Ανίκανοι, κυνικοί, επικίνδυνοι!

Τα όσα συνέβησαν αυτές τις μαύρες ημέρες, επιβεβαιώνουν την ανικανότητα αλλά και την κυνικότητα των Κυβερνόντων.

Μιας Κυβέρνησης φοβικής, αδύναμης, προκλητικά εξουσιολάγνας που οριοθετεί τη δράση της στη βάση των επικοινωνιακών αποτελεσμάτων στη διαχείριση μιας κρίσης.

Μιας Κυβέρνησης που δεν τολμά να αναλάβει τις ξεκάθαρες ευθύνες της,  αλλά με περισσή ευκολία τις μοιράζει σε όλους τους άλλους, λες και έτσι θα μείνει στο απυρόβλητο της κριτικής, λες και έτσι θα καταφέρει να μεταθέσει τα αποτελέσματα των δικών της πράξεων σε κάποιους τρίτους.

Μιας Κυβέρνησης που δε διστάζει να διχάσει, να απειλήσει, να δημιουργήσει πλασματικές πραγματικότητες, μόνο και μόνο για να αποφύγει τη χρέωση των ευθυνών που της αναλογούν.

Στόχος μοναδικός η τιθάσευση της οργής του λαού, η μετάθεση των ευθυνών, η παραμονή στο απυρόβλητο της κριτικής των κυβερνόντων που σαν σύγχρονοι Ιαβέρηδες, κουνάνε το δάχτυλο σε θύματα που θρηνούν απώλειες σε ζωές και περιουσίες.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας, που το βράδυ της Δευτέρας στην – για τις ανάγκες της επικοινωνίας  – σύσκεψη του Πρωθυπουργού με τους αρμόδιους υπουργούς και παράγοντες και ενώ υπάρχουν οι πρώτες αναφορές για νεκρούς, σιωπά, το αποκρύπτει και μιλά για φαινόμενα σε ύφεση την ίδια στιγμή που το Μάτι έχει ολοσχερώς καταστραφεί.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που δια του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, κάνει λόγο για «μόνο 5  πνιγμένους»,  την ίδια στιγμή που κουνά το δάχτυλο σε αυτούς που υπέφεραν και ζητούν απόδοση ευθυνών. Η φωτογραφία με το κοριτσάκι που κλαίει έχοντας γυρίσει την πλάτη στον Καμμένο θα αποτελεί για πάντα τον ορισμό της πολιτικής αθλιότητας.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που δε διστάζει στην συνέντευξη υπό τον κυβερνητικό εκπρόσωπο- με δεκάδες ήδη νεκρούς και αγνοούμενους – να δηλώσει χωρίς καμία ντροπή ότι «όλα τα κάναμε σωστά» και «ότι δεν θα αλλάζαμε τίποτα στο σχεδιασμό μας».

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που αναζητά εμπρηστές, που παρουσιάζει «μαϊμού» φωτογραφίες για να δικαιολογήσει την αιτία του κακού, που με ύφος αταίριαστο σε ανθρώπους που συμμετέχουν στην οδύνη και τον πόνο μιας ολόκληρης χώρας, αναζητούν στις διαχρονικές αρρώστιες της χώρας τα αίτια και όχι στις δικές τους αδυναμίες, παραβλέψεις και λάθη…

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας της οποίας οι υποστηρικτές, δε διστάζουν να μιλούν για προβοκάτσιες στημένες από κάποιους που δεν ήθελαν να βγεί η χώρα από τα μνημόνια, όπως ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας: «καίνε τον κόσμο για να μη βγούμε από τα μνημόνια» γράφει ο γελοίος!

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας που αναλαμβάνει μετά από ημέρες την «πολιτική ευθύνη» (το αυτονόητο δηλαδή), αλλά αρνείται πεισματικά να προχωρήσει σε παραιτήσεις ανικάνων, μόνο και μόνο γιατί μικροκομματικά δεν είναι .. το συμφέρον.

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας και κάποιων παρατρεχάμενων, που μας φωνάζουν να το «βουλώσουμε», όταν οι ίδιοι ασχημονούν με δηλώσεις τους και ανακοινώσεις πάνω από τις σορούς των νεκρών.

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας που στον πανικό της αδυναμίας διαχείρισης της καταστροφής και της κοινωνικής κατακραυγής, προσπαθεί να ισορροπήσει τις ανθρώπινες απώλειες με επιδόματα, τον πόνο με θέσεις στο δημόσιο και τα Πανεπιστήμια, την οργή με χρήματα για … οικοσυσκευές.

Είναι το ύφος και το ήθος μιας εξουσίας κυνικής, της οποίας ο φόβος της απώλειας των «χρυσαφικών» της, την οδηγεί στον εναγκαλισμό με την αθλιότητα, την αναλήθεια και την υποκρισία.

Είναι για αυτό το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας διαφορετικής ,που ανέλαβαν την κυβέρνηση και αποδεικνύονται ίδιοι και χειρότεροι από τους «κακούς» που ήθελαν να «τελειώσουν».

Είναι για αυτό που θα τιμωρηθούν, στοιχειωμένοι όχι μόνο από μια κατεστραμμένη κοινωνία και μια υποθηκευμένη χώρα, αλλά και από μια αποκρουστική μορφή εξουσίας, που δε σέβεται την ανθρώπινη απώλεια και επενδύει στο διχασμό και την παραποίηση της πραγματικότητας.

Είναι και για αυτό, που κανένα χέρι βοήθειας, καμία σανίδα σωτηρίας δεν μπορεί να δοθεί στους εκφραστές αυτής της πολιτικής και τους νεόκοπους εραστές της. Καμία απολύτως.

 

Advertisements

Κομματικοί τακτικισμοί με θύμα την αυτοδιοίκηση!

Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται το χρόνο πραγματοποίησης των εκλογών για την αυτοδιοίκηση, είναι ενδεικτικός της αντίληψης που έχει για το θεσμό.

Σε συνδυασμό με το περιεχόμενο του «Κλεισθένη Ι», είναι φανερό και στον πιο καλοπροαίρετο απέναντι στους κυβερνόντες, ότι η αυτοδιοίκηση κυριολεκτικά θυσιάζεται στο βωμό στενά μικροκομματικών λογικών.

Είναι προφανές ότι μοναδικό άγχος για τους κυβερνόντες είναι η με κάθε τρόπο «σωτηρία» τους στις επόμενες εκλογές, ακόμη και αν αυτή προϋποθέτει καταστρατήγηση της κοινής λογικής αλλά και πυροδότηση του μηχανισμού της διάλυσης του μοναδικού θεσμού που έμεινε όρθιος στα χρόνια της κρίσης.

Τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν με την ημερομηνία των αυτοδιοικητικών εκλογών εκθέτουν ανεπανόρθωτα και τους εμπνευστές τους αλλά και τους υλοποιητές τους!

Μπορεί ο αρμόδιος Υπουργός να σταθεί, έχοντας καταγράψει άλλη μία κωλοτούμπα και έχοντας αναγκαστεί να αναιρέσει αυτά που ο ίδιος ελάχιστο χρονικό διάστημα πριν υποστήριζε;

Γιατί ήταν ο κ. Σκουρλέτης που εξηγούσε το γιατί οι ευρωεκλογές δεν πρέπει να συμπέσουν με τις αυτοδιοικητικές εκλογές:

  • 5 Νοεμβρίου 2017, «Νέα Σελίδα»: «Δεν υπάρχει κανένας λόγος οι ευρωεκλογές να γίνονται την ίδια μέρα με τις αυτοδιοικητικές. Αντιθέτως, η ημερολογιακή ταύτισή τους λειτουργεί παραμορφωτικά για την Αυτοδιοίκηση. Επομένως, μια ολιγόμηνη μετάθεσή τους θα βοηθήσει».
  • 19 Μαρτίου 2018, ραδιόφωνο 247: «Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, πρέπει να αποσυσχετιστούν από τις ευρωεκλογές. Γι αυτό θα πάνε το φθινόπωρο του 2019».
  • 16 Απριλίου 2018, «Στο Κόκκινο»: «Το νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει και τη νέα ημερομηνία διεξαγωγής των αυτοδιοικητικών εκλογών, με τον πρώτο γύρο την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019 (δεύτερη του μήνα) και το δεύτερο γύρο την επόμενη Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019. Στόχος της μετάθεσης της ημερομηνίας είναι η αποσυσχέτιση των αυτοδιοικητικών από τις ευρωεκλογές».

Έτσι το νομοσχέδιο αλλάζει, μετά την κατ’ εντολήν Μαξίμου τροπολογία, τα περί παραμορφωτικών λειτουργιών ξεχνιούνται μαζί με τις υποσχέσεις και οι αυτοδιοικητικές εκλογές μπαίνουν στο μίξερ, μαζί με τις ευρωεκλογές, ίσως και με τις βουλευτικές αν ευδοκιμήσει η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ για τριπλές εκλογές, προκειμένου να διαχειριστεί – πιθανώς – ευκολότερα ένα αρνητικό αποτέλεσμα.

Όταν όμως θυσιάζεις ένα θεσμό και παραμορφώνεις εκλογικά μια κρίσιμη διαδικασία δεν μπορείς να πείσεις ότι νοιάζεσαι γι’ αυτόν. Δεν μπορείς να πείσεις ότι αντιμετωπίζεις την αυτοδιοίκηση σαν χώρο δημοκρατίας, ούτε ότι ασχολείσαι σοβαρά με την προοπτική της.

Σε συνδυασμό με την προσπάθεια διάσωσης ενός μέρους του πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ με την υιοθέτηση της απλής αναλογικής και τα προβλήματα που έτσι κι αλλιώς θα προκύψουν στη λειτουργία των Δήμων, οδηγείς την αυτοδιοίκηση σε μονοπάτια όχι απλά δύσκολα αλλά σε μονοπάτια διάλυσης.

Μένει να απαντηθεί ένα ερώτημα; Με δεδομένο ότι ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι πολιτικά ουδέτερος, άχρωμος και άοσμος. Με δεδομένο ότι είναι δηλωμένες πλέον οι προθέσεις του κυβερνητικού συνασπισμού για αυτήν. Με δεδομένο ότι πολιτική επιλογή είναι η χρησιμοποίηση της σαν κυματοθραύστης στην συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Αυτή η πολιτική δεν θα πρέπει να αποτελέσει βασικό παράγοντα στην όποια πρόταση συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο αυτοδιοικητικών σχημάτων;

Και πόσοι και πόσο πρόθυμοι θα βρεθούν ώστε να αποτελέσουν τα πειραματόζωα των κομματικών τακτικισμών της κυβέρνησης;