ΚΚΕ: Διορθώσεις στην πολιτική Φλωράκη

flopapaΜέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών εξελίξεων πέρασε σε δεύτερη μοίρα ένα κείμενο του Π.Γ. του ΚΚΕ, σχετικά με την περίοδο 1968-1991. Αφετηρία είναι η διάσπαση στα χρόνια της δικτατορίας και τερματισμός η σύγκρουση εντός του ενιαίου ΣΥΝ και η αποχώρηση του ΚΚΕ απ’ αυτόν.

Επί της ουσίας πρόκειται (από το 1972 κι εντεύθεν) για την περίοδο της ηγετικής παρουσίας του Χ. Φλωράκη, η οποία βάλλεται πανταχόθεν.

Κομβική αναφορά η αυτοκριτική εκτίμηση πως «δεν είχε εκτιμηθεί αντικειμενικά η πείρα της ΕΔΑ και πάνω σ’ αυτήν την αδυναμία έγινε παρέκκλιση με την ίδρυση του «Συνασπισμού της αριστεράς και της προόδου».

Είναι γνωστό πως, από το 1992 και ύστερα, το ΚΚΕ χάραξε πορεία εντελώς διαφορετική με την αμέσως προηγούμενη.

Όπως επίσης και το ότι η Αλ. Παπαρήγα (και ο Δ. Κουτσούμπας) είχαν εμφανείς διαφωνίες με τις επιλογές του Χ. Φλωράκη στα στερνά του βίου του. Οκτώ χρόνια μετά την τιμητική κηδεία και παρά την δημιουργία αρχείου που φέρει το ονοματεπώνυμό του κρίθηκε πως ήρθε η ώρα των διορθώσεων.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα σ’ αυτή την αναδρομική διευθέτηση. Το σύνολο των κορυφαίων στελεχών του ΚΚΕ που βρίσκονταν την περίοδο 1989-1990 στο κόμμα είχαν εγκρίνει την δημιουργία του «Συνασπισμού».

Ασφαλώς δεν επιθυμούσαν «να μετατραπεί το ΚΚΕ σε συνιστώσα της οπορτουνιστικής και ρεφορμιστικής αριστεράς», εκ των πραγμάτων ωστόσο συνέπραξαν σε αυτή την πιθανότητα. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς νομιμοποίησαν, τότε, μια επιλογή που εκ των υστέρων αποδείχθηκε ολέθρια.

Με αναφορά στις περιόδους Τζαννετάκη και Ζολώτα επισημαίνεται πως «η συμμετοχή και στήριξη των δύο κυβερνήσεων του 1989-1990 από τυπική πλευρά δεν αποτελεί παραβίαση του προγράμματος του κόμματος δεδομένου ότι, στην γενικότητά της, ήταν ενταγμένη στην λογική της συνεργασίας και με αστικές πολιτικές δυνάμεις». Ο παρελθοντικός χρόνος (επί των αρχών του προγράμματος του ΚΚΕ) πιστοποιεί πως το σημερινό κόμμα προχώρησε σ’ ένα βελούδινο διαζύγιο με το πρόσφατο ιστορικό του παρελθόν.

Αφού σήμερα, τόσο στην γενικότητα όσο και στο ειδικό των περιστάσεων, συνεργασία με αστικές πολιτικές δυνάμεις θεωρείται αδύνατη. Το σημερινό ΚΚΕ (ανα)συγκροτείται και μάχεται να κατοχυρώσει τον πολιτικό του χώρο και τον ρόλο που αντιστοιχεί σε μια τέτοια επιδίωξη.

Αποδεικνύοντας πως οι ιστορικές ασυνέχειες εκδικούνται τις αφηγήσεις που αναλώνονται σε μια ευθύγραμμη (επαναστατική) περιγραφή.

 

Advertisements

Happy end ξανά και ξανά!

apolyseiwΟι μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα δεν μπορεί να επιφυλάσσουν εκπλήξεις, σχετικά με την τελική τους κατάληξη.

Εν τέλει οι επιταγές των εκπροσώπων των δανειστών θα γίνουν –στην ουσία τους- αποδεκτές, αφού ο συσχετισμός δύναμης δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών.

Ωστόσο οι απορίες έχουν να κάνουν με την άτεγκτη στάση των επικεφαλής της Ε.Ε. και της τρόικα. Ούτε σκέψη για χαλάρωση, παρά τ’ ότι η κυβέρνηση Σαμαρά κλυδωνίζεται και –ειδικά αν ισχύσει η απελευθέρωση των κατασχέσεων της πρώτης κατοικίας δανειοληπτών που χρωστούν- αντιμετωπίζει το φάσμα της κατάρρευσης.

Πολλοί εντυπωσιάζονται από το γεγονός ότι οι δανειστές δείχνουν ν’ αδιαφορούν γι’ αυτήν την πιθανότητα, παρ’ ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση που εξυπηρετεί απολύτως τις δικές τους επιδιώξεις. Την ώρα που ακούγονται επαινετικά λόγια για την «ελληνική πρόοδο» το μαστίγιο (της λήψης νέων μέτρων) χρησιμοποιείται διαρκώς.

Μια ανάγνωση αυτής της αντίφασης –των εσωτερικών αντινομιών μιας διαλεκτικά ολοκληρωμένης πραγματικότητας- είναι αυτή που σχετίζεται με την κρίσιμη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας. Η οποία ακροβατεί στο τόξο που περιλαμβάνει τα πετρέλαια της Κασπίας και την Τουρκία, διαπερνά την ανατολική Μεσόγειο για να ολοκληρωθεί στην Β. Αφρική και την Μ. Ανατολή. Οι αναζητήσεις πετρελαίου και «στρατηγικών ορυκτών» στο υπέδαφος της χώρας επιτείνονται, κάτι που δίνει υπόσταση στις εκτιμήσεις για μεγάλα αποθέματα τέτοιων σημαντικών πρώτων υλών.

Αν προστεθεί τ’ ότι υπάρχουν μνημονιακές υποχρεώσεις, βάσει των οποίων ολόκληρη η δημόσια περιουσία θα εκποιηθεί σ’ επιχειρηματικά συμφέροντα (συνδεδεμένα με τους δανειστές και κρατικές οντότητες όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία) γίνεται κατανοητό κάτι πολύ απλό. Το αν υφίσταται, ή όχι, κάποια φιλική κυβέρνηση στην τοπική διοίκηση του άκρου της ευρωζώνης είναι κάτι που ελάχιστα ενδιαφέρει τους μεγάλους παίκτες αυτού του παζλ. Ενδεχομένως μάλιστα να τους βολεύει η ανακύκλωση κρίσεων και αναταραχών, ούτως ώστε οι προωθούμενες «διευθετήσεις» -οι οποίες αφορούν ανασύνταξη ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή- να υλοποιηθούν ευκολότερα.

Μια τέτοια πιθανότητα προϋποθέτει την ανηλεή συμπεριφορά των δανειστών και την εξώθηση της ελληνικής κυβέρνησης (ακόμα και της υφιστάμενης) σε οριακού τύπου επιλογές. Είναι κάτι που, αν κρίνουμε από την δημόσια εικόνα των κορυφαίων στελεχών της συγκυβέρνησης Σαμαρά, προκαλεί από παγωμάρα και εκνευρισμό μέχρι απελπισία και τρόμο.

Εκ παραλλήλου και παρά τις υπαρκτές διαφορές τους το ΔΝΤ και η Ε.Ε. επιτείνουν τον πανικό και την σύγχυση, μέσω αντιδράσεων που θυμίζουν Σκωτσέζικο ντους

Για όσους έχουν την παραμικρή αμφιβολία για το τι μέλλει γενέσθαι παραπέμπω στη διακήρυξη, που σηματοδοτεί το τυπικό τέλος της παράτας περί αντίστασης στην τρόικα, από τον Αντ. Σαμαρά! Στην συνάντηση με τον πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου Μ. Σούλτς δήλωσε πως δουλεύει για συμφωνία με την τρόικα «ώστε ν’ αναλάβουμε την προεδρία χωρίς το βάρος της τελικής ρύθμισης»!

Νομίζω πως πιο σαφής δεν θα μπορούσε να είναι!

Για την ιστορία και μόνο!

limghandlerΜία βροχερή ημέρα τον Νοέμβριο του 2011, στο επιβλητικό Παλάτι του Φεστιβάλ των Καννών, που συνήθως κατακλύζεται από αστέρες του Χόλυγουντ, οι ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών έδωσαν σκληρή μάχη. Ήταν μία ημέρα έντονη, με στρες, καβγάδες και ύβρεις, που παραπέμπουν σε πικρίες που έχουν μείνει από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτήν την εικόνα περιγράφει ο Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεζ Θαπατέρο, ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας στο βιβλίο του «El Dilema» (το δίλημμα), αποσπάσματα του οποίου αποκαλύπτει το πρακτορείο Reuters.

Ήταν μια συνάντηση κατά την οποία ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου δέχθηκε σκληρό pressing για την πρόταση διεξαγωγής δημοψηφίσματος, ενώ η Ισπανία και η Ιταλία δέχθηκαν έντονες πιέσεις να ενταχθούν στον μηχανισμό στήριξης.

Ο κ. Θαπατέρο μάλιστα περιγράφει λεπτομερώς πώς η Γερμανίδα καγκελάριος του έστησε… ενέδρα.

«Με χαιρέτησε ευγενικά και σχεδόν χωρίς καμία εισαγωγή έθεσε την πρόταση για την οποία εμείς δεν είχαμε απολύτως καμία ένδειξη» γράφει και συμπληρώνει: «Η Μέρκελ με ρώτησε εάν ήμουν διατεθειμένος να ζητήσω προληπτική γραμμή πίστωσης 50 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ ενώ επιπλέον 85 δισ. ευρώ θα πήγαιναν στην Ιταλία. Η απάντησή μου ήταν άμεση και ξεκάθαρη: «όχι».

Η Α. Μέρκελ δέχθηκε την απάντησή του και τότε οι Ευρωπαίοι ηγέτες στράφηκαν στην Ιταλία ασκώντας ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις για ένταξη στον μηχανισμό στήριξης. Ο κ. Θαπατέρο περιγράφει σκηνές πανικού μεταξύ των αξιωματούχων της Ε.Ε., των ΗΠΑ και του ΔΝΤ για το πώς θα αντιδρούσαν οι αγορές στο άνοιγμα εκείνης της Δευτέρας. Υπήρχε «η αίσθηση μιας συγκεκριμένης αδυναμίας από την πλευρά των δημοκρατικών κυβερνήσεων σε σχέση με τις αγορές» αναφέρει.

Ο κ. Θαπατέρο δήλωσε στη Μέρκελ ότι η Ισπανία μπορούσε να εξασφαλίσει τη χρηματοδότησή της μέσω των αγορών, σημειώνοντας ότι η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. «Αυτό το λίγο χρονικό διάστημα που της μετέφραζαν τα λόγια μου νόμιζα ότι θα κρατούσε για πάντα» γράφει και συμπληρώνει: «Τελικά, μου απάντησε στα αγγλικά κοιτώντας με στα μάτια: «Ο.Κ., I understand (εντάξει, καταλαβαίνω)».

Η Μέρκελ δεν συζήτησε ξανά το συγκεκριμένο θέμα και στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος της συνόδου αφορούσε τις προειδοποιήσεις στον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να μην προχωρήσει σε δημοψήφισμα για τις συνθήκες του μνημονίου. Έντονες ήταν οι πιέσεις και προς τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι να δεχθεί δάνειο από το ΔΝΤ.

Ο πρώην Ισπανός πρωθυπουργός αναφέρει πως σε εκείνο το δείπνο εργασίας το κλίμα ήταν έντονο, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να ανταλλάσσουν πικρίες με ρίζες από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και μάλιστα παρουσία του προβληματισμένου προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. «Για μια στιγμή φαινόταν ότι ο δραματικός διχασμός της Ευρώπης του περασμένου αιώνα επαναλαμβανόταν. Ήταν μόνο πέντε λεπτά, αλλά πέντε λεπτά κατά τα οποία τα λόγια που άκουγα είχαν την επιβλητική ισχύ όλων των δραμάτων της ευρωπαϊκής ιστορίας» γράφει χωρίς να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες.

Περιγράφοντας τις πιέσεις που ασκήθηκαν στην Ιταλία, κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης, αναφέρει ότι ο υπουργός Οικονομικών Τζούλιο Τρεμόντι δήλωσε κάποια στιγμή: «Μπορώ να σκεφτώ καλύτερους τρόπους για να αυτοκτονήσω». Ο Θαπατέρο περιγράφει μάλιστα την τακτική της Ιταλίας με τη σκληρή άμυνα που παίζουν οι παίκτες στο Κατενάτσιο. Χαρακτηρίζει το Παλάτι του Φεστιβάλ «κάστρο υπό την πολιορκία των αγορών» και τονίζει ότι από τότε ακουγόταν στους διαδρόμους του το όνομα του Μάριο Μόντι, του τεχνοκράτη που αργότερα ανέλαβε την πρωθυπουργία της Ιταλίας.

Ο κ. Θαπατέρο, όμως, κάνει την κριτική του. Υποστηρίζει πως η Ε.Ε. αντέδρασε πολύ αργά όταν έγινε γνωστό το πρόβλημα χρέους της Ελλάδας, το 2009, και πως δεν κατάφερε να συμφωνήσει στο μοναδικό μέτρο που κατά την άποψή του θα έστελνε την κρίση εις τα εξ ων συνετέθη: τα ευρωομόλογα.

Υ.Γ.

Τα ευρωομόλογα ακόμα αναζητούνται…

Υ.Γ. 2

Το ότι από τότε ακούγονταν το όνομα του Μόντι, είναι η απόδειξη πως τα σχέδια βρίσκονταν σε εξέλιξη και πως κάποια πράγματα είχαν ήδη αποφασιστεί. Ίσως και τα δικά μας..

Υ.Γ. 3

Ο Λ. Θαπατέρο υποστηρίζει πως, μόλις ο Γ. Παπανδρέου έθεσε το γνωστό θέμα του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα ο Σαρκοζί άρχισε να τον λούζει με υβριστικές φράσεις. Κάτι που, εμμέσως πλην σαφώς, επιβεβαίωσε και ο εκπρόσωπος του πρώην πρωθυπουργού της χώρας μας.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ο υστερικός φόβος των εκπροσώπων του ευρωενωσιακού πυρήνα μόλις ακούσουν οτιδήποτε εμπλέκει τον λαϊκό παράγοντα στις αποφάσεις για το μέλλον της ζώνης του ευρώ. Μόνο η αναφορά σε δημοψήφισμα δρομολόγησε την διαδικασία ενός «πραξικοπήματος», που εκπαραθύρωσε τον Γ. Παπανδρέου. Οπότε μπορούμε να συμπεράνουμε το πόση αξία έχουν τα περί δημοκρατίας και το ποιο είναι το πραγματικό μέγεθος της Ελλάδας, ειδικά μετά την μνημονιακή της επιτήρηση.

 

Από την Ισπανία με … αγάπη!

spainΥπάρχουν κάποια δεδομένα κοινά για τις χώρες που βρίσκονται υπό τη μέγγενη της επιτήρησης της Τρόικα. Η αναγκαιότητα υλοποίησης σκληρών και άδικων μέτρων, πολλές φορές ενάντια σε κάθε λογική, απαιτεί και αλλαγή των δεδομένων και κεκτημένων που αφορούν τη λειτουργία της ίδιας της δημοκρατίας.

Ο «εχθρός λαός» πρέπει να αντιληφθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πως αποτελεί πολυτέλεια η διαμαρτυρία, η έκφραση της αντίθετης γνώμης ή πολύ περισσότερο η εναντίωση στις επιδιώξεις των σχεδιαστών των εφαρμοζόμενων πολιτικών.

Και για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις η ιστορία της Ισπανίας θυμίζει πολλά από τα όσα συμβαίνουν στη δική μας χώρα:

Στην Ισπανία λοιπόν, η κυβέρνηση του «Λαϊκού Κόμματος» εισηγήθηκε και η βουλή ενέκρινε νόμο, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται συνάθροιση πολιτών μπροστά στο κοινοβούλιο αν δεν έχει υπάρξει σχετική έγκριση των αρχών ασφαλείας.

Όσοι αψηφούν την απαγόρευση θ’ αντιμετωπίζουν πρόστιμα της τάξης των 30.000-60.000 ευρώ.

Επίσης θα επιβάλλεται πρόστιμο 30.000 ευρώ σε πολίτη που «προσβάλει αστυνομικό». Ενώ επιτρέπεται στην αστυνομία να χαράξει ζώνες ασφαλείας, αποκλείοντας οικοδομικά τετράγωνα κρίσιμα για την συνάθροιση πολιτών και την διεξαγωγή διαδηλώσεων. Σε παρατήρηση των κομμάτων της αντιπολίτευσης πως επιβάλλεται φίμωση των πολιτών ο εκπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος είχε μια κυνική δικαιολογία.

Αναφέροντας πως ο νέος νόμος «θ’ αποκαταστήσει την προοδευτική εξαφάνιση των ποινών φυλάκισης στον ποινικό κώδικα».

Την ίδια ώρα ο γενικός αστυνομικός διευθυντής, δίνοντας το στίγμα της νέας τάξης, αποσαφήνισε πως «το κράτος έλαβε υπ’ όψη τα αιτήματα των αστυνομικών». Γίνεται κατανοητό πως η συγκλονιστικά ομογενοποιούμενη εξουσία, με την σύντηξη πολιτικών, επιχειρηματικών, αστυνομικών και δικαστικών πυρήνων, είναι απολύτως αναγκαία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της υπερεθνικής ολιγαρχίας. Οι τοπικές της όψεις συμβάλουν στο να επιβληθούν οι κοινωνικές και θεσμικές αναγκαιότητες στους καιρούς του οικουμενικού καπιταλισμού.

Ο φόβος των ανθρώπων μπορεί να εσωτερικεύεται και να τους παθητικοποιεί, για τις δύσκολες ώρες ωστόσο απαιτείται το εξωτερικό συμπλήρωμα της κρατικής βίας. Οι φυλακίσεις και τα εξοντωτικά πρόστιμα σε πάμφτωχους «ταραχοποιούς» αποδεικνύουν το βάθος των πολιτειακών μετασχηματισμών –η Ισπανία είναι ένα πρόχειρο παράδειγμα και όχι μια εξαίρεση.

Η οικονομική κρίση δεν δημιουργεί μόνο τις προϋποθέσεις για την συντριβή κοινωνικών δικαιωμάτων και τους υλικούς όρους εξαθλίωσης εκατομμυρίων πολιτών και εντός της ζώνης του ευρώ. Αξιοποιείται ώστε να θωρακισθεί η παγκοσμιοποιημένη κυριαρχία των ισχυρών, με την δημιουργία τοπικών (κρατικών) υποσυστημάτων που εγγυώνται την απρόσκοπτη αναπαραγωγή τους.

Επ’ αυτού (και όχι μόνο) η κρίση του 1930 διαφέρει από την σημερινή. Αν τότε υπήρχαν πολιτικά διακεκριμένες πραγματικότητες χωρών σήμερα οι διαφορές είναι από ασήμαντες μέχρι ανεπαίσθητες.

Να είναι όλα τυχαία τελικά;

tspΣε μια  τέτοια περίπτωση μάλλον θα πρέπει να έχει συνωμοτήσει ολόκληρο το σύμπαν!

Πρόταση μομφής: Τα είπαμε και σε προηγούμενο άρθρο, πολιτικά μηδενικά τα κέρδη για τον Αλέξη. Πέρα από τις πολυακουσμένες δικαιολογίες των στελεχών του περί των λόγων που τον οδήγησαν σε μια τέτοια κίνηση, η ουσία είναι πως στην πράξη έκανε το καλύτερο δυνατό για να … στηρίξει την Κυβέρνηση Σαμαρά.

Άσε που συνοδεύτηκε η ψηφοφορία με την αποτυχημένη συγκέντρωση στο Σύνταγμα που απέδειξε για άλλη μια φορά πως η δυναμική του κόμματος που βρέθηκε ελέω αυτοκτονικών διαθέσεων του ΠΑΣΟΚ, στην αξιωματική αντιπολίτευση, είναι μηδενική έως ανύπαρκτη… Για δε την οργανωτική του ανάπτυξη, νομίζω χωρίς ίχνος υπερβολής , μπορούμε να πούμε πως παραμένει στα επίπεδα κόμματος του 3-4%!

Με τη πρόταση μομφής ενίσχυσε το Πρωθυπουργικό προφίλ του Σαμαρά και στην ουσία έδωσε παράταση σε μια Κυβέρνηση που είχε δεκάδες προβλήματα στο εσωτερικό της!

Τα όσα υποστήριξε για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ: Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το κείμενο. Αναρωτιέμαι για τη χρησιμότητα της αναφοράς του. Είναι επίσης προφανές, πως ακόμη και αν υπήρχαν κάποιοι που το σκέφτονταν να … την κάνουν, τώρα δεν μπορούν, γιατί αυτόματα θα χαρακτηριστούν αποστάτες και ακολουθήματα του Τσίπρα!

Δεν μπορεί να μην το ήξερε αυτό!

Δεν μπορεί να μην ήξερε πως – έστω η ερμηνεία των δηλώσεων του – θα οδηγήσει σε επανασυσπείρωση της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ!

Δεν μπορεί να υπάρχει τόση πολιτική αφέλεια!

Σε αυτή την περίπτωση το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να βγει, όσο τραβηγμένο και αν φαίνεται, είναι πως ο Τσίπρας ήθελε να ενισχύσει την ενότητα στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ και να αποφύγει οποιαδήποτε πιθανότητα να υπάρξει κανένα … ατύχημα!

Ακόμη και έτσι, αυτός που τρίβει τα χέρια του είναι πάλι ο Σαμαράς, που καβαντζώνει τους εναπομείναντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, έχει και μερικούς της ΔΗΜΑΡ να γλυκοκοιτάζουν προς τον κυβερνητισμό και κάποιους από τους ανεξάρτητους, οπότε συνεχίζει ανενόχλητος το … εθνοσωτήριο έργο του!

Είμαι πεπεισμένος πως η μοναδική στρατηγική που ακολουθείται με συνέπεια από την Κουμουνδούρου, είναι αυτή της αποφυγής – πάση θυσία –  της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών. Γνωρίζοντας τα αδιέξοδα της πολιτικής τους, τις αδυναμίες τους αλλά και τις προσδοκίες που καλλιεργούν σε ένα μέρος του κόσμου, είναι λογικό να θέλουν να αποφύγουν με κάθε τρόπο την πιθανότητα να κυβερνήσουν. Άλλωστε έχουν πολλά ακόμα ζητήματα να λύσουν στο εσωτερικό τους.

 

Στις 2 Δεκεμβρίου η πρώτη δίκη για την ΕΡΤ

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

ertΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΝΩΣΕΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (ΠΟΕΣΥ)

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ (ΠΟΣΠΕΡΤ)

ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ (ΕΣΗΕΑ)

ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ-ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ (ΕΣΠΗΤ)

ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ-ΘΡΑΚΗΣ (ΕΣΗΕΜΘ)

ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΕΣΗΕΘΣτΕΕ)

ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΠΕΛΛΟΠΟΝΗΣΟΥ-ΗΠΕΙΡΟΥ-ΝΗΣΩΝ (ΕΣΗΕΠΗΝ)

Στις 2 Δεκεμβρίου η πρώτη δίκη για την ΕΡΤ

Η κυβέρνηση φυγομάχησε ζητώντας αναβολή

Σύσσωμη η ηγεσία του δημοσιογραφικού κόσμου με αντιπροσωπείες των προεδρείων των Δ.Σ. τόσο των Ομοσπονδιών του κλάδου (ΠΟΕΣΥ-ΠΟΣΠΕΡΤ) όσο και των Ενώσεων Συντακτών (ΕΣΗΕΑ-ΕΣΠΗΤ-ΕΣΗΕΜΘ-ΕΣΗΕΜΘΣΕ-ΕΣΗΕΠΗΝ), έδωσε δυναμικό παρών σήμερα Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2013 στο Πρωτοδικείο Ηρακλείου, όπου ήταν προγραμματισμένη να εκδικαστεί η αγωγή των εργαζομένων της ΕΡΤ Ηρακλείου κατά του Ελληνικού Δημοσίου για την ακύρωση των απολύσεων από την ΕΡΤ ΑΕ. Οι εκπρόσωποι των δημοσιογραφικών φορέων της χώρας παραβρέθηκαν στην κρίσιμη δικαστική διαδικασία, προκειμένου να δηλώσουν για άλλη μια φορά και προς κάθε κατεύθυνση την έμπρακτη υποστήριξή τους στους δοκιμαζόμενους συναδέλφους της ΕΡΤ, οι οποίοι διεκδικούν, πεντέμισι μήνες μετά το πραξικοπηματικό και αντιδημοκρατικό κλείσιμο του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, την ακύρωση των «απολύσεων» και το δικαίωμά τους στην εργασία.

Μετά από αίτημα του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί καθαρή ένδειξη φυγομαχίας της κυβέρνησης, και με προσχηματικούς λόγους περί «μη πλήρους γνώσης της υπόθεσης και κατάλληλης προετοιμασίας», η έδρα του Πρωτοδικείου Ηρακλείου ανέβαλε την εκδίκαση της αγωγής των συναδέλφων για τη Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2013.

Οι Ομοσπονδίες και οι Ενώσεις του κλάδου υπογραμμίζουν την αμετακίνητη θέση τους στο πλευρό των συναδέλφων της ΕΡΤ Ηρακλείου τονίζοντας παράλληλα ότι ο αγώνας τους αφορά τον αγώνα όλων μας για δημοσιογράφους ανεξάρτητους και ελεύθερους στην άσκηση των καθηκόντων τους, για έγκυρη και αμερόληπτη ενημέρωση, για απόλυτη ανάγκη της διασφάλισης του αγαθού της αμερόληπτης και πολυφωνικής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης

Στο πλαίσιο αυτό, και με πάγια αρχή την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των συναδέλφων μας εργαζομένων στην ΕΡΤ ΑΕ, ο δημοσιογραφικός κόσμος της χώρας θα δώσει το μάχιμο παρών και πάλι στην εκδίκαση της υπόθεσης στις 2 Δεκεμβρίου και καλεί όλους τους δημοσιογράφους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, σε συμπαράσταση κι αγωνιστική ετοιμότητα

Ο αγώνας για αδέσμευτη ενημέρωση, για ελεύθερη δημόσια ραδιοτηλεόραση, συνεχίζεται…

Τα Διοικητικά Συμβούλια

Νοέμβριος του 1986: Θεσσαλονίκη

scan0001Τυχαία βρήκα το απόκομμα της εφημερίδας με το ρεπορτάζ, από την τότε επέτειο του Πολυτεχνείου.

Είχα την τύχη και την τιμή να μιλήσω στην κεντρική εκδήλωση, στην Πλατεία Αριστοτέλους, εκπροσωπώντας το Κεντρικό Συμβούλιο της ΦΕΑΠΘ.

Σαν εκπρόσωπος της ΠΑΣΠ, που ήταν στις προηγούμενες εκλογές πρώτη δύναμη στις φοιτητικές εκλογές, ενώ από την πλευρά της Πανσπουδαστικής, ο Δήμος Γατούδης (που έφυγε τόσο νωρίς…) θα εκπροσωπούσε το Κ.Σ. της ΕΦΕΕ.

Ήδη από την προηγούμενη χρονιά, με το θάνατο του Καλτεζά, τα πράγματα στα Παν/μια ήταν σε μια διαρκή όξυνση, η επέτειος δε του Πολυτεχνείου ήταν μια καλή ευκαιρία για σύγκρουση (έτσι τουλάχιστον εκτιμούσανε πολλοί ).

Δεν έλειψαν ούτε τότε τα επεισόδια, ξύλο έπεσε πολύ στην ουρά της πορείας, ενώ αμέσως μετά την κατάθεση των στεφανιών στο χώρο του Πολυτεχνείου της Θες/νίκης, υπήρξε και κατάληψη της Θεολογικής Σχολής από τους αντιεξουσιαστές.

Τώρα θα μου πείτε γιατί τα θυμήθηκα…

Απλά διαβάζοντας το ρεπορτάζ της εφημερίδας θυμήθηκα τι λέγαμε και τι υποστηρίζαμε. Αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Μεταφέρω:

«Τα κεντρικά σημεία της ομιλίας του εκπροσώπου της ΦΕΑΠΘ, ήταν:

Ο παγκόσμιος διπολισμός και η όξυνση των σχέσεων των δυο υπερδυνάμεων εξαιτίας της προκλητικά τυχοδιωκτικής πολιτικής του Ρήγκαν, οδηγεί στην αναζήτηση από τους λαούς και τα κράτη, μιας αδέσμευτης πορείας με στόχους την κατάχτηση και εδραίωση της ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας, της ειρήνης.

Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα , στέκεται ενεργά αλληλέγγυο, στους αγώνες των λαών για λευτεριά, ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση, ενάντια στην καταπίεση , το ρατσισμό και την εκμετάλλευση. Ενώνει τη δύναμη του με τις φωνές των νέων όλου του κόσμου για ειρήνη , ύφεση και αφοπλισμό.

Οι Έλληνες φοιτητές αντιπαλεύουν τα αμερικανονατοικά σχέδια στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Αγωνίζονται για την απόκρουση του τουρκικού επεκτατισμού στο Αιγαίο.

Για την Ανεξαρτησία της Κύπρου την αποπυρηνικοποίηση των Βαλκανίων και την μετατροπή της Μεσογείου σε θάλασσα ειρήνης.

Για την αποδέσμευση της χώρας μας από το ΝΑΤΟ και την απομάκρυνση των Αμερικάνικων βάσεων.

Η καλυτέρευση των συνθηκών ζωής του λαού μας , οι κοινές προσπάθειες φοιτητών και εργαζομένων για παραγωγικές και αναπτυξιακές πρωτοβουλίες , αποτελούν αμετακίνητο στόχο του φοιτητικού κινήματος και εντείνουν τους ενωτικούς αγώνες για την αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη της πατρίδας μας και την κοινωνική πρόοδο του λαού μας.

Στη συνέχεια ο ομιλητής αφού καυτηρίασε την απουσία «για μια ακόμη φορά» της Νέας Δημοκρατίας από το γιορτασμό του Πολυτεχνείου, αναφέρθηκε στις προσπάθειες που καταβάλλονται για την αναβάθμιση των σπουδών στα ΑΕΙ προς όφελος του λαού και του τόπου.

«Το Δημοκρατικό Πανεπιστημιακό κίνημα»- τόνισε ο Βασίλης Ραούλης- έχει χρέος να εντείνει τον αγώνα για την εκπαιδευτική αναβάθμιση και τον ποιοτικό μετασχηματισμό της παρεχόμενης γνώσης , στα ΑΕΙ, μέσα από ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα ιεραρχημένων προτεραιοτήτων και διεκδικήσεων»

katauesiΕννοείται πως η διαπραγμάτευση με την ΚΝΕ κράτησε πολλές ημέρες, προκειμένου να συμφωνήσουμε στα «κρίσιμα» σημεία της ομιλίας αλλά και προκειμένου να υπάρξουν συγκεκριμένες λέξεις. Δηλαδή : Αναβάθμιση, καλυτέρευση συνθηκών ζωής, αφοπλισμός, αποπυρηνικοποίηση, αυτοδιάθεση, ήταν δύσκολες για την …ΚΝΕ, τότε τουλάχιστον!

Στον αντίποδα η ιστορία των βάσεων, το ΝΑΤΟ, τα αμερικανονατοικά σχέδια ήταν το αντίβαρο στις δικές της παραχωρήσεις.

Κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης στις διαπραγματεύσεις προκειμένου να καταλήξουμε στο κείμενο ήταν η κριτική στην Κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου.

Από τη δική μας πλευρά επιμέναμε στη δικαίωση του αγώνα του Πολυτεχνείου, από την πλευρά της η ΚΝΕ δεν το ήθελε με τίποτα.

Ακολουθήσαμε τη μεσοβέζικη λύση, προκειμένου να υπάρξει κείμενο, να μην υπάρξει καμία αναφορά.

Γινότανε όμως να μην ακουστεί κάτι;

Έτσι εκτός κειμένου ανέφερα πως « οι αγώνες του Πολυτεχνείου, βρίσκονται σε πορεία δικαίωσης»! Χαμός από την ΚΝΕ που απείλησε μέχρι και με καταγγελία. Τελικά ο Γατούδης πρόσθεσε την παράγραφο με τα οικονομικά μέτρα στη δική του ομιλία και έτσι ισορρόπησαν οι εκτός κειμένου παρεμβάσεις…

Μπορεί να πέρασαν τα χρόνια, αλλά αντέχουμε ακόμα.

Ότι ζήσαμε, ότι προσφέραμε, για ότι αγωνιστήκαμε παραμένουν οδηγός για το σήμερα.