Όταν οι ΔΕΚΟ άλλαξαν χέρια…

Όταν διαπιστώνεις στην πράξη ότι οι εμβληματικότερες δημόσιες επιχειρήσεις της χώρας αλλάζουν χέρι και παύουν να ανήκουν στο δημόσιο, είναι λογικό να αγανακτείς.

Πολύ περισσότερο όταν γίνεται καθαρό πως εκείνη τη νύχτα της 13ης Ιουλίου του 2015, η σημερινή κυβέρνηση πέταξε όχι απλά λευκή πετσέτα αλλά στήθηκε κυριολεκτικά στα «τέσσερα», πληρώνοντας τους πειραματισμούς Βαρουφάκη, τις αυταπάτες του Τσίπρα και τις μεγαλοστομίες του γίγαντα Καμμένου.

Ήταν εκείνη η νύχτα της μεγάλης συνθηκολόγησης που μια ολόκληρη χώρα μπήκε υπό την πλήρη έλεγχο των δανειστών όχι για κάποια χρόνια αλλά για 99 ολόκληρα χρόνια, όσα δηλαδή θα είναι η διάρκεια ζωής του υπερταμείου.

Αφού απέτυχαν παταγωδώς και οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, οι μάγοι τω ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έβαλαν ενέχυρο το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, προκειμένου να πάρουν το νέο δάνειο των 86 δις και να υπογράψουν μετά βαΐων και λαμπάδων το πιο σκληρό μνημόνιο!

ΟΑΣΑ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΟΑΚΑ και τώρα ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ ( η διαχείριση του νερού δηλαδή), οι κτιριακές υποδομές, η Αττικό Μετρό, η ΕΛΒΟ και η ΔΕΗ και πιθανότητα αύριο ότι άλλο έχει απομείνει.  Μαζί με τα ονόματα των ΔΕΚΟ και περισσότεροι από 38.000 εργαζόμενοι σε αυτές αλλάζουν στην ουσία εργοδότη, καθώς θα ανήκουν πλέον στην ανώνυμη εταιρεία με την ονομασία «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας».

Θα μπορούσαμε να την πούμε και πιο απλά: Εταιρεία ξεπουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας. Και δεν θα είχαμε άδικο.

Ούτε οι πιο σκληροί νεοφιλελεύθεροι δεν θα είχαν αποδεχτεί την πλήρη καταστροφή και εξαφάνιση κάθε δημόσιας παραγωγικής επένδυσης στις υποδομές κοινής ωφέλειας!

Το κάνανε αυτοί που υποτίθεται πρέσβευαν κάτι το διαφορετικό! Ήταν αυτοί που διαλαλούσαν τις «κόκκινες γραμμές», τη διαφορετικότητα τους από τους άλλους, τους προδότες και τους Τσολάκογλου, την προστασία του κοινωνικού πυρήνα από τις διαθέσεις των δανειστών!

Και το έκαναν έχοντας χαλαρή τη συνείδηση τους και μεγάλη προτεραιότητα να μπορέσουν να διαχειριστούν την εξουσία, όσο περισσότερο μπορούν…

Δε δίστασαν να πούνε συνειδητά ψέματα:  Η κυβέρνηση τότε υποστήριξε ότι είχε κερδίσει μέσω της διαπραγμάτευσης τα εξής: τη χρησιμοποίηση σημαντικού μέρους των εσόδων για την ανάπτυξη της οικονομίας (αντί για τη μέχρι τότε δέσμευση ότι κάθε ευρώ θα πήγαινε στην αποπληρωμή του χρέους) και τον έλεγχο του νέου Ταμείου από την Ελλάδα, μιλώντας μάλιστα πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου για μόνο 9 (!) ιδιωτικοποιήσεις.

Σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν οι 153 αυτοεξεφτελισμένοι βουλευτές της συμπολίτευσης:

Τη διοίκηση του Υπερταμείου  αναλαμβάνει ένα Διοικητικό Συμβούλιο, με μέλη επιλεγμένα από την ελληνική κυβέρνηση. Τον έλεγχο όμως θα τον έχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου θα ορίζονται με τη σύμφωνη γνώμη των πιστωτών

Σε αυτό θα μεταφερθούν για πώληση: α)τα 27 περιουσιακά στοιχεία του ΤΑΙΠΕΔ β) όλα τα assets της ΕΤΑΔ και γ) κάποιες ΔΕΚΟ. Από το κείμενο προκύπτει ότι υπήρξε διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και Κομισιόν για το ποιος θα είναι ο αρμόδιος να επιλέξει τις ΔΕΚΟ προς ιδιωτικοποίηση και από ότι φαίνεται δεν είναι η Κυβέρνηση.

Το Υπερταμείο είναι  απόλυτα ανεξάρτητο από το ελληνικό κράτος

Οι οικονομικοί στόχοι του παραμένουν οι ίδιοι με τη συμφωνία του Ιουλίου: έσοδα 1,4 δις, 3,7 δις. και 1,3 δις. Ευρώ για το 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα

Τελευταίο και σημαντικότερο:  Η ρήτρα ότι μέρος των εσόδων θα πηγαίνει για την ανάπτυξη δεν υπάρχει πλέον. Το μόνο που αναφέρεται στο κείμενο είναι ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις θα πηγαίνουν για την αποπληρωμή του δανείου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).

Οι αποφάσεις του υπερταμείου  λαμβάνονται από νεοφιλελεύθερα στελέχη με παντελή άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας που θα «φυτευτούν» από το εξωτερικό. Και έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών θέσπισαν επίσης το ακαταδίωκτο για τους διοικούντες του ίδιου ταμείου! Απίστευτα πράγματα δηλαδή! Πραγματικά απίστευτα!

Το τι μπορεί να σημαίνει η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας από το Υπερταμείο νομίζω εύκολα το αντιλαμβάνεται κανείς…

Οι δανειστές θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους ( μηδενική η αξιοπιστία των κυβερνόντων μετά τα καραγκιοζιλίκια Βαρουφάκη), προφανώς ανάπτυξη δε θα υπάρξει για να αποδώσει η ελληνική οικονομία αυτά που πρέπει οπότε ο σίγουρος τρόπος είναι να δεσμεύσουν για τα επόμενα χρόνια τη χώρα – χειροπόδαρα – και να ξεζουμίσουν τη δημόσια περιουσία προκειμένου να εισπράξουν τα 50 δις που θέλουν! Πως; Είτε με την πώλησή της, είτε με την «αναδιάρθρωσή και τον εξορθολογισμό» των δραστηριοτήτων των ΔΕΚΟ που μεταφέρθηκαν σε αυτό. Και αν ρωτήσει κανείς τι σημαίνει αυτό: περικοπές περιττών λειτουργιών, αυξήσεις τιμολογίων, συρρίκνωση προσωπικού κλπ!

Λογικά οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ αντιδρούν όπως θα έπρεπε να αντιδράσει το σύνολο του ελληνικού λαού. Πολύ δε περισσότερο όταν ο μεν Σκουρλέτης λέει πως «Η μεταφορά των ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο δεν συνεπάγεται την ιδιωτικοποίησή τους» ο δε Τσακαλώτος παραδέχεται στη Βουλή  «ότι δεν αποκλείεται να γίνει στο μέλλον ιδιωτικοποίηση», συμπληρώνοντας το απίστευτο «Συμβιβασμός ήταν το ταμείο, μας δημιουργεί προβλήματα αλλά κάθε εμπόδιο για καλό. Θα μας βοηθήσει να αναδιαρθρώσουμε τις ΔΕΚΟ»!

Πώς να αλλάξει λοιπόν η πραγματικότητα; Και πώς να χαρακτηρίσει κάποιος όσους αποδέχτηκαν την πλήρη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της χώρας; Τι να πει και τι να κάνει που να αντιστοιχεί στο μέγεθος αυτής της αθλιότητας;

Όταν χαρίζεις γη και ύδωρ (κυριολεκτικά) στους δανειστές , το μόνο που σου απομένει είναι οι ατάκες τύπου Άννας Βαγενά – που αποφάσισε να αφήσει την πολιτική για να αφοσιωθεί πάλι στο θέατρο- που παραλλήλιζε τη λειτουργία του Υπερταμείου με τους τέσσερις αιώνες Τουρκοκρατίας. Εκφράζοντας παράλληλα την αμέριστη αισιοδοξία της ότι θα το αντέξουμε, όπως τότε! Τόσο καλά δηλαδή…

 

Το «κατόρθωμα» της κυβέρνησης!

Δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση για να καταγραφεί αυτό που είναι πλέον τόσο έντονο στην κοινωνία.

Δεν χρειάζονται μετρήσεις, σταθμίσεις δειγμάτων και αναγωγές για να καταλάβει κανείς ότι η φθορά αυτού του κυβερνητικού σχήματος είναι ραγδαία και συνεχώς εντεινόμενη.

Δεν φταίνε οι άλλοι για αυτό. Δεν υπάρχουν συνωμοσίες, παρά μόνο στα αρρωστημένα μυαλό των πιο θερμών εραστών της εξουσίας. Δεν υπάρχουν κακοί και μπαγαπόντηδες που τα βάζουν με μια Κυβέρνηση που θέλει να αλλάξει τα δεδομένα.

Υπάρχει μόνο μια αρρωστημένη πολιτική αντίληψη που απέτυχε σε όλα – κυριολεκτικά σε όλα – και που έρχεται η ώρα να κριθεί ακόμη και στη συνείδηση των πιο θερμών οπαδών της.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολιτική που οδηγεί σε αδιέξοδα. Αδιέξοδα πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά. Είναι μια πολιτική που συγκρούεται με τις θέσεις του ίδιου του κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) με αποτέλεσμα να εμφανίζεται ο δυισμός ανάμεσα σε προεκλογικές θέσεις και κυβερνητική πρακτική που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τη δυσπιστία και την αναξιοπιστία των κυβερνόντων.

Είναι μια πολιτική χωρίς καμία στόχευση, που απλά προσπαθεί να διαχειριστεί το ΤΩΡΑ, διαλύοντας ότι θετικό υπήρχε και αδιαφορώντας πλήρως για αυτό που δημιουργεί ,όχι στο μακρινό, αλλά στο πολύ κοντινό μέλλον.

Και η διαχείριση του ΤΩΡΑ μπορεί να είναι προϋπόθεση για να σχεδιάσει κανείς το αύριο, αλλά τα αποτελέσματα της οδηγούν στον αποκλεισμό του αύριο από τα όνειρα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων.

Τι χρειάζεται για  να δει κανείς την κατάσταση στην αγορά; Τι χρειάζεται για να δει κανείς τη διάλυση των επαγγελματιών και ειδικότερα των μικρών και μεσαίων που ασφυκτιούν σε ένα θανατηφόρο πλαίσιο υπερφορολόγησης (που αγγίζει τον παραλογισμό) και μηδενικής υποστήριξης από τράπεζες και κράτος.

Τι παραπάνω πρέπει να δουν για να κατανοήσουν ότι η φτώχεια απλώνεται, η ανεργία μεγαλώνει ( με μοναδική εξαίρεση ίσως τα κομματικά στελέχη που βαφτίζονται ειδικοί, πρόεδροι και σύμβουλοι), η υποανάπτυξη αποκτά ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς και η υποταγή στις απαιτήσεις των ξένων μετατρέπει το δημόσιο πλούτο σε είδος προς πώληση σε εξευτελιστικές τιμές;

Αν ειλικρινά αναζητήσεις έστω και ένα αποτέλεσμα σε αυτό το διάστημα της πειραματικής εξόντωσης της κοινωνίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το μόνο που μπορείς να ανακαλύψεις είναι ο παραλογισμός, η προχειρότητα και η αναποτελεσματικότητα σε ότι και αν επιχειρούν!

Ακόμη ακόμη και σε αυτή την πολυδιαφημιζόμενη αδειοδότηση των τηλεοπτικών καναλιών – που έπρεπε εδώ και καιρό να γίνει – είναι εμφανής η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας κάστας μεγαλοκαναλαρχών, που θα ρυθμίζουν την ενημέρωση κατά το δοκούν και που θα αποτελούν το ανάχωμα στην κοινωνική κριτική. Για αυτό η βιασύνη , για αυτό ο Καλογρίτσας , για αυτό η δανειοδότηση του από την Attica bank, για αυτό οι ηθικές ενστάσεις για τις κουμπαριές του με Υπουργούς της κυβέρνησης ξεπεράστηκαν με σφυρίγματα στον αέρα από τους εξουσιολάγνους Συριζαίους…

Η διαπλοκή όμως δεν χτυπιέται με τη δημιουργία νέας κάστας διαπλεκόμενων. Το ξέρουν. Όπως το ξέρουν ότι πλέον η ενημέρωση και η είδηση δεν είναι αποκλειστικότητα λίγων καναλιών και λίγων ραδιοφώνων και ακόμη πιο λίγων εφημερίδων. Αλλάξανε τα δεδομένα αλλά αυτοί … αγρόν ηγόραζαν…

Το μέγεθος της αποτυχίας των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καταγράφεται στην δημοσκοπική κυριαρχία του Μητσοτάκη του νεώτερου! Γιατί μόνο η απόλυτη αποτυχία της κυβέρνησης της μεγάλης αυταπάτης και της τεράστιας απάτης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυτό το δρόμο.

Είναι πραγματικά μεγάλο κατόρθωμα και είναι ίσως το μοναδικό επίτευγμα τους.

Είναι το πολιτικό αποτέλεσμα της εξαπάτησης του κόσμου, της συσσωρευμένης απελπισίας και του παραλογισμού σε κάθε έκφανση της κυβερνητικής πολιτικής, που μπορεί να «απέλυσε» τον Βαρουφάκη, αρνείται όμως να απεγκλωβιστεί από τις «ιδέες του».

Και αυτές δυστυχώς πληρώνει η χώρα και ο λαός…

 

 

Η εξουσία που φοβάται την κριτική είναι … τελειωμένη!

Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι και η τελευταία που η κριτική στην εξουσία – καλή ή κακή – αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο των εξουσιαστών.

Μέσα ενημέρωσης στοχοποιούνται ανάλογα με το αν ασκούν ή όχι κριτική στην κυβέρνηση, δημοσιογράφοι μπαίνουν στο στόχαστρο ανάλογα με το βαθμό ενόχλησης προς τους κυβερνώντες και η αλήθεια αποτελεί είδος προς διαπραγμάτευση.

Το πρόβλημα για την Κυβέρνηση δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου προς τον Τσίπρα, ούτε η ζωντανή κάλυψη της συνάντησης κορυφής στην Αθήνα.

Το πρόβλημα είναι ότι απέναντι σε μια παντελώς αλλοπρόσαλλη πολιτική που η ίδια ασκεί απαιτούνται αντιπερισπασμοί και διαφορετικοί προσανατολισμοί της κοινής γνώμης. Για να είμαι πιο ακριβής απαιτείται αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης και απασχόληση της όχι με τα τεκταινόμενα σε καθημερινή βάση αλλά με αυτά που μπορούν να αντιμετωπιστούν πιο εύκολα.

Η αλήθεια σήμερα είναι πολύ σκληρή για τους κυβερνώντες. Πιο σκληρή και από τα πιο άσχημα όνειρά τους. Μνημόνια, λιτότητα, φορολογική επιδρομή, υποανάπτυξη και απόλυτη διάσταση υποσχέσεων και πράξης συντρίβουν καθημερινά την εικόνα τους. Μια εικόνα πλασματική που είχε διαμορφωθεί σε αυταπάτες, συνειδητά ψέματα και εξαπάτηση ενός απογοητευμένου λαού.

Η υπόσχεση του διαφορετικού μετατρέπεται σε μονιμοποίηση της χειρότερης εκδοχής του παλιού.

Η αποτυχία δημιουργεί ανασφάλεια. Η ανασφάλεια εκνευρισμό. Ο εκνευρισμός οδηγεί σε παρεκτροπές, που αποδεικνύουν ,σε πολλές περιπτώσεις και έλλειψη ηθικής. Το ηθικό πλεονέκτημα συντρίβεται από την αναβίωση του παλαιοκομματισμού, της κομματοκρατίας, του αυταρχισμού και της ανικανότητας.

Τα προεκλογικά επιχειρήματα καταρρέουν, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια πραγματικότητα καθόλου ευχάριστη για τους κυβερνώντες και η πίεση που μεταφέρεται καθημερινά αναζητά διέξοδο.

Για να δημιουργηθεί η εικονική πραγματικότητα μιας άλλης κατάστασης από αυτή που βιώνουμε, απαιτείται πολλή δουλειά από ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης και διαθέσιμους για χειραγώγηση δημοσιογράφους. Οι υπόλοιποι μπορούν να χαρακτηριστούν πανεύκολα εχθροί ( εχθροί μιας πραγματικότητας) και να τιμωρηθούν είτε με κλείσιμο είτε με προσωπικές επιθέσεις, όταν οι απειλές και οι κουτσαβακισμοί δεν έχουν αποτέλεσμα.

Είναι η κλασσική αντίδραση κάθε καταρρέουσας εξουσίας.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση όσοι βρεθήκανε σε αυτή, στο όνομα της «Αριστεράς», οφείλουν να θυμούνται πως αυτές τις τακτικές  τις αντιμετώπισε η ίδια για πολλά χρόνια. Και τις κατήγγειλε. Και τις αντιπάλευε.

Δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου στον Πρωθυπουργό το πρόβλημα, που οδηγεί τον ίδιο σε μια απάντηση μνημείο αθλιότητας και τον περί πολλού Πολάκη σε προσωπική αήθη επίθεση σε μια  γυναίκα δημοσιογράφο!

Δεν είναι η κριτική που οδηγεί σε μήνυση κατά διευθυντή εφημερίδας της συμπρωτεύουσας τον πολύ… βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριανταφυλλίδη!

Δεν είναι η ανάγκη της σωστής  ενημέρωσης που οδηγεί την κυβερνητική εκπρόσωπο σε συστάσεις περί του τρόπου κάλυψης των γεγονότων.

Δεν είναι τα 264 εκ ευρώ που θα εισπράξει σε βάθος χρόνων το κράτος από τους καναλάρχες, που οδηγούν στην αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου στη χώρα.

Δεν είναι οι συστάσεις αρχικά, οι απειλές στη συνέχεια τοπικών εκπροσώπων της κυβέρνησης (!) προς ΜΜΕ και ιδιοκτήτες blog, προς συμμόρφωση.

Είναι η αναγκαιότητα επιβίωσης του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην εξουσία, που απαιτεί μηδενική κριτική, σιωπηλή αποδοχή των πάντων ακόμη και της προφανούς παραποίησης της πραγματικότητας.

Όσο θα αυξάνεται  η αίσθηση του πολιτικού τέλους τόσο θα γιγαντώνεται και ο αυταρχισμός που οδηγεί στη στοχοποίηση όσων δεν συμφωνούν με τα κλειστά στόματα.

Λίγο πριν την απαραίτητη καλοκαιρινή ανάπαυλα

summerΕπειδή λέω να αναχωρήσω για λίγες ημέρες και δεν θέλω να αφήνω εκκρεμότητες κάποιες σκόρπιες σκέψεις:

Με κούρασε αυτή η ατελείωτη και μονότονη βλακεία με την Περιστέρα! Λες και όλοι γίνανε υπέρτατοι κριτές των στιλιστικών επιλογών  της. Λες και το θέμα είναι τι φοράει ή πως το φοράει! Λες και δεν έχουμε τίποτα άλλο να ασχοληθούμε σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα παρά μόνο με το φθηνό κουτσομπολιό που ενίοτε το μετατρέπουμε και σε πολιτική κριτική. Δεν είναι βέβαια η μόνη που τα βιώνει. Τα έζησαν και πολύ πιο έντονα πριν από αυτή πολλές ακόμη που είχανε την «ατυχία» να είναι σύζυγοι επωνύμων. Τα δυστύχημα είναι ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν… Δυστυχώς…

Όπως δεν αλλάζει η αθλιότητα αυτών που επελέγησαν να διαχειριστούν τα οικονομικά της χώρας.

Δε ξέρω τι μπορούμε ακόμη να περιμένουμε αλλά αυτό το απίστευτο οικονομικό επιτελείο έχει βαλθεί να αποδείξει με όλες του τις δυνάμεις πόσο ανίκανο και επικίνδυνο είναι. Αλλαγές σε πράγματα που εξαγγέλλονται την προηγούμενη ημέρα,  αυτοσχεδιασμοί της στιγμής με μόνιμα θύματα φορολογούμενους και μικρομεσαίους εισοδηματίες, νόμοι που ψηφίζονται και δεν εφαρμόζονται γιατί θα αντικατασταθούν από άλλους (!). Το ΕΝΦΙΑ περιμένει την επιστροφή μας από τις λειψές καλοκαιρινές διακοπές (αυτό ισχύει για τους τυχερούς), η υπερφορολόγηση λυγίζει τα πάντα, η αγορά σηκώνει τα χέρια ψηλά σα να περιμένει κάποιο θαύμα (από πού άραγε;) και η ανάπτυξη κόλλησε στο Σινικό τείχος. Ποια ανάπτυξη θα μου πείτε και πως;

Εδώ δεν υπάρχει στοιχειώδες σχέδιο για αύριο όχι για το τι θα συμβεί σε βάθος χρόνου!

Σχέδιο Β ή σχέδιο Α ή ακόμα και σχέδιο Χ, καθώς αυτό το φρούτο που μας φόρτωσαν στις πλάτες και που χρέωσε για πάρτη του τη χώρα με καινούργια και πιο σκληρά μνημόνια, με απώλεια δεκάδων δις, με capital controls και με οικονομική οπισθοχώρηση σε όλα τα επίπεδα, συνεχίζει να χαμογελά και να προκαλεί.

Ο Βαρουφάκης είναι σίγουρο πως άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του από το πέρασμα του στο Υπουργείο Οικονομικών στη χώρα. Δεν με εκπλήσσουν αυτά που αποκαλύπτει ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ. Δε με εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτοί που μέχρι χθες συνεργαζότανε μαζί τους σήμερα προσπαθούν να κάνουν τους ανήξερους (δες Χουλιαράκης). Δεν με εκπλήσσει ούτε το γεγονός πως όλοι ξεχνούν ότι η επιλογή Βαρουφάκη ήταν επιλογή του Τσίπρα. Η μήπως όχι; Το ερώτημα είναι αυτός ο τύπος που σήμερα αμείβεται πλουσιοπάροχα για να δίνει διαλέξεις δεν θα τιμωρηθεί; Δεν θα ζητηθούν ευθύνες; Αν στην προκειμένη περίπτωση και με δεδομένα τα όσα έγιναν δεν υπάρξει εξεταστική επιτροπή της Βουλής τότε καλύτερα να μην υπάρξει ποτέ ξανά!

Ποτέ ξανά; Ποτέ ξανά τα ίδια λάθη!

Το ίδιο λάθος έγινε το 1989, όταν ο τότε Συνασπισμός αρνήθηκε την πρόταση του Ανδρέα Παπανδρέου για κατάργηση του +1, για υιοθέτηση δηλαδή της απλής αναλογικής.

Για την ιστορία και μόνο:

Στις 25 Σεπτέμβρη του ‘89 συγκαλείται η ΚΕ του ΚΚΕ για να  καθορίσει τη στάση του κόμματος απέναντι στην κυβέρνηση ου Τζαννετάκη, με αφορμή το περίφημο θέμα του «συν ένα». Όπως θα θυμούνται, ίσως, οι αναγνώστες, το ΠΑΣΟΚ είχε προτείνει ανατροπή της κυβέρνησης Τζαννετάκη από τη Βουλή και σχηματισμό κυβέρνησης με το ΣΥΝ, με αντικείμενο την κατάργηση του «συν ένα» από τον εκλογικό νόμο (πρακτικά, την καθιέρωση απλής αναλογικής) και τη διεξαγωγή νέων εκλογών.

Το ΠΓ εισηγείται να μη  ψηφιστεί η πρόταση μομφής του ΠΑΣΟΚ, παρότι η απλή αναλογική ήταν σημαία του ΚΚΕ επί χρόνια ολόκληρα. Το γιατί το εξήγησε ο ίδιος ο Χ. Φλωράκης λίγες μέρες αργότερα (4 Οκτώβρη ‘89), μιλώντας στους εργάτες της ΠΥΡΚΑΛ.

«Μη με αγριοκοιτάς εμένα», είπε σε κάποιον (προφανώς «αντι-κομματικό») ακροατή του. «Στο αυτοκίνητο μου έχω ένα φάκελο, να! Σήμερα τον δώσανε! Ασήκωτος είναι!» Και συνέχισε: «Δηλαδή τι έπρεπε να κάνουμε; Να τραβήξουμε το χαλί κάτω από την κυβέρνηση Τζαννετάκη και να πέσει; Γιατί ο Μητσοτάκης μου το είπε καθαρά: «Εγώ το θέλω το συν ένα , είναι προς το συμφέρον μου». Ανοιχτά και παστρικά. Λοιπόν, έπρεπε να ρίξουμε την κυβέρνηση για το συν ένα»;

Τότε αυτή η χώρα έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να κατοχυρώσει την απλή αναλογική. Δεν ξέρω τι εξελίξεις θα είχανε υπάρξει. Δεν ξέρω πως θα είχαν διαμορφωθεί τα πολιτικά πράγματα. Πιστεύω όμως ότι θα ήμασταν πολύ καλύτερα και θα είχαμε αποφύγει πολλά.

Δεν αντιλαμβάνομαι τις φοβίες αυτών που μιλάνε για «σταθερές Κυβερνήσεις» και τις συνδέουν με τη συνέχιση του παραλογισμού του μπόνους των 50 εδρών. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί δεν θα πρέπει να υπάρξει το αυτονόητο: Να αντιστοιχούν οι βουλευτικές έδρες στην πραγματική δύναμη των κομμάτων, ειδικά σήμερα  που η κρίση πολιτικής αξιοπιστίας έχει συνθλίψει τα άλλοτε μεγάλα ποσοστά των κομμάτων εξουσίας.

Όπως δεν καταλαβαίνω γιατί αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους προοδευτικούς (δεν το βλέπω, αλλά λέμε τώρα), να είναι διατεθειμένοι να δώσουν 50 επιπλέον έδρες στον Μητσοτάκη που πιθανά θα είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές. Για να εφαρμόσει τι και με ποιους;

Προφανώς και βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αναγκαίο τακτικισμό, μιας Κυβέρνησης που προσπαθεί να πιαστεί από κάπου και να αλλάξει την πολιτική ατζέντα στη χώρα. Μιας Κυβέρνησης ανύπαρκτης και επικίνδυνης που θέλει να μπορεί να πει πως … έκανε κάτι. Προφανέστατα!

Αλλά αυτό μπορεί να στερεί, όπως στέρησε η γλύκα της εξουσίας το 1989, την καθιέρωση ενός πραγματικά αντιπροσωπευτικού εκλογικού συστήματος;

Τα επιχειρήματα περί Χρυσής Αυγής και του ρόλου της τα θεωρώ παντελώς ηλίθια. Γιατί δυστυχώς η Χρυσή Αυγή αποτελεί μια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που γέννησε η κρίση, ο λαϊκισμός, οι πλατείες των διαμαρτυρομένων και οι λανθασμένες πολιτικές που στιγμάτισαν τη δημοκρατία στον τόπο. Να σοβαρευτούμε λοιπόν και  να εκμεταλλευτούμε την αδυναμία της Κυβέρνησης προκειμένου να κάνουμε πράξη ένα αίτημα κάθε προοδευτικού πολίτη.

Προοδευτικού είπα;

Το να γράφουν τα γερμανικά ΜΜΕ για την στροφή 180 μοιρών στην πολιτική του Τσίπρα, άντε να θεωρηθεί προσπάθεια υπονόμευσης μιας πολύ «προοδευτικής» κυβέρνησης. Λέμε…

Το να σε αδειάζει ή για να είμαι περισσότερο ακριβής, το να σε αποκαλύπτει, με τέτοιο τρόπο ο Ρούντι Ρινάλντι, ο επικεφαλής της ΚΟΕ και πρώην μέλος της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ, ε! αυτό έχει πραγματικό ενδιαφέρον!

Όπως αναφέρει στο βιβλίο του, πολύ πριν από τις εκλογές του 2015 είχε αρχίσει η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς επισημαίνει ότι «η περίοδος 2012-2014 χαρακτηρίστηκε από τη μεθοδική προσπάθεια λείανσης αιχμών και εγκατάλειψης ριζοσπαστικών στόχων».

Μάλιστα, κατά τον Ρινάλντι, η πολιτική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώθηκε το βράδυ των ευρωεκλογών του 2014, καθώς δεν έθεσε θέμα αυτοδύναμης κυβέρνησης, αλλά επιδίωξε κυβέρνηση συνεργασίας με το σχέδιο του «προωθητικού συμβιβασμού».

Μεταξύ άλλων ο Ρούντι Ρινάλντι αποκαλύπτει και ένα ακυκλοφόρητο κείμενο ομάδας εργασίας του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Γιάννη Δραγασάκη όπου τον Αύγουστο του 2014 περιγράφονται τα δύο σενάρια για τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό της «διαπραγμάτευσης χωρίς σύγκρουση» και αυτό της «μονομερούς κατάργησης των Μνημονίων» που οδηγούσε σε ρήξη. Από αυτά τα δύο, όπως αναφέρει, προτιμήθηκε το πρώτο, αυτό της διαπραγμάτευσης χωρίς σύγκρουση.

Με απλά λόγια δηλαδή ούτε αυταπάτες υπήρξαν, ούτε λάθη, ούτε αδυναμία σχεδιασμού. Συνειδητή επιλογή παραπλάνησης υπήρξε αυτά τα χρόνια και επιλογή να διαχειριστούν την εξουσία με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος. Τόσο απλά!

Κλείνω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ρινάλντι, τον οποίο γνώρισα σαν συνδικαλιστή στα συνέδρια της ΕΦΕΕ:

«Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πέρασαν και περνούν οι πλέον εκτρωματικοί νόμοι και συμβάσεις που μετατρέπουν τη χώρα σε αποικία για 99 χρόνια, αλλά και «κυματοθραύστη», δηλαδή σε ειδική ζώνη προστασίας της Ευρώπης από τα προσφυγικά κύματα. Η συντελεσθείσα μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κεντροαριστερό στήριγμα του καθεστώτος αποικίας-γκέτο, γίνεται στο όνομα της Αριστεράς. Το γεγονός αυτό κηλιδώνει την Αριστερά σε απίστευτο βαθμό, τέτοιον που ακόμα δεν έχει συνειδητοποιηθεί»

Διαφωνεί κανείς;

Κατά τ’ άλλα. Θα τα ξαναπούμε σε λίγες ημέρες, μετά από μια σύντομη ανάπαυλα στην εργασιακή μου καθημερινότητα, απαραίτητη και πολυαναμένομενη!

Τσίπρας – Podemos … βυθισμένος!

Έχουν μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση οι τελευταίες εκλογές στην Ισπανία με την αποτυχία του Podemos.

Στη σκιά των ραγδαίων εξελίξεων στη Βρετανία και την ΕΕ, το ισπανικό κόμμα που πρόσκειται φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε την τρίτη θέση με τη δύναμή του να ξεφουσκώνει. Μόνο μία από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις είχε αποτυπώσει επιτυχώς το εκλογικό αποτέλεσμα, δηλαδή το Podemos να έρχεται τρίτο και καταϊδρωμένο στην 14η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου και τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης.

Περιέργως τα λαλίστατα  κατά τ’ άλλα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σιωπούν για αυτό ή προσπαθούν να διαχωρίσουν – μετά το αποτέλεσμα – την πορεία του Podemos από αυτή του κόμματος του.

Ας κάνουμε μια υπόθεση:

Ας πούμε ότι τα αποτελέσματα ταυτιζόταν με τις δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος και το Podemos έβγαινε ενισχυμένο και δεύτερο κόμμα στις εκλογές. Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι οι σιωπηλοί σήμερα ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ θα μιλούσανε για τον άνεμο της αλλαγής που πνέει στην Ευρώπη, για τον «μεγάλο ηγέτη» που από την Ελλάδα εμπνέει τους λαούς της Ευρώπης (!), για τα βλέμματα όλων των λαών της Ευρώπης που είναι στραμμένα στην ηρωική προσπάθεια της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για την ελπίδα που ξαναέρχεται, αφού την πρώτη φορά κάπου έχασε το δρόμο της…

Και λίγα λέω, γιατί θα ακούγαμε πολύ περισσότερα, ίσως και δικαιολογημένα ως ένα βαθμό… αν κρίνει κανείς αυτά που είπε λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες στην Ισπανία, από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο  Αλέξης Τσίπρας:

«Θέλω να μου επιτρέψετε να στείλω μήνυμα αλληλεγγύης και υποστήριξης στον Πάμπλο Ιγκλέσιας και στον Αλμπέρτο Γκαρθόν, για τον αγώνα που δίνουν από κοινού, η Ενωμένη Αριστερά των Podemos, ώστε να υπάρξει και στην Ισπανία μία ακόμα προοδευτική κυβέρνηση με πυρήνα την Αριστερά. Και μάλιστα χθες, είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω τηλεφωνικά με τον Πάμπλο για να του ευχηθώ καλή επιτυχία. Του θύμισα ότι τον περασμένο Σεπτέμβρη, στην προεκλογική συγκέντρωση στο Σύνταγμα, μας είπε ‘κρατήστε γερά, κρατήστε όσο μπορείτε γιατί ερχόμαστε’. Του είπα λοιπόν, Πάμπλο κρατήσαμε, είμαστε όρθιοι. Τώρα έρχεται η δική σας σειρά. Θέλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αλλάξουμε την Ευρώπη και μπορούμε να αλλάξουμε την Ευρώπη»

Η πραγματικότητα όμως οδηγεί αλλού. Σε άλλου τύπου συμπεράσματα αποδεικνύοντας ότι η επένδυση στην πολιτική είναι εξίσου επικίνδυνη και με πολύ περισσότερα ρίσκα από αυτή στην αγορά!

Έλεγε τον Φεβρουάριο του 2015, στο ΒΗΜΑ, ο Ιγνάθιο Ουρκίθου, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, πολιτικός αναλυτής της εταιρείας δημοσκοπήσεων Metroscopia και τακτικός αρθρογράφος της «El Pais», απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ θα επηρεάσει τους Ισπανούς να ψηφίσουν το Podemos;

«Από την οπτική γωνία των Ισπανών, η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετά αναμενόμενη λόγω της κρίσης που πλήττει την Ελλάδα αυξάνοντας τις ανισότητες, τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οι οικονομικές συνταγές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια δεν παρήγαγαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα – και αυτό το έχουν αναγνωρίσει ακόμη και διεθνείς οργανισμοί που τις πρότειναν, όπως το ΔΝΤ. Οι Έλληνες αναζήτησαν μια εναλλακτική, επιλέγοντας μαζικά ένα κόμμα που δεν θεωρείται υπεύθυνο για όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια. Αυτό άραγε μπορεί να βοηθήσει το Podemos; Εξαρτάται. Αν το αποτέλεσμα όσων προσπαθεί να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι θετικό, αν καταφέρει να αναδιαρθρώσει το χρέος και να μειώσει τη φτώχεια, θα ενισχύσει το Podemos. Αν όμως η Ελλάδα καταλήξει εκτός ευρώ, χρεοκοπήσει και κηρύξει στάση πληρωμών, τα οποία θα επιδεινώσουν την κρίση, αναμφίβολα η ρητορική του Podemos θα χάσει τη δυναμική της»

Και αυτό ακριβώς έγινε. Γιατί μπορεί να μην κατέληξε η Ελλάδα εκτός ευρώ (να πω ακόμα…), μπορεί να μην χρεοκόπησε αλλά χρεοκόπησε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και οι Ισπανοί πολίτες βλέπουν και τις πολιτικές αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν και τα ψέματα πάνω στα οποία στηρίχτηκε η αναρρίχηση στην εξουσία και κυρίως την πλήρη και ολοκληρωτική υποταγή της χώρας στις διαθέσεις των δανειστών.

Βλέπουν και κατανοούν ότι η, στη φαντασία, επανάσταση στην Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα μια ανηλεής επίθεση εναντίον των μεσαίων εισοδημάτων, των αδύναμων, των ήδη θυμάτων της κρίσης.

Βλέπουν και κατανοούν ότι στην Ελλάδα πίστεψαν, σε αυταπάτες και ουτοπίες, σε πολιτικούς γίγαντες με χάρτινα πόδια, σε πολιτικό προσωπικό κατώτερο των περιστάσεων, σε προτάσεις που καμία σχέση δεν είχαν με την πραγματικότητα.

Βλέπουν και κατανόησαν ότι η κατάσταση στην Ελλάδα  χειροτερεύει, ότι η φτώχεια μεγεθύνεται, ότι η ανάπτυξη έχασε και αυτή το δρόμο της, ότι οι πολίτες ανησυχούν, δεν αισιοδοξούν και δυστυχώς χάνουν κάθε ελπίδα.

Η χαριστική βολή για το Podemos ήρθε με την παρουσία του Τσίπρα στο προεκλογικό του σποτ! Ήταν δε τέτοια η αυταρέσκεια και η πολιτική αφέλεια των εδώ μαθητευόμενων μάγων που στο left.gr , ο Τσίπρας θεωρείται ο ΗΡΩΑΣ (!!!). Γράφει χαρακτηριστικά:

«Ανάμεσα στους ήρωες του ντοκιμαντέρ κι ένας Έλληνας, που δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα. Podemos και ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε από την αρχή βάδισαν στον ίδιο δρόμο, ενώνοντας τις δυνάμεις τους αλλά και τη ρητορική τους ενάντια στο ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο. Όπως βλέπουμε στο απόσπασμα της ταινίας, παρακάτω, ο Αλέξης Τσίπρας συναντά τον Πάμπλο Ιγκλέσιας σε μία εκδήλωση των Podemos λίγο καιρό πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, που τον έφεραν στην εξουσία. Στον διάλογο που έχουν μπροστά στην κάμερα, ο ηγέτης των Podemos των ρωτά πως αισθάνεται και ο Αλέξης Τσίπρας του απαντά «δύσκολα». «Γιατί;» τον ρωτά ο Ιγκλέσιας και εκείνος απαντά «γιατί έχει φτάσει η στιγμή», χαμογελώντας αμήχανα κι εξηγώντας ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ περίπλοκη. Τότε ο Ιγκλέσιας του λέει ότι σε 4-5 μήνες εκείνος θα είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Αλέξης Τσίπρας του λέει ότι αυτό θα είναι κάτι πολύ καλό. «Για αυτό χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη σου. Χρειαζόμαστε το να κάνεις εσύ την αρχή κι εμείς να ακολουθήσουμε. Είναι πολύ σημαντικό», καταλήγει ο αρχηγός των Podemos.»

https://left.gr/news/kai-o-alexis-tsipras-sto-proeklogiko-ntokimanter-ton-podemos

Το δυστύχημα για τους φορείς της μεγαλύτερης αυταπάτης στη χώρα είναι ότι αφού τελείωσαν την Αριστερά στη χώρα, τη βυθίζουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη!

Αλλά αυτή είναι η μοίρα όσων θεωρούν ότι οι λαοί είναι τόσο αφελείς ώστε να αρνούνται να καταλάβουν την πραγματικότητα.

Και κάτι τελευταίο: Πώς να ερμήνευσαν άραγε οι Ισπανοί ψηφοφόροι την στήριξη από τη μία πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ στο Podemos και την φωτογράφηση του Τσίπρα με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της Ευρώπης, τους συνοδοιπόρους δηλαδή του Σάντσες; Πώς να εκτίμησαν τον ξαφνικό μεγάλο έρωτα του με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία;

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο τυχοδιωκτισμός;

Μέχρι πού;

 

Δεν είναι η συγκέντρωση … ηλίθιε!

demoΑναρωτιέμαι για πιο λόγο η συγκέντρωση με σύνθημα «παραιτηθείτε», προκάλεσε και προκαλεί τέτοια ανησυχία στην κοιμωμένη και αποχαυνωμένη κυβέρνηση.

Αν εξαιρέσει κανείς τις έτσι κι αλλιώς γραφικότητες του Φίλη (κάθε κυβέρνηση οφείλει να έχει τον …Πάγκαλο της), δεν αντιλαμβάνομαι τις αναφορές των στελεχών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «σοβαρά»!

Η δαιμονοποίηση μιας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας για την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, αποτελεί έτσι κι αλλιώς μέρος του παιχνιδιού.

Αποτελεί δικαίωμα αναμφισβήτητο για τον καθένα και μια ένδειξη ότι κάτι κινείται (άσχετα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με το περιεχόμενο της) η διαμαρτυρία και μάλιστα με τον πλέον κλασσικό τρόπο.

Πολύ περισσότερο όταν η ίδια η κυβέρνηση με τις πράξεις της και την αθέτηση κάθε προεκλογικού της λόγου και υπόσχεσης, δίνει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση στον καθένα να εκφράσει την αντίδραση του.

Ο φόβος των κυβερνόντων δεν είναι η συγκέντρωση πολιτών στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο φόβος τους είναι μην τυχόν και βρει διέξοδο αλλά και έκφραση η συσσωρευμένη απογοήτευση, η τεράστια αγανάκτηση, η δικαιολογημένη οργή του κόσμου, που από το σοκ της διάψευσης του ερχομού της ελπίδας πέρασε στη φάση της διάλυσης οποιασδήποτε πιθανότητας να ζήσει καλύτερα.

Δε γνωρίζουν άλλωστε ότι αποτελούν ένα πρωτότυπο δείγμα μιας κυβέρνησης που υλοποιεί εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που υποσχέθηκε;

Ότι αυταπάτες και ψέματα σε συνδυασμό με πειράματα ερασιτεχνών και ανικανότητα υπουργών οδήγησαν τη χώρα σε αυτή τη δυσμενέστατη κατάσταση;

Δεν γνωρίζουν ότι με τις δικές τους επιλογές, αυτές της υπερφορολόγησης, της άγριας λιτότητας, της συνεχιζόμενης διόγκωσης της ανεργίας, της υποανάπτυξης, της εθνικής υποχώρησης διαμορφώνουν συνθήκες διαιώνισης της κρίσης και μεγέθυνσης του αριθμού των θυμάτων της;

Τα ξέρουν.

Όπως ξέρουν ότι η κοινωνία βράζει, η αίσθηση της αδικίας ξεχειλίζει, η φτώχεια καλά κρατεί και το μέλλον όλων των πολιτών της χώρας υποθηκεύεται .

Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει και γνωρίζουν ότι αυτός ο δρόμος που επέλεξαν έχει μία και μόνη κατάληξη.  Την κατάληξη κάθε κυβέρνησης που έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνία, που χάνει κάθε κοινωνικό έρεισμα που μένει μόνη της να διαχειρίζεται την εξουσία για τον εαυτό της και όχι για το λαό.

Δεν είναι λοιπόν η συγκέντρωση που πρέπει να τους ανησυχεί αλλά η αποτυχία τους σε κάθε έκφραση της κυβερνητικής τους πολιτικής. Τα φοβικά σύνδρομα, όπως αυτά εκφράστηκαν τις τελευταίες ημέρες, εστιάζονται στο φόβο της απώλειας της εξουσίας και της αδυναμίας να πείσουν για το παραμικρό.

Όταν μια Κυβέρνηση μετά από 1,5 χρόνο το μόνο για το οποίο μπορεί να υπερηφανευτεί είναι το ότι έκανε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί, δεν είναι λογικό να τρομάζει μπροστά στην έκφραση της οργής και της απογοήτευσης του κόσμου;

Απλά είναι τόσο ανίκανοι που το δείχνουν προκαταβολικά…

Το τελείωσαν… Μας τελείωσαν!


Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο περήφανοι νοιώθουν μετά τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου οι βουλευτές της συμπολίτευσης.

Δεν γνωρίζω αν θεωρούν πως υπηρέτησαν τα λαϊκά συμφέροντα ή αν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος των καταστροφικών επιλογών, που συνυπέγραψαν με την ψήφο τους, για την κοινωνία.

Γιατί το να ψηφίζεις μια νέα τεράστια φορολογική επιβάρυνση που οδηγεί ευθέως σε μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος (όποιο έχει απομείνει) σηματοδοτεί ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί η αποθέωση της έμμεσης φορολογίας έχει σαφές ταξικό πρόσημο και πιέζει μέχρι τέλους τους οικονομικά ανίσχυρους.

Γιατί οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης, σε διάλυση των μικρών επιχειρήσεων, σε αύξηση της ανεργίας, σε υποανάπτυξη.

Γιατί το να περιμένεις να εισπράξεις από αυτούς που δεν έχουν πλέον να δώσουν δεν είναι αυταπάτη, αλλά πολιτική ηλιθιότητα, όταν μάλιστα έχεις σαν δεδομένο την «αποτελεσματικότητα» του φορολογικού πακέτου του Αυγούστου , το οποίο υποτίθεται θα έφερνε στα ταμεία του κράτους 1,2 δις και μετά βίας πέτυχε να συγκεντρώσει 12 εκ.

Υποθέτω όμως ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ θα νοιώθουν περήφανοι για τη νομοθέτηση του Υπερταμείου Αποκρατικοποιήσεων! Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας η δημόσια περιουσία είναι υπό πώληση από μια ομάδα ανθρώπων στην οποία ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ συμμετέχουν εκπρόσωποι της τρόικα και της οποίας οι αποφάσεις απαιτούν τη συμφωνία των δανειστών. Αν αυτό δεν λέγεται ξεπούλημα τότε πως θα μπορούσε να λέγεται; Και μάλιστα ξεπούλημα διαρκείας…

Υποθέτω επίσης ότι θα φουσκώνουν από υπερηφάνεια και ικανοποίηση για τη νομοθέτηση του «κόφτη», των προληπτικών δηλαδή μέτρων που θα αποφασίζονται χωρίς τη Βουλή, όταν οι δημοσιονομικοί στόχοι αποτυγχάνουν.

Ποια Βουλή θα μου πείτε!

Στις ψευδαισθήσεις και τη συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης όσων υποστηρίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί, έρχεται η θλιβερή πραγματικότητα να απαντήσει και για το 2018 και για τα επόμενα χρόνια: Δεν υπάρχει κανένα οικονομικό πείραμα στην παγκόσμια ιστορία που με διαλυμένη κοινωνία, ανεργία στα ύψη, μηδενικές επενδύσεις, διαλυμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές, ξεπουλημένη δημόσια περιουσία να πετυχαίνει τους ρυθμούς ανάπτυξης του 3,8% που απαιτούν οι συμφωνίες για το 2018! Κανένα!

Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Φάμμελλος!

Δηλαδή το χειρότερο ποιο θα μπορούσε να είναι;

Το μόνο θετικό αυτής της εξέλιξης είναι το τέλος μιας μεγάλης αυταπάτης.

Αυτής με την οποία ζήσανε για κάποιο διάστημα οι βουλευτές, τα στελέχη και φαντάζομαι πολλοί από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Της αυταπάτης του προοδευτικού, του «αριστερού», του … επαναστάτη.

Η σημερινή ψηφοφορία σηματοδοτεί την πλήρη και οριστική εγκατάσταση του κόμματος αυτού στην συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη της χώρας. Σφραγίζει τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα βαθιά συντηρητικό κόμμα, του οποίου οι πολιτικές πρακτικές και αποφάσεις συγκρούονται μετωπικά με τις ανάγκες και τις προσδοκίες της κοινωνίας.

Και λέω σφραγίζει, γιατί όταν νομοθετείς θεμελιωτικό χρόνο για πλήρη σύνταξη στα 20 έτη, όπως ακριβώς ήθελαν οι δανειστές και στην ουσία απαγορεύεις στον μισό περίπου σήμερα ασφαλισμένο πληθυσμό της χώρας, με πρώτα θύματα τις γυναίκες και τους νέους, στα νέα δεδομένα της ανεργιογόνας, φτηνής και ευέλικτης αγοράς εργασίας, να φτάσουν στην πολυπόθητη σύνταξη, όχι απλά δεν είσαι προοδευτικός αλλά σκληρά συντηρητικός, απάνθρωπος και αντικοινωνικός.

Μένει όμως ένα ερώτημα που λογικά έρχεται στο μυαλό του καθένα:

Μα καλά αυτοί (που ψηφίζουν) δεν τα καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι ψέματα, αυταπάτες, πολιτικοί εκβιασμοί, απάνθρωπες πολιτικές οδηγούν στο τέλος τους; Δεν φοβούνται για την οργή του απλού κόσμου, των πολιτών που τους πίστεψαν και βλέπουν να διαψεύδονται με τον πιο σκληρό τρόπο οι προσδοκίες τους;

Ας μη βιαστεί κάποιος να ανατρέξει σε κάποιο βιβλίο του Yalom, ούτε σε προχωρημένες έννοιες ψυχιατρικής.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η ανάγκη για παραμονή στην εξουσία περνά πάνω από το ξεπούλημα των μέχρι πρότινος πολιτικών αρχών και την συντριβή της κοινωνίας.

Και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε η τελευταία.