλουν προοδευτικές λύσεις και προτάσεις από όσους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τον αγώνα για την κοινωνία και όχι για την πάρτη τους. Υπάρχουν. Ας βγούνε στο φώς, πριν το σκοτάδι τυλίξει τα πάντα.

Αντίσταση στο φόβο και στις απειλές.

Αντίσταση στο χθες που δεν μπορεί να δεσμεύσει το αύριο.

Αντίσταση στη διάλυση της Δημοκρατίας και στην υποταγή στα συμφέροντα, που παίζουν μπάλα στο δικό μας γήπεδο.

Προοδευτική διέξοδος από το αδιέξοδο ΣΗΜΕΡΑ!

 

Σχέδια και … ερμηνείες

sxedio3Η δίμηνη παράταση που παραχώρησε στην ελληνική κυβέρνηση το Eurogroup έχει την έννοια μιας πίστωσης χρόνου, ώστε να τακτοποιήσει τα του οίκου της.

Οι δανειστές, με την τεχνική παράταση του μνημονίου ως τις αρχές Φλεβάρη, την διευκολύνουν στο θέμα της προεδρικής εκλογής.

Εφόσον η συγκυβέρνηση περάσει τον κάβο και καταφέρει να εκλέξει τον Στ. Δήμα νέο πρόεδρο της δημοκρατίας θα κληθεί να υλοποιήσει τα μέτρα που βρίσκονται στο συρτάρι – λόγω προσωρινού παγώματος των εξελίξεων. Το δίδυμο Σαμαρά – Βενιζέλου θα διαθέτει καθαρό πολιτικό χρόνο ενάμιση έτους, ως τις εκλογές που προβλέπεται να γίνουν το 2016. Η παράταση της θητείας τους θα επιτρέψει την συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων, μέσω διαφοροποιήσεων δευτερεύουσας σημασίας.

Αν όμως ο μαγικός αριθμός των 180 βουλευτών δεν συγκεντρωθεί τότε οι άμεσες εκλογές θα επισημοποιήσουν – πλην συγκλονιστικού απροόπτου- την αλλαγή των δεδομένων με πρωταγωνιστικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα Κυβέρνηση, σε αυτή την περίπτωση, θα κληθεί (σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα) να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις για τερματισμό της λιτότητας, διαγραφή μεγάλου μέρους του κρατικού χρέους και άσκηση πολιτικών που θ’ ανακουφίσουν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Επειδή οι δανειστές δεν προτίθενται να υποχωρήσουν από τις αξιώσεις τους θα διαπιστωθεί πολύ σύντομα το εφικτό της υλοποίησης των προεκλογικών θέσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στην προέκτασή της η λογική αυτή συνδέεται με το σενάριο μιας «αριστερής παρένθεσης», που θα ξεφουσκώσει σύντομα.

Όλα αυτά είναι σχέδια επί χάρτου καθώς η δυναμική των εξελίξεων, ειδικά εν μέσω κρίσης, παραμένει απρόβλεπτη.

Εκείνο που εν τοις πράγμασι συμβαίνει είναι πως το τοπίο ξεκαθαρίζει και οι αβεβαιότητες τίθενται σε δεύτερο πλάνο. Ο Αντ. Σαμαράς παίζει τα ρέστα του, σ’ ένα πολιτικό «do, or die»! Αν τα καταφέρει θα έχει το δικαίωμα μιας δεύτερης πρωθυπουργικής ευκαιρίας. Διαφορετικά θα υποχρεωθεί ν’ ακολουθήσει την μοίρα προκατόχων του, στην ηγεσία της Ν.Δ.

Από την πλευρά του ο Β. Βενιζέλος αντιμετωπίζει χαμηλότερης κλίμακας διακύβευμα. Μιας και στόχος του, σ’ ενδεχόμενες εκλογές, είναι η είσοδος της ΔΗ.ΠΑΡ. στο κοινοβούλιο – η παραμονή του στην ηγεσία της πρέπει να θεωρηθεί αδιαμφισβήτητη στην περίπτωση αυτή. Αν όμως αποτύχει στο βασικό του στόχο, είναι σχεδόν σίγουρο πως μπορεί να σημάνει και το τέλος της δικής του πολιτικής διαδρομής!

Αυτά βέβαια είναι άλλης τάξης ζητήματα, τα οποία θα διευθετηθούν στην ώρα τους.

Για την ώρα μένουμε στην υπογράμμιση των δεδομένων.

Και ποιος να ασχοληθεί με αυτά;

marinΕιδήσεις όπως αυτές που θα αναλύσουμε παρακάτω δεν συγκινούν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, παρόλο που διαφωτίζουν ρόλους προσώπων στα δημόσια πράγματα.

Τα ηχητικά ντοκουμέντα προέκυψαν από παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνομιλιών του (και) προέδρου της ΠΑΕ Ολυμπιακός, στο πλαίσιο της έρευνας για ύπαρξη «εγκληματικής οργάνωσης» στον χώρο του ποδοσφαίρου.

Μόνο που η πολιτική τους αξία είναι σημαντική, καθώς τοποθετούνται στον Μάιο του 2012, λίγο πριν τις εκλογές του Ιουνίου.

Συνομιλητές είναι (κατά βάση) ο Β. Μαρινάκης και ο ιδιοκτήτης της «Real News» μεγαλοδημοσιογράφος Ν. Χατζηνικολάου.

Σκοπός των τηλεφωνικών διαβουλεύσεων ήταν να πεισθεί να επανακάμψει στη ΝΔ η (πρόεδρος της ΔΗ.ΣΥ, τότε) Ντ. Μπακογιάννη. Όπως εκτιμούσε ο εφοπλιστής (ο οποίος είναι και κουμπάρος της ειρήσθω εν παρόδω) τα πολιτικά ανταλλάγματα που ζητούσε για την επανάκαμψη στη ΝΔ, κυρίως τακτοποιήσεις φίλων και συνεργατών της στα ψηφοδέλτια του κόμματος, ήταν υπερβολικά.

Ζητούσε από τον εκδότη – δημοσιογράφο, ο οποίος υπήρξε στέλεχος της ΟΝΝΕΔ στα φοιτητικά του χρόνια, να μεσολαβήσει ώστε να βρεθεί κάποια συμβιβαστική φόρμουλα.

Καθώς ο Β. Μαρινάκης, με την εν συνεχεία καταιγιστική είσοδο στον χώρο των media, εκτιμούσε πως έπρεπε –πάση θυσία- να κερδίσει τις εκλογές ο Αντ. Σαμαράς. Φαίνεται μάλιστα πως οι σχέσεις του με την εξ’ αγχιστείας συγγενή δεν διένυαν και τα καλύτερα φεγγάρια τους τότε, γι’ αυτό και η έκκληση στον Ν. Χατζηνικολάου να δώσει χείρα βοηθείας.

Εν τέλει, με μήνυμα στα αγγλικά, που έλεγε πως «η δουλειά έγινε», οι δύο συνεργάτες έδειχναν ενθουσιασμένοι από το τελικό αποτέλεσμα.

Πράγματι τα όσα επακολούθησαν επιβεβαίωσαν πως ο κόπος τους δεν ήταν άδικος.

Η Ντ. Μπακογιάννη επανήλθε στη ΝΔ και το ποσοστό που είχε λάβει η ΔΗ.ΣΥ στις προηγηθείσες εκλογές του Μάιου του 2012 προστέθηκε (εν πολλοίς) σε εκείνο της ΝΔ, η οποία κέρδισε την πρώτη θέση και τον Ιούνιο.

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις για να τεκμηριωθούν τα αυτονόητα.

Η διαπλοκή μεταξύ ενός επιχειρηματία, ενός δημοσιογράφου με περγαμηνές «εγκυρότητας» και μια επαγγελματία πολιτικό επιβεβαιώνει τις θεωρητικές αναμονές.

Αποδεικνύοντας πως η βιτρίνα της δημόσιας ζωής μπορεί να δημιουργεί κεκαρμένα είδωλα, αδυνατεί ωστόσο να συγκαλύψει την ουσία των γεγονότων.

Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας εξακολουθούν και τώρα να παίζουν σημαντικούς ρόλους, είτε με αύξουσα είτε με φθίνουσα δυναμική.

Κάνοντας σαφές και στους πλέον αδαείς πως τα χρόνια της αθωότητας έχουν ανεπιστρεπτί παρέλθει.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και η δαιμονοποίηση των εκλογών

photo_verybigΗ εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας έχει ένα ιδιαίτερο περιεχόμενο αυτή τη φορά.

Το ίδιο και οι εκλογές, αν δεν συγκεντρωθεί ο «μαγικός» αριθμός των 180 ψήφων στην τρίτη ψηφοφορία.

Δεν είναι τόσο το πρόσωπο αλλά αυτό που ακολουθεί και δεν έχει καμία σχέση ούτε με την άσκηση των όποιων αρμοδιοτήτων του Προέδρου, ούτε με τον τρόπο λειτουργίας του.

Η εκλογή του Προέδρου τη Δημοκρατίας στην ουσία σηματοδοτεί την ολοκλήρωση των όποιων διαπραγματεύσεων με την τρόικα και δείχνει το δρόμο των μέτρων που ακολουθούνε.

Με απλά λόγια:

Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή θα παρατείνει τον κοινοβουλευτικό βίο της υπάρχουσας κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, οι οποίοι θα υπογράψουνε τη νέα συμφωνία, όταν αυτή προκύψει. Συμφωνία στη βάση των ήδη δεδομένων απαιτήσεων της τρόικα που στοχεύουν σε συγκεκριμένα μέτρα και που ξεπερνούν εκ των πραγμάτων τις γνωστές ήδη προτάσεις της Κυβέρνησης (αν δεν τις ξεπερνούσαν θα υπήρχε ήδη συμφωνία).

Ασφαλιστικά (ότι απέμεινε) δικαιώματα, εργασιακά (ότι απέμεινε) δικαιώματα, μισθοί, συντάξεις (κυρίως επικουρικές) στο μπλέντερ μιας παράλογης πολιτικής που οδηγεί σε ολοένα μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Σαμαράς και Βενιζέλος έπεσαν έξω και στις προβλέψεις τους και στους σχεδιασμούς τους. Στην ουσία απέτυχαν στην υλοποίηση μιας πολιτικής πρότασης που ήταν αδιέξοδη, καθώς κινούταν συνεχώς ανάμεσα στις κόκκινες γραμμές όχι τις δικές τους, αλλά αυτές που οι εκπρόσωποι των δανειστών χάραζαν διαρκώς.

Το success story αποδείχθηκε γρήγορα ανέκδοτο, η κατάργηση του μνημονίου (που για την ιστορία λήγει στις 31/12/2014) ανέφικτη, ενώ η αφελέστατη προαναγγελία της αποχώρησης του ΔΝΤ, οδήγησε στις γνωστές αντιδράσεις των αγορών.

Η ανάπτυξη σαφέστατα προσαρμοσμένη στις ανάγκες των ολίγων ( και ισχυρών) και η υπόλοιπη κοινωνία στα όρια της φτωχοποίησης και του καθημερινού αγώνα για την επιβίωση, που γίνεται ολοένα και δυσκολότερος για περισσότερους Έλληνες.

Μια πολιτική με καθαρά συντηρητικό πρόσημο, χωρίς καμία κοινωνική ευαισθησία, μια πολιτική χωρίς προοπτική και κυρίως χωρίς μελλοντικούς στόχους.

Γνωρίζουμε και ποιοι και πως θα κλείσουνε την όποια συμφωνία στην περίπτωση αυτή. Έτσι κι αλλιώς η υπερψήφιση ενός νέου πακέτου μέτρων περισσότερο εντάσσεται στο πλαίσιο μιας «προληπτικής δέσμευσης» της επόμενης παρά την μακροβιότητα της νυν κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Η μη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από αυτή τη Βουλή θα οδηγήσει σε εθνικές εκλογές και στην εκ νέου καταγραφή των κοινωνικών συσχετισμών. Πιθανότατα να οδηγήσουν και σε άλλη κυβερνητική πλειοψηφία.

Η δαιμονοποίηση αυτής της πιθανότητας και κυρίως η προσπάθεια αποφυγής των εκλογών αποτελεί ευθεία αμφισβήτηση της δυνατότητας του λαού να κρίνει και να αποφασίσει.

Η καταγραφή νέων κοινωνικών και εκλογικών συσχετισμών είναι χρήσιμη και αναγκαία, ειδικά μπροστά σε σημαντικές αποφάσεις.

Η όποια προεκλογική περίοδος υπάρξει, προφανέστατα θα έχει στο επίκεντρο της τα όσα συνέβησαν αλλά και αυτά που θα συμβούν, με σημείο αναφοράς την επόμενη συμφωνία με την τρόικα και το περιεχόμενο της.

Ευκαιρία να μιλήσουνε ανοιχτά και ξεκάθαρα όλοι.

Μηδενός εξαιρουμένου.

Θέλω να γνωρίζω και κυρίως θέλω να μπορώ να επιλέξω αυτούς που θεωρώ πως μπορούν να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα.

Θέλω να πω τη γνώμη μου, όποια και αν είναι και να αναλάβω και το μέρος των όποιων ευθυνών μου αναλογούν. τη στιγμή που θα ρίχνω τη ψήφο μου.

Δεν φοβάμαι το άγνωστο που ίσως θα προκύψει.

Φοβάμαι αυτό που ξέρω και δεν μπορεί.

Δεν φοβάμαι το αποτέλεσμα της κάλπης.

Φοβάμαι όσους την αποφεύγουν και όσους δεν σεβάστηκαν τα αποτελέσματα της προηγούμενης φοράς.

Αυτό πιστεύω. Και αυτό πιστεύω το καταλαβαίνουν και οι φερόμενοι ως ανεξάρτητοι βουλευτές ή όσοι ανησυχούν για τον πρώιμο τερματισμό της κοινοβουλευτικής τους θητείας. Ανθρώπινο. Απόλυτα ανθρώπινο. Δεν είναι και λίγο να αντιμετωπίζεις πρόσωπο με πρόσωπο το ενδεχόμενο να σε βρει η Πρωτοχρονιά ως «πρώην» βουλευτή! Αλλά με δεδομένο ότι έτσι κι αλλιώς «πρώην» θα είναι οι περισσότεροι από αυτούς, δεν ξέρω τι είναι σημαντικότερο…

Η ικανοποίηση της συνείδησης τους ή η απόκτηση χαρακτηρισμού για την υπόλοιπη ζωή τους.

Ο καθένας επιλέγει…

 

Πρόταση αποσύνθεσης του Συντάγματος!

samrrndΗ πρόταση της ΝΔ για την αλλαγή του συντάγματος εντάσσεται στις σκοπιμότητες που παράγει η πολιτική συγκυρία.

Δηλαδή μια προσπάθεια να πεισθεί η κοινή γνώμη πως υπάρχει μακροπρόθεσμο σχέδιο διαχείρισης της χώρας και συνεπώς ανάγκη ενός νέου συνταγματικού χάρτη. Μόνο που οι προτάσεις που κατατίθενται, πέραν ενός διάχυτου θεσμικού αυταρχισμού, αναιρούν θεμελιώδεις παραδοχές της πολιτειακής οργάνωσης μιας χώρας.

Κραυγαλέο παράδειγμα οι νέες θέσεις για την εκλογή προέδρου της δημοκρατίας, του οποίου ενισχύονται οι αρμοδιότητες – παρότι δεν θα έχει δικαίωμα να διαλύει την βουλή- η μόνη ουσιώδης διαφορά με το σύνταγμα του 1975.

Παραμένει το σύστημα των τριών διαδοχικών ψηφοφοριών (αν απαιτηθούν) για την εκλογή ΠτΔ, αλλά η συνέχεια είναι συναρπαστική.

Αν δεν συγκεντρωθεί ο αριθμός 180 τότε οι προταθέντες για το αξίωμα θα κατέρχονται υποψήφιοι, ώστε το εκλογικό σώμα ν’ αποφασίσει για το ποιος θα επιλεγεί.

Μια πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με την πλήρη αναστροφή των επιπέδων πολιτικής νομιμοποίησης.

Με βάση την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας υπέρτατη πηγή εξουσίας – κατά συνταγματική επιταγή τουλάχιστον – είναι το εκλογικό σώμα. Εξ’ ού και το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός ασκεί εξουσία, ως εκλεκτός του λαού, σε αντίθεση με τον ΠτΔ που αντλεί εμμέσως νομιμοποίηση.

Πλέον εισάγεται η καινοφανής άποψη πως η βουλή αποτελεί υπερκείμενο του λαϊκού παράγοντα θεσμό. Αφού πρώτη αυτή αποφασίζει – και εφόσον δεν κατορθώσει να επιλέξει πρόεδρο τότε καλείται να γνωμοδοτήσει «ο κυρίαρχος λαός».

Η μετατροπή του εκλογικού σώματος σε μεταγενέστερο, του κοινοβουλίου, κριτή πλήττει ευθέως τις θεμελιώδεις αρχές του πολιτεύματος. Πόσο μάλλον αν, σε μια διαδικασία που οφείλει να είναι ενιαία, προβλέπονται δύο διαφορετικοί τρόποι (έμμεσος, από την βουλή, και άμεσος με την καθολική ψήφο) επιλογής προέδρου. Είναι σαφές πως αυτός ο ευτελισμός κριτηρίων και μεθόδων δεν αποτελεί συμπτωματική επιλογή.

Αντιθέτως εντάσσεται στην – άρρηκτη πλην οφθαλμοφανή – παραδοχή της ηγετικής ομάδας της ΝΔ πως η δημοκρατία αποτελεί άταφο νεκρό.

Επιβιώνουν κάποιοι κοινοβουλευτικοί της τύποι, εν είδει σκελετικών απομειναριών ενός άσαρκου σώματος. Όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν περιττές, αν όχι επιζήμιες, πολυτέλειες.

Ο θάνατος του πνεύματος του παρόντος συντάγματος συντελείται μέσω της αποσύνθεσής του στο γράμμα του νέου.

Αρκούν αυτά για να κατανοηθεί το πώς προτίθεται να συνεχίσει την κυβερνητική της διαδρομή η ΝΔ, εφόσον ξεπεράσει τον σκόπελο της παρούσας προεδρικής εκλογής.