Λεωνίδας Κύρκος: Το τείχος της αποδοκιμασίας γκρέμισε τη χούντα

Είναι η ζωντανή ιστορία της ανανέωσης του Κομμουνιστικού Κινήματος στη χώρα. Ο «Λεωνίδας», όπως τον φώναζαν οι παλιοί «Ρηγάδες», σήμερα στα 86 του χρόνια, θυμάται και ελπίζει. Κι έχει πάντα κάτι καινούργιο να πει…

«Η οικονομική κρίση δεν φαίνεται να έχει τέλος, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα υπάρξει φως στο τούνελ. Αν με ρωτήσετε πότε, δεν το ξέρω. Πιστεύω ότι έχουμε δρόμο ακόμη, αλλά έχω την αισιοδοξία -είναι και θέμα χαρακτήρα- ότι θα τα καταφέρουμε να ξεφύγουμε από την καταστροφή».

Εκείνος ξέρει από δυσκολίες. Είχε διαδρομή πολύ δύσκολη, με διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, διαψεύσεις, αλλά η αισιοδοξία τον συνόδευε πάντα, μαζί με τη φυσαρμόνικα που έπαιζε τότε στο κελί για να ειδοποιήσει τους συντρόφους του ότι είναι καλά. Κι όταν δεν είχε ούτε τη φυσαρμόνικα, σφύριζε -όπως μόνο εκείνος μπορούσε- την «Ενάτη» του Μπετόβεν, που ήταν το αγαπημένο του κομμάτι, μια και ήταν λάτρης της κλασσικής μουσικής.

Οπαδός πάντα της μεγάλης αριστεράς, που δεν είναι στο περιθώριο των εξελίξεων, σαν ομάδα πίεσης, αλλά διαμορφώνει την πολιτική πραγματικότητα, στήριξε τη Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη και την επεξεργασία μιας ατζέντας διαλόγου με το ΠΑΣΟΚ.

«Βλέπω τις τεράστιες προσπάθειες, που κάνει ο πρωθυπουργός μεταφέροντας την αγωνία του για το μέλλον της Ελλάδας, η λύση όμως δεν είναι απλή. Η ιστορική εξέλιξη του κράτους προετοίμαζε χρόνια αυτή την κρίση. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, θα βρεις διαφθορά, ανοργανωσιά, προβλήματα έλλειψης σαφούς πολιτικής. Λέμε να πληρώσουν οι έχοντες, να τους επιβάλουμε το μέρος της ευθύνης, που τους αναλογεί, και από την ατιμωρησία να πάμε σε μια φυσιολογική κατάσταση απόδοσης δικαιοσύνης. Δεν υπάρχουν, όμως, οι αναγκαίοι μηχανισμοί. Γενικά, υπάρχει μια εικόνα που αποδίδεται και από έναν νεολογισμό: «Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι μπάχαλο». Και υπάρχουν οι «μπαχαλάκηδες» που εμποδίζουν κάθε προσπάθεια συστηματικής και οργανωμένης αντιμετώπισης της κατάστασης».

Για κείνον είναι υπόθεση ζωής να συναντηθεί το ΠΑΣΟΚ με την αριστερά. Δεν μπορεί να ξεχάσει τον διμέτωπο αγώνα της προδικτατορικής περιόδου, όπου το ένα μέτωπο ήταν η αριστερά και ο «μεγάλος κίνδυνος» ο κομμουνισμός.

«Σας θυμίζω ότι εφημερίδες, όχι μόνο αριστερές, αλλά και το «Βήμα» και τα «ΝΕΑ» ήταν τότε υπό διωγμό. Πήγαινες στο περίπτερο, ζητούσες την «Αυγή» και τη δίπλωναν στα οκτώ να σου τη δώσουν. Το ίδιο και τα «ΝΕΑ». Ο αντικομμουνισμός κάλυπτε όλες τις πτυχές της πολιτικής. Η αρχή του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου ανάγεται, άλλωστε, στο περίφημο φιάσκο με τη ζάχαρη στα τανκς στη Θράκη, που είχαν ρίξει δήθεν οι αριστεροί. Ειδοποιήθηκε τότε ο Γιώργος Παπανδρέου για τον επίδοξο δικτάτορα συνταγματάρχη τεθωρακισμένων Γιώργο Παπαδόπουλο, αλλά αντί να πάρει στα σοβαρά την καταγγελία, άρχισε τις διώξεις εναντίον της αριστεράς, πιστεύοντας ότι η ζάχαρη ήταν τμήμα ενός ευρύτερου σχεδίου δικής της συνομωσίας. Παράφρονα πράγματα», λέει.

ΕΡ: Πώς φθάσαμε στη δικτατορία;

ΑΠ: «Φθάσαμε μέσα από τη βαθμιαία εκφύλιση της πολιτικής μας ζωής».

ΕΡ: Υπήρχαν ενδείξεις;

ΑΠ: «Ακούγονταν φωνές προληπτικές, οι οποίες όμως δεν κυριαρχούσαν. Η αριστερά ήταν εντελώς αποπροσανατολισμένη. Το ΚΚΕ συγκέντρωνε όλα τα πυρά του στο Κέντρο, φοβούμενο ότι ετοιμάζεται να λεηλατήσει τον κόσμο της αριστεράς. Έλεγαν «μη φωνάζετε πολύ για δικτατορία, γιατί ο κόσμος θα τρομάξει και στις κάλπες θα πάει στο Κέντρο». Ήταν μια ανάλυση τελείως λαθεμένη». Ο ίδιος είχε τη βεβαιότητα ότι πηγαίναμε σε «ανώμαλες καταστάσεις». «Ήμουν ανήσυχος», λέει, όπως είχε χαρακτηρισθεί τότε το τμήμα εκείνο της αριστεράς, που εξέφραζε και διαφορετική γνώμη.

ΕΡ: Στους «ανήσυχους» συγκαταλέγονταν και οι «Ρηγάδες»;

ΑΠ: Ο «Ρήγας Φερραίος» ήταν μία έξοχη προσπάθεια νεολαίας, η οποία άφησε το στίγμα της και στη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας τα κατοπινά χρόνια. Η νεολαία που δοκιμάσθηκε μέσα από σκληρούς αγώνες όχι μόνο για τις δημοκρατικές ελευθερίες, που ήταν η πρώτη προτεραιότητα, αλλά και τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα με πρώτο την παιδεία και συνθήματα πολύ ευρηματικά.

Θυμάται και τους πιο παλιούς, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Ανδρέα Λεντάκη από τη νεολαία «Λαμπράκη». «Ο Ανδρέας ήταν έξοχο παιδί», λέει. «Δικό του ήταν το σύνθημα ΠΡΟΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΙ ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ, τότε που ήταν πολύ οξύ το πρόβλημα της προικοδότησης της πριγκίπισσας”.

ΕΡ: Τι καθόρισε το τέλος της χούντας;

ΑΠ: Το τείχος αποδοκιμασίας, που είχε δημιουργηθεί, και η διεθνής κατακραυγή από το Συμβούλιο της Ευρώπης και τα διεθνή φόρα. Οι καταγγελίες για διωγμούς και βασανιστήρια των δημοκρατικών είχαν ξεπεράσει κάθε όριο και όσο παρατεινόταν αυτή η κατάσταση, πύκνωναν οι διεθνείς αντιδράσεις. Σε αυτά ήρθε να προστεθεί και το Πολυτεχνείο, κορυφαία εκδήλωση κατά της δικτατορίας, και δεν μπορούσε πια να προχωρήσει άλλο. Φυσικά, καταλυτικό ρόλο έπαιξε και το προδοτικό πραξικόπημα της Κύπρου.

ΕΡ: Προσωπικά, τι θυμάσθε πιο έντονα από την περίοδο της δικτατορίας;

ΑΠ: Τον διωγμό του σπιτιού μου, της οικογένειας μου, τον διωγμό χιλιάδων ανθρώπων, τα βασανιστήρια… Σε προσωπικό επίπεδο αυτές ήταν οι εικόνες.

ΕΡ: Έγιναν λάθη εκείνη την εποχή;

ΑΠ: Η δικτατορία επέβαλε σε διάφορους βαθμούς ένα καθεστώς τρόμου και στέρησης των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων. Μπορούσε να δώσει και την ευκαιρία για μία έγερση. Δυστυχώς, δεν υπήρξε καμιά διαφοροποίηση. Κανένα από τα ηγετικά στελέχη δεν ένιωσε την ανάγκη αυτοκριτικής με την πτώση της χούντας. Σαν να έπρεπε να ξεχάσουμε, να μη διδαχθούμε. Αλλά και παλιότερα, σ΄ ένα κίνημα που υπέφερε από εξαρτήσεις κάναμε κυριολεκτικά παιδαριώδη λάθη. Νομίζαμε ότι ήταν εύκολο να τα βάλεις με τη Μεγάλη Βρετανία… Υπάρχει μόνο ένα δείγμα έμπνευσης και πολιτικής σοφίας. Η ΕΔΑ, που συμμάζεψε τα σπαράγματα του εμφυλίου, αλλά δυστυχώς ο δρόμος αυτός ανακόπηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ. Κι αν σήμερα υπάρχει κάτι που να θυμίζει την ένδοξη εκείνη αριστερά με τον μεγαλειώδη ρόλο και τους αγώνες, ας το σεβαστούμε κι ας αποφύγουμε τις γελοιότητες. Ντρέπομαι όταν ακούω να εκφωνείται εκείνο το απερίγραπτο σύνθημα «να καεί, να καεί…η Βουλή».

Η πολιτική αντιπαράθεση για τον Λεωνίδα Κύρκο γίνεται μόνο στο πεδίο των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών θεσμών. Δεινός ρήτορας, αφοσιωμένος στην ηθική πολιτική, υπέρμαχος του διαλόγου, διατήρησε ακέραιο τον συναισθηματισμό του από όλες τις απογοητεύσεις, αλλά και τις αξίες, που τον οδήγησαν στην αριστερά.

Από την εφημερίδα «ΗΜΕΡΑ» της Λαμίας

Το σκοτάδι που διήρκεσε 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες

Εκείνο το πρωί της 21ης Απριλίου 1967 οι Έλληνες ξύπνησαν με εμβατήρια στο ραδιόφωνο και τανκς στους δρόμους. Λίγες μέρες πριν, οι εφημερίδες, κυρίως της Αριστεράς, τους ανέλυαν γιατί δεν πρόκειται να γίνει… πραξικόπημα.

Μόνο δύο πρωινές εφημερίδες πρόλαβαν να συμπεριλάβουν στην ύλη τους την εκδήλωση του πραξικοπήματος. Η «Καθημερινή» στην πρώτη σελίδα της με ένα μονόστηλο ανέφερε ότι «τη 2α πρωινή εξερράγη στρατιωτικό κίνημα. Συνελήφθησαν πολιτικοί άνδρες» και η «Αυγή» που πάνω από τον τίτλο της έγραφε «συνελήφθησαν από στρατιωτικούς οι Μ. Γλέζος, Λ. Κύρκος και Α. Παπανδρέου. Ασυνήθιστες κινήσεις στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων».

Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης και οι πραξικοπηματίες, Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος, που κατέλυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα, εφαρμόζοντας το νατοϊκό σχέδιο «Προμηθεύς» για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, στις 3.30 είχαν επικρατήσει αναίμακτα.

Άρχισαν τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν»: Απαγόρευση των συγκεντρώσεων άνω των δύο ατόμων και αναστολή άρθρων του Συντάγματος.

Η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. Οι εκλογές είχαν προκηρυχθεί για τις 28 Μαϊου και όλοι ανέμεναν την πανηγυρική επιστροφή στην εξουσία του Γ. Παπανδρέου, που θα έκλεινε την παρένθεση δύο χρόνων πολιτικής ανωμαλίας γνωστής ως «αποστασίας», που είχε ακολουθήσει την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, μετά τη σύγκρουσή του με το Παλάτι για τον έλεγχο του στρατού. Δέκα επτά χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου με ισχυρό στρατό και ισχυρότερο παρακράτος (δολοφονία Λαμπράκη), ενώ το Παλάτι, αυτόνομος πόλος εξουσίας δεν βασίλευε. Κυβερνούσε. Οι πολιτικοί των κυβερνήσεων αυτά τα χρόνια (Πλαστήρας, Παπάγος, Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου) δεν ασχολήθηκαν αρκετά με την εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών, ρίχνοντας το βάρος στην ανοικοδόμηση της χώρας

Στα δεξιά της ΕΡΕ ένα τμήμα της ζητούσε ήδη «έναν λοχία να σώσει τη χώρα από τον αναρχοκομμουνισμό», ενώ η Ένωση Κέντρου εθεωρείτο από πολλούς «συνοδοιπόρος» της αριστεράς και ο Ανδρέας Παπανδρέου «απρόβλεπτος και επικίνδυνος».

Το σκοτάδι διήρκεσε 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες. Οι συλλήψεις επωνύμων και ανωνύμων άρχισαν από την πρώτη κιόλας μέρα. Φυλακές, εξορίες και βασανιστήρια έγιναν καθημερινότητα. Άμεση ήταν και η συγκρότηση των πρώτων αντιστασιακών οργανώσεων. Παλιοί αριστεροί, γνώριμοι από  τα πεζοδρόμια των Ιουλιανών, ή νέοι φοιτητές με προκηρύξεις, είτε αυτοσχέδιες βόμβες, έστελναν το μήνυμα της Ελλάδας, που αντιστέκεται. Το Πατριωτικό Μέτωπο, η Δημοκρατική Άμυνα , ο Ρήγας Φερραίος, η ΑΝΤΙΕΦΕΕ, η ΑΑΣΠΕ, το ΠΑΚ, η 20η Οκτώβρη και πολλές άλλες μεγαλύτερες ή μικρότερες ομάδες συνδεδεμένες με κόμματα ή ανεξάρτητες.

Οι διωγμοί στρέφονταν κυρίως προς την αριστερά, αλλά δεν γλύτωσαν ούτε δεξιοί, ούτε κεντρώοι, ούτε στρατιωτικοί, που αντιστάθηκαν. Σύμβολα ηρωισμού ο Αλέκος Παναγούλης και ο Σπύρος Μουστακλής. Δεν ήταν, όμως, μόνον οι επώνυμοι, που ήταν ή έγιναν γνωστοί από τις δίκες ή την πολιτική τους καριέρα αργότερα.

Ήταν και όλοι όσοι κράτησαν την ανωνυμία τους σε αυτή την προσφορά ζωής για την ελευθερία και τη δημοκρατία, χωρίς ανταλλάγματα. Όλοι εκείνοι που μίλησαν με τον θάνατο στα μπουντρούμια της ασφάλειας και της ΕΣΑ, χωρίς να πουν ποτέ τίποτε, επειδή θεωρούσαν ότι έκαναν απλά το καθήκον τους. Κι όταν αργότερα βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους βασανιστές τους στα δικαστήρια δεν ζήτησαν την καταδίκη τους «γιατί το θέμα δεν ήταν προσωπικό» κι ας είχαν μείνει μισοί. Τέτοιο μεγαλείο ψυχής. Πού βρίσκονται σήμερα; Ποιά πατρίδα θα τιμήσει αυτή τη θυσία;

Έτσι εξηγούνται …όλα!

Ορισμένοι άνθρωποι έχουν γενετικές προδιαγραφές να υπακούνε στις συμβουλές και εντολές των άλλων και να είναι πιο επιρρεπείς στην καθοδήγηση από τρίτους, σύμφωνα με νέα αμερικανική έρευνα.

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι για πρώτη φορά εντόπισαν μια παραλλαγή γονιδίου, η οποία προδιαθέτει μερικά άτομα να λένε συνέχεια «ναι», να μην φέρουν αντιρρήσεις στους άλλους, και γενικά να μην πιστεύουν στον ίδιο τους τον εαυτό και στην ατομική εμπειρία τους.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου Μπράουν του Ρόουντ Αϊλαντ, υπό τον καθηγητή γνωσιακών και ψυχολογικών επιστημών Μάικλ Φρανκ αναφέρουν ότι η λήψη μιας απόφασης συχνά εμπλέκει δύο διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου, ένα πιο επιφανειακό και εξελικτικά πρόσφατο (ο προμετωπιαίος φλοιός), που εξαρτάται από τις συμβουλές των άλλων, και ένα πιο βαθύ και εξελικτικά αρχαιότερο (το ραβδωτό σώμα), που βασίζεται στην επεξεργασία της προσωπικής εμπειρίας. Ο εγκέφαλος «ζυγίζει» αυτές τις δύο αντικρουόμενες επιρροές και τελικά καταλήγει σε μια απόφαση για δράση.

Οι Αμερικανοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μερικοί άνθρωποι έχουν μια γονιδιακή παραλλαγή (την DARPP-32), που τους κάνει πιο επιρρεπείς να ακούνε τις συμβουλές και προτροπές των άλλων, δηλαδή συστηματικά «ευνοούν» το πιο πρόσφατο εγκεφαλικό «κύκλωμα» λήψης αποφάσεων σε σχέση με το ανταγωνιστικό του. Έτσι, σύμφωνα με τη μελέτη, «ο εγκέφαλος είναι πιθανότερο να επηρεαστεί από αυτό που του λένε παρά από ό,τι του λέει η δική του εμπειρία».

Οι ερευνητές έκαναν πειράματα με 70 εθελοντές, που κλήθηκαν να δώσουν δείγματα σάλιου (για να γίνει γενετική ανάλυση) και στη συνέχεια να λάβουν ορισμένες αποφάσεις στην οθόνη ενός υπολογιστή. Σε ορισμένες περιπτώσεις, δέχονταν συμβουλές από τρίτους, για το ποια απόφαση έπρεπε να πάρουν, και μερικές φορές αυτή η συμβουλή ήταν λανθασμένη.

Όπως αποδείχτηκε, τα άτομα με το DARPP-2 επηρεάζονταν περισσότερο από τις συμβουλές των άλλων, ακόμα και από τις λανθασμένες. Όπως δήλωσε ο Φρανκ, το να ακολουθεί κανείς τις συμβουλές και γνώμες των γύρω του, προσφέρει ορισμένα πλεονεκτήματα, γιατί αποφεύγει να δοκιμάζει ο ίδιος πράγματα και έτσι να ρισκάρει διάφορους κινδύνους από προσωπική εμπειρία. «Οι συμβουλές είναι συχνά σωστές και βολικές», συμπεραίνουν οι ερευνητές.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σχόλιο:

Έτσι εξηγούνται πολλά από τα περίεργα της σημερινής πολιτικής μας σκηνής! Βάλτε ότι θέλετε στο μυαλό σας…

Τίποτα δεν είναι τυχαίο

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση του Γιάννη Αντύπα στο ethnos.gr για τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, την οικονομία, την παρέμβαση Σημίτη, τις ενστάσεις των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και το ενδεχόμενο εκλογών:

«…Στους κυβερνητικούς κύκλους συνεχίζονται οι αναζητήσεις που προκάλεσε η συνέντευξη του Κ. Σημίτη υπέρ της αναδιάρθρωσης. Η εξήγηση πως το έκανε για να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τον Γ. Παπανδρέου μόνο επαρκής δεν είναι. Ο Κ. Σημίτης, από το 1974 που μπήκε στο ΠΑΣΟΚ, ελάχιστα πράγματα έκανε τυχαία ή παρορμητικά.

Ο πρώην πρωθυπουργός είναι συνομιλητής του γερμανικού κατεστημένου, που επιθυμεί τη συμμετοχή των ιδιωτών στη διαχείριση του χρέους και άριστος γνώστης του ελληνικού πολιτικού συστήματος, την αναδιάρθρωση του οποίου επιθυμεί ο ίδιος. Ανοίγοντας θέμα αναδιάρθρωσης, νομιμοποιεί τη συζήτηση από τα αριστερά μέχρι τα δεξιά, τοποθετώντας όμως το κέντρο βάρους, τον άξονα, στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ.

Kάτι κινείται…

Και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που μιλούν για αναδιάρθρωση ή κυβερνήσεις συνεργασίας δεν τρελάθηκαν ξαφνικά. Μπορεί η Ελλάδα να είναι ένα απέραντο φρενοκομείο, σύμφωνα με ρήση του Κ. Καραμανλή του πρώτου, αλλά στη φάση που βρίσκεται είναι εξαιρετικά αφελές να νομίζει κανείς ότι όλοι οι πρωταγωνιστές απλώς περιφέρουν την προσωπική τους σκοπιμότητα. Για τον προσεκτικό αναλυτή των κυβερνητικών πραγμάτων, είναι προφανές πως κάτι κινείται στο ΠΑΣΟΚ. Αυτήν τη στιγμή είναι δύσκολο να προσδιοριστεί ο βαθμός συνεννόησης των «παιχτών» και το πόσοι τοποθετούνται συνειδητά ή απλώς έχουν πιάσει το κλίμα και δηλώνουν «παρών». Το σίγουρο είναι ότι η πολιτική περίοδος που ξεκινά τη Δευτέρα του Πάσχα θα είναι γεμάτη γεγονότα και δεν αποκλείεται να κλείσει με πρόωρες εκλογές.»

Αναλυτικά το άρθρο ΕΔΩ

Φινλανδική μαυρίλα

Στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πνεύμα και τα εκλογικά αποτελέσματα στην Φινλανδία, με την ακροδεξιά παράταξη «αληθινοί Φιλανδοί» να εκτοξεύεται στο επίπεδο του 20%, πολλαπλασιάζοντας τις δυνάμεις της.

Πέραν των ξενοφοβικών της κηρυγμάτων επικέντρωσε και στο γεγονός της δημιουργίας ευρωπαϊκού μηχανισμού διάσωσης των προβληματικών οικονομιών της ευρωζώνης.

Ωστόσο οι αυθεντικοί εκπρόσωποι της αλαζονείας του «πλούσιου βορρά» δεν επιθυμούν να ταΐζουν αυτούς που στηλιτεύουν ως φτωχούς και διεφθαρμένους συγγενείς ενός ερειπωμένου μεσογειακού νότου. Συνεχίζουν την παράδοση της ιταλικής «Λίγκας του Βορρά», του φλαμανδικού «Vlaams block» στο Βέλγιο αλλά και των ακραιφνών υπερασπιστών του γερμανικού εθνικισμού.

Η ναρκισσιστική υπεροψία των χορτασμένων που ούτε που τους περνάει από το μυαλό πως μπορεί -από ένα βίτσιο της αγοραίας θεότητας- να βρεθούν στην θέση των πληβείων. Προφανώς το ιρλανδικό πάθημα δεν (τους) έγινε μάθημα.

Όταν η Κούβα συναντά την ιδιωτική οικονομία

Η είδηση που διαβάσαμε όλοι μας είχε ως εξής:

«Μεταρρυθμίσεις άνευ προηγούμενου για την σύγχρονη ιστορία της Κούβας ενέκρινε η ολομέλεια του 6ου συνεδρίου του Κουβανικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο περιορισμός στη θητεία των ανωτέρων κυβερνητικών στελεχών και περίπου 300 οικονομικά μέτρα, που αποτελούν προτάσεις του Ραούλ Κάστρο, με στόχο τη διάσωση της οικονομίας αλλάζουν την εικόνα της σοσιαλιστικής χώρας της Καραϊβικής.»

Χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες, γιατί και αυτές έχουν τη σημασία τους, στα νέα μέτρα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων: η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων, το άνοιγμα στην ιδιωτική οικονομία, η αυτονομία των κρατικών επιχειρήσεων, η μεταρρύθμιση του τομέα γεωργίας τροφίμων και το άνοιγμα στα ξένα κεφάλαια, μειώσεις των κρατικών επιδοτήσεων, μορφές αυτοδιαχείρισης στις επιχειρήσεις, τους φόρους και την αποκέντρωση του κρατικού μηχανισμού. Να υπενθυμίσουμε επίσης ότι από τα πρώτα μέτρα που ανακοίνωσε ο Ραούλ Κάστρο τον περασμένο Σεπτέμβριο προέβλεπε την κατάργηση 500.000 θέσεων στο Δημόσιο.

Παράλληλα ανακοινώθηκε ότι θα επιτραπεί η πώληση και αγορά κατοικιών για πρώτη φορά από την επανάσταση του 1959, με τη διαβεβαίωση ότι δεν θα επιτραπεί η υπερσυγκέντρωση ιδιωτικής περιουσίας.

Όπως τονίζεται στην απόφαση του συνεδρίου, που δημοσιοποιήθηκε από τον ιστότοπο Cubadebate.cu, «στον εκσυγχρονισμό του οικονομικού μοντέλου, ο σχεδιασμός θα έχει το προβάδισμα, αλλά θα λαμβάνει υπόψη τις τάσεις της αγοράς«. Στην ίδια απόφαση σημειώνεται ωστόσο ότι «μόνον ο σοσιαλισμός είναι ικανός να νικήσει τις δυσκολίες και να διαφυλάξεις τις κατακτήσεις της επανάστασης«.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική η ομιλία του Ραούλ Κάστρο, όπου ανάμεσα στα άλλα τόνισε:

«Πρέπει να δώσουμε τέλος στο ανέκδοτο ότι η Κούβα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο όπου μπορείς να ζεις χωρίς να δουλεύεις» Καθησύχασε ωστόσο ότι δεν πρόκειται να γίνουν ομαδικές απολύσεις και «ούτε ένας άνθρωπος δεν θα αφεθεί στη μοίρα του».

Το καλύτερο όμως, με άμεση συσχέτιση και με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα

«Αγνοήσαμε για πολύ καιρό τα προβλήματα µας» είπε ο Ραούλ που τόνισε ότι η Κούβα πρέπει να πάρει σκληρές αποφάσεις εάν θέλει να επιζήσει. «Καµία χώρα και κανένα άτοµο δεν µπορεί να ξοδεύει περισσότερα από όσα έχει» δήλωσε. «∆ύο και δύο κάνουν τέσσερα. Ούτε πέντε ούτε έξι ή επτά όπως µερικές φορές προσποιούµαστε ότι είναι το άθροισµα» τόνισε, καλώντας τους συνέδρους «να παραµερίσουν τον φορμαλισμό, την αδράνεια και τον δογματισμό» διευκρινίζοντας όµως ότι «δεν υπάρχει περίπτωση θεραπείας-σοκ για την Κούβα».

(Πεσ’ τα Ραούλ να σε ακούσουν στην Ελλάδα)

Από το «καθ’ υπερβολή συγκεντρωτικό» μοντέλο –κατ’ εικόνα και ομοίωση της ΕΣΣΔ των ετών 70-ο Ραούλ Κάστρο φιλοδοξεί να εισάγει τη χώρα σε μία μικτή οικονομία, εισάγοντας τους νόμους της αγοράς, αλλά διατηρώντας συνάμα τις «κατακτήσεις του σοσιαλισμού». Σύμφωνα με τον Κουβανό αναλυτή Αρτούρο Λόπες-Λέβι, του Πανεπιστημίου του Ντένβερ στις ΗΠΑ, «η απόφαση έχει ληφθεί» για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα φέρουν την Κούβα εγγύτερα στην οικονομία της αγοράς και «το ερώτημα είναι πλέον για το ΚΚ Κούβας να καθορίσει την ταχύτητα, τη μορφή, τη διαδικασία, την έκταση και την ένταση» αυτής της πορείας.

Με απλά λόγια:

Σοσιαλισμός με την παραδοσιακή έννοια ( και την λογική του δικού μας ΚΚΕ) με ιδιωτική οικονομία, ατομική ιδιοκτησία και ξένα κεφάλαια προφανώς δεν υπάρχει. Η ανάγκη για επιβίωση της Κούβας στις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν κυριαρχεί απέναντι στα αποστεωμένα «ιδεολογικά» πρότυπα και τα κατάλοιπα της Σταλινικής λογικής. Αλλαγές που εκ των πραγμάτων είναι επιβεβλημένες και οι οποίες σηματοδοτούν την αλλαγή των βασικών κατευθύνσεων του καθεστώτος.

Είναι απορίας άξιο πως ο 79χρονος Ραούλ Κάστρο αντιλαμβάνεται ότι επιβίωση χωρίς προσαρμογή για τη χώρα του,  δεν υπάρχει ενώ οι δικοί μας παλαιολιθικοί «μαρξιστές» επιμένουν στο δρόμο που χαράχτηκε το 1917.

Οπότε λογικό είναι το ερώτημα:

Ένα σύστημα με ατομική ιδιοκτησία, κανόνες ελεύθερης αγοράς, μειωμένο κράτος και αυτονομία κρατικών επιχειρήσεων, πως λέγεται;

Επίθεση εναντίον δημοσιογράφων στη Μανωλάδα

Επίθεση δέχθηκαν ο δημοσιογράφος του Βήματος, Γιώργος Πουλιόπουλος και ο φωτορεπόρτερ, Ιάκωβος Χατζησταύρου, κατά την διάρκεια έρευνάς τους για τις συνθήκες εργασίας μεταναστών που συλλέγουν φράουλες στην Μανωλάδα της Ηλείας.

Σε καταυλισμό όπου διαμένουν περίπου 400 Βούλγαροι μετανάστες, ο δημοσιογράφος και ο φωτορεπόρτερ του Βήματος συνομιλούσαν μαζί τους, όταν εμφανίστηκε ο επιστάτης της αγροτικής μονάδας, ζητώντας τους να αποχωρήσουν.

Στη συνέχεια όπως κατήγγειλαν οι δημοσιογράφοι, άγνωστοι που επέβαιναν σε αυτοκίνητο μπλόκαραν το αυτοκίνητό τους, ενώ ένα τζιπ έπεσε πάνω του, με συνέπεια να τραυματιστεί στο κεφάλι ο φωτορεπόρτερ. Ο επιστάτης και συνεργάτες του, επιτέθηκαν και στους δύο, αρπάζοντας την φωτογραφική μηχανή και αφαιρώντας την ψηφιακή κάρτα με τις φωτογραφίες.

Ο ιδιοκτήτης του κτήματος δήλωσε στην αστυνομία ότι θεώρησε τους δημοσιογράφους «κλέφτες» γι’ αυτό και τους επιτέθηκε, ενώ τόνισε ότι ο χώρος ήταν ιδιωτικός.

Στην καταγγελία του κλίματος ρατσισμού, την ανοχή απέναντι στις συμμορίες και τον ξυλοδαρμό των απεσταλμένων του Βήματος, προχώρησαν με κοινή τους ανακοίνωση η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και η Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας