Δεν αφορά τους άλλους ο ρατσισμός, ανόητε!

prosfyΉταν και αυτή μια καλή ευκαιρία για να γνωριστούμε καλύτερα!

Όσο απίστευτες ήταν οι αντιδράσεις ορισμένων σε αυτή την πόλη, για την φιλοξενία των παιδιών μεταναστών σε σχολείο, άλλο τόσο εντυπωσιακή ήταν η αγκαλιά που άνοιξε από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας σε αυτά τα παιδιά.

Αλληλεγγύη και ανθρωπιά ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, σε μια αέναη μάχη, που ξεπερνά τα στερεότυπα μιας κοινωνίας σε κρίση και αγγίζει πολύ ιδιαίτερες πτυχές της ιστορικής διαδρομής και των αξιών του λαού μας.

Ήταν όμως και μια καλή ευκαιρία για να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις.

Δεν αφορά τους … άλλους ο ρατσισμός.

Δεν είναι μακριά από εμάς τα ξενοφοβικά σύνδρομα.

Δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα το δηλητήριο της «φυλετικής καθαρότητας» και του θρησκευτικού ταλιμπανισμού, που όλα αυτά τα χρόνια, σιγά – σιγά έπεσε στις φλέβες μιας διαλυμένης κοινωνίας.

Στο εύφορο έδαφος της οικονομικής κρίσης, της κοινωνικής εξαθλίωσης, της φτώχειας και της ανεργίας αναπτύχθηκαν και βρήκαν  πολιτική έκφραση οι πιο μαύρες αντιλήψεις. Το είδαμε και στο πρόσφατο παρελθόν. Το παράδειγμα της αριστερής Μασσαλίας που στα μέσα της δεκαετίας του ’80, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, μετατράπηκε σε άντρο του Λεπέν, διδάσκει πολλά.

Το χειρότερο όμως είναι η απώλεια και της στοιχειώδους λογικής:

Ένα παιδί γίνεται, στο αρρωστημένο μυαλό κάποιων, η προσωποποίηση του κινδύνου για τα δικά του – υποτίθεται παιδιά – και γύρω του πλέκεται ένα ακόμα μυθιστόρημα μίσους, που εκθέτει όλους μας…

Ένα παιδί, θύμα πολέμου, που έζησε τραγικές καταστάσεις, που αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα του, που ζει σε άθλιες συνθήκες, που το μέλλον του είναι … άγνωστο, στοχοποιείται, ενοχοποιείται και σημαδεύεται από όσους πρέπει να υπηρετήσουν και να επενδύσουν στη λογική του φόβου… Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Αυτή την «επένδυση» πρέπει να σταματήσει η κοινωνία. Να λειτουργήσει και να δράσει με οδηγό τις αυτονόητες αξίες της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς και της δημοκρατίας. Να προχωρήσει αφήνοντας πίσω τις φωνές από το μαύρο παρελθόν. Να αγκαλιάσει τους αδύναμους και να υπερασπιστεί αυτά που το σύνταγμα μιας δημοκρατικής χώρας επιτάσσει.

Και ευτυχώς το κάνει.

 

Advertisements

Η ραψωδία μιας ψεκασμένης αυταπάτης…

tsipras-kammenosΞύπνησε χαρούμενος. Δεν ήταν μια μέρα σαν τις άλλες! Ήταν Η ΜΕΡΑ! Δύο χρόνια συμπλήρωνε  η νέα κυβέρνηση στην εξουσία. Δύο χρονιά «πρώτη φορά Αριστερά» ή για την ακρίβεια «πρώτη φορά ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ».

Έφτιαξε τον καφέ, κάθισε στο γραφείο του και έριξε το βλέμμα του στο παράθυρο, παρακολουθώντας τα παιχνίδια του ήλιου με τα σύννεφα. Τράβηξε την πρώτη ρουφηξιά από τον  καφέ του και αφέθηκε στις σκέψεις του:

« Πόσο γρήγορα στ’ αλήθεια μπορεί να αλλάξει η ζωή μας;

Και πόσο απλά να γίνει πιο εύκολη, πιο καλή ;

Πόσο πιο αισιόδοξοι νοιώθουμε αλήθεια όλοι μας, μετά από μόλις δύο χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;

Πόσο απλό ήταν τελικά να αλλάξουν όλα!

Δύο μόλις χρόνια χρειάστηκε για να αποτινάξουμε τα δεσμά των μνημονίων, να ρυθμίσουμε το χρέος και να βάλουμε τους τοκογλύφους δανειστές να χορεύουν στους ρυθμούς μας!

Σε δύο μόλις χρόνια η οικονομία άλλαξε ρότα! Η ανάπτυξη δεν είναι μια αόριστη λέξη, τόσο ταλαιπωρημένη από τους ανίκανους που μας κυβερνούσαν πριν… Η ανάπτυξη είναι ΕΔΩ! Είναι παντού. Δεν το νοιώθεις; Δεν το βλέπεις; Στον μικρομεσαίο που επιτέλους μπόρεσε να ανοίξει τα φτερά του… Στον  ιδιοκτήτη της μικρής επιχείρησης που επιτέλους φορολογήθηκε δίκαια και μπόρεσε να επενδύσει στην επιχείρηση του… Στον αγρότη που είδε επιτέλους τους κόπους του να μην πηγαίνουν χαμένοι… Στον ιδιωτικό υπάλληλο που ένοιωσε ξανά ασφαλής με τις συλλογικές συμβάσεις που επανέφερε η σωτήριος Κυβέρνηση! Στη μη αύξηση του ΦΠΑ παρά τις λυσσώδεις αντιδράσεις των ξένων…

Δύο μόλις χρόνια για να καταλάβουμε τι σημαίνει αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και όχι ξεπούλημας της! Δείτε για παράδειγμα πως αξιοποιήθηκε ο ΟΣΕ (μην ακούω μίζερες αντιλήψεις ότι τα 45 εκ ευρώ είναι λίγα…).

Δύο μόλις χρόνια για να νοιώσουν και πάλι ασφαλείς οι συνταξιούχοι καθώς ΚΑΜΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ στις συντάξεις δεν έγινε και βεβαίως δεν θα γίνει!  Ευτυχία για όσους παίρνουν το ΕΚΑΣ που ευτυχώς για αυτούς, η διαπραγματευτική τακτική της Κυβέρνησης τους το εξασφάλισε για πάντα! Χαμόγελα και στους νεοδιοριζόμενους με βασικό μισθό τα 751 ευρώ (νάναι καλά οι Κυβερνώντες). Χαμόγελα σε όλους τους αδύναμους συνταξιούχους για τη 13η σύνταξη που είναι πια μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα!

Έτσι απλά. Έτσι ταπεινά το κομματικό κράτος έγινε καπνός, χωρίς μετακλητούς, χωρίς διορισμούς κολλητών και συγγενών , με την αξιοκρατία να αποτελεί τη βασική παράμετρο για τη στελέχωση των θέσεων ευθύνης!

Έτσι απλά… το βαρίδιο του ΕΝΦΙΑ καταργήθηκε όπως ακριβώς είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Τον σκίσαμε, εκείνο το βράδυ στη Βουλή μαζί με το μνημόνιο… Αναπνεύσαμε και πάλι και κάναμε την ελπίδα μας καράβι για να ανταμώσουμε τη μεγάλη αλλαγή και στην Ευρώπη , που εκστασιασμένη υποκλίθηκε στις δομικές αλλαγές που προώθησε η Κυβέρνηση αυτά τα δύο χρόνια!

Και αν όλα αυτά είναι μικρά για μια υπεύθυνη και ειλικρινή κυβέρνηση τι θα μπορούσε κάποιος να πει για την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας αυτά τα χρόνια; Για την εμβάθυνση της, για το άπλωμα της… Με κορυφαία βεβαίως στιγμή το δημοψήφισμα (το καλοκαίρι εκείνο…). Γιατί μια δημοκρατική κυβέρνηση τηρεί όχι απλά τις υποσχέσεις της αλλά πάνω απ’ όλα σέβεται την ψήφο του λαού. «ΟΧΙ» ψηφίσαμε… «ΟΧΙ» έμεινε. Δεν λειτούργησε όπως πιθανώς θα λειτουργούσανε οι «άλλοι», που θα βρίσκανε την ευκαιρία και με δικαιολογίες τάχατε περί κρίσιμων στιγμών κ.τ.λ. θα το στρίβανε παραχαράσσοντας τη θέληση του λαού.

Αυτή όμως είναι και η μεγάλη διαφορά των «άλλων» με τους «νυν»…

Ακούω κάτι αθλιότητες… Μου είπε ο Μουλόπουλος ( ξέρετε ο κομματικός επίτροπος που μπήκε στο Δ.Ο.Λ.),  ότι κάποιοι εραστές του παλιού, διαδίδουν φήμες ότι τάχατε:

Υπογράφηκε τρίτο μνημόνιο, ψηφίστηκαν μέτρα λιτότητας 9 δις, ότι χάθηκαν 21 δις από το ΑΕΠ αυτά τα δύο χρόνια, ότι μειώθηκαν 20% οι συντάξεις, ότι 86 δις στοίχησαν στη χώρα οι επιλογές Βαρουφάκη, ότι υποθηκεύτηκε η δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, ότι αυξήθηκε ο ΦΠΑ στο 24% και ότι από την επόμενη χρονιά αλλάζουν και τα δεδομένα για όλα τα νησιά, ότι δεν καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ αλλά θα μείνει για άλλα 19 χρόνια, ότι καταργήθηκε τάχατε το ΕΚΑΣ, ότι μειώθηκε το αφορολόγητο και μάλλον θα μειωθεί και άλλο, ότι αυξήθηκαν οι φόροι σε τσιγάρα, πετρέλαιο , αλκοόλ, ότι βάλαμε φόρο και στο internet, ότι δεν αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός και πολλά ακόμα που ούτε να τα αναφέρω δεν μπορώ!

Μην τα πιστέψετε! Δεν είναι αλήθεια! Οι κύκλοι που θέλουν την αποτυχία της «πρώτης φοράς Αριστερά» τα διακινούν… Αυτοί που στέκονται στα τέσσερα μπροστά στους ξένους σατράπες… Αυτοί και οι τοποτηρητές τους στην Ελλάδα… Αυτοί που κάνουνε μοντάζ μέχρι και σε φωτογραφίες (θυμόσαστε εκείνη με τον Καμμένο, τον Βίτσα και τον Κασσιδιάρη;)…

Αλλά δεν θα τους περάσει. Τα ψέματα τελείωσαν. Τέλος και οι αυταπάτες. Η Ελπίδα ήρθε και θα μείνει για πάντα εδώ… Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται (Όχι αυτό το σύνθημα ήταν των άλλων…)»

Άνοιξε την τηλεόραση του βλέποντας τον Καμμένο, τον αντιπρόεδρο και Υπουργό Άμυνας να εκθειάζει τον Τραμπ! Το βλέμμα του άθελα έπεσε στη φωτογραφία που είχε στο γραφείο με τον Τσίπρα να μιλά στο συγκεντρωμένο πλήθος στην κηδεία του Κάστρο στην Αβάνα. «Αυτό είναι πολυδιάστατη πολιτική», σκέφτηκε φωναχτά. «Τους έχουμε τρελάνει όλους. Άλλος με τον Τραμπ, άλλος με τον Μαδούρο, άλλος με τη Μέρκελ, άλλος με την επανάσταση.»

Ζήτω η 25η Ιανουαρίου του 2015!!!

 

Χαίρε βάθος …απύθμενο!

3-journalist-killedΚαλή δημοσιογραφία , για την κάθε εξουσία, είναι η απόλυτα ελεγχόμενη δημοσιογραφία.

Αντικειμενική δημοσιογραφία, για την κάθε εξουσία, είναι η δημοσιογραφία που «στρογγυλεύει», ωραιοποιεί, στηρίζει και προωθεί, τις επιλογές των εξουσιαζόντων.

Χρήσιμη δημοσιογραφία , για την κάθε εξουσία, είναι αυτή που μεγαλοποιεί τα κατορθώματα της, που αποδέχεται τις δικαιολογίες της, που εξυμνεί και επιχειρηματολογεί στη βάση των «υπέρ» των κυβερνόντων ( των ασκούντων την εξουσία).

Ανεκτή , από την κάθε εξουσία, δημοσιογραφία είναι αυτή που στρατεύεται στην υπόθεση της υπεράσπισης των λόγων και των πεπραγμένων της.

Αυτό όμως δεν είναι δημοσιογραφία. Και ποιον νοιάζει;

Η χειραγώγηση της ενημέρωσης, η παραχάραξη της αλήθειας, η διαστροφή της πραγματικότητας και η επιβίωση των κυβερνόντων μέσα από την δημιουργία και στήριξη μιας εικονικής πραγματικότητας, απαιτεί πρόθυμα μέσα, υπάκουους δημοσιογράφους και δεκτικούς ιδιοκτήτες. Την ώρα που όλοι μιλούν για ανεξάρτητη ενημέρωση, την ίδια στιγμή σχεδιάζουν και υλοποιούν ότι είναι απαραίτητο για το ακριβώς αντίθετο.

Τα σχέδια και οι πρακτικές συνήθως ακολουθούν μια πολύ συγκεκριμένη πορεία:

Στην αρχή η καταγγελία των όποιων σχέσεων διαπλοκής έχουν αναπτυχθεί και η στοχοποίηση όσων (μέσων και δημοσιογράφων) θεωρείται ότι μπορούν να παίξουν ρόλο στα επόμενα σχέδια. Η καταγγελία είναι άλλωστε αγαπημένο ανάγνωσμα και η επίκληση της κάθαρσης και της δικαιοσύνης δοκιμασμένη συνταγή…

Στη συνέχεια στην αυλόπορτα της εξουσίας, η συνάντηση, η συζήτηση, η αναζήτηση όρων συνεργασίας. Στα σκοτεινά, στη σιωπή και εν κρυπτώ, γιατί όταν «μοιράζεται η τράπουλα», όταν απογειώνεται το αλισβερίσι, οι αυτόπτες μάρτυρες δεν χρειάζονται. Άντε να συμμετέχει καμιά ξεχασμένη γάτα, Ιμαλαίων ή Περσίας, που έτσι κι αλλιώς λίγα μπορεί να ακούσει και λιγότερα να πει.

Την ώρα της εξουσίας μοναδικός στόχος είναι ο έλεγχος.

Ειδήσεις, εξελίξεις, αναλύσεις, προοπτικές είναι αποδεκτές μόνο αν μπορούν να γραφούν και να αναγνωστούν μέσα από την παραμορφωτική πραγματικότητα μιας ερωτικής σχέσης με την εξουσία. Αν όχι… πόλεμος. Ασύμμετρος, με όρους σκληρούς και με τη χρήση κάθε πρόσφορου μέσου.

Η λογική του «εγώ» αποφασίζω και «εγώ» κανονίζω οδηγεί τους πρώην δημοκράτες και υπερασπιστές του πλουραλισμού και της κανονικότητας της δημόσιας ζωής σε επιλογές που ξεφεύγουν από το πλαίσιο στοιχειωδών δημοκρατικών αρχών.

Έλεγχος μέσων ενημέρωσης, περιορισμός των αντιπάλων, συνειδητή ψευδολογία κατά των «εχθρών», εκβιασμοί, χαρακτηρισμοί, μηνύσεις, συλλήψεις, εκφοβισμός.

Όσο μάλιστα, η κοινωνία εναντιώνεται στις επιλογές της εξουσίας, όσο αυτή απομονώνεται από τις κοινωνικές δυνάμεις που την είχαν στηρίξει, όσο νοιώθει να την εγκαταλείπουν οι υποστηρικτές της, όσο το αφήγημα της περιορίζεται μόνο στην αποτυχία στόχων και υποσχέσεων, όσο μετατρέπεται σε μικρή ομάδα καταδυνάστευσης του τόπου, τόσο ο πόλεμος γίνεται πιο σκληρός.

Η μόνη ελπίδα μιας κάκιστης κυβέρνησης , μιας αδύναμης εξουσίας να επιβιώσει είναι η παραπλάνηση του λαού, των πολιτών.

Δεν ξέρω σε ποιο στάδιο αυτής της πορείας παροπλισμού της δημοκρατίας μπορεί κάποιος να εντάξει την τοποθέτηση κομματικών τοποτηρητών σε εκδοτικά συγκροτήματα. Αυτό αποτελεί κάτι το καινούργιο στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και μια μεγάλη προσφορά της σημερινής Κυβέρνησης στην υποχώρηση της δημοκρατίας.

Καινούργιοι δρόμοι.

Το δυστύχημα δεν είναι η πρακτική και οι επιλογές μιας κυβέρνησης με δεδομένη κατάληξη… Το δυστύχημα είναι ότι ανοίγει δρόμους στους επόμενους να εξελίξουν αυτές τις τακτικές, να χρησιμοποιήσουν αυτές τις αθλιότητες για τον ίδιο λόγο…

Το δυστύχημα είναι ότι ο ευτελισμός της δημόσιας ζωής, η υποχώρηση όλων των δημοκρατικών αξιών και η πορεία προς το απύθμενο βάθος… αποκτούν νέες παραμέτρους.

 

Όλα πήγανε καλά … εκτός κι αν πήγαν χάλια!

larisa_xionia_533_355Οφείλω να διευκρινίσω από την αρχή, γιατί οι καιροί είναι πονηροί ότι:

  1. Κανένας δεν μου υπαγόρευσε αυτά που αποφάσισα να γράψω (γιατί γνωριζόμαστε σε αυτή την πόλη)…
  2. Όπως με διαβεβαίωσε η οφθαλμίατρος μου δεν πάσχω από το σύνδρομο του “εκχιονιστικού μηχανήματος”, για να βλέπω κάθε πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου, τρία τουλάχιστον εκχιονιστικά μηχανήματα να μου ανοίγουν το δρόμο…
  3. Δεν περίμενα το Δήμαρχο, ενώ καθόμουν αναπαυτικά στο ζεστό μου σπίτι, να έρθει να μου καθαρίσει την είσοδο του σπιτιού και την αυλή μου…
  4. Δεν περίμενα τον …Χουντίνι να εξαφανίσει με μιας το χιόνι που έπεσε από τους δρόμους…
  5. Δεν διακατέχομαι από καμία αντιπολιτευτική μανία κατά της Δημοτικής Αρχής, αλλά δεν έχω και καμία υποχρέωση να σιωπήσω για όσα είδα και έζησα αυτές τις μέρες. Γιατί όσο πιο γρήγορα βγουν τα παραμορφωτικά γυαλιά των μικροπολιτικών αναγκαιοτήτων  από τα μάτια όλων, τόσο πιο ουσιαστικά συμπεράσματα θα βγάλουμε από τη διαχείριση μιας, προαναγγελθείσας, κακοκαιρίας.

Για να είμαστε επίσης ειλικρινείς, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ούτε η χιονόπτωση των 30 cm μπορεί να θεωρηθεί ακραίο καιρικό φαινόμενο (!), ούτε η κακοκαιρία που μας ταλαιπώρησε μπορεί να θεωρηθεί πρωτοφανής (!), ούτε είχαμε να κάνουμε με “έκτακτα καιρικά φαινόμενα”, όταν οι πάντες είχαν ενημερωθεί. Το ότι δεν είναι μια κατάσταση συνηθισμένη για την πόλη  είναι γεγονός, όπως επίσης γεγονός είναι η οικονομική κατάσταση των ΟΤΑ αλλά και τα προβλήματα που προέκυψαν με τη διεύρυνση τους.

Η κατάσταση που επικράτησε στην πόλη είναι γνωστή. Η καθεμιά και ο καθένας την έζησαν. Ξέρουν αν ήταν «λειτουργική» ή αν αδρανοποιήθηκε από το πρωί του Σαββάτου. Ξέρουν αν μπορούσαν να κινηθούν στους δρόμους της συνοικίας τους, ξέρουν αν μπορούσαν να βγούνε στους κεντρικούς δρόμους που οδηγούσαν στα νοσοκομεία.

Δεν χρειάζονται ούτε υπερβολές ούτε ωραιοποιήσεις! Όταν δε, ακούω σαν επιχείρημα ότι τα λεωφορεία κινήθηκαν κανονικά, ειλικρινά εξοργίζομαι γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ το αντίθετο, με 30 cm χιόνι σε μια προετοιμασμένη  (υποτίθεται) για αυτό πόλη…

Τα “αυτονόητα” δεν μπορούν να γίνονται επιχειρήματα.Τα ελάχιστα” δεν μπορούν να πανηγυρίζονται. Η εικόνα και μόνο πολιτών και αυτοκινήτων που κινούνται στη μέση των δρόμων, ακόμη και  την Κυριακή, γιατί δεν υπάρχουν άλλες ασφαλείς διέξοδοι αρκεί για να κρίνει κανείς το αποτέλεσμα της προσπάθειας. Και το αποτέλεσμα οφείλει να κριθεί.

Για αυτό δεν έφταιγε απλά ο “κακός μας ο καιρός”, αλλά ο ελλιπής σχεδιασμός. Αν κάποιοι επιμένουν ότι δεν ήταν τέτοιος … εντάξει. Οφείλουν όμως να ακούσουν το θυμό των πολιτών και να κατανοήσουν ότι δεν είναι διατεταγμένοι μισθοφόροι της αντιπολίτευσης.

Το τι πήγε στραβά ας το βρούνε οι αρμόδιοι. Το μόνο που θα ήθελα να πω, με την όποια γνώση μπορεί να έχει κάποιος που έζησε για 5 περίπου χρόνια τη διαχείριση τέτοιων φαινομένων (από τη θέση που βρέθηκε), είναι ότι το ΠΡΙΝ είναι το σημαντικό.

“Πριν” … προμηθεύεσαι το αλάτι που θα χρειαστείς, “πριν” …εξασφαλίζεις την επάρκεια των μηχανημάτων βλέποντας , τι θα χρειαστείς, τι έχεις και τι θα πρέπει να μισθώσεις. Γιατί “μετά” και εν μέσω της κακοκαιρίας το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι. Ελπίζω οι ψυχραιμότεροι της Δημοτικής Αρχής να βάλουν τα πράγματα στη λογική τους σειρά.

Τέλος εύχομαι να έχουν αντιληφθεί ότι η κακοκαιρία δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ούτε με την προσπάθεια να γίνεται διαρκώς το άσπρο… μαύρο. Ούτε βεβαίως με το να λοιδορείται κάθε διαφορετική άποψη. Δεν μπορεί να είναι το ζητούμενο η καλή εικόνα μιας Δημοτικής Αρχής και όχι η καλή εικόνα της πραγματικότητας μιας πόλης. Το δεύτερο είναι προαπαιτούμενο για το πρώτο και όχι το αντίθετο.

ΥΓ

  1. Κάθε σύγκριση με τον χιονιά του 2001, με τις 42 συνεχόμενες ώρες χιονόπτωσης, τα 50 και πλέον cm χιόνι στην πόλη και τους -22oC (και βάλε)… είναι τουλάχιστον … ατυχής.
  2. Στα διάφορα κατ’ επάγγελμα trolls του διαδικτύου που εργολαβικά ανέλαβαν τους χαρακτηρισμούς των «μη αρεστών», απλά μια υπενθύμιση:  ξέρουμε να  κάνουμε καλύτερα αυτό,  που επιχειρήσατε  να κάνετε. Μην το δοκιμάσετε ξανά.
  3. Μια “συγγνώμη” της Δημοτικής Αρχής για όσους ταλαιπωρήθηκαν αυτές τις ημέρες, θα ήταν κάτι περισσότερο από αναγκαίο…

 

Η εξουσία που φοβάται την κριτική είναι … τελειωμένη!

Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι και η τελευταία που η κριτική στην εξουσία – καλή ή κακή – αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο των εξουσιαστών.

Μέσα ενημέρωσης στοχοποιούνται ανάλογα με το αν ασκούν ή όχι κριτική στην κυβέρνηση, δημοσιογράφοι μπαίνουν στο στόχαστρο ανάλογα με το βαθμό ενόχλησης προς τους κυβερνώντες και η αλήθεια αποτελεί είδος προς διαπραγμάτευση.

Το πρόβλημα για την Κυβέρνηση δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου προς τον Τσίπρα, ούτε η ζωντανή κάλυψη της συνάντησης κορυφής στην Αθήνα.

Το πρόβλημα είναι ότι απέναντι σε μια παντελώς αλλοπρόσαλλη πολιτική που η ίδια ασκεί απαιτούνται αντιπερισπασμοί και διαφορετικοί προσανατολισμοί της κοινής γνώμης. Για να είμαι πιο ακριβής απαιτείται αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης και απασχόληση της όχι με τα τεκταινόμενα σε καθημερινή βάση αλλά με αυτά που μπορούν να αντιμετωπιστούν πιο εύκολα.

Η αλήθεια σήμερα είναι πολύ σκληρή για τους κυβερνώντες. Πιο σκληρή και από τα πιο άσχημα όνειρά τους. Μνημόνια, λιτότητα, φορολογική επιδρομή, υποανάπτυξη και απόλυτη διάσταση υποσχέσεων και πράξης συντρίβουν καθημερινά την εικόνα τους. Μια εικόνα πλασματική που είχε διαμορφωθεί σε αυταπάτες, συνειδητά ψέματα και εξαπάτηση ενός απογοητευμένου λαού.

Η υπόσχεση του διαφορετικού μετατρέπεται σε μονιμοποίηση της χειρότερης εκδοχής του παλιού.

Η αποτυχία δημιουργεί ανασφάλεια. Η ανασφάλεια εκνευρισμό. Ο εκνευρισμός οδηγεί σε παρεκτροπές, που αποδεικνύουν ,σε πολλές περιπτώσεις και έλλειψη ηθικής. Το ηθικό πλεονέκτημα συντρίβεται από την αναβίωση του παλαιοκομματισμού, της κομματοκρατίας, του αυταρχισμού και της ανικανότητας.

Τα προεκλογικά επιχειρήματα καταρρέουν, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια πραγματικότητα καθόλου ευχάριστη για τους κυβερνώντες και η πίεση που μεταφέρεται καθημερινά αναζητά διέξοδο.

Για να δημιουργηθεί η εικονική πραγματικότητα μιας άλλης κατάστασης από αυτή που βιώνουμε, απαιτείται πολλή δουλειά από ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης και διαθέσιμους για χειραγώγηση δημοσιογράφους. Οι υπόλοιποι μπορούν να χαρακτηριστούν πανεύκολα εχθροί ( εχθροί μιας πραγματικότητας) και να τιμωρηθούν είτε με κλείσιμο είτε με προσωπικές επιθέσεις, όταν οι απειλές και οι κουτσαβακισμοί δεν έχουν αποτέλεσμα.

Είναι η κλασσική αντίδραση κάθε καταρρέουσας εξουσίας.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση όσοι βρεθήκανε σε αυτή, στο όνομα της «Αριστεράς», οφείλουν να θυμούνται πως αυτές τις τακτικές  τις αντιμετώπισε η ίδια για πολλά χρόνια. Και τις κατήγγειλε. Και τις αντιπάλευε.

Δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου στον Πρωθυπουργό το πρόβλημα, που οδηγεί τον ίδιο σε μια απάντηση μνημείο αθλιότητας και τον περί πολλού Πολάκη σε προσωπική αήθη επίθεση σε μια  γυναίκα δημοσιογράφο!

Δεν είναι η κριτική που οδηγεί σε μήνυση κατά διευθυντή εφημερίδας της συμπρωτεύουσας τον πολύ… βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριανταφυλλίδη!

Δεν είναι η ανάγκη της σωστής  ενημέρωσης που οδηγεί την κυβερνητική εκπρόσωπο σε συστάσεις περί του τρόπου κάλυψης των γεγονότων.

Δεν είναι τα 264 εκ ευρώ που θα εισπράξει σε βάθος χρόνων το κράτος από τους καναλάρχες, που οδηγούν στην αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου στη χώρα.

Δεν είναι οι συστάσεις αρχικά, οι απειλές στη συνέχεια τοπικών εκπροσώπων της κυβέρνησης (!) προς ΜΜΕ και ιδιοκτήτες blog, προς συμμόρφωση.

Είναι η αναγκαιότητα επιβίωσης του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην εξουσία, που απαιτεί μηδενική κριτική, σιωπηλή αποδοχή των πάντων ακόμη και της προφανούς παραποίησης της πραγματικότητας.

Όσο θα αυξάνεται  η αίσθηση του πολιτικού τέλους τόσο θα γιγαντώνεται και ο αυταρχισμός που οδηγεί στη στοχοποίηση όσων δεν συμφωνούν με τα κλειστά στόματα.

Όταν ο ιδιωτικός τομέας της υγείας ανθεί και ο δημόσιος αργοπεθαίνει…

dimosia-ygeiaΠριν από λίγα εικοσιτετράωρα ένας φίλος ήρθε έχοντας στο χέρι του τον ιατρικό του φάκελο.

Μου έκανε εντύπωση. Όταν τον ρώτησα τι είναι αυτά, μου απάντησε :

«Πήγα σε μία ιδιωτική εταιρεία για να κάνω ιατρική ασφάλιση». Όταν τον ρώτησα γιατί αυτή η ανασφάλεια, σχεδόν κάθετα γυρίζει και μου λέει: «Μα δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου;»

Βεβαίως και βλέπω τι γίνεται αλλά δεν νιώθω ποτέ ότι έχει καταρρεύσει το σύστημα υγείας. Είναι εκεί όρθιο και μπορεί να το έχει εγκαταλείψει χρηματοδοτικά το κράτος αλλά υπάρχουν γιατροί και εργαζόμενοι οι οποίοι το κρατούν όρθιο. Δεν λέω, εντάξει, με τις ελλείψεις, με τις παραλείψεις, με τις παθογένειες αλλά δεν έχουν ξεπουλήσει ακόμη την συνείδησή τους στον διάβολο.

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το σκηνικό που δημιουργείται για τον δημόσιο τομέα της υγείας ,την ίδια στιγμή που βλέπουμε προγράμματα από ιδιωτικές εταιρείες να υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια. Μπορεί να μειώνονται οι υγειονομικές δαπάνες ή ακόμη και οι χρηματοδοτήσεις στο δημόσιο σύστημα υγείας αλλά ακόμη δεν το έχει βάλει κάτω.

Μου κάνει εντύπωση βεβαίως όταν διαβάζω ότι το τελευταίο διάστημα περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Έλληνες είναι ασφαλισμένοι με ατομικά και ομαδικά ασφαλιστήρια υγείας σε ιδιωτικές εταιρείες. Από τις στατιστικές προκύπτει ότι τα ιδιωτικά προγράμματα υγείας είναι τα μόνα τα οποία εμφανίζουν αύξηση παραγωγής σε αυτό τον τομέα, στην ιδιωτική ασφάλιση δηλαδή. Τα ιδιωτικά προγράμματα υγείας παρά το γεγονός ότι ο Φ.Π.Α. πήγε από το 13 στο 23%, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν τα capital controls και παρά το γεγονός ότι έχουμε αύξηση ασφαλίστρων η οποία κυμαίνεται από 10 έως 15%, πορεύονται μέσα σε ένα κλίμα ευημερίας.

Σε έρευνα της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδας βλέπουμε ότι την περίοδο Ιανουάριος – Νοέμβριος 2015 ήταν τα μόνα ασφαλιστικά προϊόντα τα οποία ενισχύθηκαν με 22,3% έναντι του αντίστοιχου διαστήματος του 2014. Να σημειώσουμε μόνο ότι όλοι οι αντίστοιχοι κλάδοι βρέθηκαν υπό το μηδέν, είχαν απώλειες δηλαδή.

Επειδή όμως η κρίση βαθαίνει στον τομέα της υγείας και τα μηνύματα που έρχονται δεν είναι τα καλύτερα οι ιδιωτικές εταιρείες ελπίζουν ότι εκεί θα οικοδομήσουν τα νέα προϊόντα. Οι ιδιωτικές εταιρείες θεωρούν ότι εκεί ακριβώς υπάρχει ένας νέος αναπτυσσόμενος κλάδος.

Η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας ενισχύει κερδοφορίες ιδιωτικών επιχειρήσεων και το κυριότερο διαμορφώνει ένα τοπίο που σε κάθε περίπτωση ήταν κάτι άγνωστο για το μέσο Έλληνα, τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Δεν είναι λίγο μέσα σε ένα χρόνο 1,5 εκατομμύριο ασφαλιστικά συμβόλαια να πληρώνονται, να συντηρούνται, να λειτουργούν με ιδιωτικές εταιρείες.

Έχουμε μια μεταφορά οικονομίας λοιπόν από το δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα. Έχουμε μια μεταφορά ευθύνης από τα ασφαλιστικά ταμεία στις ιδιωτικές εταιρείες ασφάλισης. Η μείωση των επενδύσεων στη δημόσια υγεία δημιουργεί ακόμη και ευκαιρίες κερδοσκοπίας, οι οποίες λίγο-πολύ ποντάρουν στην ανασφάλεια του πολίτη.

Υπάρχει τρόπος ανατροπής;

Εκεί πραγματικά είναι το θέμα.

Απίθανα και όμως … πραγματικά!

calc-emapΠριν τις ανακοινώσεις του Κατρούγκαλου σε σχέση με την αντιμετώπιση του ελεύθερου επαγγελματία ένας φίλος ελεύθερος επαγγελματίας έκανε τον εξής καταπληκτικό υπολογισμό:

Μηχανικός ο ίδιος έβαλε κάτω τα μεγέθη και είπε κάτι πάρα πολύ απλό.

Έβγαλε τις κρατήσεις, έβγαλε τις εισφορές, έβγαλε τους φόρους, έβγαλε και τι δεν έβγαλε, τα έβγαλε όλα, τις προκαταβολές του εφάπαξ, την υγεία, την επικουρική και έβγαλε λοιπόν ότι για να εισπράξει όσα εισπράττει ένας μηχανικός δημόσιος υπάλληλος, δηλαδή περίπου 20.000 το χρόνο, θα πρέπει να έχει καθαρά κέρδη πάνω από 260.000 ως επιχείρηση καθώς μόλις το 7% υπολόγισε θα μείνει στον ίδιο.

Για να του μείνουν οι 260.000 καθαρά κέρδη, από τις οποίες θα πάρει τις 20.000, όπως λέει θα πρέπει να κάνει ένα τζίρο ως μηχανικός 700.000… άντε 600.000 ευρώ. Πράγματα απίθανα.

Βέβαια υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, όπως ένας ελεύθερος επαγγελματίας από τα 1000 ευρώ που έχει τζίρο χωρίς το Φ.Π.Α. αν αφαιρέσει αυτά που πρέπει να αφαιρέσει θα του μείνουν 215,5 ευρώ.

Το σύνολο των εισφορών του είναι 784,5 ευρώ και δεν έχουμε υπολογίσει το Φ.Π.Α. 23%.

Τώρα αν δεν έχεις να πληρώσεις το Φ.Π.Α. γιατί δεν σε πληρώνουν και αρχίζουν τα καπέλα από την πλευρά της εφορίας τότε είναι πολύ δύσκολο να κάνεις υπολογισμούς.

Στο τέλος θα τους δίνει το χιλιάρικο και δεν θα το παίρνουν γιατί δεν φτάνει.

Αυτό και αν είναι συζήτηση για το ασφαλιστικό.

Είναι να μην τρέχουν πανικόβλητοι στην κυβέρνηση για να μειώσουν τα ποσοστά γιατί πλέον θα βρεθούν στα κάγκελα χιλιάδες άνθρωποι;