America Latina και Ελλάδα

Ολοκληρώθηκε η περιοδεία του Αλ. Τσίπρα σε Βραζιλία και Αργεντινή. Ανεξαρτήτως των επικοινωνιακών αστοχιών και ατυχιών (όπως τα θανατηφόρα επεισόδια στο Μπουένος Άιρες όταν ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκεί) δόθηκε το βασικό μήνυμα αυτής της επίσκεψης.

Ότι δηλαδή υπάρχει κάποιος διαφορετικός δρόμος από αυτόν που επιβάλλει το μνημόνιο στην Ελλάδα, τον οποίον υπαινίσσονται οι διαδρομές των δύο λατινοαμερικάνικων κρατών. Ας μην υποκύψουμε στον πειρασμό της σύγκρισης ποιοτικά ανόμοιων περιπτώσεων.

Οι δύο συγκεκριμένες χώρες έχουν τεράστια πλουτοπαραγωγική υποδομή (παγκόσμιου βεληνεκούς),ενώ οι ιστορικοί δεσμοί με την λατινογενή κουλτούρα τους δίνουν τελείως διαφορετικές δυνατότητες από αυτές της καθημαγμένης Ελλάδας.

Υπάρχει ωστόσο ένα κοινό σημείο που ενδιαφέρει, προς στιγμήν.

Αφορά το αν υπήρξε όντως κάτι το διαφορετικό στην προσπάθεια Αργεντινής και Βραζιλίας να βγουν από την πτώχευση και την κρίση αντίστοιχα.

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν τα προγράμματα λιτότητας που εφαρμόστηκαν κατά τις δεκαετίες από το ’60 ως το ’90 (μέρος των οποίων υλοποιήθηκε από στρατιωτικές δικτατορίες στα δύο αυτά κράτη) έχουν να ζηλέψουν κάτι από το ημέτερο. Μάλιστα η κυβέρνηση της Βραζιλίας θεώρησε, το 2010, πως το ελληνικό πρόγραμμα που οργάνωσε το Δ.Ν.Τ ήταν εξαιρετικά επιεικές και γαλαντόμο για την χώρα μας. Κάτι που υπαινίχθηκε ο πρώην πρόεδρος Λούλα σε δημόσια δήλωσή του, μετά την συνάντηση με τον Αλ.Τσίπρα.

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες, οι ταξικές διαφορές στις δύο χώρες παραμένουν πελώριες. Ούτε οι σοσιαλδημοκρατικές πινελιές του Λούλα και της (διαδόχου του) Ρούσεφ στην Βραζιλία, ούτε ο «νεοπερονισμός» του Κίρχνερ και της (συζύγου του, ως τον θάνατό του) Κίρχνερ κατάφεραν να τις γεφυρώσουν. Οι ρυθμοί ανάπτυξης μπορεί ν’ απογείωσαν την Βραζιλία και να σταθεροποίησαν την Αργεντινή, ωστόσο η λεγόμενη κοινωνική πολιτική παρέμεινε μακρινό όνειρο. Μόνο που εκεί έπαιξε ρόλο η κοινοτιστική παράδοση, που έχει τις ρίζες της στους γηγενείς πληθυσμούς και αποτέλεσε το αντίδοτο στην οξύτητα της οικονομικής κρίσης.

Εν μέσω καταστροφών, εμφύλιων συγκρούσεων και αναταραχών εμφανίστηκε στον αντίποδα (ως τέκνο της ανάγκης για επιβίωση) η συνεργασία και η κοινωνική αλληλεγγύη. Από τις «φαβέλες» της Βραζιλίας ως τα κατειλημμένα εργοστάσια της Αργεντινής –όταν τα εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες τους, μετά το 2001- αναπτύχθηκαν κινήσεις άμεσης δημοκρατίας.

Το θέμα δεν ήταν ιδεολογικό, αλλά καθαρά πρακτικό.

Σε οριακές δομές, όπου η μόνη δωρεάν παροχή είναι η ωμή βία (είτε ως δράση εγκληματικών ομάδων είτε ως κρατική καταστολή), οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να οργανώσουν από μηδενική βάση, τους όρους της κοινωνικής παραγωγής και αναπαραγωγής. Κάτι που έχουν την δυνατότητα και την εμπειρία να το πετύχουν, όπως και συνέβη.

Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά με την χώρα μας. Μέχρι στιγμής οι χειμαζόμενοι πληθυσμοί δεν έδειξαν – σε κλίμακα άξια να δημιουργήσει πολιτικό γεγονός- να κινούνται σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Εάν αυτό επιθυμεί να υπογραμμίσει ο Αλ. Τσίπρας με το ταξίδι του στην Λατινική Αμερική, το πέτυχε ήδη.

Για γέλια και για κλάματα!

Να γελάσω με το αλαλούμ που συνόδεψε την «απόφαση» Μαυραγάνη για αλλαγές στις εφορίες;

‘Η να κλάψω με το συνεχιζόμενο κατάντημα του πολιτικού συστήματος;

Να γελάσω με τη νέα ανακοίνωση όπου με πανηγυρικό σχεδόν τρόπο μας γίνεται γνωστό ότι θα ακολουθηθούν οι νόμιμες διαδικασίες;

‘Η να κλάψω για την ελαφρότητα με την οποία από την πλευρά της Κυβέρνησης αντιμετωπίζεται ένα ακόμη θέμα;

Γιατί δεν είναι το πρώτο, αλλά το πολλοστό δείγμα μιας λογικής «εγώ αποφασίζω», που όμως είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον παλαιοκομματισμό και το κομματικό αλισβερίσι!

Να γελάσω με όσους θυμήθηκαν τις «πρωτοποριακές διαδικασίες» επιλογής στελεχών για την Διοίκηση με το opengov ή να κλάψω με τα αποτελέσματα μιας ιστορίας που ξεκίνησε ως μια μεγάλη επανάσταση και κατέληξε σε μία από τα ίδια;

Να γελάσω με τους εραστές της αντικειμενικής πλήρωσης των διευθυντικών στελεχών ή να κλάψω με αυτούς που ευτέλισαν κάθε τέτοια διαδικασία για να ξανατοποθετήσουν τους ίδιους και τους ίδιους, αποτυχημένους βουλευτές και κολλητούς μεγαλοπαραγόντων;

Να γελάσω με όσους ΣΗΜΕΡΑ ανακαλύπτουν – κυρίως στον τύπο – την αναγκαιότητα πλήρωσης των θέσεων αυτών, με αντικειμενικά κριτήρια ή να κλάψω καθώς θυμάμαι το πάθος με το οποίο πολέμησαν το νόμο του 2011, άπαντες (δεξιοί και «αριστεροί») που ξεμπλόκαρε το δημόσιο από το μακρύ χέρι του εκάστοτε κυβερνητικού παράγοντα;

Κουνάω απλά το κεφάλι μου και μονολογώ, ότι δύσκολα αλλάζουν φίλε μου οι κακές συνήθειες! Πολύ δύσκολα!

Το ξανακουνάω και σκέφτομαι πόσο λίγοι είναι αυτοί που θέλουν να διαχειριστούν την τύχη της χώρας σε αυτή τη συγκυρία.

Με τις υγείες μας!

Της διαθεσιμότητας το … κάγκελο!

A8F4E795EC6A9FB10EDCAC941D8DDB08Με μια προσπάθεια να κλείσει κάποιες από τις μεγάλες τρύπες επιδίδεται το αρμόδιο υπουργείο σε σχέση με τη διαθεσιμότητα των υπαλλήλων ΙΔΑΧ της κατηγορίας ΔΕ.

Ουσιαστικά μιλάμε για την τρίτη πράξη νομοθετικού περιεχομένου, την ίδια στιγμή που φουντώνουν οι αντιπαραθέσεις με τους εργαζόμενους στους δρόμους, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει παραλύσει και ουσιαστικά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει που θα οδηγηθεί η  κατάσταση.

Πρόκειται για μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου που προσπαθεί να ρυθμίσει κάποια από τα τεράστια κενά που έχει η συγκεκριμένη πράξη νομοθετικού περιεχομένου που άνοιξε αυτό το κεφάλαιο. Με τη νέα  νομοθετική ρύθμιση προσπαθούν να βάλουν ορισμένα κριτήρια για όσους είχαν προσληφθεί προ ΑΣΕΠ και μάλιστα προσπαθούν να ερμηνεύσουν όλο αυτό το σκηνικό όταν παραμένουν ακάλυπτα αρκετά θέματα στα οποία δεν απαντούν.

Με βάση την καινούργια προσθήκη, στα θέματα της διαθεσιμότητας προσπαθεί να απαντήσει για όσους είχαν προσληφθεί πριν από το 1994 λέγοντας ότι  πριν από την εφαρμογή του ΑΣΕΠ δεν περιλαμβάνονται στην ρύθμιση όλοι αυτοί που η πρόσληψή τους «έγινε μετά από δημόσια προκήρυξη και γραπτό διαγωνισμό».

Τα δύο στοιχεία που παρουσιάζει η συγκεκριμένη προσθήκη είναι ότι ευθύς εξαρχής η αρχική ρύθμιση είναι διάτρητη πέρα για πέρα. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι το μοναδικό στοιχείο.

Η ρύθμιση αυτή μπορεί να απαντά στα θέματα εκείνα που έχουν σχέση με τις προσλήψεις στους ΟΤΑ, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν έρχεται να απαντήσει στις διάφορες μετατάξεις που έγιναν στο μεσοδιάστημα από άλλους φορείς, δεν έρχεται να απαντήσει σε συγχωνεύσεις ή υποχρεωτικές μετακινήσεις, ούτε βεβαίως έρχεται να απαντήσει σε επιμέρους ζητήματα τα οποία υπήρχαν υπό καθεστώς νομιμότητας πριν από το 1994. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχουν διάφορες και διαφορετικές κατηγορίες και το 1994 είναι βασικό στοιχείο ότι ποτέ οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν είχαν προσληφθεί ως ΔΕ Διοικητικού.

Αντίθετα μπορεί να είχαν διάφορες ειδικότητες σε διάφορες επιχειρήσεις που είχαν προσληφθεί με νόμιμο τρόπο και με προβλεπόμενες διαδικασίες μέσα από δημοσιοποίηση των προκηρύξεων.

Για παράδειγμα περιλαμβάνονται μεταξύ αυτών άνθρωποι οι οποίοι είχαν προσληφθεί στον ΟΣΕ με κάποια ειδικότητα ως ΔΕ.

Στη συνέχεια, χωρίς ποτέ αυτοί να το επιλέξουν, μετακινήθηκαν σε φορείς του δημοσίου πριν από δύο χρόνια. Επειδή λοιπόν στο νέο φορέα δεν υπήρχε τέτοια ειδικότητα η οποία είχαν προσληφθεί, τους απονεμήθηκε μία άλλη ειδικότητα. Τώρα έρχονται και βρίσκονται μπροστά στις καινούργιες ρυθμίσεις με ειδικότητα που ποτέ δεν επέλεξαν και πολύ περισσότερο από φορέα που επίσης δεν επέλεξαν αλλά τους οδήγησαν εκεί μέσα από νομοθετικές ρυθμίσεις!

 Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι δημοτικές επιχειρήσεις.

Όταν συγχωνεύτηκαν και έκλεισαν οι δημοτικές επιχειρήσεις, το προσωπικό μεταφέρθηκε στο Δήμο. Δυστυχώς στους Δήμους δεν υπήρχαν ειδικότητες «Ταμπλίστας» ή ακόμα «βοηθός Μαγείρου». Έτσι μαζί με τις νέες προσωποπαγείς θέσεις δόθηκαν και νέοι ρόλοι στον νέο φορέα που μεταφέρθηκαν χωρίς οι ίδιοι να το επιθυμούν.

Όλο αυτό το σκηνικό το οποίο έχει δημιουργηθεί κάνει περισσότερο κρίσιμα τα επόμενα βήματα αφού πλέον αποτελεί βέβαια πεποίθηση στο νομικό κόσμο ότι αυτά τα ζητήματα θα λυθούν ενώπιον των δικαστηρίων!

Ποιοι μικρομεσαίοι;

adeia-tamia-660Μια από τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση απέναντι στην τρόικα είναι και η πλήρης απελευθέρωση της αγοράς εμπορικών υπηρεσιών.

Για την ελληνική πραγματικότητα πρόκειται για μια σημαντική μεταβολή, καθώς σχετίζεται με τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε κι επιβίωσε μεταπολεμικά η μικρή και μεσαίου μεγέθους ιδιοκτησία. Η ανάπτυξη και μακροημέρευση μικροαστικών στρωμάτων αποτέλεσε στρατηγική επιλογή, συμβάλλοντας στην απορρόφηση εντάσεων και κοινωνικών κρίσεων.

Το μοντέλο αυτό ωστόσο, ιδιαίτερα μετά την ορμητική εισβολή της οικονομικής κρίσης και στην Ελλάδα, αντιμετωπίζει υπαρξιακής φύσης προβλήματα.

Ήδη η έλευση πολυεθνικών επιχειρήσεων στον χώρο του εμπορίου και η χωρική επέκταση πολυκαταστημάτων –ανά την επικράτεια- είχε δημιουργήσει στις καταναλωτικές συνήθειες, βοηθούσης και της διαφημιστικής χειραγώγησης, αποτυπώθηκε με την ηγεμονική θέση των σχετικών μεγαθηρίων.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, βασισμένες στην ένταση εργασίας και την γενικευμένη φοροδιαφυγή, δυσκολεύονται ν’ αντέξουν στις πιέσεις του ανταγωνισμού.

Υποχρεωμένες να πωλούν σε αυξημένες τιμές, κάτι που σχετίζεται με τον τρόπο προμήθειας προϊόντων προς πώληση, δίνουν μάχες οπισθοφυλακών.

Τώρα εγκαθίσταται η προγραμματική αρχή της ελευθερίας της αγοράς. Δηλαδή η αγορά κινείται δίχως κοινωνικούς και θεσμικούς ελέγχους –απαιτώντας και τις συμβατές προς το πρότυπο σχέσεις.

Ένα πρώτο βήμα αποτελεί η πλήρης απελευθέρωση ημερών και ωραρίων λειτουργίας των καταστημάτων, αρχικά για όσα διαθέτουν εμπορικό χώρο μικρότερο των 250 τετραγωνικών μέτρων.

Η ένταξη στις θεσμικές πρόνοιες του πονήματος του υπουργείου ανάπτυξης είναι εθελοντική. Ωστόσο η επιβίωση στην ζούγκλα του ανταγωνισμού προσδιορίζει δομικά τα όρια μιας τέτοιας βούλησης.

Σε δεύτερο χρόνο θα ενταχθούν στην ρύθμιση και όσες επιχειρήσεις –προς στιγμή- απουσιάζουν. Άλλωστε προηγήθηκε η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων των εργαζομένων, η μείωση μισθών και η (επί της ουσίας) απελευθέρωση των απολύσεων. Ύστερα από την προσαρμογή των ικανοτήτων προς εργασία στο νέο πλαίσιο έρχεται η σειρά των κεφαλαίων να ενταχθούν σ’ αυτό. Κάθε πριμοδότηση (αποτέλεσμα πελατειακών σχέσεων και πολιτικών υπολογισμών) κόβεται και ρίχνονται όλες οι εταιρίες στις μυλόπετρες του ανταγωνισμού.

Έρχεται η σειρά τους, ώστε να εκπληρωθούν οι απαιτήσεις της αναδυόμενης «οικουμενικής αγοράς». Μόνο που αυτή προϋποθέτει την απαξίωση εκείνων των κεφαλαιακών μερίδων που δεν μπορούν ν’ ανταποκριθούν.

Στην υγειά των κορόιδων..

DEHΔίχως ίχνος ντροπής ο πρόεδρος της ΔΕΗ Αρ. Ζερβός εξακολουθεί να προτείνει αυξήσεις (στα οικιακά τιμολόγια της επιχείρησης) της τάξης του 50%.

Διότι, όπως μας είπε κατάμουτρα, τα τρία τελευταία χρόνια δεν υπήρξαν οι αυξήσεις τιμολογίων που η μεγαλειότητα (ομοιοκατάληκτη με την γελοιότητα) του προέδρου επιθυμούσε.

Ωστόσο η ΔΕΗ συνεχίζει να κάνει την «βρώμικη δουλειά» για λογαριασμό του ΥΠΕΘΟ Γ. Στουρνάρα, εξακολουθώντας να εισπράττει το «χαράτσι’ για τ’ ακίνητα.

Παρά την προσωρινή απόρριψη του αιτήματος του υπουργού, να μην ισχύει η απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Αθήνας. Έτσι η δικαστική απόφαση απαγορεύει την είσπραξη αλλά η ΔΕΗ εφαρμόζει τον δικό της νόμο.

Ώστε να μην μένει αμφιβολία για τ’ ότι οι ισχυροί μπορούν να καταπατούν τις διατάξεις που δεν τους βολεύουν, εις υγείαν των κορόιδων.

Για ποια Χριστούγεννα να μου μιλήσεις;

Πίσω από τα γιορταστικά φώτα, το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δένδρο και τα λιγότερα από κάθε άλλη χρονιά στολίδια, κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ένας ολόκληρος λαός.

Μια χώρα βυθισμένη στην απογοήτευση και την ανασφάλεια. Μια χώρα που στην πλάτη της δοκιμάζονται απάνθρωπες οικονομικές συνταγές. Συνταγές θλίψης και φτώχειας. Συνταγές κοινωνικής διάλυσης και ανεργίας.

Η σκληρή πραγματικότητα δεν βρίσκεται στα πομπώδη λόγια των πολιτικών, στις «γκλαμουράτες» συναντήσεις με εκπροσώπους πολυεθνικών, στις υπερφίαλες εκτιμήσεις για μια καλύτερη πορεία που όμως στηρίζονται σε προσεκτικά υπερεκτιμημένες προσεγγίσεις. Δεν βρίσκεται στην υποκρισία και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Βρίσκεται δίπλα μας. Βρίσκεται στο σπίτι του καθένα και της καθεμιάς. Βρίσκεται παντού, εκτός ίσως των εικόνων της τηλεόρασης.

Βρίσκεται στο σπίτι του συνταξιούχου που αναγκάζεται να ξαναζήσει σκηνές και καταστάσεις που τον γυρνάνε πολλά χρόνια πίσω. Στα κρύα σπίτια όσων αδυνατούν να τα ζεστάνουν φέτος. Στο τραπέζι που δεν γεμίζει. Στα παιχνίδια που δεν προσφέρονται. Στην απογοήτευση και την ανασφάλεια για την επόμενη ημέρα του καθένα μας.

Βρίσκεται στο αναπάντητο «γιατί» του «τυχερού» που είναι σε διαθεσιμότητα στα 50 του χρόνια. Σε αυτούς που δεν μπορούν να απαντήσουν στο απλοϊκό ερώτημα των παιδιών τους «τι δώρο θα μου πάρεις στις γιορτές», σε όσους λογαριάζουν και ξαναλογαριάζουν εισοδήματα και υποχρεώσεις και βγάζουν μονίμως αρνητικό αποτέλεσμα.

Βρίσκεται δίπλα μας. Βρίσκεται παντού όπου και αν κοιτάξεις.

Αλλά κυρίως θα την συναντήσουμε στη συνηθισμένη ευχή για «καλή χρονιά».

Θα είναι ίσως η πρώτη φορά που θα πούμε κάτι , ψέμα για τους περισσότερους! Κάτι που ξέρουμε ότι δεν θα ισχύσει. Μια ευχή ταυτόχρονα με κατάρα. Αυτή την κατάρα που πρέπει να ξορκίσουμε , αλλά δεν μπορούμε.

Θα είναι η πρώτη φορά που όλοι μας θα ξέρουμε ότι η χρονιά που θα έρθει θα είναι ακόμη χειρότερη από αυτή που ζήσαμε. Ακόμη πιο σκληρή. Ακόμη πιο απάνθρωπη.

Το ξέρουμε. Και αυτή τη φορά δεν κάνουμε λάθος στις εκτιμήσεις μας. Δεν υπάρχουν τα περιθώρια του λάθους. Καθώς και αυτά φρόντισαν όσοι αποφασίζουν για τις τύχες μας, να τα μηδενίσουν. Μόνο τα δικά τους περιθώρια λάθους υπάρχουν. Αυτά για τα οποία έχουν έτοιμες τις διορθώσεις. Είναι εκεί που υπολογίζουν ξανά όλους τους άλλους…

Αναζητείται ελπίδα… Από κάπου να πιαστούμε θέλουμε… Κάπου να ελπίσουμε ξανά…

Ξέρεις… Όταν φθάνεις σε κάποια ηλικία δύσκολα ξεγελιέσαι με ζαχαρωτά!

Αλλά και αυτά ακριβά είναι που να πάρει…

Τραγικά … συγκεκριμένο!

Μια μητέρα βυθισμένη σ’ εσχατολογικού τύπου δεισιδαιμονίες, που για να επιβιώσει αγόραζε όπλα και συγκέντρωνε νερό και τρόφιμα.

Πιεστική απέναντι στον 20χρονο γιο της, ώστε η τελειομανία της να του γίνει α(ξεδιά)λυτος κόμπος. Τον έπαιρνε μαζί της όταν πήγαινε για μαθήματα σκοποβολής, ώστε ν’ αποκτήσει τις ικανότητες «σωτηρίας» του εαυτού του.

Ο συναισθηματικά εγκλωβισμένος νεαρός εκτελεί, με τέσσερις σφαίρες στο κεφάλι (καθαρή η σημειολογία του μίσους) την μητέρα του, την ώρα που εκείνη κοιμόταν.

Εν συνεχεία, με τα όπλα της ανά χείρας εισβάλλει στο δημοτικό σχολείο «Σάντι Χουκ», στην Νιουτάουν του Κονέκτικατ, και σπέρνει τον όλεθρο.

Απολογισμός της σφαγής είκοσι μικροί μαθητές και έξι ενήλικοι, πριν ο δράστης ρίξει αυλαία στην «φρικαλέα ατραξιόν του» με μια σφαίρα στον εαυτό του.

Μια γρήγορη αναφορά στις κοινωνικές και οικογενειακές παραμέτρους της «βαθειάς Αμερικής», εκεί όπου η οπλοκατοχή αποτελεί επιβεβαίωση προσωπικής εξουσίας και επιβίωσης του γενετικού κώδικα του «Φαρ Ουέστ».

Το συγκεκριμένο ήταν (τραγικά) συγκεκριμένο επειδή αποτέλεσε σύμπτωση πολλών προσδιορισμών!

Αιρετική ματιά;

kammenosΥπό το φως μιας στατικής παρατήρησης του πολιτικού σκηνικού τα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό του κόμματος «Ανεξάρτητοι Έλληνες» ενδεχομένως να έχουν μικρή σημασία. Μιας και το συγκεκριμένο εγχείρημα είχε εγγενείς αντιφάσεις, που ήταν θέμα χρόνου να εκραγούν.

Τ’ ότι πρόκειται για ένα αρχηγικό μόρφωμα είναι απολύτως συμβατό με την διαδικτυακή του δημιουργία.

Αφού τα πρόσωπα αποτελούν κόμβους που συμπυκνώνουν κύρος και ισχύ, μέσω του ελέγχου της ηλεκτρονικής εξάπλωσης των πρωτοβουλιών τους.

Επί της ουσίας το «κόμμα Καμμένου» συγκροτήθηκε από μια μερίδα των «αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος –για την ακρίβεια αυτή αποτέλεσε την μαγιά του. Ο βασικός όγκος των οπαδών προήλθε από την λαϊκοδεξιά πτέρυγα της ΝΔ, ωστόσο υπήρξε και μια διασταύρωση με τμήματα της πολιτογραφημένης ως «πατριωτικής αριστεράς».

Το υβρίδιο που προέκυψε (με κυρίαρχα και υποτελή γενετικά χαρακτηριστικά) είχε ως πλατφόρμα την στήριξη μιας αυτοδύναμης Ελλάδας εντός της Ε.Ε. και σημαία την αντιμνημονιακή ρητορική. Ωστόσο οι πολιτικές καταβολές των στελεχών έπαιξαν τον ρόλο τους.

Οι προερχόμενοι από την ΝΔ προσέβλεπαν πάντα στην αναδημιουργία μιας ευρύτερης κεντροδεξιάς και αμφισβητούσαν την σχέση «ανοιχτών θυρών» με τον ΣΥΡΙΖΑ, στο πλαίσιο κάποιας (θολής) «αντιμνημονιακής κυβέρνησης». Κάτι στ’ οποίο πρωτοστατούσαν οι εξ’ ευωνύμων προσελθόντες και (απ’ ότι φαίνεται) κι ο ίδιος ο Π. Καμμένος.

Το σπέρμα της διαίρεσης ήταν υπαρκτό εξ’ αρχής, το ζήτημα είναι αν γονιμοποίησε τυχαία την σύγκρουση τούτη την στιγμή –κι όχι κάποια άλλη. Ο χρόνος έχει πάντα σημασία στην πολιτική, συνεπώς οι επιλογές (ένθεν κι εκείθεν) έλαβαν υπ’ όψη τους και αυτή την παράμετρο.

Είναι εμφανές πως υφίσταται μια, αργόσυρτη μεν, μεθοδευμένη δε, μεταβολή του πολιτικού σκηνικού. Ειδικά ο διάχυτος χώρος μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, με την ετερογένεια και την αντιφατικότητα που τον χαρακτηρίζει, βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής.

Ενδιάμεσα (σε μακροβιότητα) σχήματα ετοιμάζονται να καλύψουν τα κενά που δημιουργούνται από την αδυναμία (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) του ΠΑΣΟΚ και των «Ανεξάρτητων Ελλήνων».

Στόχος η δημιουργία δορυφορικών (προς την ΝΔ κατά κύριο λόγο) οργανισμών, ώστε να μπορεί να έχει στηρίγματα, στην διαχείριση που ασκεί η συγκυβέρνηση.

Επίσης πρέπει ν’ αποκοπεί από τις όποιες δυνατότητες συμμαχιών (έστω κι ετερόκλητων) μπορεί να χτίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να μην έχει, πρακτικά, ελπίδες να σχηματίσει κυβέρνηση. Όλο το ευρύτερο σύστημα, ευρωπαϊκό κι εσωτερικό, πριμοδοτεί την στήριξη της συγκυβέρνησης και (εί δυνατόν) την ολοκλήρωση της θητείας της.

Δηλαδή η διάσπαση για την οποία μιλήσαμε συμβάλλει, υπό τις προϋποθέσεις με τις οποίες έγινε, στην θωράκιση του καθεστώτος.

Τέλος ας κρατήσουμε τ’ ότι ο αριθμός 180 συμπληρώνεται πολύ πιο εύκολα απ’ ότι λίγες μέρες πριν, για θέματα όπου έχει κοινοβουλευτική αξία –π.χ. η αλλαγή του εκλογικού νόμου από τις προσεχείς εκλογές.

Τρία χρόνια μετά…

Αυτό το διάστημα συμπληρώνονται τρία χρόνια από την συνειδητοποίηση της έκτασης της κρίσης στην ελληνική οικονομία.

Ήταν τα τέλη του 2009 όταν η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου εγκατέλειπε το δόγμα «λεφτά υπάρχουν» κι απευθυνόταν στο Δ.Ν.Τ και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αναζητώντας βοήθεια, ώστε ν’ αποφύγει την δημοσιονομική κατάρρευση.

Τότε πολλοί μίλησαν γι’ αμιγώς εσωτερική υπόθεση, οφειλόμενη στις καταναλωτικές αμαρτίες και την διαφθορά που αναπαρήγαγαν στο διηνεκές οι πελατειακές σχέσεις. Η συνέχεια απέδειξε ότι επρόκειτο απλά για την είσοδο των συμπτωμάτων μιας συστημικής κρίσης στην ευρωζώνη μέσω του «αδύνατου κρίκου», της Ελλάδας δηλαδή.

 Η «κρίση χρέους» είναι ο δείκτης και όχι ο λόγος του φαινομένου.

Η σχάση του χρηματοπιστωτικού τομέα –αυτονομημένου, και κυρίαρχου επί των άλλων μορφών ύπαρξης του κεφαλαίου- επηρέασε τις πλέον ευάλωτες οικονομικές δομές, εκείνες του μεσογειακού νότου.

Η «δημοσιονομικά άψογη» Ισπανία δεν απέφυγε την μοίρα της Ιρλανδίας, όταν το κράτος σώρευσε τα ελλείμματα των τραπεζών προσπαθώντας να τις διασώσει.

Η «σταθεροποιημένη» Πορτογαλία δεν είχε κάποιον ιδιαίτερα αυξημένο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων (και συναφών κρατικών δαπανών) όταν άρχισε να καταρρέει.

Εσχάτως και το υπόδειγμα απελευθερωμένης αγοράς, η Κύπρος, ακολουθεί ασθμαίνοντας τον δρόμο των μνημονίων.

Κοντολογίς οι (εμφανείς και αδιαμφισβήτητες) παθολογίες του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και του κρατικού του περιβλήματος δευτερεύουσα σημασία είχαν στην εκδήλωση του οικονομικού Αρμαγεδδώνα.

Ίσως να επιτάχυναν την έλευση ενός γεγονότος που είχε λάβει ήδη τεράστιες διαστάσεις με την έκρηξη στις ΗΠΑ το 2008, από την πτώχευση τραπεζικών και ασφαλιστικών γιγάντων. Να το πούμε μ’ ένα παράδειγμα: «ελάχιστη αξία έχει η φυσική κατάσταση κάποιου κολυμβητή όταν υφίσταται επιδρομή «τσουνάμι».

Μια τέτοια ανάγνωση δεν ήταν πολιτικά αρεστή, για πλήθος ιδιοτελών λόγων, από τους πυλώνες του ευρωενωσιακού οικοδομήματος το 2009.

Το δίδυμο Μέρκελ- Σαρκοζί ήλπιζε να περιορίσει το πρόβλημα στα στενά ελληνικά όρια. Αντίθετα ο Στρος-Καν του (τότε) Δ.Ν.Τ, ο Ομπάμα και ο (ενταγμένος σ’ αυτό το δίκτυο εξουσίας) Γ. Παπανδρέου είχαν ζητήσει ν’ αντιμετωπισθεί η ελληνική περίπτωση ως τοπική όψη μιας γενικευμένης αποσταθεροποίησης που σοβούσε.

Τρία χρόνια μετά ουδείς τολμά να μιλήσει σοβαρά για «τεμπέληδες του νότου» οι οποίοι «απολαμβάνουν δωρεάν επιδόματα».

Εκείνο που τρομάζει ωστόσο είναι η ταξική ωμότητα με την οποία δανειστές και πολιτικοί τους υπερασπιστές προωθούν την έξοδο από τον λαβύρινθο.

Νομιμότητα… όταν μας βολεύει!

Ως είθισται, για πρόσωπα των δικών του ιδεολογικών οικοσκευών, ο Αντ. Σαμαράς ορκίζεται στο δόγμα «νόμος και τάξη». Μόνο που η επιλεκτικότητα και η υποκρισία εφαρμογής του είναι διάχυτα στην περίπτωση με το «χαράτσι» της ΔΕΗ.

Το πολυμελές πρωτοδικείο Αθήνας έκρινε παράνομη και αντισυνταγματική την καταβολή του ΕΕΤΗΔΕ μέσω λογαριασμών της ΔΕΗ και η απόφασή του είναι άμεσα εκτελεστή.

Όμως ο ΥΠΕΘΟ Γ. Στουρνάρας (ασφαλώς κατ’ εντολή του πρωθυπουργού) απαίτησε προκλητικά να μην εφαρμοσθεί η δικαστική απόφαση. Ζητώντας από την επιχείρηση ηλεκτρισμού ν’ αναγράφει και να εισπράττει ποσά που αντιστοιχούν στο χαράτσι σαν να μην συνέβη το παραμικρό.

Πρόκειται για μιαν απροσχημάτιστη παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας, που αγνοεί επιδεικτικά αποφάσεις που δεν την βολεύουν.

Την ώρα που κόπτεται για τον σεβασμό του συντάγματος και των νόμων, ειδικά εκείνων που θωρακίζουν τις αρμοδιότητές της.

Έτσι, για να μην υπάρξει αμφιβολία για την αυταρχοποίηση του πολιτεύματος.