Είναι βαθύς ο διχασμός αδελφέ μου!

Trapped3Οι συζητήσεις των τελευταίων ημερών για συνεργασία στις επικείμενες εκλογές του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος αλλά και οι αντιδράσεις από πλευρές των δύο σχηματισμών δείχνουν το τεράστιο και αξεπέραστο χάσμα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του κομματικού διχασμού, που κρατά από το 2007.

Ένας διχασμός που επιτάχυνε την απαξίωση του άλλοτε μεγαλύτερου σοσιαλιστικού κινήματος της Ευρώπης και που ανέδειξε πρωταγωνιστές αλλά και κομπάρσους.

Όλοι αυτοί που στο όνομα αόριστων και θολών διαφορών ανέπτυξαν προσωπικές στρατηγικές, σχεδίασαν την πολιτική τους επιβίωση και τελικά πρωταγωνίστησαν στις αρνητικές εξελίξεις στο χώρο, είναι παρόντες και δίνουν την ύστατη μάχη τους.

Νυν υπέρ πάντων το προσωπικό!

Ένα απίστευτο μίσος ταυτισμένο με πολιτικό ταλιμπανισμό που ιδεολογικοποίησε προσωπικές αντιθέσεις και διαφορές, που απαξίωσε  – ένθεν και κείθεν – πρόσωπα,απόψεις και τελικά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Ένας αδελφοκτόνος πόλεμος που οδηγήθηκε στα άκρα και τελικά διέλυσε οτιδήποτε μπορούσε να υπάρξει.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο 2009, στα γεγονότα του 2011, την ίδια την υπονόμευση της δικής τους Κυβέρνησης, τις αλλαγές προέδρων, τα συνέδρια συσχετισμών και τα εκλογικά ποσοστά που πιστοποίησαν το τέλος.

Πίσω από τα «εγώ» πρώην προέδρων, πίσω από τα «εγώ» των κολλητών και των αυλικών, των ετερόφωτων αστέρων της πολιτικής, των παρτάκηδων και των συμφερολάγνων, των ειδικών να εξαπατούν, να υπονομεύουν και να καταστρέφουν πολιτικές προσωπικότητες (μιλάω και για τις δύο πλευρές), υπάρχει ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος που αδυνατεί να κατανοήσει πως μπορεί να ανασυγκροτηθεί και να υπάρξει αν δεν εκλείψουν όλοι όσοι συνυπέγραψαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το διχασμό και την ξεφτίλα.

Πρακτικά και ρεαλιστικά το Κίνημα του Γ. Παπανδρέου δεν έχει ελπίδα να συγκεντρώσει ούτε το ποσοστό του Ιανουαρίου (οι λόγοι και οι αιτίες άλλη φορά) και το ΠΑΣΟΚ με νέα πρόεδρο τη Γεννηματά, μόνο του, δύσκολα θα μπει στη Βουλή.

Υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα μια ενδεχόμενη συνεργασία να βοηθήσει στην εκλογική επιβίωση του εγχειρήματος και κάποιοι να διασώσουν την έδρα του βουλευτή.

Λέω εκλογική γιατί πολιτικά και το ένα και το άλλο … απέθαναν.

Λέω εκλογική γιατί όσο θα πρωταγωνιστούν οι φορείς και οι εκφραστές του διχασμού σε αυτό το χώρο και όσο θα σχεδιάζουν μικροπολιτικά παιχνίδια δεν υπάρχει περίπτωση οποιασδήποτε διεξόδου.

Πιθανώς να το θέλουν κιόλας. Πιθανώς να ζητούν μια εκ των υστέρων αυτοεπιβεβαίωση για να ικανοποιήσουν και πάλι τα αρρωστημένα εγώ τους. Πιθανώς να το εύχονται κιόλας.

Από αυτούς τους τύπους όλα να τα περιμένεις.

Το δυστύχημα είναι ότι και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανακάμψει όσο η σημερινή ηγετική του ομάδα είναι υπό την κηδεμονία της προηγούμενης και η πρωτοβουλία του Παπανδρέου δεν μπορεί να σταθεί γιατί δυστυχώς πολλά αποδείχθηκαν κούφια λόγια και θεατρικές παράτες.

Άρα;

Όσο οι φορείς και τα πρόσωπα που δίχασαν, απογοήτευσαν, ηττήθηκαν, συνωμότησαν, υπονόμευσαν,  διεκδικούν ρόλους και λόγο στο χώρο,  η σαπίλα θα κυριαρχεί και θα διαλύει οτιδήποτε υγιές θα μπορούσε να εμφανιστεί.

Η αρχή της λύσης θα μπορούσε να είναι η πλήρης, οριστική και παντοτινή αποστράτευση όλων αυτών που είτε θεωρούν πως γεννήθηκαν επαγγελματίες πολιτικοί, είτε θεωρούν πως είναι αυτοί και κανένας άλλος, είτε δεν καταλαβαίνουν πως δεν βρέχει αλλά σε φτύνει η ίδια η κοινωνία.

Η αποστράτευση όλων εκείνων που είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο χρεώθηκαν την πιο μαύρη εποχή στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ (και πάλι μιλάω για όλες τις πλευρές).

Από εκεί και έπειτα η διαδικασία ανασυγκρότησης σε νέες βάσεις ενός πολυκερματισμένου χώρου θα είναι δύσκολη, θα πάρει πολύ χρόνο, θα χρειαστεί πολύ πλάτη από αυτούς που μέχρι σήμερα είχαν μάθει να βάζουν οι άλλοι πλάτη για τους ίδιους, θα χρειαστεί νέες πολιτικές και στρατηγικές προσεγγίσεις, αλλά θα έχει πιθανότητες επιτυχίας. Και βεβαίως θα χρειαστεί και νέα πρόσωπα όχι φυτεμένα από τους πατρόνες τους, αλλά βγαλμένα μέσα από την κοινωνία, που πιστεύουν σε αρχές και όχι σε καρέκλες, που οραματίζονται και δεν ερωτεύονται τον εαυτούλη τους, που πιστεύουν στις διαχρονικές αξίες που χάραξαν την ιστορία αυτού του χώρου.

Στην αντίθετη περίπτωση θα απομείνουν κάποιοι γραφικοί την ώρα που η κοινωνία θα διαλύεται και η Βουλή θα ξευτιλίζεται να βρίζονται μεταξύ τους γιατί οι μεν είναι Βενιζελικοί, οι άλλοι Παπανδρεικοί και οι άλλοι κάτι άλλο!

Η διαδικασία όμως της όποιας ανασυγκρότησης – υποθετικής ή επιθυμητής – δεν μπορεί να γίνει σε προεκλογική περίοδο ούτε με συμφωνίες ανάγκης. Άρα οι πραγματικές προθέσεις θα κριθούν μετά τις εκλογές και θα αξιολογηθεί και η ειλικρίνεια τους.

Μέχρι τότε είμαι σίγουρος πως θα απολαύσουμε τους «πολιτικούς ταλιμπάν» σε δράση…

 

Advertisements

Αρχή ή τέλος;

Έχει σημειωθεί σχεδόν απ’ όλους τους αναλυτές ότι αν οι ευρωπαίοι ξεπεράσουν τα οποιαδήποτε προβλήματά τους και ξαναβρούν τις ισορροπίες τους με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα μπορέσουν να δώσουν περισσότερη βοήθεια στην Ελλάδα.

Αυτό δεν θα είναι γιατί συναισθάνονται το κλίμα το οποίο έχει δημιουργηθεί μέσα στη χώρα, ούτε βεβαίως γιατί μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει σε μια εξαθλιωμένη χώρα.

Θα το κάνουν απλά και μόνο για να εξυπηρετήσουν τη γεωπολιτική στρατηγική την οποία έχουν χαράξει.

Όταν βέβαια η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να οδηγήσει  το θέμα των διαπραγματεύσεων σε πολιτικό επίπεδο όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσπάθεια να αξιοποιηθεί η γεωπολιτική σημασία της χώρας.

Άλλωστε πολλοί κατά καιρούς έχουν σημειώσει σε αρκετά κείμενα μέχρι τώρα ότι δια- χρονικά «η γεωπολιτική θέση αλλά και συγχρόνως η δύναμη της Ελλάδας έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν ως επιχείρημα αλλά συγχρόνως και ως απειλή».

Από την εποχή του ψυχρού πολέμου ακόμη τίθονταν ζητήματα, αναδεικνύοντας συνεχώς την θέση της χώρας. Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν ακούγοντας ότι με ένα πλήγμα στην Ελλάδα θα υπάρξουν δευτερογενείς επιπτώσεις στην Ευρώπη, αν η Ελλάδα αφεθεί στην τύχη της ή αν θέλετε το χειρότερο αν μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος στην αυλή της Ευρώπης.

Αυτά που ακούσαμε πριν από λίγες μέρες από την γερμανική ηγεσία με τα οποία χρωματίζει την επιλογή της σε σχέση με τη στάση της απέναντι στη χώρα μας, θυμίζουν λίγο πολύ τα λόγια που είχε πει το 1947 ο Ρουμάνου στο Κογκρέσο τότε που πήρε την έγκριση για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στη χώρα μας, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να αποτρέψει τον κίνδυνο να αφεθεί η Ελλάδα στην επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης.

Είναι σαφές όμως ότι σ’ αυτή τη φάση κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν τα γεγονότα γράφονται με τον ίδιο τρόπο, οπότε θα πρέπει να περιμένουμε την ίδια την εξέλιξή τους ή αν τελικά αυτά μοιάζουν με τα γεγονότα εκείνης της εποχής από μια παράλληλη πορεία και επομένως θα πρέπει να περιμένουμε μια πιθανή απόκλιση σ’ ότι αφορά την ιστορική τους αποτύπωση.

Εκείνο που δεν γνωρίζω αν έχει ξεκαθαρίσει σ’ αυτή τη φάση είναι αν πραγματικά φτάνουν αυτές οι δυνατότητες της χώρας για να δημιουργήσουν το πολιτικό πλεόνασμα το οποίο θα μπορέσει να καλύψει το οικονομικό άνοιγμα.

Βρισκόμαστε στο τέλος; Βρισκόμαστε στην αρχή;

Ποιος θα μπορούσε με ασφάλεια να τοποθετηθεί σε ένα τέτοιο σκηνικό;

Και ποιος μπορεί να σχεδιάσει για το μέλλον;

 

Η μικροπολιτική σε πρώτο πλάνο!

tsipΠαρά το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιθυμεί με τις κινήσεις του το επόμενο διάστημα να στριμώξει ιδιαίτερα τους εσωκομματικούς του αντιπάλους εν τούτοις όλα συγκλίνουν στην κατεύθυνση ότι αυτό το παιχνίδι μάλλον δεν πρόκειται να βγει. Μπορεί μέχρι τώρα να παίζουν ανάμεσά τους με διάφορες κινήσεις τακτικής για να μην πάρει κανείς τον μουτζούρη, όμως στο τέλος τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Οι κινήσεις που κάνει ο πρωθυπουργός και το Μαξίμου έχουν σαν βασική στόχευση να στριμώξει τους 43 περίπου βουλευτές με μια κρυφή ελπίδα. Αυτή δεν είναι άλλη από το ενδεχόμενο οι συγκεκριμένοι βουλευτές να ρίξουν την κυβέρνηση.

Ένα τέτοιο ανάχωμα θα ήταν «βούτυρο στο ψωμί» του πρωθυπουργού καθώς τον απαλλάσσει από μια σειρά από θέματα τα οποία δεν μπορεί  να παρακολουθήσει και επί των οποίων θα πρέπει να πάρει ρεαλιστικές αποφάσεις.

Οι βουλευτές που έχουν διαφοροποιηθεί σε καμία περίπτωση δε δείχνουν αποφασισμένοι να του προσφέρουν αυτή τη χαρά, πράγμα το οποίο δείχνει και το κείμενο των «17» το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα και το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο παρά το περίγραμμα αυτής καθ’ αυτής της συνύπαρξης την οποία απεύχεται το ίδιο το Μαξίμου.

Όλα συγκλίνουν στην κατεύθυνση ότι δεν θα βρει την ευκαιρία η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλει τους βουλευτές ως αποστάτες και να προσφύγει αμέσως σε εκλογές, διεκδικώντας με αυτό τον τρόπο και το δικαίωμα να τους κόψει από τις εκλογικές λίστες, αλλά και να στρέψει αλλού το κεντρικό ζητούμενο μιας προεκλογικής περιόδου.

Όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις πληροφορίες που υπάρχουν μέχρι τώρα ένα μεγάλο τμήμα από τους 43 βουλευτές δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ψηφίσουν την κυβέρνηση, δηλαδή να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση με τις δικαιολογίες που έχουν κατατεθεί στο δημόσιο διάλογο.

Οι βουλευτές σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να συγκρουστούν ευθέως και να καταψηφίσουν την κυβέρνηση σ’ αυτή τη φάση. Αν πράξουν κάτι τέτοιο ορισμένοι

θα είναι λιγοστοί. Οι περισσότεροι θα επιλέξουν το δρόμο της αποχής. Με τη στάση τους αυτή και ψήφο εμπιστοσύνης δεν πρόκειται να δώσουν στην κυβέρνηση αλλά και συγχρόνως τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούν να τους κατηγορήσουν για αποστασία.

Φαίνεται λοιπόν πως οι απαντήσεις είναι και συγκροτημένες και αυστηρά πολιτικές (για την ακρίβεια μικροπολιτικές).

Το Μαξίμου να έχει τον αιφνιδιασμό με το μέρος του.

Το οποιοδήποτε παρόμοιο σενάριο θα μπορέσει να ριζώσει και να αποδώσει αποτελέσματα μέσα στο καθεστώς που έχει δημιουργηθεί.

Σε κάθε περίπτωση όμως το εσωκομματικό θέμα του κυβερνώντος κόμματος παίρνει μια εντελώς διαφορετική χροιά και μετατρέπεται σε εθνικό και πλέον στην περισσότερο σοβαρή διάσταση του.

Ίσως προς το παρόν όλες αυτές οι κινήσεις να μη γίνονται αντιληπτές κυρίως με την ταχύτητα μέσα από την οποία συγκροτούνται και εκδηλώνονται. Αυτό όμως εί- ναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα.

Άλλωστε ελάχιστους από τους Έλληνες ενδιαφέρουν αυτές καθ’ αυτές οι εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν υπάρχει αντανάκλαση συνολικότερα στην πορεία της χώρας.

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα ακούμε και από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στα τηλεοπτικά πάνελ ότι ίσως κάνουν χάρη στα κόμματα της αντιπολίτευσης που δεν επισπεύδουν εκλογές καθώς περιμένουν να συγκροτηθούν και να δημιουργήσουν τη δική τους κομματική βάση και τα υπόλοιπα κόμματα.

Μια τέτοια αλληλεγγύη είναι εμφανές ότι κανείς δεν σπεύδει να την υιοθετήσει. Αντίθετα οι πολίτες προς το παρόν προσπαθούν να υπολογίσουν τα επίχειρα των μέτρων και τις πιθανές επιπτώσεις που θα έχουν στην τσέπη τους είτε το επόμενο διάστημα, είτε τους επόμενους μήνες.