Δήμοι χωρίς … παραλίες!

paraliesΤα πάνω κάτω έρχονται για μια ακόμη φορά σε σχέση με την αρμοδιότητα γύρω από τη μίσθωση χώρων σε τουριστικές παραλίες. Αυτή τη φορά αλλάζει το τοπίο και την αρμοδιότητα για την ενοικίαση πλέον την κρατούν οι υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών.

Ένα χρόνο πριν είχε γίνει ένα ολόκληρο σκηνικό με συνέπεια οι τότε αρμόδιοι στο τέλος Μαρτίου του 2013 είχαν αποφασίσει να παραχωρήσουν αυτό το δικαίωμα στους Δήμους αλλά να εισπράττουν ένα τμήμα από το τίμημα. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος με την εφαρμογή αυτού του συστήματος και τα πράγματα επανέρχονται και πάλι σε μια εντελώς διαφορετική διαδρομή.

Δεν θα μπορούν λοιπόν οι Δήμοι που έχουν στα γεωγραφικά τους όρια παραλιακές ζώνες να προχωρήσουν σε μίσθωση αυτών σε τρίτους. Το δικαίωμα αυτό τώρα έχουν οι Κτηματικές υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών οι οποίες θα πρέπει να προχωρήσουν αυτές τις διαδικασίες και μάλιστα θα πρέπει να προχωρήσουν μέσα στο καλοκαίρι σε ελέγχους εφαρμογής λαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα γι’ αυτούς που διαπιστώνεται ότι παράνομα καταλαμβάνουν τους συγκεκριμένους χώρους ενώ παράλληλα θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σε σχέση με το τίμημα το 50% θα πηγαίνει στο δημόσιο και το άλλο 50% στον Δήμο.

Ένα από τα βασικά θέματα τα οποία δείχνουν να είναι κυρίαρχα σε ό,τι αφορά την αλλαγή του τοπίου είναι ότι ουσιαστικά τα έσοδα τα οποία υπολογίζει το ελληνικό δημόσιο από τις συγκεκριμένες παραλίες και τα μισθωτήρια συμβόλαια ήταν πολύ μικρό παρά τα σενάρια.

Μάλιστα το προηγούμενο διάστημα είχαν υπάρξει αποκαλύψεις σε σχέση με τους τρόπους διαχείρισης των συγκεκριμένων δυνατοτήτων που σε κάποιες περιπτώσεις υπήρχαν χαριστικές συμβάσεις από την πλευρά των Δήμων με μισθώσεις σε τρίτους.

Με βάση τις νέες ρυθμίσεις όπου η αρμοδιότητα μεταφέρεται στις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών οι ΟΤΑ πλέον βγαίνουν από το «παιχνίδι» και θα έχουν τη δυνατότητα μόνο να διαπραγματεύονται τις μισθώσεις μέσω δημοπρασιών, αλλά θα εισπράττουν μόνο τα προβλεπόμενα έσοδα από τη μίσθωση παραλιών, δηλαδή το 50% των εισπράξεων.

Όπως αναφέρει εγκύκλιος που έφτασε στις Κτηματικές υπηρεσίες του Δημοσίου, βασισμένη σε νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση, «από την 1η Ιουνίου 2014 οι συμβάσεις της απευθείας παραχώρησης, θα συνάπτονται μόνο από την οικεία Κτηματική Υπηρεσία και τους ενδιαφερομένους, με ποσοστό ανταλλάγματος 50% υπέρ του Δημοσίου και 50% υπέρ του οικείου ΟΤΑ».

Εκείνο που αναμένεται να δημιουργήσει προβλήματα, πάντως, είναι το γεγονός ότι οι Κτηματικές υπηρεσίες καλούνται να διενεργούν ελέγχους κατά την θερινή περίοδο, χωρίς, ωστόσο, να έχουν το απαραίτητο προσωπικό. Θα πρέπει επιπρόσθετα να συντάξουν συμβόλαια ενοικίασης, όπου ακόμα εκκρεμούν.

Ένα τρίτο στοιχείο το οποίο δείχνει να είναι καθοριστικό είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι Δήμοι έχοντας υπόψη τις περσινές ρυθμίσεις προχώρησαν σε μισθώσεις καθώς σε ορισμένες περιοχές όλα αυτά εξελίσσονται πολύ νωρίς και μάλιστα μέσα στους πρώτους μήνες του χρόνου. Μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει διευθέτηση στο συγκεκριμένο θέμα και κανείς δεν ξέρει πως θα ρυθμιστεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι είναι εντελώς διαφορετική η αντιμετώπιση από την πλευρά των Δήμων και εντελώς διαφορετική η τιμολογιακή αντιμετώπιση από την πλευρά της Κτηματικής υπηρεσίας.

Σε ό,τι αφορά τώρα τους ελέγχους θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τον προηγούμενο χρόνο όπου υπήρξαν κάποιοι αποσπασματικοί έλεγχοι , τα πρόστιμα ήταν πολύ τσουχτερά. «Οι Κτηματικές Υπηρεσίες καλούνται να διενεργούν αυτοψίες κατά τη θερινή περίοδο και σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι οι ενδιαφερόμενοι ή άλλοι ιδιώτες έχουν εγκατασταθεί στους χώρους αιγιαλού και παραλίας άνευ μισθώσεως δηλαδή να παρέχουν την απαραίτητη άδεια να ληφθούν άμεσα όλα τα προβλεπόμενα μέτρα για την προστασία των κοινοχρήστων χώρων αιγιαλού και παραλίας», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην εγκύκλιο.

Όσον αφορά στις παραχωρήσεις απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας κατόπιν δημοπρασίας και όχι απευθείας οι σχετικές διαδικασίες θα ολοκληρωθούν από τους ΟΤΑ, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην Κοινή Υπουργική Απόφαση.

Είναι σαφές ότι με μια πρώτη ανάγνωση των νέων δεδομένων που εισάγει η σχετική εγκύκλιος αναμένεται το επόμενο διάστημα να υπάρξει ένα αλαλούμ σε σχέση με τις αρμοδιότητες και δεν αποκλείεται να πυροδοτήσουν και ένταση από την πλευρά των αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης καθώς κάθε φορά που επιχειρούσε το ελληνικό δημόσιο να πάρει στα χέρια του μια τέτοια αρμοδιότητα συνήθως η αυτοδιοίκηση βρίσκονταν απέναντι.

Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το υπουργείο Οικονομικών επέλεξε αυτή την χρονική περίοδο μετά τις εκλογές να προχωρήσει σε ένα τέτοιο βήμα θέλοντας να κατοχυρώσει τα επόμενα βήματα και κυρίως τη διαχείριση αυτών των υποθέσεων για λογαριασμό του υπουργείου των Οικονομικών.

Η Βραζιλία δεν είναι ποδόσφαιρο…

brazil_protest.si1378628932Δεν ήμουν και δεν είμαι λάτρης του ποδοσφαίρου. Δυσκολεύομαι αφάνταστα να παρακολουθώ αγώνες, ακόμα και εκείνους για τους οποίους …  «αδειάζουν οι δρόμοι»!

Βλέπω τις φωτογραφίες από το Μουντιάλ της Βραζιλίας, νοιώθω την ψύχωση πολλών με τις εθνικές ομάδες και συνεχίζω να κουράζομαι  με τις ανούσιες συζητήσεις για τα γκολ, τις φάσεις, τους διαιτητές, τους παίκτες…

Θέλω να γράψω όμως για τη χώρα που φιλοξενεί το σωτήριο έτος 2014 το «γεγονός», το Μουντιάλ. Και θα ήθελα να θυμίσω πως πίσω από τις εικόνες που πλασάρονται στα ΜΜΕ υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα, μιας χώρας που υποφέρει και που πονά.

Δυστυχώς για τους ίδιους τους Βραζιλιάνους η χώρα τους δεν είναι η Κόπα Καμπάνα, όπου ταλέντα της Βραζιλίας επιδεικνύουν τις δεξιότητές τους και μάνατζερς συρρέουν για να καπαρώσουν δικαιώματα –και να τα μοσχοπουλήσουν στην ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική αγορά.

Η πραγματική Βραζιλία βρίσκεται αλλού πνιγμένη από τα προβλήματα της καθημερινότητας, μιας κοινωνίας υπό διωγμό και διάλυση!

Τα κοινωνικά προβλήματα στην «χώρα του καφέ» είναι τέτοια που δεν χωράνε στην χλιδάτη βιτρίνα των «celebrity» και την βιομηχανία του θεάματος. Η έλλειψη άρτου συνδυάζεται με τον αποκλεισμό από την εκπαίδευση και την υγειονομική πρόνοια καθώς και την γιγάντωση της εγκληματικότητας.

Η πλειοψηφία της νεολαίας της χώρας συνθλίβεται στις συμπληγάδες πέτρες των ναρκωτικών και των συμπλοκών με (αντίπαλες) συμμορίες και την αστυνομία.

Οι περίφημες «φαβέλες» παραμένουν το σήμα κατατεθέν της καθημερινής ακροβασίας ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο.

Όλα τούτα δεν κατόρθωσε να ψαλιδίσει (έστω) η διαχείριση του Λούλα και της διαδόχου του Ντ. Ρούσεφ. Συνδικαλιστής της αριστεράς ο πρώτος, βασανισθείσα από την στρατιωτική δικτατορία (1964-1985) η δεύτερη, ανήλθαν στην προεδρία της χώρας με διακηρύξεις για την αντιμετώπιση των θεμελιωδών προβλημάτων (επιβίωσης και ανθρώπινης διαβίωσης) των κατοίκων.

Παρά τις ακτιβιστικές κορώνες, όπως το «φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε», η κατάσταση παρέμεινε εν πολλοίς ανεξέλεγκτη. Το αυξημένο ειδικό βάρος του κράτους της Βραζιλίας αδυνατεί να συγκαλύψει την κοινωνική κρίση του τόπου.

Τα μυθώδη ποσά που ξοδεύτηκαν για τις εγκαταστάσεις και τις συνοδές δράσεις που συνδέονται με το Μουντιάλ αποτέλεσαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής.

Εκπαιδευτικοί, οδηγοί μέσων δημόσιας συγκοινωνίας, νοσηλευτές και πλήθος άλλων κοινωνικών κατηγοριών αποφάσισαν να διαδηλώσουν την αγανάκτησή τους. Οι καθημερινές συγκρούσεις, την ώρα που η χλιδή και η υποκρισία της μεθυστικής προφάνειας υπερπροβάλλονται, δείχνουν το μέγεθος της έντασης και της απελπισίας. Καθώς οι πρωταγωνιστές τους ελπίζουν να κλέψουν λίγη από την δόξα του Νεϊμάρ και του Μέσι, ευελπιστώντας στην αλληλεγγύη των ανθρώπων απανταχού της γης.

Αλλά προσοχή μην ενοχλείτε  τους ανθρώπους όταν βλέπουν το ποδόσφαιρο…

 

Τι έγινε βρε παιδιά;

320px-BND_Logo.svgΗ κρατική υπηρεσία πληροφοριών της Γερμανίας (BND) έχει διακριθεί για τις άκομψες παρακολουθήσεις πολιτών τόσο στην χώρα όσο και στο εξωτερικό.

Στην Ελλάδα είχε γίνει γνωστή από την εμπλοκή του «πολυπράκτορα» Μάους στην υπόθεση του Ρ. Πόλε, που είχε στοιχίσει την μεταπολιτευτική πειθαρχική δίωξη του τότε δικαστή (μετέπειτα προέδρου της δημοκρατίας) Χρ. Σαρτζετάκη.

Εσχάτως πληροφορηθήκαμε πως οι λαμπροί και αγρυπνούντες φρουροί της Μέρκελ παρακολουθούν – με τον προσήκοντα υπηρεσιακό ζήλο – δημοσιεύματα στην Ελλάδα. Ώστε να προστατεύσουν την κρατική ασφάλεια της Γερμανίας από τον αρνητικό τους αντίκτυπο, καθώς οι αχάριστοι του νότου ελεεινολογούν συχνά τους σωτήρες τους.

Το αστείο είναι πως, κατά τους φερόμενους ως πρωταγωνιστές των διαδικτυακών υποκλοπών, η ελληνική κυβέρνηση δεν τους ενόχλησε με κάποια διαμαρτυρία.

Ο εκπρόσωπος τύπου του ΥΠ.ΕΞ Κ. Κούτρας προεξόφλησε ωστόσο πως οι εξηγήσεις θα δοθούν «πολύ σύντομα».

Αναμένουμε με περίσσεια περιέργειας.

 

Αγρανάπαυση

89435476Σε αγρανάπαυση βρίσκουν τους αγροτοσυνδικαλιστές οι εξελίξεις για τη νέα ΚΑΠ.

Εκτός από τις ανάγκες των καλλιεργειών προέχει η αποτίμηση της παρουσίας στις ευρωεκλογές αλλά και τα νέα δεδομένα του ανασχηματισμού. Η απομάκρυνση Τσαυτάρη και Θεοχάρη δημιουργεί μάλιστα την αίσθηση της δικαίωσης ανάμεσα σε αγρότες και κτηνοτρόφους που είχαν συγκεντρώσει τα.. πυρά τους στα δύοαυτά πρόσωπα.

Αν τώρα οι αλλαγές προσώπων μπορούν να επηρεάσουν γενικότερες πολιτικές «γραμμές» και σε ποιο επίπεδο ή προς ποια κατεύθυνση είναι κάτι που στην προκείμενη περίπτωση θα φανεί σε έναν βαθμό τους επόμενους μήνες, εκτός βέβαια κι αν υπάρξουν ραγδαίες εξελίξεις σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Σε κάθε περίπτωση πάντως οι όποιες πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό δύσκολα θα επηρεάσουν τα δεδομένα της νέας ΚΑΠ που έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Η συνολική αποτίμηση πάντως των εξελίξεων για τους αγρότες αναμένεται να γίνει τον χειμώνα και μάλλον στις καθιερωμένες συνελεύσεις για την προετοιμασία των μπλόκων.

Μέχρι τότε;

Στο συμβούλιο υπουργών την Δευτέρα παρουσιάζεται η ελληνική πρόταση για τη νέα ΚΑΠ όπου τα σενάρια την θέλουν να προσδιορίζει τριών ειδών περιφέρειες. Συνδέεται η παραγωγή με την επιδότηση και κατανέμεται κάτω από εντελώς διαφορετικές προϋποθέσεις. Σχεδόν όλα τα προϊόντα, ιδιαίτερα τα πολυετή, καινούργια και μη, θα παίρνουν επιδότηση όμως οι αγρότες κατά μέσο όρο θα βγουν χαμένοι σ’ ένα ποσοστό που ποικίλλει από 40 έως 60%!

Βασιλικά και άλλα!

juan4Επ’ αφορμή της παραίτησης του Χ. Κάρλος από τον ισπανικό θρόνο ήρθε στην επιφάνεια και ο (επ’ αδελφή γαμβρός του) Κων. Γλύξμπουργκ.

Ο έκπτωτος του ελληνικού βασιλικού αξιώματος, που καταργήθηκε με το δημοψήφισμα του 1974, βρήκε την ευκαιρία να φιλοτεχνήσει ένα αγγελικό προφίλ –για την καυτή περίοδο 1963-1968.

Έτσι, αναπλάθοντας ιστορικά γεγονότα κατά το δοκούν, επιχειρεί να καταστεί συμπαθής, περίπου ως ατυχήσας.

Λόγου χάρη για τις σχέσεις του με τον Γεώργιο Παπανδρέου επιμένει πως «ήταν άψογες», διαψεύδοντας όσους ισχυρίζονται «ότι εγώ έδιωξα τον Γεώργιο Παπανδρέου από την πρωθυπουργία» το 1965. Παραθέτουμε απλώς την αποστροφή τού τότε πρωθυπουργού, μόλις ο νεαρός (εκείνη την περίοδο) μονάρχης έκανε δεκτή την προφορική υποβολή της παραίτησής του και αμέσως μετά όρκισε την κυβέρνηση ανδρεικέλων του υπό τον Γ. Νόβα. «Γνωρίζω τι έχετε κατά νου. Κάποτε θα το μετανοιώσετε, αλλά θα είναι αργά».

Ένας όχι και τόσο ειδυλλιακός επίλογος.

Μια άλλη παράμετρος των μυθοπλασιών του τέως αφορά την στάση του στην δικτατορία των συνταγματαρχών, αμέσως μετά την 21η Απρίλη του 1967. Ερωτηθείς για ποιον λόγο νομιμοποίησε θεσμικά την ψευδοκυβέρνηση Κόλλια αποκρίθηκε πως «αν δεν όρκιζα την χούντα θα γινόταν εμφύλιος».

Δεν είναι μόνο τ’ ότι το σενάριο πάσχει λογικά, μιας και από το πρώτο βράδυ κήρυξης του στρατιωτικού νόμου χιλιάδες πολίτες συνελήφθησαν και φυλακίσθηκαν. Άρα η (δυνάμει) άλλη πλευρά του πιθανού εμφυλίου είχε ήδη εξουδετερωθεί. Κυρίως αποκρύπτει την αλήθεια, η οποία ήλθε στο φως μετά από δημοσίευση στοιχείων και μαρτυριών.

Ότι δηλαδή ο Κ. Γλύξμπουργκ ετοίμαζε δικό του στρατιωτικό πραξικόπημα, την περίφημη «χούντα των στρατηγών» με κομβικό ρόλο των Σπαντιδάκη-Ζωιτάκη. Μόνο που η περίφημη «μικρή χούντα» των συνταγματαρχών πρόλαβε τη «μεγάλη», προς απογοήτευση του Κωνσταντίνου, που πατρονάριζε την δεύτερη –υπό την επίβλεψη και τις ευλογίες των ΗΠΑ και της CIA αμφότερες.

Εν τέλει επιτεύχθηκε συμφωνία και ο Σπαντιδάκης υλοποίησε το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο «Προμηθεύς», με το οποίο μπήκε στον γύψο η χώρα.

Όλα αυτά ουδέποτε απαντήθηκαν από τον έκπτωτο, ίσως επειδή του κατέστρεφαν την αγιογραφική ανάπλαση της προσωπογραφίας του. Μόνο που το νυστέρι της έρευνας δεν αντιμετωπίζει χαριστικά την αυτού μεγαλειότητα.

 

5 χρόνια blog!

χωρίς τίτλοΉταν 10 Ιουνίου του 2009, όταν ξεκινούσα… Αρχικά δειλά στη συνέχεια με μεγαλύτερη όρεξη…

ra64.wordpress.com

5 χρόνια με 1800 άρθρα …  μέχρι στιγμής

Περισσότερες από 1 εκ. επισκέψεις!

Περίπου 1400 αναδημοσιεύσεις άρθρων μου από άλλα blog

24 φίλους blogger να «ακολουθούν» και να ενημερώνονται για αυτά που ανεβάζω.

Για εμένα είναι ένας μικρός και ταπεινός τίτλος τιμής. Ένας ολόκληρος κόσμος!

Όπως τίτλος τιμής είναι και τα απειλητικά τηλεφωνήματα που κάποια στιγμή δέχτηκα αλλά και η επιστολή (ανυπόγραφη μεν αλλά που προσδιορίζει καθαρά τον αποστολέα της), επίσης απειλητική και που κρατώ στο αρχείο μου.

Από την αρχή αποφάσισα να γράφω ενυπόγραφα. Να μην κρυφτώ πίσω από τη συνηθισμένη ανωνυμία και αοριστία. Αυτό που γράφω το πιστεύω:

«Να τελειώσει το σκηνικό της ανωνυμίας που καλύπτει, που συγκαλύπτει και δεν αποκαλύπτει! Να αναλάβουμε όλοι μας την ευθύνη των όσων γράφουμε και όσων λέμε.»

Αφού είμαστε καλά συνεχίζουμε:

Για την ιστορία και μόνο το πιο δημοφιλές άρθρο μου, δεν είναι πολιτικό.

Η ταξιδιωτική περιγραφή : «Οδικώς στα παράλια της Μικράς Ασίας», γραμμένη τον Αύγουστο του 2012, έχει διαβαστεί μέχρι σήμερα περίπου 80.000 φορές!!! Ακολουθεί το  «Νίκος Πλουμπίδης: πενήντα πέντε χρόνια από τη διπλή καταδίκη και την εκτέλεσή του» με 30.000 περίπου αναγνώσεις.

Ευχαριστώ για την αγάπη σας!

cartoon-vector-illustration_small

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

portaΚαθώς τα εκλογικά αποτελέσματα σήμαναν την ληξιαρχική πράξη θανάτου της ΔΗΜ.ΑΡ και των ΑΝ.ΕΛ είναι θέμα χρόνου η φυγή από τους κόλπους τους του μεγάλου αριθμού των βουλευτών που διαθέτουν.

Ως προς το κόμμα του Φ. Κουβέλη άλλοι κοιτούν προς την «Ελιά» (Λυκούδης, Οικονόμου), άλλοι προς τον ΣΥΡΙΖΑ (Μαργαρίτης, Ρεπούση) ενώ κάποιοι ορέγονται κάποιου είδους συμμετοχή στον κυβερνητικό συνασπισμό(Ψαριανός, Παπαδόπουλος).

Για το αντίστοιχο κόμμα του Π. Καμμένου, η αποχώρηση Καπερνάρου  άνοιξε τον χορό νέων διαλυτικών τάσεων για να ακολουθήσει αυτή της Μίκας Ιατρίδη.

Ωστόσο υπάρχει ένα νοσηρό κλίμα, από διάφορες φήμες που μιλούν για αθέμιτες πρακτικές στρατολόγησης ανεξάρτητων βουλευτών, ενόψει της προεδρικής εκλογής.

Η αναζήτηση του μαγικού αριθμού 180 έχει πυροδοτήσει σενάρια που, εφ’ όσον επιβεβαιωθούν, συμβάλλουν στον περαιτέρω ευτελισμό της πολιτικής.

Μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης…

alhueΌλο το προεκλογικό διάστημα η κοινή γνώμη βομβαρδιζόταν από μια μονότονη προπαγάνδα. Ότι οι εποχές των μνημονίων παρήλθαν ανεπιστρεπτί, νέα μέτρα δεν υπάρχουν στην ατζέντα, η τρόικα αποχωρεί οσονούπω και τα συναφή.

Ώστε το εκλογικό σώμα να δείξει υπομονή, να υπερψηφίσει τα κόμματα που «εγγυώνται την σωτηρία της χώρας» και να … ανοίξει διάπλατα τις λεωφόρους της ανάπτυξης.

Πριν καλά-καλά παρέλθει εβδομάδα από το κλείσιμο των ευρωκαλπών ο Β. Σόιμπλε ανέλαβε να δώσει τέλος στην σχετική αδολεσχία. Με την στυγνή φρασεολογία που τον χαρακτηρίζει διέλυσε τους βολικούς μύθους.

Πρώτον (είπε) η Ελλάδα θα χρειασθεί νέο πακέτο «χρηματοδοτικής βοήθειας», έστω και μικρότερο σε σχέση με τα δύο προηγηθέντα. Δεύτερον, για να γίνει βιώσιμο το χρέος ως το 2020 θα πρέπει να τηρηθεί απαρέγκλιτα η θηριώδης λιτότητα και η περιβόητη δημοσιονομική εξυγίανση. Τρίτον η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να υπακούει στις εντολές της τρόικα, οι οποίες οφείλουν να έχουν την ισχύ της εξ’ αποκαλύψεως αληθείας.

Κάτι ανάλογο προδιαγράφει και σχετική έκθεση του ΔΝΤ, πέραν των επιβραβεύσεων της οικονομικής πολιτικής που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα.

Συνεπώς το σύνολο των εκπροσώπων των δανειστών περιγράφει μια κατάσταση στον αντίποδα των ωραιοποιήσεων της Κυβέρνησης.

Εννοείται πως η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. δεν κατελήφθησαν από κρίση κυνισμού, ούτε μας πληροφόρησαν κάτι διαφορετικό απ’ όσα ήδη γνωρίζαμε. Απλά φρόντισαν να διαλύσουν τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργήθηκαν, τώρα που δεν υπάρχει άμεσο εκλογικό διακύβευμα.

Άφησαν τους κυβερνητικούς αξιωματούχους στην Αθήνα να λένε τα δικά τους, όλο το προηγούμενο διάστημα. Μόλις οι ευτελείς σκοπιμότητες παρήλθαν, υπενθύμισαν πως η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων αποτελεί μονόδρομο.

Έτσι, εντός του Ιουλίου, οι φλογεροί αρνητές των νέων μέτρων υποχρεούνται –με βάση τις μνημονιακές τους δεσμεύσεις – να ψηφίσουν στην βουλή περικοπές των επικουρικών συντάξεων. Για να ακολουθήσει, τον Γενάρη του 2015, επέκταση του «νέου τρόπου υπολογισμού» και στις κύριες.

Όσο για την αξιοπιστία των περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεων ποιος ασχολείται (μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης) με έπεα πτερόεντα;

 

 

Γερουλάνος: Παρέμβαση για την αναγκαιότητα του Σοσιαλισμού

geroulanos1Πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι δημόσιες παρεμβάσεις στελεχών, νυν και πρώην, του ΠΑΣΟΚ. Μετά τη Γεννηματά, τον Σκανδαλίδη και τον Ρέππα ήταν η σειρά του Παύλου Γερουλάνου με άρθρο του στο «Επίκαιρο».

Νομίζω ότι είναι από τα πιο ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει τελευταία και το παραθέτω ολόκληρο:

 

«Η αλήθεια είναι ότι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα πολλές φορές απαρνήθηκε τις αρχές και τις αξίες για τις οποίες ιδρύθηκε και έτσι απομακρύνθηκε από τον κόσμο που το στήριξε. Διότι προφανώς δεν είναι σοσιαλιστική μια διακυβέρνηση που αντί να διαλύσει το βαθύ κράτος της δεξιάς δημιούργησε δίπλα του το πελατειακό κράτος των πρασινοφρουρών, ούτε είναι σοσιαλιστική μια διακυβέρνηση που παράγει πολίτες δύο και τριών ταχυτήτων με άλλα δικαιώματα και υποχρεώσεις απέναντι στο νόμο. Προφανώς, δεν είναι σοσιαλιστική μια διακυβέρνηση που ιδιωτικοποιεί μονοπώλια και προστατεύει επιχειρηματίες από τον ανταγωνισμό ούτε μια διακυβέρνηση που ανέχεται στελέχη της να χρηματίζονται και καθυστερεί να τα αποβάλει. Και προφανώς, δεν είναι σοσιαλιστική μια διακυβέρνηση που μετράει την αξία της για την κοινωνία με όρους χρηματιστηρίου και μετά νίπτει τας χείρας της όταν αυτό καταρρέει. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να υπεραμυνθεί κανείς μιας σοσιαλιστικής διακυβέρνησης που έσκυψε το κεφάλι στους ηγέτες μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης Ευρώπης για επίλυση λαθών στα οποία και η ίδια συνέβαλε.

Αν τους ξέρω καλά, οι επικοινωνιολόγοι της Χαριλάου Τρικούπη θεωρούν ότι η λέξη σοσιαλισμός δεν έχει θετικές αναφορές στην κοινωνία και ότι αν αλλάξουμε τον τίτλο ο κόσμος θα ξεχάσει ποιοι ευθύνονται για τα λάθη μας. Έτσι ερμηνεύουν ότι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του.

Όμως, έχει χάσει ο σοσιαλισμός τη δυναμική του στην κοινωνία ή έχουν απομακρυνθεί οι εκφραστές του από τις αξίες που πρεσβεύει ο σοσιαλισμός; Το πρόβλημα το έχει ο σοσιαλισμός ή οι εκφραστές του;

Ας δούμε τι γίνεται στον κόσμο.

Η μεσαία τάξη (εκεί που υπάρχει ακόμα) υποχωρεί μικραίνοντας την απόστασή της από τα χαμηλότερα στρώματα και αυξάνοντας την απόστασή της από τα υψηλότερα. Η παραγωγή, η ανάπτυξη και οι θέσεις εργασίας φεύγουν από τη Δύση. Η μακροχρόνια ανεργία καλπάζει χωρίς ελπίδα ουσιαστικής αντιστροφής. Οι πλούσιοι πλουτίζουν περισσότερο και περισσότερο ανενόχλητοι από ποτέ ενώ τα μεσαία και χαμηλότερα στρώματα έχουν χάσει κάθε ελπίδα να αφήσουν στα παιδιά τους περισσότερα από ό,τι τους άφησαν οι γονείς τους.

Η «σοσιαλιστική» υποτίθεται Ευρώπη έχει παραδοθεί σε δεξιές δυνάμεις που πρεσβεύουν τον εξευρωπαϊσμό του γερμανικού οικονομικού μοντέλου χωρίς όμως να υπολογίζουν το σημείο εκκίνησης της κάθε χώρας και τα συγκριτικά πλεονεκτήματά της. Οι διαφορές μεταξύ των χωρών σε ό,τι αφορά την ωρίμανση της βιομηχανίας, την παραγωγική δυνατότητα αλλά και τη λειτουργία των θεσμών τους έχει οδηγήσει και εξακολουθεί να οδηγεί πολλές χώρες στη διάλυση της μεσαίας τάξης τους. Σε καμιά χώρα αυτό δεν είναι πιο ορατό από ότι στην Ελλάδα.

Αντίθετα, στην «καπιταλιστική» Αμερική, ο Πρόεδρος Ομπάμα, αναγνωρίζοντας ότι οι συνθήκες εκεί θυμίζουν την εποχή πριν το μεγάλο κραχ, έχει αρχίσει μια ουσιαστική συζήτηση για το εγγυημένο εισόδημα και την κλιμακούμενη φορολόγηση με στόχο να μικρύνει την απόσταση της μεσαίας τάξης από την ανώτερη και να αυξήσει πάλι την κινητικότητα μεταξύ τους.

Ακόμα και στην Ασία και στις υπόλοιπες αναπτυσσόμενες χώρες αναδεικνύονται δυνάμεις που πρεσβεύουν ανοιχτά πια τη σημασία μιας πιο ισορροπημένης ανάπτυξης με σεβασμό στα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα και στην προστασία του περιβάλλοντος.

Αλλά και στο χώρο των θεωρητικών, τα πράγματα δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που οδηγείται η πολιτική πραγματικότητα του σοσιαλισμού στην Ευρώπη. Ένα από τα καλύτερα βιβλία οικονομικής θεώρησης που έχει γραφτεί τα τελευταία χρόνια (Le Capital au 21e Siecle, Thomas Piketty), που εκδόθηκε στη Γαλλία πριν από λίγους μήνες, αναδεικνύει τα προβλήματα του Καπιταλισμού με ιδιαίτερη έμφαση στην ανισότητα, στην εξαφάνιση της μεσαίας τάξης και τους οικονομικούς και κοινωνικούς κινδύνους που αυτή κρύβει. Η μόνη κριτική ενάντιά του από τις δυνάμεις της συντήρησης, είναι ότι οι λύσεις που προτείνει είναι «μαρξιστικές».

Είναι ώρα λοιπόν να πεθάνει ο σοσιαλισμός; Προφανώς όχι. Αν πρέπει να πεθάνει κάτι είναι ο σοσιαλισμός που σκύβει το κεφάλι στο ανεξέλεγκτο διεθνές κεφαλαίο.

Τα τελευταία χρόνια ο σοσιαλισμός ασπάστηκε την ελεύθερη αγορά και πρότεινε κανόνες που θα μπορούσαν να την κάνουν να λειτουργεί καλύτερα. Αποδέχθηκε ότι η ελεύθερη αγορά μπορούσε να εκφράσει καλύτερα από κάθε άλλο οικονομικό σύστημα τόσο την ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί, όσο και τη δυνατότητά του να αξιολογεί την εμπορική αξία της δημιουργίας του. Δεν έμεινε όμως εκεί. Ασχολήθηκε επισταμένα με τις οικονομικές ανωμαλίες που δημιουργεί η ελεύθερη αγορά, ειδικά σε ότι αφορά την τάση για τη δημιουργία μονοπωλίων, την παραβίαση των εργασιακών σχέσεων και την καταστροφή του περιβάλλοντος και πρότεινε κανόνες για να μειώσει τις επιπτώσεις τους.

Η εξέλιξη του σοσιαλισμού με την υιοθέτηση της ελεύθερης αγοράς ήταν ότι καλύτερο του έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια διότι τον έφερε πιο κοντά στην πραγματικότητα που ζει η κοινωνία. Ειδικά σε ότι αφορά την «αποποινικοποίηση» του επιχειρηματικού κέρδους και της σημασίας που έχει για τη λειτουργία της. Όμως το έκανε αργά, δειλά και ιδιαιτέρως ενοχικά.

Το λάθος του σοσιαλισμού όμως δεν ήταν ούτε η υιοθέτηση της ελεύθερης αγοράς ούτε η καθυστέρηση αποδοχής της σημασίας της, αλλά η παραδοχή ότι ελεύθερη αγορά σημαίνει και ανεξέλεγκτη διακίνηση κεφαλαίου. Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η λειτουργία της ελεύθερης αγοράς ορίζεται από ανθρώπινες ανάγκες και από τη δυνατότητά μας να παράγουμε για να τις εξυπηρετήσουμε. Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίου ορίζεται από την ανάγκη του ίδιου του κεφαλαίου να παράγει κέρδη και τη δική του δυνατότητα να το κάνει αψηφώντας τους κανόνες μιας ορθολογικής ελεύθερης αγοράς. Αυτό εξηγεί και τις φούσκες που το ίδιο το κεφάλαιο δημιουργεί.

Η μηδενική ανάπτυξη και η υψηλή ανεργία που βιώνει σήμερα η Δύση, οφείλεται στη δυνατότητα του κεφαλαίου να αναζητεί και να βρίσκει τρόπους πλουτισμού και φοροδιαφυγής, παράνομες στις χώρες μας, εκεί που είναι νόμιμες ή ημι-παράνομες. Αυτά δηλαδή που ελέγχουμε και απαγορεύουμε στους δημιουργούς αγαθών όπως η παραβίαση εργασιακών δικαιωμάτων, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η δημιουργία μονοπωλίων (που δικαίως απαγορεύουμε) δεν τα ελέγχουμε και δεν τα απαγορεύουμε (ούτε καν τα φορολογούμε) στους διαχειριστές κεφαλαίων. Έτσι το κεφάλαιο ακολουθεί μια δικιά του πορεία η οποία οδηγείται από τη δική του επιθυμία να μεγιστοποιεί το κέρδος λίγων επενδυτών συχνά εις βάρος της πραγματικής οικονομίας.

Όταν το κεφάλαιο χειραγωγεί μια οικονομία, όπως έγινε και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, επιβάλει τους δικούς του κανόνες, υπονομεύει το κράτος, απαξιώνει τη δημοκρατία και τις εκάστοτε κυβερνήσεις και οδηγεί στην εξαφάνιση της μεσαίας τάξης.

Είναι λοιπόν ώρα να πεθάνει ο σοσιαλισμός; Σίγουρα όχι. Είναι ώρα να βάλει κανόνες στην ανεξέλεγκτη διακίνηση κεφαλαίου (όπως έκανε στην ελεύθερη αγορά) και να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του στην κοινωνία.

Αν ο σοσιαλισμός κατάφερε ένα πράγμα στη σύντομη αλλά σημαντική ιστορία του, ήταν να αναδείξει ότι το κεφάλαιο μιας χώρας και ενός ατόμου είναι πολλά περισσότερα πράγματα από ότι τα χρήματα που κουβαλάει στην τσέπη του. Ανέδειξε πρωτίστως ότι η ευημερία και η πρόοδος δεν μπορούν να μετρηθούν μόνο από την άνοδο του χρηματιστηρίου ή την πτώση των σπρεντς, αλλά και από την άνοδο του πνευματικού και πολιτιστικού επιπέδου μιας χώρας. Αυτοί οι δείκτες έχουν σημασία για την κοινωνία, αλλά και την οικονομία διότι ορίζουν τη δυνατότητά μας να αναγνωρίζουμε και να επενδύουμε στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και να χαιρόμαστε τους καρπούς τους. Σίγουρα ανέδειξε ότι χωρίς το πνευματικό και πολιτιστικό κεφάλαιο, το οικονομικό κεφάλαιο γίνεται έρμαιο της δικής του πλεονεξίας και αργά ή γρήγορα σκάβει το δικό του λάκκο, με απίστευτο κόστος για την κοινωνία.

Το πολιτιστικό και πνευματικό κεφάλαιο μιας χώρας δεν απειλείται από τη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς, ειδικά όταν λειτουργεί με τους κανόνες που εμείς οι σοσιαλιστές επιβάλαμε. Αντίθετα, το ανεξέλεγκτο κεφάλαιο τα απαξιώνει πλήρως αφαιρώντας τον ανθρώπινο παράγοντα από τον καθορισμό της αξίας του χρήματος. Για αυτό, από την ώρα που ως σοσιαλιστές αποδεχθήκαμε το οικονομικό κεφάλαιο και τη διακίνησή του ως κορυφαίο παράγοντα άσκησης πολιτικής χωρίς κανόνες, συμβάλαμε άμεσα στην κρίση που ζούμε και στην Ελλάδα.

Για τα λάθη μας αυτά, τόσο οι σοσιαλιστές στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη έχουμε πληρώσει ακριβά. Και δεν εννοώ ότι το τίμημα ήταν να χάσουμε την εξουσία. Το τίμημα που πληρώνουμε είναι ότι οι πολίτες μας γύρισαν την πλάτη και αναζήτησαν άλλες μορφές ιδεολογικής έκφρασης. Όσοι πείστηκαν ότι ο κόσμος οδεύει σε μια επικράτηση του ανεξέλεγκτου καπιταλισμού υιοθέτησαν αυτούς που τον ξέρουν καλύτερα. Ενώ όσοι έχουν ακόμα τη διάθεση να αντισταθούν υιοθέτησαν τις δυνάμεις της Αριστεράς, όχι επειδή πιστεύουν σε αυτές, αλλά διότι δεν θέλουν να παραδώσουν τα όπλα χωρίς μάχη.

Και εμείς που παραμείναμε στον ιδεολογικό χώρο που πρεσβεύει ο σοσιαλισμός τι κάναμε;

Προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από ταμπέλες όπως «προοδευτικοί», «δημοκράτες», «κεντροαριστεροί», αφήνοντας χώρο να παρερμηνευτούν οι αρχές, οι αξίες και οι ιδέες μας. Αντί να παραδεχθούμε και να διορθώσουμε τα λάθη μας, απομακρυνόμαστε από το ένα θετικό που ακόμα διατηρούμε. Την πίστη μας σε έναν κόσμο που βάζει πρώτα τον άνθρωπο.

Και τώρα λέμε ότι θέλουμε να ενώσουμε όλες τις δυνάμεις αυτού του χώρου κάτω από τον τίτλο «Ελιά» χωρίς να δεσμευόμαστε στις αρχές και στις αξίες μας, χωρίς να εκφράζουμε τις θέσεις που απορρέουν από αυτές και χωρίς να απομακρύνουμε τα πρόσωπα του παρελθόντος από καίριες θέσεις. Δεν αντιλαμβάνεται κανείς πόσο απόμακρες και απελπισμένες μοιάζουν οι ενέργειές μας στους πολίτες αυτής της κοινωνίας; Και πόσο οι ενέργειες αυτές συνδέονται με την αγωνία μας να διατηρηθούμε με νύχια και δόντια στην εξουσία;

Το ότι κάποιες φορές αποτύχαμε να συμπεριφερθούμε ως πραγματικοί σοσιαλιστές δεν σημαίνει ότι πρέπει να απαρνηθούμε τον σοσιαλισμό. Αντίθετα, είναι ώρα να επιστρέψουμε στις αρχές και στις αξίες του και να δούμε το σημερινό κόσμο μέσα από το δικό του πρίσμα. Είναι ώρα να σχεδιάσουμε τις κοινωνίες μας για τα επόμενα 10 χρόνια με κύριο γνώμονα την ενίσχυση της μεσαίας τάξης μέσα από την επένδυση στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας και των ανθρώπων της. Είναι ώρα να εξασφαλίσουμε δυνατότητες δημιουργίας για κάθε Έλληνα διασφαλίζοντας πρόσβαση σε πόρους και υπηρεσίες αποδομώντας το γραφειοκρατικό, τραπεζικό και επιχειρηματικό κατεστημένο που τα εγκλωβίζει. Είναι ώρα να αλλάξουμε τις λειτουργίες των θεσμών και του κοινωνικού κράτους ώστε να υπηρετούν την ισονομία και να εξασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες. Και έχει γίνει επιτακτικό, ειδικά στη σημερινή συγκυρία, να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια του πατριωτισμού με άξονα την κοινωνία μας και να μην τον αφήσουμε στα χέρια εθνικιστικών και εθνικοφρόνων δυνάμεων. Αυτές είναι σοσιαλιστικές προτεραιότητες.

Η φορολόγηση της παγκόσμιας διακίνησης κεφαλαίου, ο έλεγχος του κρατικού δανεισμού, ακόμα και οι δασμοί που θα εξασφαλίζουν τη σωστή και δίκαιη λειτουργία της αγοράς είναι επίσης σοβαρά εργαλεία του σοσιαλισμού που μπορούμε να βγάλουμε από τη λήθη της ιστορίας και να τα χρησιμοποιήσουμε σωστά διδασκόμενοι από τα λάθη που έχουμε κάνει με αυτά στο παρελθόν. Το ίδιο ισχύει για τη φορολόγηση του πλούτου και της κληρονομιάς. Με τέτοια εργαλεία στα χέρια μας μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα Ελληνικό σχέδιο που θα βασίζεται στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας ώστε να επαναφέρουμε στην Ελλάδα μια υγιή μεσαία τάξη. Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο σήμερα. Αλλά αυτός ο δρόμος θέλει ουσιαστική πολιτική δουλειά και όχι επιφανειακά επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Αντί λοιπόν να ψάχνουμε τρόπους να απαρνηθούμε το σοσιαλισμό και να τον βγάλουμε από τον τίτλο της παράταξής μας, θα πρέπει να βρούμε τρόπους να τον επαναφέρουμε στις πολιτικές μας προτάσεις και να εξηγήσουμε στους πολίτες ποιοι και πως θα υλοποιήσουν αυτές τις προτάσεις σωστά τώρα. Αντί να προσποιούμαστε λοιπόν ότι ο σοσιαλισμός πέθανε, είναι ώρα να θυμίσουμε στην κοινωνία γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν

 

 

Παραίτηση ή μη … αρχειοθέτηση έτσι κι αλλιώς!

kouvelisΗ απόφαση του Φ. Κουβέλη να παραιτηθεί από την ηγεσία της ΔΗΜ.ΑΡ και ότι ακολούθησε, όπως κι αν αναγνωσθεί μια πρακτική συνέπεια ομολογεί:

 Ότι οι τίτλοι τέλους για το συγκεκριμένο κόμμα είναι θέμα χρόνου και μόνο.

Η ίδρυσή του στα 2010, με την αποκοπή βουλευτών από την κοίτη του τότε ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στόχευε στο να συμβάλλει στην δημιουργία κυβερνήσεων της κεντροαριστεράς.

Στις διπλές εκλογές του 2012 υποδέχθηκε ένα μέρος στελεχών και ψηφοφόρων του αποσυντιθέμενου ΠΑΣΟΚ. Παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις του Φ. Κουβέλη πως η πολιτική πυξίδα της ΔΗΜ.ΑΡ συμπυκνώνεται στο «ούτε ΝΔ, ούτε ΠΑΣΟΚ», συγκυβέρνησε με αμφότερους.

Στενός συνεργάτης του Λ. Κύρκου από την δεύτερη εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς μετά το ΚΚΕεσ –την ΕΑΡ – επιχείρησε να αντιγράψει τις τακτικές του πολιτικού του μέντορα. Άλλωστε υπήρξε υπουργός στην κυβέρνηση Τζανεττάκη το 1989, κατά την εφήμερη συγκατοίκηση δεξιάς-αριστεράς.

Η στήριξη της ΔΗΜ.ΑΡ από ισχυρά επιχειρηματικά και μιντιακά συγκροτήματα, το διάστημα που στήριζε την κυβέρνηση Σαμαρά, είχε προφανείς σκοπιμότητες. Τη νομιμοποίηση ενός τοποτηρητή των μνημονιακών υποχρεώσεων και την έγκριση των «πακέτων βοήθειας».

Η ΔΗΜ.ΑΡ, σε μια αποθέωση πολιτικής διπλότητας, επέλεξε την λογική ακροβασία του «καταψηφίζουμε τα μνημόνια, στηρίζουμε την κυβέρνηση που τα νομοθετεί». Ταυτόχρονα ένα ευρύ κομματικό δυναμικό απολάμβανε τη μέθη της κρατικής διαχείρισης, σε κάθε δυνατό επίπεδο. Όταν, με αφορμή την «κρίση της ΕΡΤ» ο Φ. Κουβέλης ήρε την στήριξη στην συγκυβέρνηση ουσιαστικά υποθήκευσε τις πολιτικές του προοπτικές. Η ΔΗΜ.ΑΡ υπήρξε, εξ’ υπαρχής, ο αριστερός μπαλαντέρ σε μια σημαδεμένη τράπουλα.

Η αντιπολιτευτική ηθοποιία μόνο καγχασμό μπορεί να προκαλέσει, όταν η πλειονότητα των φυγόκεντρων τάσεων λαχταρούσε κυβερνητικά μεγαλεία. Η ετυμηγορία της κάλπης των ευρωεκλογών έβαλε την ταφόπλακα στο συγκεκριμένο εγχείρημα.

Πλάνητες και ανέστιοι βουλευτές της αναζητούν στέγη μεταξύ «Ελιάς», ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και πέριξ της ΝΔ.

Μαζί με την ΔΗΜ.ΑΡ τελειώνει και η ελληνική εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς, η οποία ουδέποτε ξεπέρασε μια αταβιστική έλξη προς την δεξιά.