Hasta la victoria siempre Comandante…

castro33Είναι μέρες τώρα που αναρωτιέμαι αν πρέπει να γράψω κάτι διαβάζοντας ένα σωρό αηδίες και ακροδεξιές άναρθρες κραυγές κατά του Κάστρο με αφορμή το θάνατό του.

Μια υστερία υποτιθέμενης ευαισθησίας που αγγίζει τα όρια της παράνοιας, στο όνομα του «φιλελευθερισμού»  και της αγάπης για τη «δημοκρατία»!

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης είναι το άρθρο του Α. Νικολή (συγγραφέας δηλώνει, δεν τον γνωρίζω), με τίτλο: «Απέχθεια και ανάθεμα στη μνήμη του νεκρού δικτάτορα»!

Σε αυτό ούτε λίγο ούτε πολύ η υποκρισία κορυφώνεται καθώς – όπως ο ίδιος γράφει – «…Το φθινόπωρο του 2001 έπεσε στα χέρια μου το συνταρακτικό «Πριν πέσει η νύχτα», η μαρτυρία του Κουβανού ποιητή Ρεϊνάλντο Αρένας (16 Ιουλίου 1943 – 7 Δεκεμβρίου 1990) για τα όσα πραγματικά ανήκεστα υπέστη από το καθεστώς Κάστρο. Η τελευταία φορά στη ζωή μου που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ πριν τελειώσω αυτό που διάβαζα. Τίποτε δε με έκανε περισσότερο φιλελεύθερο απ’ αυτό το κείμενο, καμία θεωρία ή σκέψη ή βίωμα. Έκτοτε λογαριάζω τουλάχιστον ισοδύναμα τα εθνικοσοσιαλιστής και κομμουνιστής, δίχως κανένα – μα κανένα ελαφρυντικό για το δεύτερο…»

Το βιβλίο λοιπόν ενός αντιφρονούντα τον έκανε να λογαριάζει ισοδύναμα τα εθνικοσοσιαλιστής και κομμουνιστής, να χαρακτηρίζει (δικαίωμα του) δικτάτορα τον Κάστρο, υποθέτω χωρίς να έχει καμία άλλη εμπειρία από τα πεπραγμένα του καθεστώτος στην Κούβα!

batistaΥποθέτω ότι δεν ένοιωσε την ίδια απέχθεια ούτε έριξε το ίδιο ανάθεμα στον Μπατίστα, με 20.000 δολοφονημένους Κουβανούς πολίτες στα κατορθώματά του, με βασανισμούς και εκτελέσεις σαν καθημερινό δεδομένο, με ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της Κούβα (Ο John F. Kennedy έλεγε ότι, «το 1959 οι αμερικανικές επιχειρήσεις κατείχαν στην Κούβα: το 40% της καλλιεργήσιμης γης ζαχαρότευτλων, το 100% των ράντσων βοοειδών, το 90% των ορυχείων, το 100% των εταιρειών πετρελαιοειδών και πουλούσαν τα 2/3 των εισαγόμενων προϊόντων που έφταναν στη χώρα»… Και βεβαίως τη μετατροπή της Κούβας στο μπουρδέλο της Αμερικής !

Θα μου πείτε ιστορίες! Αλλά πόσο τυφλός μπορεί να είναι κάποιος όταν μπαίνει στη διαδικασία τέτοιων συγκρίσεων;

Πόσο ανόητο μπορεί να είναι το να συγκρίνεις με τα δικά σου δεδομένα τα πεπραγμένα μιας κυβέρνησης που πήρε με τα όπλα την εξουσία ( με το λαό μαζί της), που βρέθηκε στο μάτι των ΗΠΑ, που εξαιρέθηκε από τη μοίρα των περισσοτέρων χωρών της Λατινικής Αμερικής που βρέθηκαν με φυτεμένους δικτάτορες, με αντεπαναστάσεις, με πολλά χρόνια καταπιεστικών και δολοφονικών καθεστώτων, καθαρών δημιουργημάτων της CIA;

Τι να θυμίσω; Το πραξικόπημα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 κατά του Αλιέντε στην Αργεντινή (Επιχείρηση “Κόνδωρ”) και τη συνέχεια τον Πινοσέτ; Ελ Σαλβαδόρ; Γουατεμάλα;  Βολιβία με τη στυγνή δικτατορία του Ούγο Μπάνσερ; Αϊτή; Παραγουάη ; Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Αυτά τα καθεστώτα, όλα δημιουργήματα των ΗΠΑ, του προτύπου της «δημοκρατικής χώρας» για τους φιλελεύθερους που σήμερα βιάζονται να χαρακτηρίσουν δικτάτορα τον Κάστρο, είναι μια πραγματικότητα που όμως την ξεπερνούν σφυρίζοντας. Μένουν όμως και  καθορίζουν τη στάση του από ένα βιβλίο…

Ούτε προβληματίστηκε ποτέ του για τη χρηματοδότηση των Κόντρας ( των αντεπαναστατών στη Νικαράγουα) από τα χρήματα της διακίνησης των ναρκωτικών στις ΗΠΑ, με τις ευλογίες και τη συνεργασία της CIA ( κάτι που παραδέχτηκε η κυβέρνηση των ΗΠΑ μετά από χρόνια)!

Το να γεμίζεις δηλαδή τις φτωχογειτονιές των πόλεων της Αμερικής με ναρκωτικά για να χρηματοδοτήσεις αντεπανάσταση είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας, έτσι;

f07Δεν πρόκειται να δικαιολογήσω αυτά που και οι ίδιοι οι Κουβανοί δεν δέχτηκαν ποτέ τους. Ούτε όμως να κρίνω με τρύπια επιχειρήματα την ιδιαιτερότητα της Κούβας , που σήμερα την χαρακτηρίζουν οι απόγονοι του Φρήντμαν σαν το Ελ Ντοράντο της Καραϊβικής.

Γιατί τη φτώχεια και την πορνεία θα τη συναντήσεις υποκριτή «φιλελεύθερε» και στις λεγόμενες «δημοκρατικές χώρες».

Την απόγνωση θα τη συναντήσεις παντού.

Την νομενκλατούρα που θα περνά καλύτερα από τους πολλούς θα τη βρεις επίσης παντού. Την αδικία και την ανισότητα τη βλέπεις δίπλα σου.

Τις ελεύθερες εκλογές ναι να τις συζητήσω.

Αλλά βρε αδελφέ και στην Τουρκία και στις Φιλιππίνες ελεύθερες εκλογές κάνουν! Και κερδίζει η δημοκρατία έτσι;

Και εδώ ξεχνάς τόσο εύκολα ότι σου φύτεψαν Πρωθυπουργό που ούτε καν ψήφισες;

Για να το κλείνουμε:

Όποιος δεν είχε την τύχη να βρεθεί στην Κούβα δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει για τους κατοίκους της ο Κάστρο. Μπορεί να διαφωνούν με το σύστημα, μπορεί να θέλουν πράγματα που δεν έχουν. Για τον Κάστρο, επειδή ξεκίνησε από το λαό, γιατί ανέβηκε μαζί με το λαό και γιατί δούλεψε για το λαό του, υπάρχει και υπήρχε μόνο λατρεία και σεβασμός.

Είχα την τύχη να βρεθώ δύο φορές εκεί. Μία το 1987 σαν φοιτητής και μία το 2006 σαν τουρίστας . Είδα τις μεγάλες διαφορές που προέκυψαν μετά το εμπάργκο και την πτώση του Ανατολικού μπλοκ. Όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στην ίδια την κοινωνία.

Όταν την τελευταία φορά, ρώτησα την όμορφη κουβανή, που οδηγούσε την άμαξα στη βόλτα στη Malecon (στην παραλιακή λεωφόρο της), ποια είναι η γνώμη της για την κατάσταση στη χώρα είπε: « Το σύστημα δεν μ’ αρέσει. Πρέπει να γίνουν και άλλες αλλαγές. Αλλά έχουμε εμπιστοσύνη και αγαπάμε τον Φιντέλ. Ξέρουμε ότι δουλεύει για εμάς. Και ξέρουμε ότι θα κάνει το καλύτερο» Τόσο απλά! Γιατί πριν και πάνω απ’ όλα, ο Φιντέλ ήταν «κουβανιστής». Η Κούβα υπήρξε πάντοτε το επίκεντρο στην ψυχή και την καρδιά του!

Και τέλος να μην ξεχνάμε:

Επανάσταση είχαμε εκεί. Όχι κυβέρνηση χαρτογιακάδων, ούτε ομαλές καταστάσεις. Επανάσταση και μια κυβέρνηση που αντέχει από το 1959. Με αποκλεισμούς, εισβολές  και εμπάργκο. Με φτώχεια και διακοπές στο ρεύμα.  Με ποδήλατα της κακιάς ώρας και όχι Porsche, αλλά και με παιδεία και σύστημα υγείας που ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα δεν θα τα δούμε, με μαυροφάσουλα και ρύζι και όχι με φιλετάκια ελάχιστα ψημένα. Με εξαγωγή γιατρών σε ολόκληρο τον κόσμο.

Και πάνω απ’ όλα με ανθρώπους που χαμογελάνε, που χορεύουν, που θέλουν να διασκεδάζουν τη ζωή τους. Τόσο χάλια τους έκανε η «δικτατορία» του Κάστρο!

Ο θάνατος του σηματοδοτεί σίγουρα το τέλος μιας εποχής. Η παράδοση της εξουσίας από τον Ραούλ Κάστρο το 2018 κάνει ένα βήμα παραπέρα. Όσοι σκέφτονται ότι θα υπάρξουν τεράστιες αλλαγές θα απογοητευτούν.

Εδώ θα είμαστε για να τα ξαναπούμε…

Έτσι κι αλλιώς, η συνολική πορεία του Φιντέλ Κάστρο δεν θα κριθεί από ένα κείμενο, ούτε από τις ζητωκραυγές των συμπαθούντων, τα αναθέματα όσων βλέπουν την ιστορία μόνο μέσα από τα μυωπικά γυαλιά του νεοφιλελευθερισμού, την προπαγάνδα των μεν ή των δε. Τον Κομαντάντε θα τον κρίνουν πρώτα οι ίδιοι οι Κουβανοί και μετά, στο συνολικό περίγραμμα, η ιστορία. Αυτή είναι η μοίρα των μεγάλων, των ξεχωριστών, εκείνων που γράφουν οι ίδιοι την ιστορία.

Hasta la victoria siempre Comandante…

Υ.Γ

Για την ιστορία: Ο Ρεινάλντο Αρένας ήταν Κουβανός συγγραφές, που συνελήφθη το 1973 λόγω της ομοφυλίας του και φυλακίστηκε για δύο χρόνια, στην κορύφωση της ομοφοβικής τρέλας στην Κούβα. Το Μάιο του 1980 ο Κάστρο επιτρέπει σε όσους έχουν καταδικαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα. 250.000 Κουβανοί εκπατρίζονται. Μαζί τους και ο Αρένας. Εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη.Το Αμερικάνικο όνειρο γίνεται εφιάλτης του. Το 1990 μόνος και άρρωστος αυτοκτονεί. «Δίνω τέλος στη ζωή μου γιατί δεν μπορώ να εξακολουθήσω να εργάζομαι» γράφει.

Ο Κάστρο έχει πολλές φορές παραδεχτεί το λάθος του σε ότι αφορά τις προκαταλήψεις της εποχής και για το λόγο αυτό από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, η Κούβα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες του κόσμου που δεν υπάρχουν φυλετικές, σεξιστικές και θρησκευτικές διακρίσεις. Για τους δύσπιστους από τη Wikipedia :

In his autobiography My Life, Fidel Castro criticized the machismo culture of Cuba and urged for the acceptance of homosexuality. He made several speeches to the public regarding discrimination against homosexuals.

In a 2010 interview with Mexican newspaper La Jornada, Castro called the persecution of homosexuals while he was in power «a great injustice, great injustice!» Taking responsibility for the persecution, he said, «If anyone is responsible, it’s me…. We had so many and such terrible problems, problems of life or death. In those moments, I was not able to deal with that matter [of homosexuals]. I found myself immersed, principally, in the Crisis of October, in the war, in policy questions.» Castro personally said that the negative treatment of gays in Cuba arose out of the country’s pre-revolutionary attitudes toward homosexuality.

O Julian Schnabel γύρισε σε ταινία το βιβλίο του Αρένας Before Night Falls (2000)

Να τους χαιρόμαστε!

Ο αρχιεπίσκοπος επιβεβαίωσε στην τηλεοπτική του συνέντευξη στο ΣΚΑΙ, το συμβάν με τον Καμμένο.

Ο Καμμένος , με δάκρυα στα μάτια (κλαψ, κλαψ, κλαψ) του είπε ότι αν του το ζητήσει (ο αρχιεπίσκοπος),  θα ρίξει την Κυβέρνηση, της οποίας είναι Υπουργός, με αφορμή την υπόθεση των θρησκευτικών και τις εξαγγελίες Φίλη.

Δηλαδή ο ένας Υπουργός της Κυβέρνησης επειδή διαφώνησε με την επιλογή ενός άλλου Υπουργού, δηλώνει στον αρχιεπίσκοπο ότι είναι έτοιμος να γκρεμίσει την κυβέρνηση.

Ο επικεφαλής δε της Κυβέρνησης μας (βοηθάτε χριστιανοί), παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και δε νοιώθει την ανάγκη ούτε να «μαλώσει» τον διατεθειμένο να τον «γκρεμίσει», ούτε να ζητήσει τουλάχιστον εξηγήσεις, γιατί αντιλαμβάνεται ότι είναι αδύναμος και προφανώς ανίκανος!

Το σκηνικό είναι σκηνικό απόλυτης τρέλας και χαρακτηριστικό της ποιότητας των κυβερνόντων!

Το περίεργο δεν είναι ότι και ο Φίλης και ο Καμμένος παραμένουν Υπουργοί, το περίεργο δεν είναι ότι ο Τσίπρας αδιαφορεί για κάποιον που ετοιμάζεται να τον ρίξει από την προεδρία της κυβέρνησης αν του το ζητήσει τρίτος (ακόμη και αν αυτός είναι ο Αρχιεπίσκοπος), το περίεργο είναι ότι αυτό το συνονθύλευμα εξακολουθεί να βαυκαλίζεται με τα περί «πρώτης φοράς Αριστερά» και τα σχετικά!

Την ίδια πάντως στιγμή που στα «στιβαρά χέρια» του Τσίπρα και του Καμμένου έχει αφεθεί η πορεία της χώρας, οι επικουρικές συντάξεις εξαφανίζονται, οι φόροι αυξάνονται, η φτώχεια μεγαλώνει, το επόμενο μνημόνιο προετοιμάζεται, η ανασφάλεια εκτινάσσεται σε δυσθεώρητα ύψη!

Αλλά μην ανησυχείτε! Τουλάχιστον με τα θρησκευτικά τα βολέψαμε…

ΥΓ: Το πώς μπορεί να πέσει μια κυβέρνηση είναι μια άλλη συζήτηση…

Όταν ο λαϊκισμός συναντά την αθλιότητα…

Στην πολιτική πολλές φορές η διαχείριση μιας άσχημης εξέλιξης αποκτά σημαντικότερη αξία από το ίδιο το γεγονός. Το έχουμε ζήσει πολλές φορές και σε διαφορετικές πολιτικές περιόδους.

Ο πρώτος τρόπος αντίδρασης είναι το άλμα στο κενό, η εξωτερίκευση του εκνευρισμού, της  απογοήτευσης αλλά και του πανικού. Είναι το χτύπημα στον τοίχο του κεφαλιού θεωρώντας ότι κάπως έτσι θα τον γκρεμίσεις, αν και το αποτέλεσμα συνήθως είναι ο αυτοτραυματισμός.

Ο δεύτερος τρόπος – σύνηθες φαινόμενο – η καταγγελία των πάντων, που συνωμότησαν εναντίον σου, δημιουργώντας ή προσπαθώντας να δημιουργήσεις την εικόνα του αδικημένου πλην τιμίου, που προσπάθησε αλλά δεν τον άφησαν οι κακοί, του συνεπή που προσπάθησε αλλά τα εμπόδια που του βάλανε ήταν αξεπέραστα, του καλού παιδιού που πάλεψε με τους «άλλους» αλλά δεν τα κατάφερε. Η συνωμοσιολογία άλλωστε καλά κρατεί σε αυτόν τον τόπο.

Ο τρίτος τρόπος να σιωπήσεις, προσπαθώντας να σκεφτείς, να οργανώσεις τις σκέψεις και τις κινήσεις στο μυαλό σου, να μετρήσεις τις κινήσεις των άλλων και να τοποθετηθείς ουσιαστικά σε άλλο χρόνο, αποφεύγοντας αντιδράσεις εν θερμώ.

Και ο τελευταίος είναι αυτός που είδαμε και ακούσαμε χθες το βράδυ από το στόμα της κυβερνητικής εκπροσώπου. Ένα μίγμα  αθλιότητας και φτηνού λαϊκισμού, απειλών και αμφισβήτησης βασικών θεσμών της ίδιας της δημοκρατίας, εξωτερίκευσης κάθε αδυναμίας, που μια ευρισκόμενη σε δύσκολη θέση κυβέρνηση, έχει.

Η κ. Γεροβασίλη, εκπροσωπώντας την Κυβέρνηση με τον πλέον επίσημο τρόπο, κατέδειξε την σκοτεινή πλευρά των διαχειριστών της εξουσίας και ανέδειξε όλα τα χαρακτηριστικά μιας κυβέρνησης σε κρίση. Κρίση στρατηγικής, κρίση πολιτικής κατεύθυνσης, κρίση αντιστοίχησης με την κοινωνία, κρίση ηθικής.

Το ΣτΕ αναδείχθηκε σε εχθρός της κοινωνίας και υπεύθυνο που δεν θα υπάρξουν προσλήψεις νοσηλευτών και παιδιών που δεν θα υποδεχτούν οι παιδικοί σταθμοί, αλλά και υπεύθυνο για τα μνημόνια και το PSI! Ξεχνώντας ηθελημένα ότι οι κυβερνώντες έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στο πιο σκληρό μνημόνιο της χώρας και ότι οι δικές τους αυταπάτες οδήγησαν στην ανατροπή των όσων είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Αν ο λαϊκισμός μπορούσε να οριστεί διαφορετικά, το συγκεκριμένο απόσπασμα των δηλώσεων Γεροβασίλη θα μπορούσε άνετα να το καλύψει.

Είναι σαφές ότι αν η απόφαση του ΣτΕ ήταν διαφορετική, αυτά δεν θα αναφέρονταν ποτέ στη δήλωσή της. Τότε απλά το ΣτΕ θα είχε «αφουγκραστεί τον παλμό της κοινωνίας».

Οι πλούσιοι επιχειρηματίες που θα πάρουν πίσω τα χρήματα που έδωσαν έρχονται σε αντιπαράθεση με τους «φτωχούς» της χώρας, λες και τώρα ανακαλύψαμε το φεγγάρι και τις δεδομένες αντιθέσεις μιας κοινωνίας σε κατάσταση φτωχοποίησης.

Η,  χωρίς υπεκφυγές, προσπάθεια δημιουργίας αντιλήψεων κοινωνικού αυτοματισμού, πέρα από ένδειξη του μεγέθους της επικινδυνότητας των κυβερνόντων αποτελεί και το αποκορύφωμα της αθλιότητας αυτών που πριν από λίγο καιρό διαπραγματεύονταν με τους κακούς επιχειρηματίες σε μυστικές ή φανερές συναντήσεις, με «γάτες» και σκύλους και προσπαθούσαν να επηρεάσουν την κρίση δικαστών είτε με εξαγγελίες σχετικές με τους μισθούς τους είτε με διαπόμπευση όσων κρίνουν μη αρεστούς στο σύστημα εξουσίας.

Χθες το βράδυ ο λαϊκισμός συνάντησε την αθλιότητα, δημιουργώντας ένα μίγμα ιδιαίτερα επικίνδυνο, οδηγώντας σε υποχώρηση την ίδια τη δημοκρατία.

Χθες το βράδυ η ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που κυβερνά, συνάντησε την καρδιά και ταυτίστηκε με τα  πιστεύω του Καμμένου, δικαιολογώντας την κυβερνητική τους συνεργασία.

Χθες το βράδυ ο κυβερνητικός θίασος μετατράπηκε σε ένα αυταρχικό, βαθιά συντηρητικό και αποκρουστικό συνονθύλευμα, που σαν σύγχρονος Δον Κιχώτης παλεύει με τους ανεμόμυλους και όχι με τις δικές του αδυναμίες.

 

Της δικαιοσύνης ήλιε…

Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτός που αναλαμβάνει να ασκήσει εξουσία αποκτά μια ερωτική – λατρευτική σχέση μαζί της.

Πιθανότατα δεν θα είναι και η τελευταία.

Δεν θυμάμαι όμως να υπήρξε ποτέ στην πολιτική ιστορία της χώρας τέτοια αντίδραση στο φόβο της απώλειας της εξουσίας.

Αντίδραση που οδηγεί σε ακραίες επιλογές, απαράδεκτες στάσεις και τελικά σε πολλές και συνεχιζόμενες αντιδημοκρατικές εκτροπές.

Και αν στην αρχή υπήρχε πάντοτε η εύκολη δικαιολογία του «δεν ξέρουν τα παιδιά, νέοι είναι θα μάθουν» ή «δεν πειράζει αρκεί να κάνουν αυτά που υποσχέθηκαν», στη συνέχεια , νομίζω, πως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι ο «σχεδιασμός» της Κυβέρνησης και όσων τη στηρίζουν ξεκινά από το «πως θα παραμείνουμε περισσότερο στην εξουσία», συνεχίζει με το «πως θα απολαύσουμε περισσότερο τα καλά της» και καταλήγει στο «χρησιμοποιείστε όλα τα μέσα» για να επιτευχθεί ο στόχος.

Σε καμία χώρα του κόσμου, ακόμη και σε αυτές όπου η «δημοκρατία» είναι όραμα απλησίαστο, δεν θα γινόταν ανεκτό ο Πρωθυπουργός να συναντά την ηγεσία των Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας, λίγες μόλις ημέρες μετά την αναβολή συζήτησης ενός σημαντικού θέματος (διαγωνισμός τηλεοπτικών αδειών) και τις καταγγελίες περί αρνησιδικίας και να υπόσχεται – αν είναι δυνατόν- ότι δεν θα μειωθούν οι μισθοί τους αλλά ίσως και να υπάρξουν αυξήσεις σε αυτούς!

Στη υπέροχη όμως χώρα μας, όπου ανθεί η κυβερνητική ουτοπία μιας υποτιθέμενης Αριστεράς, αυτό και γίνεται και αποκτά δημοσιότητα και προκαλεί την κοινή λογική, σε βαθμό που ο πρόεδρος του Σ.τ.Ε. να γίνεται αποδέκτης αντιδράσεων από τον κόσμο, όταν μετά τον καφέ στο Μαξίμου αποφασίζει να δοκιμάσει τη γεύση του καφέ στο …Κολωνάκι!

Ο δρόμος βέβαια έχει τη δική του ιστορία:

Δημοπρασία για τις τηλεοπτικές άδειες – προσφυγές στο Σ.τ.Ε. – η απαράδεκτη δήλωση ενός Πρωθυπουργού «δεν είναι δυνατόν να βγάλει αντισυνταγματική την διαδικασία, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα…» – η αναβολή της συνεδρίασης επ’ αόριστον της συνεδρίασης της Ολομέλειας του Σ.τ.Ε. , με απόφαση του Προέδρου του «…λόγω του κλίματος που έχει δημιουργηθεί…» – οι καταγγελίες των πάντων για την εξέλιξη αυτή – και η συζήτηση για μισθολογικά κι άλλα θέματα στο Μαξίμου, που τελειώνει με τη δήλωση και πάλι του Προέδρου του Σ.τ.Ε. αμέσως μετά, διδακτικότατη δε λέω, που καταλήγει στο βαρύγδουπο και πολλά υποσχόμενο στην εξουσία «οι δικαστές πρέπει να λαμβάνουν τις αποφάσεις τους, βάσει του παλμού της ελληνικής κοινωνίας…».

Σαν τις αποφάσεις που οι ίδιοι οι δικαστικοί πήρανε – βάσει του παλμού της κοινωνίας – για αναδρομικά εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, στους εαυτούς τους όταν η υπόλοιπη κοινωνία υποφέρει και βλέπει μισθούς και συντάξεις να εξαερώνονται.

Πολλοί μίλησαν για προσπάθεια «εξαγοράς» ή και «συναλλαγής».

Άλλοι χρησιμοποίησαν πιο βαριές εκφράσεις.

Η ανακοίνωση της Προέδρου και της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου και του Προέδρου του Σ.τ.Ε. είναι ενδεικτική:

«Πρώτιστο καθήκον των επικεφαλής των Ανωτάτων Δικαστηρίων είναι η διαφύλαξη του κύρους και της ανεξαρτησίας των Δικαστικών Λειτουργών, συνάρτηση της οποίας, ως θεσμικό και όχι ως οικονομικό ζήτημα, αποτελεί και το ύψος του μισθολογίου τους, ώστε να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωσή τους, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα (άρθρ. 88)…»

Ξεχνώντας μόνο ότι δεν είναι συνδικαλιστικό όργανο, αλλά αντίθετα εκφράζουν το θεσμό της Δικαιοσύνης που οφείλει να είναι ανεξάρτητη, αχειραγώγητη και κυρίως να μπορεί να αντιληφθεί τις αντιδράσεις της κοινωνίας που παρακολουθεί τουλάχιστον αγανακτισμένη τα όσα συμβαίνουν.

Και για όσους ακόμα μιλούν για «υπερβολές» ας αναρωτηθούν γιατί ο αγωνιούντας Πρωθυπουργός δεν έχει απαντήσει ακόμη στο αίτημα της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για συνάντηση, που εκφράζει θεσμικά και συλλογικά το δικαστικό σώμα.

Η αντιμετώπιση της Δικαιοσύνης με το συγκεκριμένο τρόπο αλλά και η ανταπόκριση κάποιων δικαστικών λειτουργών στα κελεύσματα της εξουσίας, είναι χαρακτηριστικά καθεστωτικών λογικών. Δεν έχουν σχέση με το «νέο» που οι μεν υποσχέθηκαν και τον όρκο που οι δε οφείλουν να τιμούν.

Αν για τους Κυβερνώντες η «μπαχαλοποίηση» των θεσμών αποτελεί επιλογή ( Βουλή επί Ζωής, διάλυση Ανεξάρτητων Αρχών, έλεγχος ΜΜΕ και ενημέρωσης, ευτελισμός κοινοβουλευτικής διαδικασίας και τώρα καθοδήγηση δικαιοσύνης), για τον κόσμο , για τους πολλούς και πραγματικά δοκιμαζόμενους, για την υπό διάλυση κοινωνία, για τον βαριά χειμαζόμενο λαό, είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση των τελευταίων χρόνων.

Αν θεωρούσατε ότι τα είδατε όλα, ότι είδατε τον πάτο, πάρτε το απόφαση πως η με κάθε τρόπο διατήρηση του εναγκαλισμού με την εξουσία θα οδηγήσει και σε άλλες «εκτροπές».

Γιατί η κατηφόρα δεν έχει σταματημό. Η κατρακύλα δεν έχει τέλος!

 

 

Όταν οι ΔΕΚΟ άλλαξαν χέρια…

Όταν διαπιστώνεις στην πράξη ότι οι εμβληματικότερες δημόσιες επιχειρήσεις της χώρας αλλάζουν χέρι και παύουν να ανήκουν στο δημόσιο, είναι λογικό να αγανακτείς.

Πολύ περισσότερο όταν γίνεται καθαρό πως εκείνη τη νύχτα της 13ης Ιουλίου του 2015, η σημερινή κυβέρνηση πέταξε όχι απλά λευκή πετσέτα αλλά στήθηκε κυριολεκτικά στα «τέσσερα», πληρώνοντας τους πειραματισμούς Βαρουφάκη, τις αυταπάτες του Τσίπρα και τις μεγαλοστομίες του γίγαντα Καμμένου.

Ήταν εκείνη η νύχτα της μεγάλης συνθηκολόγησης που μια ολόκληρη χώρα μπήκε υπό την πλήρη έλεγχο των δανειστών όχι για κάποια χρόνια αλλά για 99 ολόκληρα χρόνια, όσα δηλαδή θα είναι η διάρκεια ζωής του υπερταμείου.

Αφού απέτυχαν παταγωδώς και οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, οι μάγοι τω ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έβαλαν ενέχυρο το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, προκειμένου να πάρουν το νέο δάνειο των 86 δις και να υπογράψουν μετά βαΐων και λαμπάδων το πιο σκληρό μνημόνιο!

ΟΑΣΑ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΟΑΚΑ και τώρα ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ ( η διαχείριση του νερού δηλαδή), οι κτιριακές υποδομές, η Αττικό Μετρό, η ΕΛΒΟ και η ΔΕΗ και πιθανότητα αύριο ότι άλλο έχει απομείνει.  Μαζί με τα ονόματα των ΔΕΚΟ και περισσότεροι από 38.000 εργαζόμενοι σε αυτές αλλάζουν στην ουσία εργοδότη, καθώς θα ανήκουν πλέον στην ανώνυμη εταιρεία με την ονομασία «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας».

Θα μπορούσαμε να την πούμε και πιο απλά: Εταιρεία ξεπουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας. Και δεν θα είχαμε άδικο.

Ούτε οι πιο σκληροί νεοφιλελεύθεροι δεν θα είχαν αποδεχτεί την πλήρη καταστροφή και εξαφάνιση κάθε δημόσιας παραγωγικής επένδυσης στις υποδομές κοινής ωφέλειας!

Το κάνανε αυτοί που υποτίθεται πρέσβευαν κάτι το διαφορετικό! Ήταν αυτοί που διαλαλούσαν τις «κόκκινες γραμμές», τη διαφορετικότητα τους από τους άλλους, τους προδότες και τους Τσολάκογλου, την προστασία του κοινωνικού πυρήνα από τις διαθέσεις των δανειστών!

Και το έκαναν έχοντας χαλαρή τη συνείδηση τους και μεγάλη προτεραιότητα να μπορέσουν να διαχειριστούν την εξουσία, όσο περισσότερο μπορούν…

Δε δίστασαν να πούνε συνειδητά ψέματα:  Η κυβέρνηση τότε υποστήριξε ότι είχε κερδίσει μέσω της διαπραγμάτευσης τα εξής: τη χρησιμοποίηση σημαντικού μέρους των εσόδων για την ανάπτυξη της οικονομίας (αντί για τη μέχρι τότε δέσμευση ότι κάθε ευρώ θα πήγαινε στην αποπληρωμή του χρέους) και τον έλεγχο του νέου Ταμείου από την Ελλάδα, μιλώντας μάλιστα πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου για μόνο 9 (!) ιδιωτικοποιήσεις.

Σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν οι 153 αυτοεξεφτελισμένοι βουλευτές της συμπολίτευσης:

Τη διοίκηση του Υπερταμείου  αναλαμβάνει ένα Διοικητικό Συμβούλιο, με μέλη επιλεγμένα από την ελληνική κυβέρνηση. Τον έλεγχο όμως θα τον έχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου θα ορίζονται με τη σύμφωνη γνώμη των πιστωτών

Σε αυτό θα μεταφερθούν για πώληση: α)τα 27 περιουσιακά στοιχεία του ΤΑΙΠΕΔ β) όλα τα assets της ΕΤΑΔ και γ) κάποιες ΔΕΚΟ. Από το κείμενο προκύπτει ότι υπήρξε διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και Κομισιόν για το ποιος θα είναι ο αρμόδιος να επιλέξει τις ΔΕΚΟ προς ιδιωτικοποίηση και από ότι φαίνεται δεν είναι η Κυβέρνηση.

Το Υπερταμείο είναι  απόλυτα ανεξάρτητο από το ελληνικό κράτος

Οι οικονομικοί στόχοι του παραμένουν οι ίδιοι με τη συμφωνία του Ιουλίου: έσοδα 1,4 δις, 3,7 δις. και 1,3 δις. Ευρώ για το 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα

Τελευταίο και σημαντικότερο:  Η ρήτρα ότι μέρος των εσόδων θα πηγαίνει για την ανάπτυξη δεν υπάρχει πλέον. Το μόνο που αναφέρεται στο κείμενο είναι ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις θα πηγαίνουν για την αποπληρωμή του δανείου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).

Οι αποφάσεις του υπερταμείου  λαμβάνονται από νεοφιλελεύθερα στελέχη με παντελή άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας που θα «φυτευτούν» από το εξωτερικό. Και έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών θέσπισαν επίσης το ακαταδίωκτο για τους διοικούντες του ίδιου ταμείου! Απίστευτα πράγματα δηλαδή! Πραγματικά απίστευτα!

Το τι μπορεί να σημαίνει η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας από το Υπερταμείο νομίζω εύκολα το αντιλαμβάνεται κανείς…

Οι δανειστές θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους ( μηδενική η αξιοπιστία των κυβερνόντων μετά τα καραγκιοζιλίκια Βαρουφάκη), προφανώς ανάπτυξη δε θα υπάρξει για να αποδώσει η ελληνική οικονομία αυτά που πρέπει οπότε ο σίγουρος τρόπος είναι να δεσμεύσουν για τα επόμενα χρόνια τη χώρα – χειροπόδαρα – και να ξεζουμίσουν τη δημόσια περιουσία προκειμένου να εισπράξουν τα 50 δις που θέλουν! Πως; Είτε με την πώλησή της, είτε με την «αναδιάρθρωσή και τον εξορθολογισμό» των δραστηριοτήτων των ΔΕΚΟ που μεταφέρθηκαν σε αυτό. Και αν ρωτήσει κανείς τι σημαίνει αυτό: περικοπές περιττών λειτουργιών, αυξήσεις τιμολογίων, συρρίκνωση προσωπικού κλπ!

Λογικά οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ αντιδρούν όπως θα έπρεπε να αντιδράσει το σύνολο του ελληνικού λαού. Πολύ δε περισσότερο όταν ο μεν Σκουρλέτης λέει πως «Η μεταφορά των ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο δεν συνεπάγεται την ιδιωτικοποίησή τους» ο δε Τσακαλώτος παραδέχεται στη Βουλή  «ότι δεν αποκλείεται να γίνει στο μέλλον ιδιωτικοποίηση», συμπληρώνοντας το απίστευτο «Συμβιβασμός ήταν το ταμείο, μας δημιουργεί προβλήματα αλλά κάθε εμπόδιο για καλό. Θα μας βοηθήσει να αναδιαρθρώσουμε τις ΔΕΚΟ»!

Πώς να αλλάξει λοιπόν η πραγματικότητα; Και πώς να χαρακτηρίσει κάποιος όσους αποδέχτηκαν την πλήρη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της χώρας; Τι να πει και τι να κάνει που να αντιστοιχεί στο μέγεθος αυτής της αθλιότητας;

Όταν χαρίζεις γη και ύδωρ (κυριολεκτικά) στους δανειστές , το μόνο που σου απομένει είναι οι ατάκες τύπου Άννας Βαγενά – που αποφάσισε να αφήσει την πολιτική για να αφοσιωθεί πάλι στο θέατρο- που παραλλήλιζε τη λειτουργία του Υπερταμείου με τους τέσσερις αιώνες Τουρκοκρατίας. Εκφράζοντας παράλληλα την αμέριστη αισιοδοξία της ότι θα το αντέξουμε, όπως τότε! Τόσο καλά δηλαδή…

 

Το «κατόρθωμα» της κυβέρνησης!

Δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση για να καταγραφεί αυτό που είναι πλέον τόσο έντονο στην κοινωνία.

Δεν χρειάζονται μετρήσεις, σταθμίσεις δειγμάτων και αναγωγές για να καταλάβει κανείς ότι η φθορά αυτού του κυβερνητικού σχήματος είναι ραγδαία και συνεχώς εντεινόμενη.

Δεν φταίνε οι άλλοι για αυτό. Δεν υπάρχουν συνωμοσίες, παρά μόνο στα αρρωστημένα μυαλό των πιο θερμών εραστών της εξουσίας. Δεν υπάρχουν κακοί και μπαγαπόντηδες που τα βάζουν με μια Κυβέρνηση που θέλει να αλλάξει τα δεδομένα.

Υπάρχει μόνο μια αρρωστημένη πολιτική αντίληψη που απέτυχε σε όλα – κυριολεκτικά σε όλα – και που έρχεται η ώρα να κριθεί ακόμη και στη συνείδηση των πιο θερμών οπαδών της.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολιτική που οδηγεί σε αδιέξοδα. Αδιέξοδα πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά. Είναι μια πολιτική που συγκρούεται με τις θέσεις του ίδιου του κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) με αποτέλεσμα να εμφανίζεται ο δυισμός ανάμεσα σε προεκλογικές θέσεις και κυβερνητική πρακτική που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τη δυσπιστία και την αναξιοπιστία των κυβερνόντων.

Είναι μια πολιτική χωρίς καμία στόχευση, που απλά προσπαθεί να διαχειριστεί το ΤΩΡΑ, διαλύοντας ότι θετικό υπήρχε και αδιαφορώντας πλήρως για αυτό που δημιουργεί ,όχι στο μακρινό, αλλά στο πολύ κοντινό μέλλον.

Και η διαχείριση του ΤΩΡΑ μπορεί να είναι προϋπόθεση για να σχεδιάσει κανείς το αύριο, αλλά τα αποτελέσματα της οδηγούν στον αποκλεισμό του αύριο από τα όνειρα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων.

Τι χρειάζεται για  να δει κανείς την κατάσταση στην αγορά; Τι χρειάζεται για να δει κανείς τη διάλυση των επαγγελματιών και ειδικότερα των μικρών και μεσαίων που ασφυκτιούν σε ένα θανατηφόρο πλαίσιο υπερφορολόγησης (που αγγίζει τον παραλογισμό) και μηδενικής υποστήριξης από τράπεζες και κράτος.

Τι παραπάνω πρέπει να δουν για να κατανοήσουν ότι η φτώχεια απλώνεται, η ανεργία μεγαλώνει ( με μοναδική εξαίρεση ίσως τα κομματικά στελέχη που βαφτίζονται ειδικοί, πρόεδροι και σύμβουλοι), η υποανάπτυξη αποκτά ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς και η υποταγή στις απαιτήσεις των ξένων μετατρέπει το δημόσιο πλούτο σε είδος προς πώληση σε εξευτελιστικές τιμές;

Αν ειλικρινά αναζητήσεις έστω και ένα αποτέλεσμα σε αυτό το διάστημα της πειραματικής εξόντωσης της κοινωνίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το μόνο που μπορείς να ανακαλύψεις είναι ο παραλογισμός, η προχειρότητα και η αναποτελεσματικότητα σε ότι και αν επιχειρούν!

Ακόμη ακόμη και σε αυτή την πολυδιαφημιζόμενη αδειοδότηση των τηλεοπτικών καναλιών – που έπρεπε εδώ και καιρό να γίνει – είναι εμφανής η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας κάστας μεγαλοκαναλαρχών, που θα ρυθμίζουν την ενημέρωση κατά το δοκούν και που θα αποτελούν το ανάχωμα στην κοινωνική κριτική. Για αυτό η βιασύνη , για αυτό ο Καλογρίτσας , για αυτό η δανειοδότηση του από την Attica bank, για αυτό οι ηθικές ενστάσεις για τις κουμπαριές του με Υπουργούς της κυβέρνησης ξεπεράστηκαν με σφυρίγματα στον αέρα από τους εξουσιολάγνους Συριζαίους…

Η διαπλοκή όμως δεν χτυπιέται με τη δημιουργία νέας κάστας διαπλεκόμενων. Το ξέρουν. Όπως το ξέρουν ότι πλέον η ενημέρωση και η είδηση δεν είναι αποκλειστικότητα λίγων καναλιών και λίγων ραδιοφώνων και ακόμη πιο λίγων εφημερίδων. Αλλάξανε τα δεδομένα αλλά αυτοί … αγρόν ηγόραζαν…

Το μέγεθος της αποτυχίας των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καταγράφεται στην δημοσκοπική κυριαρχία του Μητσοτάκη του νεώτερου! Γιατί μόνο η απόλυτη αποτυχία της κυβέρνησης της μεγάλης αυταπάτης και της τεράστιας απάτης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυτό το δρόμο.

Είναι πραγματικά μεγάλο κατόρθωμα και είναι ίσως το μοναδικό επίτευγμα τους.

Είναι το πολιτικό αποτέλεσμα της εξαπάτησης του κόσμου, της συσσωρευμένης απελπισίας και του παραλογισμού σε κάθε έκφανση της κυβερνητικής πολιτικής, που μπορεί να «απέλυσε» τον Βαρουφάκη, αρνείται όμως να απεγκλωβιστεί από τις «ιδέες του».

Και αυτές δυστυχώς πληρώνει η χώρα και ο λαός…

 

 

Η εξουσία που φοβάται την κριτική είναι … τελειωμένη!

Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι και η τελευταία που η κριτική στην εξουσία – καλή ή κακή – αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο των εξουσιαστών.

Μέσα ενημέρωσης στοχοποιούνται ανάλογα με το αν ασκούν ή όχι κριτική στην κυβέρνηση, δημοσιογράφοι μπαίνουν στο στόχαστρο ανάλογα με το βαθμό ενόχλησης προς τους κυβερνώντες και η αλήθεια αποτελεί είδος προς διαπραγμάτευση.

Το πρόβλημα για την Κυβέρνηση δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου προς τον Τσίπρα, ούτε η ζωντανή κάλυψη της συνάντησης κορυφής στην Αθήνα.

Το πρόβλημα είναι ότι απέναντι σε μια παντελώς αλλοπρόσαλλη πολιτική που η ίδια ασκεί απαιτούνται αντιπερισπασμοί και διαφορετικοί προσανατολισμοί της κοινής γνώμης. Για να είμαι πιο ακριβής απαιτείται αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης και απασχόληση της όχι με τα τεκταινόμενα σε καθημερινή βάση αλλά με αυτά που μπορούν να αντιμετωπιστούν πιο εύκολα.

Η αλήθεια σήμερα είναι πολύ σκληρή για τους κυβερνώντες. Πιο σκληρή και από τα πιο άσχημα όνειρά τους. Μνημόνια, λιτότητα, φορολογική επιδρομή, υποανάπτυξη και απόλυτη διάσταση υποσχέσεων και πράξης συντρίβουν καθημερινά την εικόνα τους. Μια εικόνα πλασματική που είχε διαμορφωθεί σε αυταπάτες, συνειδητά ψέματα και εξαπάτηση ενός απογοητευμένου λαού.

Η υπόσχεση του διαφορετικού μετατρέπεται σε μονιμοποίηση της χειρότερης εκδοχής του παλιού.

Η αποτυχία δημιουργεί ανασφάλεια. Η ανασφάλεια εκνευρισμό. Ο εκνευρισμός οδηγεί σε παρεκτροπές, που αποδεικνύουν ,σε πολλές περιπτώσεις και έλλειψη ηθικής. Το ηθικό πλεονέκτημα συντρίβεται από την αναβίωση του παλαιοκομματισμού, της κομματοκρατίας, του αυταρχισμού και της ανικανότητας.

Τα προεκλογικά επιχειρήματα καταρρέουν, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια πραγματικότητα καθόλου ευχάριστη για τους κυβερνώντες και η πίεση που μεταφέρεται καθημερινά αναζητά διέξοδο.

Για να δημιουργηθεί η εικονική πραγματικότητα μιας άλλης κατάστασης από αυτή που βιώνουμε, απαιτείται πολλή δουλειά από ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης και διαθέσιμους για χειραγώγηση δημοσιογράφους. Οι υπόλοιποι μπορούν να χαρακτηριστούν πανεύκολα εχθροί ( εχθροί μιας πραγματικότητας) και να τιμωρηθούν είτε με κλείσιμο είτε με προσωπικές επιθέσεις, όταν οι απειλές και οι κουτσαβακισμοί δεν έχουν αποτέλεσμα.

Είναι η κλασσική αντίδραση κάθε καταρρέουσας εξουσίας.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση όσοι βρεθήκανε σε αυτή, στο όνομα της «Αριστεράς», οφείλουν να θυμούνται πως αυτές τις τακτικές  τις αντιμετώπισε η ίδια για πολλά χρόνια. Και τις κατήγγειλε. Και τις αντιπάλευε.

Δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου στον Πρωθυπουργό το πρόβλημα, που οδηγεί τον ίδιο σε μια απάντηση μνημείο αθλιότητας και τον περί πολλού Πολάκη σε προσωπική αήθη επίθεση σε μια  γυναίκα δημοσιογράφο!

Δεν είναι η κριτική που οδηγεί σε μήνυση κατά διευθυντή εφημερίδας της συμπρωτεύουσας τον πολύ… βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριανταφυλλίδη!

Δεν είναι η ανάγκη της σωστής  ενημέρωσης που οδηγεί την κυβερνητική εκπρόσωπο σε συστάσεις περί του τρόπου κάλυψης των γεγονότων.

Δεν είναι τα 264 εκ ευρώ που θα εισπράξει σε βάθος χρόνων το κράτος από τους καναλάρχες, που οδηγούν στην αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου στη χώρα.

Δεν είναι οι συστάσεις αρχικά, οι απειλές στη συνέχεια τοπικών εκπροσώπων της κυβέρνησης (!) προς ΜΜΕ και ιδιοκτήτες blog, προς συμμόρφωση.

Είναι η αναγκαιότητα επιβίωσης του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην εξουσία, που απαιτεί μηδενική κριτική, σιωπηλή αποδοχή των πάντων ακόμη και της προφανούς παραποίησης της πραγματικότητας.

Όσο θα αυξάνεται  η αίσθηση του πολιτικού τέλους τόσο θα γιγαντώνεται και ο αυταρχισμός που οδηγεί στη στοχοποίηση όσων δεν συμφωνούν με τα κλειστά στόματα.