Εντάξει λοιπόν … ΟΧΙ!

dimopsiΑν υπήρχε βραβείο για το πιο βλακώδες ερώτημα σε δημοψήφισμα είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι αυτό θα πήγαινε αβλεπεί σε αυτό της επόμενης Κυριακής!

Μετά από  5 μήνες, που η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά ( χέρι – χέρι με τους Καμμένους και τους Νικολόπουλους – εκεί  δηλαδή που η προοδευτικότητα ξεχειλίζει), «διαπραγματεύτηκε», έκανε  μουτράκια και ναζάκια και τελικά «απείλησε»  τους Ευρωπαίους εταίρους, δανειστές ή τοκογλύφους με την καταστροφή που θα τους προκύψει αν τους εγκαταλείψουμε στη μοναξιά τους και τραβήξουμε ηρωικά το δρόμο μας εκτός κοινού νομίσματος.

Προς γνώση και συμμόρφωση των «εταίρων» προκήρυξε δημοψήφισμα με την ευγενική χορηγία και της «Χρυσής Αυγής», ρωτώντας το λαό αν θέλει δύσκολα μέτρα ή όχι.

ΟΧΙ λοιπόν. Δεν θέλουμε επιπλέον μέτρα.

ΟΧΙ λοιπόν και στα μέτρα των 8 δις που η ίδια η Κυβέρνηση πρότεινε στους «εκβιαστές – δανειστές» εκ των οποίων τα 6,5 δις ήταν φόροι και φόροι.

ΟΧΙ σε νέο μνημόνιο αλλά ΟΧΙ και στο μνημόνιο που η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα υπέγραφε στο πλαίσιο της συμφωνίας που απεργάζονταν…

ΟΧΙ λοιπόν στους εκβιασμούς , ΝΑΙ στην εθνική αξιοπρέπεια που δεν εξασφαλίζεται με το κλείσιμο των Τραπεζών, τον πανικό επιβίωσης ενός ταλαιπωρημένου λαού που θα κληθεί και πάλι έτσι κι αλλιώς, να πληρώσει τα σπασμένα. ( Μήπως είναι εθνική αξιοπρέπεια να υπογράφεις «αποχή από μονομερείς ενέργειες» τον Φεβρουάριο; Αν όχι , τότε πως ονομάζεται αυτό;)

ΟΧΙ στο φόβο ενός νέου διχασμού που απλώνεται ώρα με την ώρα και κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει. ΟΧΙ και στην απομόνωση μιας χώρας που, αν θέλει οι σημαίες της να κυματίζουν ,δεν μπορεί να είναι σήμερα χρεοκοπημένη και αύριο επαίτης, γιατί έτσι δυναμιτίζεται η όποια προοπτική της.

ΟΧΙ στην ανασφάλεια των πολιτών που δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει αύριο είτε έτσι είτε αλλιώς. ΟΧΙ και σε αυτούς που προσβλέπουν στο χάος, βλέποντας με ικανοποίηση  τους  δείκτες που χαρακτηρίζουν την κατάσταση μιας οικονομίας χειροτερεύουν, τους διεθνείς αξιολογητές κατατάσσουν τις ελληνικές προοπτικές κάπου πολύ κοντά στην κατηγορία «σκουπίδια» και όλους  τους παραγωγικούς τομείς στους οποίους κάθε κυβέρνηση προσβλέπει για έσοδα, να συρρικνώνονται.

ΟΧΙ σε λογικές υποταγής άνευ όρων και με κατεβασμένα τα χέρια αλλά ΟΧΙ και σε αυτούς που θεωρούν πως κάνουν επανάσταση, φοράν τα «φυσεκλίκια» τους, σηκώνουν την σημαία και ονειρεύονται ρήξεις με τον τοίχο που έχουν απέναντι τους.

ΟΧΙ φυσικά σε αυτό το αλλοπρόσαλλο κυβερνητικό μπουλούκι αλλά και ΟΧΙ σε αυτούς που οδήγησαν με τις καταστροφικές πολιτικές, τους ψηφοφόρους στην αγκαλιά αυτών που στο όνομα των εσωκομματικών τους ισορροπιών οδηγούν στο πλήρες ξεχαρβάλωμα της χώρας.

Ποιός αισθάνεται σιγουριά σήμερα σ’ αυτή τη χώρα; Ποιος μπορεί να σχεδιάσει το αύριο; Μήπως εκείνοι που βγαίνουν «αυθορμήτως» στο Σύνταγμα να διαδηλώσουν προς επίρρωση της κυβερνητικής διαπραγματευτικής ικανότητας ή μήπως όσοι παρακολουθούν την καταστροφολογία στα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα με τις αντιφατικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και εκπροσώπων της μείζονος αντιπολίτευσης;

ΟΧΙ γιατί το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα είναι εύκολα διαχειρίσιμο από αυτούς που κατήγγειλαν με μεγαλοστομίες περί χρεοκοπίας, το αντίστοιχο που προτάθηκε το 2001. Σημαίνει απλά παραίτηση και εκλογές (αν και ο Βούτσης το αφήνει ανοιχτό…). Το ΟΧΙ είμαι περίεργος να δω πως θα το διαχειριστεί. Χωρίς συμμάχους, χωρίς χρήματα, χωρίς Ρώσους, Κινέζους , Αμερικανούς και Ιρανούς να μας δανείζουν (αυτά λέγανε οι ίδιοι το 2010), χωρίς πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα ( που είναι βρε Αλέξη), χωρίς παέγια από την Ισπανία των Podemos! Με ένα λαό στα κάγκελα, χωρίς χρήματα, χωρίς ελπίδα και με μοναδικούς κερδισμένους όσους κάνανε αυτά τα χρόνια γερές μπάζες και βγάλανε τα χρήματα τους στο εξωτερικό (ανάμεσα τους και σημερινοί Υπουργοί για να μην ξεχνιόμαστε).

Εκτός και αν στον κόσμο των ψευδαισθήσεων υπάρχει η υπόνοια πως αν η Κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου καταθέσει το ΟΧΙ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, τότε ξαφνικά θα αλλάξουνε όλα. (18-1 το σκορ στο τελευταίο Eurogroup). Και στα αλήθεια πως διαπραγματεύεται κανείς όντας χρεωκοπημένος, μόνος χωρίς καμία δυνατότητα;

Μακάρι να είμαι εγώ λάθος. Μακάρι να είναι αλλιώς τα πράγματα. Μα δεν το βλέπω. Τα όσα συμβαίνουν σήμερα σε Τράπεζες, Βενζινάδικα και Σούπερ Μάρκετ δεν είναι τίποτα, μπροστά σε αυτό που θα φανεί στα τέλη του Οκτώβρη. Τότε τα έσοδα από την τουριστική περίοδο θα δείξουν το πραγματικό μέγεθος της ζημιάς, που προκαλεί μια κυβέρνηση από αιθεροβάμονες αριβίστες.

Και τότε τα συνήθη υποζύγια θα κληθούν για μια ακόμα φορά να υποστούν τη συνέπεια των επιλογών τους! Και τότε θα διαπιστώσουν πως η χρεοκοπία δεν θα στοιχίσει τίποτα σε κάποιους σαν τον Βαρουφάκη.

Αυτοί θα προλάβουν να πάρουν το αεροπλάνο και να φύγουν. Τι τους έλειψε άραγε; Τα χρήματα, οι ανέσεις, οι διασυνδέσεις; Τι;

Οι άλλοι τι θα κάνουν είναι το θέμα…

ΟΧΙ λοιπόν σε ένα δημοψήφισμα αυτοεγκλωβισμού, αδιεξόδου και δειλίας.

 

Advertisements

Το στυλ «μπολσεβίκ»

Η κυβέρνηση παραδέχτηκε ότι τα μέτρα 7,9 δις ήταν έξω από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Τα θεώρησε αναγκαία, κατέθεσε διάφορες δικαιολογίες, όμως το βλέμμα είναι στραμμένο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.tsp

Ήδη έχουμε τις πρώτες αντιδράσεις, μπορεί δημόσια να είναι μόνο μία, υποβόσκουν όμως και άλλες.

Εκείνο που έκανε όμως μεγαλύτερη αίσθηση είναι ένα κείμενο με τίτλο «Το στυλ μπολσεβίκ» που γράφτηκε στην «Εποχή» στις 20 του μήνα και μέσα από αυτό επιτίθεται στην αριστερή πλατφόρμα του Λαφαζάνη.

Πρόκειται για επιθέσεις οι οποίες χρωματίζουν κυριολεκτικά την σημερινή κατάσταση που κυριαρχεί μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς βεβαίως να αποτελεί ένα τυπικό δείγμα αλλά απλά και μόνο ένα σημείο που προδίδει την ένταση που κυριαρχεί.

Δεν είναι λίγο να δημοσιεύεται ένα κείμενο στην «Εποχή» το οποίο συμπεραίνει

για τα στελέχη της αριστερής πλατφόρμας ότι «ο προσωπικός βίος αυτών των στελεχών και μελών δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνον ενός μικροαστού γραφειοκράτη», όπως χαρακτηριστικά λέει και ακόμη σε άλλο σημείο να συμπληρώνει ότι «σίγουρα, τα κόκαλα του Λένιν θα τρίζουν από το σύνδρομο «επαναστατικής» μεγαλομανίας που έχει καταλάβει τα κομματικά εκείνα στελέχη, τα οποία πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του βίου τους στρογγυλοκαθισμένα στα γραφεία της Κουμουνδούρου, στα βουλευτικά έδρανα και τώρα σε υπουργικούς θώκους».

Πρόκειται για ένα κείμενο το οποίο η ΙΣΚΡΑ το χαρακτηρίζει αφοριστικό και κείμενο το οποίο περιλαμβάνει εμπαθείς χαρακτηρισμούς και ανοιχτές προσωπικές επιθέσεις όπως και μειωτικές αναφορές στην κομματική διαδρομή των στελεχών της αριστερής πλατφόρμας.

Πάντως στο ίδιο το κείμενο που δημοσιεύτηκε στην «Εποχή» ουσιαστικά

χρωματίζει τις χθεσινοβραδινές εξαγγελίες όταν λέει ότι «οι καιροί ζητούν από την κυβέρνηση και την κομματική ελίτ του ΣΥΡΙΖΑ αταλάντευτη πολιτική περίσκεψη και όχι «επαναστατικούς» φαμφαρονισμούς στα τηλεπαράθυρα».

Όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο απόηχος των όσων καλούμαστε να δούμε και να βιώσουμε το αμέσως προσεχές διάστημα καθώς πλέον όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό το κείμενο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας προ- άγγελος των όσων ίσως συμβούν.

Ευρωμεσογειακή πολιτική κανονικότητα

rentsiΟι πρόσφατες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στην Ιταλία επιφύλασσαν πολυκύμαντα μηνύματα προς τους βασικούς παίκτες της πολιτικής σκηνής της χώρας. Βασικά για την κεντροαριστερά του πρωθυπουργού Μ. Ρέντσι, ο οποίος είδε την δύναμή του να συρρικνώνεται εντυπωσιακά – στις επτά περιφέρειες όπου στήθηκαν κάλπες.

Όσο κι αν η σύγκριση των τωρινών ποσοστών των υποψηφίων του κόμματός του με τ’ αντίστοιχα των προ έτους ευρωεκλογών είναι αξιολογικά αδόκιμη, εν τούτοις δίνει μια εικόνα για το εύρος των μετατοπίσεων.

Από το περσινό 40% καταγράφει πλέον επίδοση που κινείται πέριξ του 25%. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το προσωποπαγές, λαϊκίστικο «κίνημα των 5 αστέρων», τ’ οποίο (υπό την ηγεσία του, κατ’επάγγελμα, κωμικού ηθοποιού Μπ. Γκρίλλο) καταγράφει κάτι λιγότερο από 20%.

Περί τις πέντε ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το ποσοστό που είχε καταγράψει στις εθνικές εκλογές του 2013, όταν βρέθηκε στο απόγειό του. ωστόσο, στον χώρο της κεντροδεξιάς, είχαμε ενδιαφέρουσες ανακατατάξεις οι οποίες δημιουργούν ανησυχητικές προϋποθέσεις.

Η περίφημη «Λέγκα του Βορρά» του Μ. Σαλβίνι σημείωσε αισθητή άνοδο καταγράφοντας ένα ποσοστό άνω του 12%. Τα περί ξενοφοβικής και αποσχιστικής δράσης της αποτελούν εξωραϊσμό. Ο νέος επικεφαλής έχει ενσωματώσει στο κόμμα του μια σειρά νεοφασιστικών ομάδων που κινούνταν στις παρυφές του, μ’ αιχμή το μεταναστευτικό και τα στίφη εξαθλιωμένων ανθρώπων που φθάνουν στις ιταλικές ακτές από την Β. Αφρική. Η «Λίγκα» τάσσεται υπέρ της Ρωσίας του Β. Πούτιν, αποκαλεί «νεκρό» το ευρώ και ζητά την έξοδο της Ιταλίας από την Ε.Ε.

Την ίδια ώρα που ο υπέργηρος παλιός της σύμμαχος, ο Σ. Μπερλουσκόνι του «Fonta Italia», κατακρημνίζεται σε ποσοστά λίγο πάνω από το 10%.

Με μία πρώτη ματιά και στην κοντινή μας χώρα εγκαθίσταται η «ευρωμεσογειακή κανονικότητα» που γνωρίσαμε στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Μια πολυδιάσπαση των παραδοσιακών κομμάτων, μ’ εμφάνιση μιας «νέου τύπου» – πέραν της σοσιαλδημοκρατίας- αριστεράς. ΣΥΡΙΖΑ, Podemos, «Κίνημα πέντε αστέρων» καλύπτουν, μέσα στην διαφορετικότητά τους, αυτό τον χώρο.

Συμμετρικά, στον χώρο της «λαϊκής δεξιάς», αναπτύσσονται φασιστικοί πόλοι οι οποίοι εκπροσωπούν τις «εθνικές αντιστάσεις» απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την απορρόφηση των κρατικών κυριαρχιών από το υπερεθνικό δίκτυο τεχνογραφειοκρατών και τραπεζιτών στις Βρυξέλλες.

Είναι εξαιρετικά πρόωρο να εκτιμήσουμε το πώς θ’ αποκρυσταλλωθεί το τοπίο στην Ε.Ε., όταν όλοι οι παράγοντες που το καθορίζουν μεταβάλλονται με φρενήρη ρυθμό. Ούτως ή άλλως έχουμε εισέλθει σε μία άλλη περίοδο.

Που βαδίζομεν κύριοι;

Βήμα – βήμα, δάκρυ – δάκρυ (που λέει και το άσμα) οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης μετακινούνται, έστω και με αργόσυρτη δυσθυμία.

Πλησιάζοντας εκείνες των «θεσμών», οι οποίοι επιχειρούν να διευκολύνουν τον Αλ. Τσίπρα σ’ αυτή την διολίσθηση – ας μην την ονομάσουμε κωλοτούμπα, αφού οι νεολογισμοί έχουν την τιμητική τους.

Μετά την πρόταση Γιούνκερ, η οποία δεν ήταν τελεσιγραφικού χαρακτήρα αλλά «δημιουργικής σαφήνειας», η ελληνική πλευρά απέστειλε ένα «όχι» και μετά μιαν αντιπρόταση.

Η οποία συζητείται παρότι οι αρχικές πληροφορίες την ήθελαν να απορρίπτεται. Κάποιοι εκπρόσωποι των δανειστών έκαναν λόγο για μελέτη των προτάσεων «με φροντίδα και επιμέλεια».

Κάποιοι άλλοι έκαναν λόγο για «ασαφές αναμάσημα», ενώ αξιωματούχος της Ε.Ε. δήλωσε (κατά την αναφορά ανταποκριτή του γερμανικού ZDF) ότι «φρίξαμε».

Η (θα γίνει δε θα γίνει…) συνάντηση Μέρκελ – Ολάντ – Τσίπρα θα δείξει αν πρόκειται για τους ύστατους αντιπερισπασμούς πριν την υπογραφή, ή αν η διαπραγμάτευση τραβήξει κι άλλο.

Η χώρα πάντως υπερήφανα και ατρόμητα βαδίζει ολοταχώς από το κακό στο χειρότερο…

Αχ Ευρώπη!

ευρωπηΛέγεται συχνά πως η στατιστική είναι ο επιστημονικότερος τρόπος να ειπωθούν ψέματα και όπως σε κάθε υπερβολή, υπάρχουν ψήγματα αλήθειας.

Εν προκειμένω όμως οι αριθμοί αποτυπώνουν την σκληρή πραγματικότητα.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε. οι ένδεκα από τις δεκατρείς περιφέρειες της Ελλάδας κινούνται κάτω από το 75% του κοινοτικού μέσου όρου, ως προς το ΑΕΠ που αντιστοιχεί, κατά κεφαλή, σε κάθε ευρωπαίο κάτοικο.

Η μνημονιακή βαρβαρότητα έχει επιδράσει καταλυτικά στο να παρουσιάζεται αυτή η εικόνα. Μάλιστα τα μεγέθη βαίνουν επιδεινούμενα, πράγμα που πιθανολογεί βάσιμα πως οι τάσεις αυτές θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια.

Ωστόσο τα δεδομένα στα οποία αναφερθήκαμε μας επιτρέπουν ν’ αναπτύξουμε ένα ευρύτερο προβληματισμό, σχετικά με την μοίρα του ευρωενωσιακού αρχιτεκτονήματος.

Να υπενθυμίσουμε ότι μία σειρά χρηματοδοτικών δράσεων και ειδικών προγραμμάτων (από τα «μεσογειακά» των πρώτων χρόνων της ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ ως τις «προγραμματικές» περιόδους που διάγουμε, με το ΕΣΠΑ και τον τωρινό «ΣΕΣ») είχαν μια συγκεκριμένη φιλοσοφία.

Ότι θα προωθήσουν την περίφημη «στρατηγική της σύγκλισης» των οικονομιών και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων – οι μεγαλύτερες πυκνώσεις των οποίων κατοικοεδρεύουν στις φτωχότερες χώρες της Ε.Ε.

Οι διακηρύξεις για αλληλεγγύη εντός της ενιαίας οικονομικής ζώνης (αρχικά), τροφοδότησαν την ιδέα για νομισματική ένωση (περίοδο που διανύουμε) και προωθούν την αναζήτηση τρόπων για πολιτική ένωση των κρατών – συνιστωσών. Μόνο που η αλλαγή δεδομένων, η οποία φάνηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οδήγησε σε διαφορετική πορεία.

Η Ε.Ε. ως υποσταθμός της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης, συμπυκνώνει τις σχέσεις που αναβλύζουν από την μεταψυχροπολεμική περίοδο. Ένα σύστημα ταξικής κυριαρχίας του υπερεθνικού κεφαλαίου, μια ανέλεγκτη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες και μία «Ευρώπη – φρούριο», υπό την επιτήρηση της γερμανικής ηγεμονίας.

Το περιβόητο «κοινωνικό σκέλος» έχει εγκαταλειφθεί στα ψίχουλα κάποιων προγραμμάτων κατά της έσχατης ένδειας, καθώς οι προτεραιότητες είναι διαφορετικές.

Οι περιφέρειες, που υποτίθεται πως θα συνέκλιναν πέριξ ενός μέσου ευρωπαϊκού όρου, παρακολουθούν την τάση της εγκατάλειψης και της κοινωνικής ερημοποίησης. Ειδικά στον ευρωμεσογειακό νότο η κατάσταση είναι δραματική.

Η ελεύθερη αγορά αποτελεί την εγγύηση της διεύρυνσης των ανισοτήτων και της καταστροφής της καθημερινότητας των ανθρώπων. Μόνο που η σχετική συζήτηση έχει υποκατασταθεί από την ανάγκη πίστης στις σύγχρονες θεότητες: την δημοσιονομική πειθαρχία, την αυστηρή λιτότητα, την ανταγωνιστικότητα.

Δεν υπάρχει χώρος για κοινωνικά δικαιώματα κι ελευθερίες πλέον…

Μπροστά σε σημαντικές εξελίξεις…

tsipras-gioungerr-630x400Δεν ξέρω πιο θα είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης Γιούνκερ – Τσίπρα το βράδυ.

Προφανέστατα θα παρουσιαστεί η τελική πρόταση της Τρόικα (συγγνώμη των Θεσμών ήθελα να πω), ένα τελεσίγραφο που με απλά λόγια θα λέει : «Η αποδέχεστε αυτά ή τελειώνετε».

Εννοείται πως στη διπλωματία η φρασεολογία είναι πιο ευγενική αλλά η ουσία φαντάζομαι πως δεν αλλάζει.

Η Ελλάδα κατάφερε να μείνει μόνη της, χωρίς συμμάχους, χωρίς συμπαίκτες, σε ένα εντελώς αρνητικό περίγυρο. Τα παιχνίδια, οι μπλόφες της κακιάς ώρας, οι μαγκιές και οι κλανιές μιας ομάδας ερασιτεχνών και παρτάκηδων είχαν το γνωστό αποτέλεσμα.

Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Τσίπρα, αλλά αυτό που είναι απορίας άξιο είναι το αν οι υπόλοιποι γύρω από αυτόν δεν αντιλαμβάνονται  το τι πραγματικά συμβαίνει.

Γιατί καλή η ονείρωξη της αντίστασης και η κάλυψη πίσω από προεκλογικές εξαγγελίες και αναφορές, αλλά οι ίδιοι που την επικαλούνται, έχουν ήδη υποστείλει τη σημαία σχεδόν όλων όσων είχαν υποσχεθεί πριν τις εκλογές.

Η «κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων με ένα νόμο και ένα άρθρο» δεν έγινε ποτέ.

Η κατάργηση της Τρόικα δεν έγινε ΠΟΤΕ.

Ο ΕΝΦΙΑ και η υπερφορολόγηση ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ και βασιλεύει, χαμένη στην αέναη προσπάθεια να γεμίσουν τα ταμεία με χρήματα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Ο παλαιοκομματισμός και η οικογενειοκρατία ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ. Άχρηστοι και άσχετοι με μοναδικό τους προσόν είτε τις γνωριμίες με τους νέους αξιωματούχους είτε την κομματική τους ταυτότητα διορίζονται σε θέσεις ευθύνης.

Η Οικονομία από το Δεκέμβριο και μετά ψυχορραγεί και η αγορά αλλά και οι επιχειρηματίες (και ιδιαίτερα οι μικροί και μεσαίοι) τελειώνουν.

Η ανεργία σαν φυσικό επακόλουθο γιγαντώνεται. Οι μόνοι που βρίσκουν δουλειά και με καλό μισθό είναι σύζυγοι και συγγενείς Υπουργών και κολλητοί κομματικών μεγαλοπαραγόντων.

Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε τις γραφικότητες με το αέριο που έρχεται αλλά δεν έρχεται από τη Ρωσία, τα ταξίδια στην Κίνα, τα 500 εκ € του Καμμένου στα αεροπλάνα που έπρεπε να αποσυρθούν και τη γιορτή της χάχας στο Σύνταγμα.

Ανακατέψτε με τη νέα τύπου πολιτική πρακτική της Κωνσταντοπούλου και του Βαρουφάκη, βάλτε ολίγη επανάσταση από τον Στρατούλη και το Λαφαζάνη και τελειώστε με Παναρίτη για επιδόρπιο.

Αυτό το μείγμα πολιτικής ανευθυνότητας, ανικανότητας και αναποτελεσματικότητας δεν μπορεί να έχει συνέχεια. Οι ίδιες οι ανάγκες της κοινωνίας ξεπερνούν τους πειραματισμούς των νέων «μαθητευόμενων μάγων», που και δεν μπορούν να αλλάξουν και βουλιάζουν και την κοινωνία και τη χώρα με γρήγορους ρυθμούς.

Η κριτική στο σημερινό θίασο βεβαίως και δεν απαλλάσσει των ευθυνών τους, τους προηγούμενους θιάσους της μνημονιακής Ελλάδας.

Άλλωστε αυτοί δεν είναι τίποτα παραπάνω από τελειωμένους κομματικούς σχηματισμούς που συγκεντρώνουν τη χλεύη της κοινωνίας και όχι άδικα.

Ούτε συνέδρια ούτε αλλαγές ηγεσίας μπορούν να τους σώσουν.

Απλά όταν μία χώρα, σε τόσο κρίσιμη περίσταση, παρουσιάζει το χειρότερο δυνατό πολιτικό προσωπικό, είτε στην αντιπολίτευση είτε στην Κυβέρνηση, δεν μπορεί να ελπίζει στο καλύτερο.

Η πολιτική ανισορροπία, απόρροια της έλλειψης σοβαρού προοδευτικού πολιτικού φορέα και η πολυδιάσπαση του χώρου της κεντροαριστεράς, φέρνουν στην επιφάνεια όλα τα συμπτώματα της ασθένειας του πολιτικού συστήματος.

Όσο αυτό θα συνεχίζεται δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος.

Το βράδυ σήμερα, όπως και να έχουν τα πράγματα, αναμένονται εξελίξεις και πιστεύω ότι θα ξεπεράσουν τα αναμενόμενα.

Λίγη υπομονή λοιπόν…