Το καλύτερο και το … χειρότερο!

PROBLEMΚατά την θεωρία του χάους αρκεί μία απειροελάχιστη μεταβολή ενός παράγοντα, απ’ εκείνους που προσδιορίζουν την συνοχή ενός συστήματος σχέσεων, ώστε να το εκτρέψουν από τις ράγες του.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με την περίπτωση της Ελλάδας, ένεκα της οποίας διακυβεύονται ύψιστα συμφέροντα στον υποσταθμό της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης που ονομάζεται Ε.Ε. και όχι μόνο.

Ας συνοψίσουμε τα όσα έχουν συμβεί ως τώρα: η απόφαση της ευρωζώνης (πρακτικά της γερμανικής ηγεμονίας) να φέρει το ΔΝΤ στην «γηραιά ήπειρο» το 2010, δημιούργησε συγκεκριμένες περιπλοκές. Το ταμείο – «οικονομικός δολοφόνος» έκανε την δουλειά που του αντιστοιχεί. Περικοπές μισθών, συντάξεων, απολύσεις στο δημόσιο και καταιγισμός φόρων.

Έως εδώ η συνεργασία των υπερατλαντικών με τους ευρωπαίους δανειστές υπήρξε ανέφελη.

Τα προβλήματα εκκινούν από την στιγμή που το κρατικό χρέος της Ελλάδας παραμένει μη διαχειρίσιμο, παρά τα μέτρα που λαμβάνονται συνεχώς.

Οπότε γεννάται το ερώτημα πως θα εξασφαλισθεί η αποπληρωμή του, σε βάθος χρόνου.

Μετά το κούρεμα των ομολόγων που βρίσκονταν στα χέρια ιδιωτών (τον Μάρτη του 2012) απομένει εκείνο προς τα κράτη – δανειστές της ευρωζώνης και φυσικά το αντίστοιχο προς το ΔΝΤ. Από την πλευρά του το ταμείο υπενθυμίζει πως, στο καταστατικό του, υπάρχει ρητή αναφορά στ’ ότι δεν επιτρέπεται οποιασδήποτε μορφής «χάρισμα χρέους». Ανάλογο φαινόμενο έχουμε και με τα κράτη της ευρωζώνης, προεξάρχουσας της Γερμανίας. Ούτε τα δικά τους δάνεια «κουρεύονται», συνεπώς η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να τα εξυπηρετεί κανονικά.

Συνεπώς απαιτείται ισοπέδωση κοινωνικών δαπανών στην χώρα μας, ώστε να μην υπάρχουν παρά ελάχιστα κρατικά έξοδα. Εξ’ ού και η επιμονή σε περαιτέρω συρρίκνωση μισθών και συντάξεων, ομαδικές απολύσεις. Ενώ, με τα θηριώδη «πρωτογενή πλεονάσματα» (της τάξης του 4-5% ετησίως) που είχαν προβλεφθεί, θα χρηματοδοτούσε η Ελλάδα τις δόσεις των δανείων της.

Αν όμως μειωθούν (όπως επιδιώκει η κυβέρνηση Τσίπρα) τότε ο φαύλος κύκλος της χρεοκοπίας θα επανέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αν συνεχισθούν οι τωρινοί ρυθμοί υπάρχει κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης.

Το σενάριο μιας εξώθησης της Ελλάδας σε χρεοκοπία (έστω εντός του ευρώ) εμπεριέχει κινδύνους γεωπολιτικής αστάθειας και ανακατατάξεων στην περιοχή, εξ’ ού και η κατηγορηματική άρνηση των ΗΠΑ να το αποδεχθούν.

Επομένως δεν πρόκειται για αποτελμάτωση των διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με τους δανειστές (θα ήταν κωμικό, από την άποψη της καταγραφής των συσχετισμών δύναμης και μόνο), αλλά για εσωτερική σύγκρουση στο μπλοκ που έχουν συγκροτήσει.

Μέχρις ότου αυτή επιλυθεί, η χώρα μας μπορεί να προσδοκά τα πάντα – το καλύτερο και το χειρότερο δυνατό σενάριο.

Όλα δείχνουν πως αυτή η ώρα κοντοζυγώνει…

Αγγίζοντας το … «χιτώνα του Νέσσου» !

Τσιπρας-ΚαμμένοςΚαθώς αποκτά ρεαλιστική υπόσταση η δυνατότητα μιας συμφωνίας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους δανειστές, οι προετοιμασίες για την επόμενη μέρα είναι προφανείς.

Η προ καιρού συζήτηση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (του θεμελίου της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας) ανέδειξε τις διαφορετικές απόψεις, ακόμα και τις συγκρουσιακές με την ηγεσία διαθέσεις μερίδας στελεχών του.

Όσο κι αν ο πρωθυπουργός έσπευσε να καθησυχάσει τους αντιδρώντες είναι κατανοητό πως επιχειρεί ν’ αποφύγει την πιθανότητα καταψήφισης της (ενδεχόμενης) συμφωνίας από βουλευτές του κόμματός του.

Το γεγονός ότι αντίστοιχο κλίμα επικρατεί και στον δευτερεύοντα πόλο της συγκυβέρνησης, τους ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα – μετά τις προεκλογικές αεροβασίες και τις ευκλεείς αυταπάτες είναι μία δύσκολη υπόθεση.

Ξαναγυρίζοντας στα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επισημάνουμε μία κρίσιμη διαφοροποίηση – αυτή μεταξύ της ηγετικής ομάδας, που λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις και του κοινοβουλευτικού και κομματικού δυναμικού που την πλαισιώνει. Η μεταξύ τους σχέση δεν διέπεται από μια ιεραρχικού χαρακτήρα υπαγωγή της δεύτερης κατηγορίας στην πρώτη.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για διακριτά πολιτικά υποκείμενα, τα οποία εφάπτονται σε ορισμένα σημεία. Αυτό που συμβαίνει είναι πως το δίκτυο εξουσίας που συγκροτεί ο Αλ.Τσίπρας δεν είναι κομματικό – αποτελείται από πρόσωπα ποικίλων πολιτικών προελεύσεων.

Ας αναφέρουμε απλά τα ονόματα κυβερνητικών στελεχών που συνεργάζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ δίχως να έχουν οργανωτική ένταξη σ’ αυτόν: Βαρουφάκης, Παρασκευόπουλος, Πανούσης, Νικολούδης, Παπαγγελόπουλος, Σαγιάς, Σπίρτζης, Τσιρώνης – χωρίς να υπολογίσουμε διοικητές οργανισμών και κορυφαίες κρατικές θέσεις.

Στο δίκτυο αυτό οι ισορροπίες είναι ρευστές και ευμετάβλητες, ενώ η συγκρότησή του εγγενώς αδιαφανής. Λίγα γνωρίζουμε για το πώς απογειώθηκε αρχικά και συρρικνώθηκε εν συνεχεία η επιρροή του Γ. Βαρουφάκη – ένα πρόχειρο παράδειγμα.

Εδώ δεν υπάρχει «επετηρίδα», όπως συμβαίνει με το κομματικό σκέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Από τ’ οποίο ορισμένα (και μόνο) στελέχη θα ενταχθούν σε κυριαρχικό δίκτυο, εξ΄ ού και η αναφορά στ’ ότι δίκτυο και κόμμα εφάπτονται σε περιορισμένης κλίμακας

περιοχές.

Η αναφορά δεν έχει θεωρητική, αλλά απολύτως πρακτική αξία.

Οι αποφάσεις δεν θα ληφθούν από το κόμμα, αλλά από την κορυφή της δικτυακής πυραμίδας. Την συνείδηση της πραγματικότητας αυτής την έχουν, περισσότερο από τα μουσειακά απομεινάρια των μεταπολιτευτικών κομμάτων, οι επίδοξοι μιμητές της πολιτικής οργάνωσης «νέου τύπου».

Δεν είναι τυχαίο τ’ ότι ο Στ. Θεοδωράκης αναφέρεται στην ανάγκη συγκρότησης μιας διαφορετικής συγκυβέρνησης, με πρωθυπουργό τον Αλ. Τσίπρα και στήριξη από διαφορετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Καλώντας τον να ηγηθεί σ’ ένα εγχείρημα που θα βασίζεται στις ψήφους του «φιλοευρωπαϊκού μπλοκ», κόβοντας τους δεσμούς με τους φορείς της «οπισθοδρόμησης» και του «λαϊκισμού», όπως το «αριστερό ρεύμα» του Π. Λαφαζάνη.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί, όταν το κοινοβουλευτικό υλικό που προέκυψε από τις εκλογές του 2009 έδωσε – κατά πλειοψηφία – ψήφο εμπιστοσύνης τόσο στον Γ. Παπανδρέου όσο και στον Λ. Παπαδήμο, μετά την εκπαραθύρωση του εκλεγμένου πρωθυπουργού.

Ένα τέτοιο δώρο ίσως αποτελέσει τον «χιτώνα του Νέσσου» για τον Αλ.Τσίπρα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

Κυπριακό. Επόμενη ημέρα;

anastasiades_akintziΗ νίκη του κεντροαριστερού Μ. Ακιτζί, στην (κατεχόμενη από τον «Αττίλα») νότια Κύπρο σηματοδοτεί την επιμονή της πλειοψηφίας των τουρκοκυπρίων στην εξεύρεση συμβιβαστικής φόρμουλας για την λύση του Κυπριακού.

Μετά το 2004, όταν ναυάγησε το πολιτογραφημένο ως «σχέδιο Ανάν», υπάρχει μια δυνατότητα ανοιχτού διαλόγου ανάμεσα στις δύο κοινότητες του νησιού.

Μάλιστα υφίσταται και μια ιδιαιτερότητα η οποία συνιστά ένα καινούριο δεδομένο. Για διαφορετικούς λόγους αμφότερες βρίσκονται σε ευδιάκριτη απόσταση από τα εθνικά κέντρα (Ελλάδα και Τουρκία) τα οποία αποτελούσαν και εγγυήτριες δυνάμεις της κυπριακής δημοκρατίας.

Στον βορρά η κυβέρνηση Αναστασιάδη, επ’ αφορμή και της ελληνικής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, κινείται σε τροχιά εμφανούς αποστασιοποίησης από εκείνη του Αλ. Τσίπρα. Δεν σοβεί κάποια κρίση στις σχέσεις τους, απλά ο φόβος μήπως μια ελληνική περιπέτεια συμπαρασύρει την εύθραυστη κυπριακή οικονομία οδηγεί σε προσεκτικότερους χειρισμούς εκ μέρους της Λευκωσίας.

Αντίθετα στα τουρκοκυπριακά εδάφη τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.

Οι γηγενείς, που συγκεντρώθηκαν μετά την εισβολή του τουρκικού στρατού το 1974, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μία διπλή πίεση. Αφ’ ενός των κατοχικών στρατευμάτων, που λειτουργούν ως πραιτοριανοί της Άγκυρας, αφ’ ετέρου τους εποίκους που συνέρρευσαν, εδώ και σαράντα χρόνια, από την Ανατολία. Το 2004 εκδιώχθηκε ο Ρ. Ντεκτάς – και ως εκπρόσωπος του κεμαλικού κατεστημένου, με τ’ οποίο είχε αρχίσει να συγκρούεται ήδη ο Τ. Ερντογάν – ωστόσο η απόρριψη του «σχεδίου Ανάν» από τους ελληνοκύπριους πάγωσε τις διαδικασίες προσέγγισης.

Ωστόσο ο Μ. Ακιτζί δείχνει ν’ αμφισβητεί ανοιχτά την κυριαρχία του νεοθωμανιστή «εκλεγμένου σουλτάνου» της Τουρκίας. Αμφισβητώντας δημόσια τα στερεότυπα περί «μητέρας πατρίδας», κάτι που προκάλεσε έκρηξη οργής από την πλευρά του Ερντογάν.

Προφανώς, πέραν των τοπικών, υπάρχουν και άλλοι παίκτες οι οποίοι θα επιθυμούσαν μία επίλυση στην βάση της διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας, έστω και χαλαρής μορφής. Οι ΗΠΑ έχουν ταχθεί υπέρ μιας σχετικής φόρμουλας, επιδιώκοντας – μεταξύ άλλων – να πλευροκοπήσουν το καθεστώς Ερνογάν, που κινείται σε μη αρεστή στους Αμερικανούς κατεύθυνση.

Παρομοίως και το Ισραήλ, τ’ οποίο επιζητεί διεξόδους σταθερότητας σε μία περιοχή που φλέγεται – Μεσόγειος και Μέση Ανατολή.

Υπάρχει και το θέμα των υδρογονανθράκων και της χρήσης τους, τ’ οποίο αποτελεί ενεργειακό απόθεμα στρατηγικής σημασίας για ολόκληρη την περιοχή.

Μένει να διαπιστώσουμε αν οι συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Κύπρου ξεπαγώσουν, ή αν το τέλμα θα παραμείνει.

Η πρόσφατη επίσκεψη Ακιτζί στην Άγκυρα, όπου φαίνεται πως «έλιωσαν οι πάγοι» με τον Ερντογάν, ίσως αποτελέσει το κλειδί της υπόθεσης. Την ώρα που άρχισαν οι πρώτες επαφές ελληνοκύπριων – τουρκοκύπριων.

Για τη δίκη της Χρυσής Αυγής

dikastesΜετ’ εμποδίων ξεκίνησε, διακόπηκε, ξαναξεκίνησε ξαναδιακόπηκε και ξανασυνεχίζεται, η δίκη της «Χρυσής αυγής».

Πρόκειται για μία μείζονος σημασία υπόθεση, οι δικαστικές συνέπειες της οποίας εξαπλώνονται πέραν της νεοναζιστικής οργάνωσης.

Καθώς τα στοιχεία ενοχής, τουλάχιστον για τον ηγετικό – και καθοδηγητικό – πυρήνα της «Χ.Α.» είναι τόσο συντριπτικά, που σχεδόν δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Μόνο που η ποινική διάσταση της όλης ιστορίας δεν μπορεί ν’ αποκρύψει την πολιτική πλευρά του ζητήματος.

Ότι η «Χρυσή Αυγή» ακόμα και μετά την δημοσιοποίηση των τεκμηρίων για την κακουργηματική της δράση – η σύλληψη Ρουπακιά για την δολοφονία του Π. Φύσσα είναι ο τελευταίος αιματοβαμμένος κρίκος της σχετικής αλυσίδας – εξακολουθεί ν’ απολαμβάνει της αποδοχής ενός διόλου ευκαταφρόνητου τμήματος της κοινής γνώμης.

Η επαναβεβαίωση της κοινοβουλευτικής της παρουσίας επιτρέπει στους κατηγορούμενους να επιμένουν στα σενάρια περί «σκευωρίας» και να επιμένουν στην εκδοχή της «δικαίωσης»!

Η επιλογή των κορυφαίων στελεχών της οργάνωσης, να μην προσέλθουν στην δικαστική αίθουσα, έχει προφανείς πολιτικές και επικοινωνιακές στοχεύσεις.

Πρώτα – πρώτα αμφισβητεί (έμμεσα, αλλά εύληπτα στο μεγάλο κοινό) την νομιμότητα της διαδικασίας. Πιστά στην λογική της «κρυπτείας» τα κορυφαία στελέχη της «Χ.Α.» αρνούνται ν’ αντιμετωπίσουν το κατηγορητήριο. Θεωρώντας χαλκευμένες τις εναντίον του μομφές, ακόμα κι όταν στοιχειοθετούνται με ακλόνητα τεκμήρια. Επιμένοντας στο ιδεολόγημα της πολιτικής δίωξης, την οποία δρομολόγησαν εγχώρια και αλλοδαπά κέντρα.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, εγκαταλείποντας τις αναφορές στον νεοναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης, επιδιώκουν να εμφανισθούν ως «εθνικιστές μάρτυρες».

Σ’ αυτό τους διευκόλυνε και ο τρόπος με τον οποίο το βαθύ κράτος μεταχειρίσθηκε τους (επί χρόνια) στενούς του συνεργάτες. Όταν δικαστικά κέντρα, τα οποία κατακρατούσαν δικογραφίες στα συρτάρια για χρόνια και απέδιδαν τον Κασιδιάρη «λευκό στην κοινωνία», εν μία νυκτί – με τις μεσολαβήσεις Σαμαρά και άλλων πρώην «κατανοούντων» – τους έκλεισαν στην φυλακή.

Επίσης η απουσία των πρωτοκλασάτων της «Χ.Α.» υποβαθμίζει και την σημασία της δίκης, άρα και την κάλυψή της από τα ΜΜΕ. Αφού θα περιορίσει τις αντιμαχίες στο αυστηρά δικανικό τους σκέλος. Είναι επίσης εμφανές πως, τουλάχιστο σε μία μερίδα στελεχών της «Χ.Α.», επικρατεί η αίσθηση (πιθανόν ευσεβής πόθος) πως κάποια τμήματα της κρατικής εξουσίας θα τους χρειασθούν, ενόψει γενικότερων αποσταθεροποιητικών εγχειρημάτων.

Συνεπώς μπορεί να πέσουν στα μαλακά, αρκεί βέβαια να μην εκτεθούν με την συμπεριφορά τους στην δικαστική αίθουσα.

Οι διαρκείς καθυστερήσεις της δίκης, πάντως, δεν αποτελούν ενθαρρυντικά σημάδια.

Απορία…

aporiaΤελικά ποιοι ήταν οι εγκέφαλοι της Ε.Ε. που προωθούσαν το «Grexit»;

Η απορία αυτή επιτείνεται μετά τις εκμυστηρεύσεις του Μ. Μπαρόσο, ο οποίος έκανε αναδρομή στην δεκαετή του θητεία στην προεδρία της Κομισιόν.

Ο Πορτογάλος πολιτικός, σε συνέντευξή του στο «Reuters», αναφέρθηκε στην περίοδο του Ιουλίου του 2012, άμα τη αναλήψει της πρωθυπουργίας από τον Αντ. Σαμαρά στην Ελλάδα.

Κατά την διήγησή του η πιθανότητα εξόδου της χώρας από το ευρώ ισοδυναμούσε με το ερώτημα στην Μέρκελ «θέλετε να κάνετε ένα άλμα στο σκοτάδι;».

Άλλωστε ο ίδιος ο Μπαρόσο παραδέχεται «εάν η Ελλάδα έβγαινε από την ευρωζώνη η συνέπεια θα ήταν πως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία θα αντιμετώπιζαν άμεσα πίεση από τις αγορές. Η επιβίωση του ευρώ θα ετίθετο υπό αμφισβήτηση». Αλήθεια τι έχουν να πουν επ’ αυτών οι διανοούμενοι των μνημονίων και τα στρατευμένα παραπληροφόρηση ΜΜΕ;

Αυτά δεν τα είπε κάποιος ανεύθυνος λαϊκιστής, ή οραματιστής της δραχμής, αλλά κοτζάμ πρόεδρος της Κομισιόν μέχρι πρότινος.

Αυτά ισχύουν ή δεν ισχύουν και σήμερα;

Η «επιστροφή» της Αρμένικης Γενοκτονίας

armenian_genocideΠριν μερικές ημέρες το γερμανικό κοινοβούλιο (Μπούντεσταγκ) ενέκρινε, με τεράστια πλειοψηφία, ψήφισμα που χαρακτηρίζει γενοκτονία την σφαγή άνω του ενός εκατομμυρίου Αρμενίων την περίοδο του 1915 από τ’ οθωμανικό κράτος.

Σχεδόν ταυτόχρονα το αυστριακό κοινοβούλιο, με ψήφισμά του, χρησιμοποίησε τον ίδιο όρο για το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα.

Ενώ και ο πάπας Φραγκίσκος είχε κάνει δημόσια αναφορά στην ιστορία μιας από τις μεγαλύτερες κτηνωδίες που γνώρισε ο πλανήτης.

Προφανώς όλες αυτές οι ταυτόσημες ευαισθησίες δεν μπορούν να εξηγηθούν με τ’ ότι συμπληρώνονται φέτος 100 χρόνια από τον τελετουργικό αφανισμό ενός λαού, ώστε να προωθηθεί η «εθνική καθαρότητα» που οραματίζονταν οι νεότουρκοι.

Υπάρχουν και συγκεκριμένοι γεωπολιτικοί λόγοι οι οποίοι υπενθύμισαν στην δύση πως έχει κι αυτή μερίδιο ευθύνης – καθώς αξιωματικοί του Γερμανού «Κάιζερ» είχαν αναλάβει την εκπαίδευση του οθωμανικού στρατού ο οποίος διεκπεραίωσε το «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

Μια πλευρά αυτής της καθυστερημένης αναγνώρισης της γενοκτονίας έχει να κάνει με την ανάδυση αντιμουσουλμανικών δυνάμεων σε χώρες της κεντρικής (και όχι μόνο) Ευρώπης.

Την στιγμή που ο ισλαμικός φονταμενταλισμός θεριεύει – η περίπτωση του ISIS είναι ο εμφανέστερος δείκτης, αλλά όχι ο μόνος – στην καρδιά της γηραιάς ηπείρου. Ωστόσο ο πιο βασικός λόγος έχει να κάνει με τις σχέσεις που αναπτύσσει το καθεστώς Ερντογάν με δυνάμεις του σουνιτικού εξτρεμισμού. Οι εποχές που ο«εκλεγμένος σουλτάνος» της Τουρκίας θεωρήθηκε φορέας εκδημοκρατισμού και ανοίγματος της χώρας στην (ευρωπαϊκή και υπερατλαντική) δύση παρήλθαν ανεπιστρεπτί.

Όπως επίσης έχουν παύσει να υφίστανται πιθανότητες σύνδεσης της Τουρκίας με την Ε.Ε., έστω και με την μορφή μιας ειδικής σχέσης. Άρα η αναγνώριση της γενοκτονίας αποτελεί πολιτικό εργαλείο περιθωριοποίησης και στιγματισμού της Τουρκίας, την ώρα που η δημόσια ζωή στην χώρα κινείται στην τροχιά του νεοθωμανισμού.

Ως προς την παπική εμπλοκή υπάρχει και μία θρησκευτική αναγκαιότητα.

Οι ωμότητες του ISIS και το πογκρόμ που έχει εξαπολύσει κατά κάθε αλλόδοξου στην Μ. Ανατολή προκαλούν μία αντίδραση, την οποία επιχειρεί να μονοπωλήσει (στην χριστιανική της εκδοχή) ο προκαθήμενος της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Ώστε, μεταξύ των άλλων, να εμφανιστεί ως κυρίαρχος πόλος μεταξύ των υπόλοιπων χριστιανικών δογμάτων.

Ούτως ή άλλως η αρμενική γενοκτονία επιστρέφει στις επίσημες κρατικές μνήμες – από την ιστορική δεν εξορίσθηκε – για προφανείς λόγους σκοπιμότητας. Όσο κι αν οργίζεται ο Τ. Ερντογάν είναι υποχρεωμένος να αναμετρηθεί με τα δεδομένα μιας (ανεπιθύμητης στον ίδιο αλλά οδυνηρής για τους δημοκρατικούς πολίτες, ανά την οικουμένη) πραγματικότητας.