Δρόμος χωρίς γυρισμό

Την τελευταία τους ζαριά ρίχνουν τα κόμματα και οι πολιτικοί σχηματισμοί που θέλουν να διαμορφώσουν καινούργια δεδομένα στο λεγόμενο χώρο της κεντροαριστεράς, με τη διαδικασία εκλογής επικεφαλής του νέου σχήματος.

Τα πολιτικά δεδομένα έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο που αποτελεί μονόδρομο για τη συγκεκριμένη προσπάθεια, η ολοκλήρωση αυτού του τύπου των διαδικασιών με μεγάλο στοίχημα την επόμενη ημέρα.

Η πρώτη φάση αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας αντιμετώπισης των επιπτώσεων της στην κοινωνία από τις άλλοτε κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία για όσους προσέβλεπαν στην ολοκληρωτική υποταγή της χώρας.

Επιλέχθηκαν και προωθήθηκαν οι πλέον κατάλληλοι για αυτό και διαμορφώθηκαν και τα κατάλληλα υποστηρίγματα, προκειμένου να διασφαλιστεί η μετάβαση στη νέα εποχή της πλήρους Βαλκανοποίησης της χώρας.

Κόμματα αδύναμα, σε μόνιμη κρίση, χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς στρατηγική. Κόμματα της κρίσης σε μόνιμη κρίση αντιπροσώπευσης, κόμματα του σήμερα, χωρίς προοπτική.

Πολιτικές φιγούρες που πουλούν τη γραφικότητα τους και τις διασυνδέσεις τους με τα κέντρα λήψης των ουσιαστικών αποφάσεων, που στηρίζουν μια και μόνη λογική διαχείρισης της κρίσης και αυτοαναγορεύονται σε ρόλο ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

Και βεβαίως οι απαραίτητοι συνεργάτες καθώς το πείραμα Παπαδήμου και κυρίως οι αποδόσεις του θα παραμένουν πάντοτε η επιλογή της άλλης ημέρας.

Η σημερινή χαρτογράφηση του πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να εντοπίσει αυτό που λέμε προοδευτική παράταξη. Αναζητείται αλλά δεν είναι πουθενά.

Αυτό που υπάρχει είναι τα υπολείμματα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, πρόσωπα κυρίως και όχι κόμμα με την έννοια ενός συγκροτημένου κόμματος με κοινωνικές αναφορές, μαζί με «εκπρόσωπους»  υποτίθεται άλλων κομματιών της κεντροαριστεράς που δεν εκφράζουν τίποτα και απλά διασφαλίζουν την πολιτική τους ύπαρξη

Και δεν είναι η εικόνα της Βουλής ή τα ποσοστά καταγραφής στις εκλογικές διαδικασίες, αλλά η κοινωνική απαξία και η πλήρης απομάκρυνση από τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα γέρνει επικίνδυνα προς τη συντήρηση, δημιουργώντας μια πολιτική ανισορροπία ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Η ανισορροπία του πολιτικού συστήματος της κρίσης έγκειται στο γεγονός ότι απέναντι σε ένα ιδιαίτερο μεγεθυμένο συντηρητικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει συγκροτημένη και ικανή πολιτικά και οργανωτικά προοδευτική παράταξη. Υπάρχει ο κοινωνικός χώρος, υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συνεισφέρουν, δεν μπορούν όμως να εκπροσωπηθούν πολιτικά.

Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης είναι εδώ πιο έντονη από κάθε άλλη φορά.

Οι κοινωνικές διεργασίες δεν βρίσκουν πολιτική αντιστοίχηση και το πολιτικό υποκείμενο που θα εμπνεύσει, θα δράσει, θα ενοποιήσει, θα εκφράσει και τελικά θα διεκδικήσει τα αιτήματα των πολλών θιγόμενων από τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών, που θα λειτουργήσει σαν καταλύτης για μια άλλη πορεία της χώρας, απλά δεν υπάρχει.

Και δεν υπάρχει γιατί οι δυνάμεις που υπηρέτησαν και υπηρετούν τις πολιτικές της κρίσης, δεν μπορούν και δεν είναι δυνατόν να εκφράσουν τις νέες κοινωνικές ισορροπίες που δημιούργησαν αυτές οι πολιτικές. Τι μπορούν να εκφράσουν ταξικά και άρα προοπτικά τα κόμματα που συμπίπτουν στην ψήφιση των μνημονίων, όταν αυτές οι πολιτικές συγκρούονται με την κοινωνία;

Η απουσία όμως της προοδευτικής παράταξης καθορίζει τις αρνητικές εξελίξεις.

Η πολιτική αδυναμία αυτού του  χώρου διευκολύνει την επιβίωση των μετρίων αλλά χρησίμων για τις επιλογές του συστήματος, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την κατασυκοφάντηση της πολιτικής ιστορίας και διαδρομής της προοδευτικής παράταξης της πατρίδας, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, που στα απόνερα της ανακυκλώνει το λαϊκισμό, τη ξενοφοβία, την απογοήτευση και την δημιουργία μιας πλασματικής εικόνας για την Αριστερά και την προσφορά της.

Μιλάμε για μια κοινωνία όπου η φτώχεια, η απογοήτευση, η έλλειψη οράματος και προοπτικής την οδηγεί σε τιμωρητικές επιλογές, στάσεις αντι- και επικίνδυνες πολιτικές αντιστοιχίσεις.

Στο πρόσφορο έδαφος του λαϊκισμού αναπτύσσονται απόψεις ιδιαίτερα επικίνδυνες για την ίδια τη δημοκρατία, την ίδια στιγμή που τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης (φτώχεια και ανεργία) λειτουργούν ενισχυτικά για την ανάπτυξη των νεοφασιστικών μορφωμάτων με ξενοφοβικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά.

Η καλλιέργεια της ιδεοληψίας ότι για όλα φταίει η πολιτική (και όχι οι επιλογές συγκεκριμένων πολιτικών), ότι η πολιτική είναι συνώνυμο της απάτης και της λαμογιάς, ότι φταίει η δημοκρατία που τα συστήματα διαπλοκής και διαφθοράς καθόρισαν εξελίξεις, ότι φταίει ο μετανάστης για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ότι σε αυτό και σε κάθε άλλο πολιτικό σύστημα όλοι ίδιοι είναι, άρα δεν τους χρειαζόμαστε είναι η κλασσική μεθοδολογία ανάπτυξης των ξενοφοβικών και νεοφασιστικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν  μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με ανατροπή των συνθηκών που  δημιουργούν στη λαϊκή βάση αυτές τις ψευδαισθήσεις.

Με τη μετατόπιση και του ΣΥΡΙΖΑ στη συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη ( οι πολιτικές επιλογές και οι πρακτικές διαμορφώνουν το πολιτικό πρόσημο κάθε κόμματος), ο χώρος της προόδου, της πραγματικά προοδευτικής και ρεαλιστικής Αριστεράς, παραμένει κενός…

Όχι ότι τον εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Απλά λειτούργησε σαν η δεξαμενή συγκέντρωσης των ψήφων και των πολιτών που απογοητευμένοι από τον πολιτικό συμβιβασμό και μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και γοητευμένοι από την έκφραση του υποτιθέμενου «αριστερού» λαϊκισμού, επέλεξαν τη συγκέντρωση τους εκεί.

Για να προχωρήσει η αναγκαία συγκρότηση μιας νέας και σύγχρονης προοδευτικής παράταξης, για επανέλθει η  πολιτική ισορροπία στη χώρα μας, θα πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή και κυρίως να αντιληφθούμε τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας σήμερα.

Προτάσεις που ξεκινούν από τα σημερινά απομεινάρια της κρίσης, που ανακυκλώνουν λογικές που ηττήθηκαν, που δεν έχουν καθαρό, προοδευτικό πρόσημο, που εμφανίζονται πρόθυμες για οικουμενικές και συγκυβερνήσεις, που αναζητούν μονίμως τη θαλπωρή της εξουσίας είναι από χέρι καμένες. Καταδικασμένες σε αποτυχία.

Αν αυτή η προσπάθεια αποκτήσει τα αναγκαία  χαρακτηριστικά μπορεί να πετύχει.

Προφανώς το στοίχημα στη διαδικασία που έχει επιλεγεί δεν  μπορεί είναι η καταγραφή των ήδη υπαρχόντων κομματικών συσχετισμών. Τα «κουτάκια» είναι πολύ μικρά, ο «οργανωτισμός» που ανέδειξε σε άλλες εποχές «πρωταγωνιστές» και δημιούργησε πολιτικές καριέρες είναι τακτική αυτοκτονική. Το εγχείρημα θα ξεκινήσει με όρους επιτυχίας ( η συνέχεια θα είναι πολύ πιο δύσκολη), μόνο αν καταφέρει να προκαλέσει την ανταπόκριση μεγάλου μέρους της σιωπηρής και απέχουσας πλειοψηφίας των πολιτών που εκφράστηκαν παλαιότερα από το ΠΑΣΟΚ, απομακρύνθηκαν από αυτό για λόγους που πολλές φορές έχουν αναλυθεί και σήμερα βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής προκειμένου να επανεργοποιηθούν και να στρατευτούν σε μια καινούργια προσπάθεια.

Σε αυτή την πορεία δεν μπορούν απλά να καταγραφούν «δυνάμεις». Πρέπει επιτέλους να ανοίξει και το πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα μπορέσει να συγκροτηθεί αυτή η προσπάθεια:

Να συζητηθούν σοβαρά για τα πέντε μεγάλα ζητήματα που προκύπτουν για τη χώρα από εδώ και στο εξής:

Η βαθιά ύφεση, η νέα φτώχεια, η υποχώρηση της Δημοκρατίας, το έλλειμμα λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και βεβαίως το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση και την κηδεμονία.

Οι απαντήσεις και οι συμφωνίες σε αυτά τα πέντε κυρίαρχα θέματα μπορούν να αποτελέσουν τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτιστεί  το νέο.

Τέλος είναι απόλυτη ανάγκη να σηματοδοτηθεί η  πολιτική αυτονομία σαν σύγχρονη πρόταση κοινωνικής αλλαγής αρνούμενοι το διαμεσολαβητικό χαρακτήρα και ρόλο, που κάποιοι θα θέλανε. Η δορυφορική μορφή του εγχειρήματος είτε προς την πλευρά της ΝΔ είτε προς εκείνη του νεοσυντηρητικού ΣΥΡΙΖΑ ακυρώνει εν τη γενέσει του το επιχείρημα.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι πρέπει να αποκτηθεί  η αναγκαία αυτογνωσία. Να γίνει εφικτή η ανατροπή  και ο μετασχηματισμός δομημένων σχέσεων εξουσίας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη μετάβαση από το προσωπικό – ατομικό στο συλλογικό, στη λήψη των όποιων αποφάσεων.

Οι σκιαμαχίες και τα φοβικά σύνδρομα για τα διαδικαστικά της ιστορίας αυτής, οι λογικές των προσώπων και μόνο, αλλά και η επαναφορά στο προσκήνιο εκείνων των χαρακτηριστικών που σημάδεψαν την κρίση απαξίωσης αυτού του χώρου, δεν βοηθούν την προσπάθεια.

Όσοι κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών δεν μπορούν ούτε να κρύβονται, ούτε να επιλέγουν το παρασκήνιο.

Advertisements

Καλό Φθινόπωρο!

Μακάρι θα μου πείτε μετά από ένα τόσο δύσκολο καλοκαίρι.

Δύσκολο γιατί δεν είναι και λίγο να πρέπει να αντιμετωπίσουμε τόσα και τόσα καυτά προβλήματα, άμεσα συνδεδεμένα με την εποχή και τις εξελίξεις.

Όπως για παράδειγμα να ανιχνεύσουμε με νέα οπτική την περίοδο του Στάλιν στην άλλοτε ΕΣΣΔ!

Ο κύριος Νίκος, γείτονας, του οποίου η σύνταξη μειώθηκε σε επίπεδα … εξαφάνισης, αναρωτιόταν τα βράδια του καλοκαιριού,  αν τελικά έφταιγαν οι Εσθονοί που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ ή ο Στάλιν που πριν από τον Αδόλφο καθάρισε, το 1939, περίπου 160.000 από δαύτους.

Η κυρία Μαρία, που με το μισθό της των 400 περίπου ευρώ, προσπαθεί να συντηρήσει την οικογένειά της θυμήθηκε τα εμβατήρια του κόκκινου στρατού, το Στάλινγκραντ και την κατάληψη του Βερολίνο…

Θυμηθήκαμε τα Δεκεμβριανά, τον εμφύλιο, τη Μακρόνησο και το Μελιγαλά, γεμίσαμε από μνήμες «όμορφες και επίκαιρες», μετρήσαμε με το κομμουνιστόμετρο ποιος είναι περισσότερο κομμουνιστής από τον άλλο και ζυγίσαμε το βάρος της εθνικοφροσύνης όσων ανέκραξαν υπερ του εθνικού στρατού!

Το 2017 βλέπετε, στην Ελλάδα της κρίσης, της εξαθλίωσης, του νεποτισμού, της πολιτικής ελαφρότητας, του πρωθυπουργού της α (υτα) πάτης, του Πολάκη, του Μητσοτάκη που προβάρει το πρωθυπουργικό κοστούμι, της χαμένης Κεντροαριστεράς που αναζητά την ύπαρξη της χωρίς να έχει εξηγήσει ακόμη πως και γιατί έφτασε εκεί που είναι σήμερα, η γραφικότητα πολλές φορές αποτελεί μια διέξοδο.

Είναι προτιμότερο να μεταφέρεσαι , έστω και με τέτοιους στρεβλούς τρόπους, είτε στο παρελθόν είτε στην ουτοπία ενός καλύτερου μέλλοντος, από το να έρθεις αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα που πλέον δεν μπορείς να την … αντιμετωπίσεις.

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα και ένα λαό που ασχολείται με το ποιος ήταν ο πρώτος άνδρας της γιαγιάς της Καιλή, ποιος ο δεύτερος , ποιος και πότε τους σκότωσε (καλά όσοι την ψήφισαν για Ευρωβουλευτή θα πρέπει να κάνουν μαζικό χαρακίρι);

Τι γιατρειά να υπάρχει για ένα λαό που παρακολουθεί τον γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος να δηλώνει πως «σήμερα το διαθέσιμο εισόδημα είναι περισσότερο από τα προηγούμενα χρόνια» , χωρίς να αντιδρά;

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα που ακούει τον Πρωθυπουργό να εξαγγέλλει προσλήψεις στα νοσοκομεία (δεν ξέρω για ποια φορά – έχω χάσει το μέτρημα) και να τις συνδέει με την επιστροφή των παιδιών που ξενιτεύτηκαν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη! Λες και είναι τόσο ελκυστική μια θέση με μισθό 700 ευρώ, που μαζικά θα τρέξουν όσοι έφυγαν στο εξωτερικό να προλάβουν να κλείσουν εισιτήρια επιστροφής! Και να το λέει σοβαρά ο Πρωθυπουργός!!!

Τι γιατρειά να υπάρχει για μια χώρα που περιμένει δεσμεύσεις και εξαγγελίες από έναν πολιτικό στη ΔΕΘ, όταν το 2014 άκουσε για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το 2015 είχε διαμηνύσει στο ακροατήριο πως συμφώνησε με τους πιστωτές για ένα πρόγραμμα εγγυημένης απασχόλησης για 150.000 ανέργους με ορίζοντα υλοποίησης το 2016; Ενώ παράλληλα ανακοίνωσε ότι είχε ξεκινήσει σχέδιο πρόσληψης 300.000 ανέργων σε βάθος διετίας. Ο ίδιος που στην περυσινή ΔΕΘ του 2016 είχε σπεύσει να χαιρετίσει προκαταβολικά την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων της ΕΚΤ,  να προδιαγράψει απομείωση του χρέους σε συνέχεια των σχετικών αποφάσεων του Eurogroup!

Οπότε για αυτό σας λέω: Καλύτερα να αναλύσουμε την πολιτική της «τρομοκρατίας» του Στάλιν παρά την καθημερινή τρομοκρατία, σε μια χώρα που πάει στο πουθενά!

Καλό Φθινόπωρο….

 

 

Το πηγάδι της λήθης…

178194-P1060057Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες και σε μια χώρα που δεν είναι πνιγμένη από το λαϊκισμό και την πολιτική αθλιότητα, η συνέντευξη Τσακαλώτου στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit με αφορμή άρθρο της για την υπόθεση Γεωργίου, θα αποτελούσε μείζον πολιτικό ζήτημα.

«H ποιότητα των στατιστικών στοιχείων του προγράμματος δεν αμφισβητείται από κανέναν κι επ’ ουδενί από την ελληνική κυβέρνηση» τονίζει ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος σε δήλωσή του προς την γερμανική εφημερίδα.

Και συμπληρώνει: «Θα ήταν απρεπές ο υπουργός Οικονομικών να σχολιάσει μια δικαστική απόφαση και σε κάθε περίπτωση η ετυμηγορία σε βάρος του κ. Γεωργίου δεν αφορούσε την κατηγορία της ανάρμοστης ανάμιξης (στην κατάρτιση) των στατιστικών στοιχείων αλλά σε ένα ήσσον ζήτημα το οποίο αφορούσε τη διαδικασία. Κατά συνέπεια, η ποιότητα των στατιστικών στοιχείων του προγράμματος δεν αμφισβητείται από κανέναν κι επ’ ουδενί από την ελληνική κυβέρνηση».

Με απλά λόγια ο Υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης που έβαλε στο στόχαστρο τον Γεωργίου και μέσω αυτού λοιδόρησε πολιτικούς, κόμματα και πολιτικές διαδρομές, αποδέχεται τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ από το 2010, αποδέχεται δηλαδή το μέγεθος του ελλείμματος και απαλλάσσει τον επικεφαλής της από την κατηγορία του «μαγειρέματος» των στατιστικών στοιχείων προκειμένου να δικαιολογηθεί η επιλογή των μνημονίων και της επιτροπείας…

Τινάζει δηλαδή στον αέρα τη βάση της πολιτικής αλητείας που κυριάρχησε στην Ελλάδα και πάνω της χτίστηκε το αφήγημα των πουλημένων πολιτικών που έφεραν τα δεινά των μνημονίων για να εξυπηρετήσουν τους ξένους «αφεντάδες τους», των προδοτών που το 2011 εξαγριωμένα πλήθη αλλόκοτων πολιτικών πεποιθήσεων ζητούσαν τις «κρεμάλες» στο Σύνταγμα, των «γερμανοτσολιάδων» και  Νενέκων!

Η λογική συνέχεια αυτών των δηλώσεων οδηγεί στην αναζήτηση επιτέλους των πραγματικών ευθυνών για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας και βάζει ίσως για πρώτη φορά στο κέντρο της συζήτησης και στην πλευρά των Κυβερνόντων τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης Καραμανλή.

Λέω για τη λογική συνέχεια…

Αλλά είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για λογική, ειδικά στην πολιτική ζωή του τόπου τα τελευταία χρόνια, όταν το οποιοδήποτε αφήγημα για την επόμενη ημέρα της χώρας,  δεν ξεκινά από την ανάλυση και συζήτηση των πραγματικών αιτίων και άρα την αναζήτηση των πραγματικών πολιτικών ευθυνών, μα αντίθετα προσαρμόζει «τα αίτια» στο μικροπολιτικό συμφέρον που σταθερά βλέπει προς τη διαχείριση της εξουσίας.

Προφανώς τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ειδικά για τη σημερινή Κυβέρνηση που έχει διαψεύσει κάθε προσδοκία, που έχει διαγράψει κάθε προεκλογική δέσμευση, που έχει γαντζωθεί στην εξουσία με νύχια και δόντια, η κατάρρευση της καρδιάς του βασικού πολιτικού αφηγήματός της, η αθώωση των υποτιθέμενων ενόχων, μεγιστοποιεί τις δικές της ευθύνες και υπογράφει, το δεδομένο, πολιτικό τέλος της.

Ένα τέλος που δεν μπορούν να σώσουν ούτε οι διορισμοί, ούτε η νέου τύπου οικογενειοκρατία, ούτε η «Μαδουροποίηση» της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Η μόνη τους ελπίδα είναι η επένδυση στη λήθη με το πέρασμα των χρόνων, όλων όσων ειπώθηκαν, όσων έγιναν και όσων δεν έπρεπε να γίνουν.

Επένδυση όμως χαμηλής απόδοσης για ένα λαό που ευτυχώς ακόμη… έχει μνήμη.

 

Ταξιδεύοντας οδικώς στην Κεντρική Ευρώπη … και όχι μόνο! (ΜΕΡΟΣ 2ο)

131430021Από τον απόλυτο ρομαντισμό στον … Μεσαίωνα!

Το πρώτο μέρος του ταξιδιού  – Λάρισα – Βελιγράδι (Σερβία) – Λίμνες Πλίτβιτσε (Κροατία) – Λιουμπλιάνα (Σλοβενία) –   μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ!

5η ΗΜΕΡΑ : ΛΙΜΝΗ ΜΠΛΕΝΤ (ΣΛΟΒΕΝΙΑ)

bill

Αφήνοντας πίσω την Λιουμπλιάνα , εντυπωσιασμένοι από την πόλη και την ατμόσφαιρά της, το επόμενο πρωινό αναχωρήσαμε για έναν από τους κεντρικούς προορισμούς αυτής της μικρής περιπέτειας.

bledΜόλις 60 χλμ από την Λιουμπλάνα η Λίμνη Μπλέντ αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα πιο ειδυλλιακά και ρομαντικά μέρη της Ευρώπης και βεβαίως την καρδιά της βαριάς τουριστικής βιομηχανίας της Σλοβενίας.

Θα την έχετε δει σίγουρα σε φωτογραφίες, όπως και εμείς… Και έτσι την ερωτευτήκαμε!

Σε κάποια από τα προγράμματα των τουριστικών γραφείων μπορείτε να βρείτε επίσκεψη στη λίμνη αλλά δυστυχώς πουθενά δεν θα βρείτε διαμονή εκεί. Και το ζητούμενο ήταν αυτό. Να μείνουμε ένα τουλάχιστον βράδυ σε αυτό το ονειρεμένο μέρος!

Η λίμνη Bled είναι το πιο δυνατό τουριστικό χαρτί της Σλοβενίας και ένα από τα ωραιότερα τουριστικά θέρετρα των Άλπεων. Το στολίδι των Ιουλιανών Άλπεων η λίμνη Bled φημίζεται πάνω απ’ όλα για το ειδυλλιακό φυσικό της τοπίο, για το θρυλικό νησί στη μέση της λίμνης, τα πολιτιστικά μνημεία όπως το κάστρο αλλά και τις πολλές δραστηριότητες που προσφέρει στους επισκέπτες όπως κολύμβηση σε οργανωμένες περιοχές, ξενοδοχεία με πισίνες, μονοπάτια για πεζοπορία στους γύρω λόφους, τένις και γήπεδα γκολφ, καζίνο, κωπηλασία και ποδηλασία. Σε μια ημερήσια εκδρομή στη Bled μπορείς να δεις και να κάνεις τα βασικά. Να ανέβεις στο κάστρο, να χαλαρώσεις αγναντεύοντας στις όχθες, να κάνεις ποδήλατο και άντε αν είσαι και δραστήριος να κάνεις καμιά πεζοπορία στους λόφους.

Όμως το χαρακτηριστικό που κάνει την Μπλεντ τόσο ξεχωριστή είναι σίγουρα η φύση της. Το φαράγγι Vintgar του άγριου ποταμού Radovna, η άθικτη φύση του Εθνικού Πάρκου Triglav, οι λόφοι για πεζοπορία γύρω στη λίμνη, δάση, λιβάδια και βοσκοτόπια, η σπηλιά κάτω από το Babji zob, ο καταρράκτης »Iglica», η χαράδρα Pokljuka. Με λίγα λόγια αν κάποιος μπορεί να μείνει λίγες μέρες στην περιοχή θα απολαύσει μοναδικές ομορφιές που προσφέρει η φύση της Σλοβενίας. Γι’ αυτό όποιος φυσιολάτρης ενδιαφέρεται ας μελετήσει το επίσημο site της λίμνης Bled να πάρει ιδέες για εξορμήσεις και δραστηριότητες:

http://www.bled.si/en/what-to-see

Το Μπλέντ είναι ένα σχετικά μικρό χωριό , εύκολα μπορείτε να το γυρίσετε αν και το ενδιαφέρον όπως καταλαβαίνετε βρίσκεται στην περιοχή γύρω από τη λίμνη.

bill001

Ο χάρτης της πόλης του Bled

Δεύτερη Εδέμ τη χαρακτήρισε ο Σλοβένος ποιητής Preseren και πιστέψτε με μάλλον δεν είχε άδικο.

Αυτός είναι και ο λόγος χιλιάδες συγγραφείς, επώνυμοι, πολιτικοί, πρόεδροι κ.τ.λ. την επισκέπτονται όπως θα διαπιστώσετε και στη συνέχεια.

Η διαμονή όπως και το φαγητό είναι τσιμπημένα. Λογικό αφού μιλάμε για ένα μέρος που από τις αρχές του 20ου αιώνα συνδέθηκε με την ευρωπαϊκή αριστοκρατία!

Επιλογές για διαμονή θα βρείτε αρκετές. Όσο πιο κοντά στη λίμνη τόσο πιο ακριβά. Όσο απομακρύνεστε θα βρείτε πιο οικονομικές λύσεις.

Αν όμως επισκεφθείτε μια φορά στη ζωή σας αυτό το παραμυθένιο μέρος, αξίζει να ξοδέψετε κάτι παραπάνω και να απολαύσετε μια διαμονή 5 αστέρων στο φημισμένο Grand Hotel Toplice – Small Luxury Hotels of the World.

Το ξενοδοχείο στο booking.com

Απλά τέλειο! Πάνω στη Λίμνη με μοναδική θέα, όλες τις ανέσεις, πολυτέλεια που … σκοτώνει, εξέδρα με ξαπλώστρες για τις βουτιές σας και βάρκες για να κωπηλατήσετε με το ταίρι σας μέχρι το νησάκι!

Δεκάδες οι επώνυμοι που το επισκέφθηκαν όπως θα διαπιστώσετε από τις φωτογραφίες που κοσμούν έναν μεγάλο τοίχο!

Φθάνοντας νωρίς και πριν το check in , αφήσαμε τα πράγματα μας και ξεκινήσαμε τη βόλτα στο Bled του οποίου η ρυμοτομία και τα σπίτια είναι εντυπωσιακά!

Κατεβήκαμε στον παραλίμνιο δρόμο, ο οποίος είναι κατασκευασμένος έτσι ώστε να κάνει το γύρο της Λίμνης (περίπου 6 χλμ άνετης πεζοπορίας, ίσως ο πιο ρομαντικός περίπατος της ζωής σας)!

Η Grajsko kopalisce είναι η οργανωμένη παραλία του Bled κάτω ακριβώς από τον βράχο του κάστρου. Τις ηλιόλουστες και ζεστές μέρες είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους τουρίστες και περιλαμβάνει πάνω από 1000 αποδυτήρια, πρόσφατα ανακαινισμένες τουαλέτες και ντους, και ενοικίαση ομπρέλας. Μπροστά από την είσοδο, υπάρχει ένα Boathouse, όπου μπορεί κανείς να νοικιάσει μια βάρκα με κουπιά για το νησάκι Bled.

Ένα ελαφρύ γεύμα και τακτοποίηση στο ξενοδοχείο, μικρή δόση ξεκούρασης και ξανά στη λίμνη για την βόλτα με τη βάρκα μέχρι το νησάκι της λίμνης.

30

Οι παραδοσιακές βάρκες Pletna

12 ευρώ το άτομο κοστίζει η βόλτα με τις βαρκούλες Pletna. Η προέλευση του σκάφους Pletna πάει πίσω στο 1590, ενώ το μέγεθος του επιτρέπει την ασφαλή μεταφορά 20 ατόμων. Είναι αναγνωρίσιμο από μακριά, καθώς είναι εξοπλισμένο με μια πολύχρωμη τέντα που προστατεύει τους επιβάτες από τον ήλιο και τη βροχή. Το οδηγεί με τα δύο κουπιά ο κωπηλάτης Pletna (Pletnarstvo), που είναι ένα επάγγελμα σεβαστό στην περιοχή και διαδόθηκε από γενιά σε γενιά. Οι κωπηλάτες Pletna περιμένουν στο Spa Park, κάτω από το Park Hotel Bled, στην Mlino και στο κέντρο Κωπηλασίας Bled.

20 λεπτά περίπου η διαδρομή μέχρι το νησάκι στο οποίο δεσπόζει ο καθολικός καθεδρικός ναός της Παναγίας, ο οποίος χτίστηκε τον 15ο αιώνα και πλέον αποτελεί μια από τις πλέον δημοφιλείς επιλογές ζευγαριών που ενώνονται με τα δεσμά του γάμου.

Ο ύψους 52 μέτρων πύργος του και τα 99 εσωτερικά σκαλοπάτια του αποτελούν δύο ακόμη χαρακτηριστικά του..

Οι περισσότεροι που επισκέπτονται το νησάκι είναι για να χτυπήσουν την καμπάνα της εκκλησίας του 1534! Γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί ο θρύλος θέλει όποιος χτυπήσει την καμπάνα τρείς φορές, η Παναγία πραγματοποιεί την επιθυμία και την ευχή που θα κάνει!

Απέναντι από το νησάκι μας έδειξαν ένα μεγάλο λευκό κτίριο που χρησιμοποιούσε ο Τίτο στη διάρκεια των καλοκαιρινών του διακοπών… Ενδιαφέρον!

tito

Κάτι ήξερε ο Τίτο!

Μετά από 45 λεπτά παραμονή στο νησάκι και αμέτρητες φωτογραφίες πήραμε το δρόμο της επιστροφής με τον άνεμο αντίθετο τώρα στην πορεία της βάρκας και τη διαδρομή να διαρκεί περίπου μισή ώρα.

Στάση για καφέ και για να δοκιμάσουμε το παραδοσιακό γλυκό της Σλοβενίας που το αυθεντικό βρίσκεται στο Bled!

lake-bled-cream-cake1

Πραγματικά εξαιρετικό!

Το ζαχαροπλαστείο του Hotel Park φημίζεται πως παρασκευάζει το αυθεντικό, το καλύτερο κέικ κρέμας σε όλη τη Σλοβενία. Το παραδοσιακό αυτό γλυκό και θρυλικό επιδόρπιο είναι το σύμβολο της κουζίνας του Bled και το Park Restaurant and Cafe είναι η γενέτειρα του. Το Bled cream cake παρασκευάζεται σύμφωνα με την αρχική συνταγή που τελειοποιήθηκε στη δεκαετία του 1940 και μάλιστα αναγνωρίζεται ως ένα πιάτο με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Που σημαίνει πως δεν νοείται να έρθει κάποιος εδώ και δεν θα δοκιμάσει αυτό το γλυκό. Μη φανταστείτε κάτι εξωπραγματικό. Ουσιαστικά σαν μιλφέιγ είναι αλλά ξετρελαθήκαμε από την φρεσκάδα του και την γεύση του. Και όλως περιέργως με φυσιολογικότατη τιμή 3,7 ευρώ…

Ο χρόνος όμως περνά γρήγορα και η βόλτα στο κάστρο αναβλήθηκε για το επόμενο πρωινό…

Ένα καλό μπάνιο, αρκετή ρομαντζάδα και ένα καλό δείπνο στο εξαιρετικό Oštarija Peglez’n (Cesta svobode 19)… Κρασί τοπικό και ξαφνικά … ο αέρας δυνάμωσε και μια ξαφνική καταιγίδα μας συνόδεψε στην πιο ρομαντική βραδιά της ζωής μας!

Ξυπνήσαμε με μια δυνατή άρνηση να … φύγουμε. Αλλά τα χιλιόμετρα μπροστά μας ήταν αρκετά και ο προορισμός , το μαγευτικό Τσέσκι Κρουμλόβ στην Τσεχία επίσης μια μεγάλη πρόκληση. Οπότε;

Απολαμβάνεις το πρωινό σου δίπλα στη λίμνη, μαζεύεις τα πράγματα σου, κάνεις μια σύντομη επίσκεψη στο κάστρο και … φύγαμε γι’ άλλα!

Το κυριότερο μνημείο του Bled είναι το κάστρο του, που βρίσκεται σε έναν απόκρημνο λόφο ύψους 130μ. δίπλα στον οικισμό και την λίμνη. Φαίνεται από παντού και υπάρχει ασφαλτοστρωμένος δρόμος μέχρι εκεί, ενώ η ιστορία του κάστρου ξεκινάει από το 1.004 μ.Χ. Η είσοδος κοστίζει 7 Ευρώ. Μέσα στο κάστρο υπάρχει κελάρι όπου μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας μπουκάλι κρασί με την παραδοσιακή μέθοδο (επί πληρωμή εννοείται) και τυπογραφείο όπου μπορείτε να τυπώσετε ότι θέλετε όπως ακριβώς τύπωνε και ο Γουτεμβέργιος (προσωπικά πιστεύω πως είναι από τα καλύτερα σουβενίρ που έχω πάρει). Η θέα από το κάστρο είναι μαγευτική. Επίσης υπάρχει και ένα μουσείο με πανοπλίες, όπλα, χάρτες της περιοχής, ενδυμασίες και γενικά είναι ευχάριστο. Η είσοδος στο μουσείο συμπεριλαμβάνεται στο εισιτήριο.

Bled lake & Bled island from Castle

Η θέα από το κάστρο! Αποκάλυψη όλης της ομορφιάς!

Αφήσαμε πίσω τη Λίμνη Μπλέντ με την ικανοποίηση ότι ζήσαμε ένα από τα μικρά μας όνειρα!

6η – 7η ΗΜΕΡΑ: ΤΣΕΣΚΙ ΚΡΟΥΜΛΟΒ (Τσεχία)

city1

Μια πόλη ιστορικής κληρονομιάς – 300 προστατευόμενα κτίρια στο ιστορικό κέντρο που έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, το δεύτερο μεγαλύτερο συγκρότημα κάστρων στην Τσεχική Δημοκρατία και το παλαιότερο μπαρόκ θέατρο στον κόσμο! Μια πόλη που άκμασε από το 1300 έως το 1600, αλλά διατηρεί μέχρι και σήμερα ένα άρωμα μεσαιωνικό, τόσο ιδιαίτερο και τόσο μοναδικό που δίνει στο βαθύ νότο της Βοημίας την αιτία αλλά και το λόγο να την επισκεφθείς! Νότια Τσεχία… Νότια Βοημία … Τσέσκυ Κρούμλοβ (Cesky Krumlov)!!!

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά…

Σε κάποιες από τις κλασσικές εκδρομές των τουριστικών πρακτορείων στην Πράγα, περιλαμβάνεται και μια επίσκεψη στο Cesky Krumlov. Κάπως έτσι πριν από χρόνια και υπό βροχή το γνώρισε η Όλγα και … αποφασίσαμε να το επισκεφθούμε, να μείνουμε δύο βράδια και να το απολαύσουμε.

map05Από τη Λίμνη Μπλέντ η απόσταση είναι περίπου 450 χλμ και φθάνεις διασχίζοντας με το αυτοκίνητο την κεντροδυτική Αυστρία, περνώντας από Σάλτσμπουργκ και με κατεύθυνση το Linz.

Περίπου 5 ώρες ήταν ο υπολογισμός του ταξιδιού αλλά επειδή τα απρόοπτα είναι μέσα στο παιχνίδι υπολογίσαμε 6 (πολλές για τη συγκεκριμένη απόσταση) και χωρίς βιασύνη…

Δεν υπήρχε λόγος να βιαστούμε ούτε και να αγχωθούμε. Το Τσέσκι Κρούμλοβ είναι μικρό και τα δύο βράδια υποθέσαμε αρκετά.

Η απόσταση από τη Λίμνη Μπλέντ μέχρι τα σύνορα της Σλοβενίας με την Αυστρία μικρή και σύντομη αλλά με μια στάση απαραίτητη για βενζίνη (πολύ πιο φθηνή σε σχέση με την Αυστρία) και την αγορά της απαραίτητης βινιέτας για την Αυστρία.

Απαραίτητη γιατί πρέπει να την έχεις κολλημένη στο αριστερό πάνω μέρος του παρμπρίζ. Στην αντίθετη περίπτωση το πρόστιμο ούτε λίγο ούτε πολύ είναι 300€!!!

Βγήκαμε από τη Σλοβενία χωρίς  να συναντήσουμε σύνορα και τελωνειακό σταθμό και μπήκαμε στην Αυστρία με μοναδικό έλεγχο οπτικό και από μακριά (στην ουσία χωρίς να σταματήσουμε) για τη βινιέτα! Ούτε ταυτότητες , ούτε πράσινες κάρτες για το αυτοκίνητο. Απολύτως τίποτα.

Ο δρόμος εξαιρετικός αλλά η κίνηση απίστευτη!

Τούνελ, νταλίκες, αυτοκίνητα δημιουργούσαν ένα συνδυασμό ενδιαφέροντα μεν αλλά αρκετά κουραστικό. Ειδικά έξω από τις μεγάλες πόλεις , όπως το Σάλτσμπουργκ, επικρατούσε ΠΑΝΙΚΟΣ. Κάποια έργα , κάποια μικροατυχήματα και μια έντονη βροχή έδωσαν επιπλέον ενδιαφέρον στην οδήγηση, η οποία κρατούσε σταθερά την ταχύτητα στα όρια που καθόριζαν οι πινακίδες, γιατί η αστυνόμευση εκεί είναι σε άλλα επίπεδα!

Από Linz μέχρι και τα σύνορα της Τσεχίας γινόταν ένας πανικός με έργα στο δρόμο, η μία παράκαμψη ακολουθούσε την άλλη, το gps … παρέδωσε πνεύμα και ζητούσε μονίμως να κάνουμε αναστροφή 180 μοιρών (!) και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε στην Τσεχία. Ούτε εδώ σύνορα και τελωνεία παρά μόνο ένα μεγάλο Duty Free  (θεωρείται από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη) στο Wullovitz.

Από εκεί το Τσέσκι Κρούμλοβ είναι 30 χλμ τα οποία τα κάναμε σε 45 λεπτά, καθώς ο δρόμος θυμίζει επαρχιακό δρόμο της Ελλάδας!

Για την ιστορία απλά αναφέρω ότι σε αυτή τη διαδρομή περάσαμε από το Jesenice (σύνορα Σλοβενίας – Αυστρίας), Rosenbach, Berchtesgaden, Saltzburg, Linz…

Μπήκαμε στο Cesky Krumlov , υπό βροχή αναζητώντας το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει.

Το gps μας οδήγησε στη μέση του δρόμου και όχι στην αρχή, για κακή μας τύχη ήταν μονόδρομος και κάναμε μια μικρή παράκαμψη προκειμένου, με την παραδοσιακή μέθοδο, ρωτώντας δηλαδή, να φθάσουμε ξανά στο δρόμο και να δούμε μπροστά μας το ξενοδοχείο. Και η βροχή έπεφτε ακόμη πιο δυνατή…

Pension Ingrid

Δείτε το στο booking.com

Όταν αρχίσαμε να ψάχνουμε για δωμάτια μας έκανε εντύπωση ότι τα περισσότερα ήταν ήδη κλεισμένα. Διαπιστώσαμε επίσης ότι οι τιμές των ξενοδοχείων που ήταν στο ιστορικό κέντρο ήταν κάτι περισσότερο από ακριβές. Το γιατί το καταλάβαμε όταν κάναμε την πρώτη βόλτα μας… Το επίσης σοβαρό πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχαν πάρκινγκ και λογικό ήταν να κάτι τέτοιο να λειτουργήσει αποτρεπτικά. Η pension Ingrid βρίσκεται σε εξαιρετικό σημείο, μόλις 200 μέτρα από την πλατεία στο κέντρο του ιστορικού χωριού. Περνώντας το δρόμο στην ουσία βρίσκεσαι στον πεζόδρομο που σε οδηγεί εκεί. Και η τιμή εξαιρετική για τα δεδομένα της πόλης 70€.

Άνετο  δωμάτιο, πάρκινγκ και ακριβώς απέναντι super market ανοικτό από τις 6 το πρωί με ζεστά ψωμάκια και κρουασάν. Όλα καλά!

Τελικά θεωρώ μια πολύ καλή επιλογή!

Όπως θα διαπιστώσετε και από τους χάρτες οι αποστάσεις για όλα τα σημεία ενδιαφέροντος από το ξενοδοχείο είναι ιδιαίτερα κοντινές.

Η ιδιοκτήτρια μας υποδέχτηκε με δύο παγωμένες Τσέχικες μπύρες (τις τίμησα), ελάχιστη ξεκούραση και μιας και η βροχή σταμάτησε (υπερβολική η ζέστη και η υγρασία) ξεκινήσαμε για την πρώτη βόλτα!

ΠΑΡΑΜΥΘΙ!

Όσο περπατάς στα πετρόστρωτα δρομάκια του Cesky Krumlov, νομίζεις ότι ζεις ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι με ιππότες που περιμένεις να τους δεις να ξεπροβάλλουν από κάποιο στενό, με πανδοχεία – ταβέρνες σαν και αυτά που έχουμε δει σε ταινίες. Ότι και να φανταστείτε, πιστέψτε με είναι λίγο μπροστά σε αυτό που θα ζήσετε στην πραγματικότητα. Γέφυρες που σε οδηγούν στην άλλη πλευρά του χωριού με κατεύθυνση το κάστρο που δεσπόζει σαν φύλακας στην περιοχή, όλων των τύπων και των ειδών μαγαζιά και  τα εστιατόρια, μουσεία κ.τ.λ.

map

Τον χάρτη θα τον βρείτε στο σημείο με την κόκκινη βούλα, μπαίνοντας στο κέντρο της πόλης

Δε χρειάζεσαι πολύ χρόνο να το γυρίσεις , να χαθείς στα στενά του, να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου στις εποχές εκείνες που η δυναστεία των Rosenberg, το ανέπτυξε δημιουργώντας ταυτόχρονα και κάποιες από τις καλύτερες ζυθοποιίες της περιοχής.

Περπατάς δίπλα στους μαιάνδρους του Μολδάβα που το περιτριγυρίζουν, μένεις εντυπωσιασμένος από τα κτίρια που ένα προς ένα αποτελούν έργα τέχνης, χαζεύεις τον παλιό μύλο που μετατράπηκε στο εσωτερικό του σε μπαράκι (καταπληκτικό) και έχεις πάντοτε σαν σημεία αναφορά την κεντρική του πλατεία με τα απίστευτα κτίρια που είναι σαν σκηνή βγαλμένη από ταινία και το κάστρο που θα το επισκεφθούμε την επόμενη ημέρα!

Βέβαια όταν ξυπνάς από το όνειρο αντιμετωπίζεις ορδές Κινέζων επισκεπτών που τα τελευταία χρόνια το έχουν κάνει έναν από τους αγαπημένους τους ευρωπαϊκούς προορισμούς (!) και μάλιστα έρχονται και για να παντρευτούν ( Η Σαντορίνη βρήκε μάλλον τον αντίπαλό της).

Καλή η βόλτα, αλλά το στομάχι διαμαρτύρεται!

Επιλογές για φαγητό … πολλές!

Επιλέξαμε το Parkan, ακριβώς δίπλα από την αρχή της μεγάλης ( μη φανταστείτε τίποτα τεράστιο) γέφυρας (Lazebnický most)  που οδηγεί στην κόκκινη είσοδο του κάστρου…

Λίγο η κούραση του ταξιδιού, λίγο το φαγητό, λίγο η κίνηση και η πολυκοσμία… νοιώσαμε να πέφτουμε! Κάναμε μια τελευταία βόλτα στα στενά που δεν είχαμε δει προηγουμένως και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Απολαμβάνοντας από τον ανοιχτό χώρο δίπλα από το εθνικό μουσείο, το κάστρο φωτισμένο το βράδυ…

castle nightΤην επόμενη θα ξυπνούσαμε νωρίς για να ανέβουμε στο κάστρο πριν ο ήλιος γίνει ενοχλητικός αλλά κανένας μας δεν περίμενε ότι αυτό θα γινόταν… στις 6 το πρωί!!!

Και όμως!!!

Η κίνηση ήταν αρκετή για εκείνη την ώρα και ήδη οι πρώτες ομάδες Κινέζων τουριστών κινούνταν προς το κέντρο της πόλης. Κάναμε τη διαδρομή μέχρι το κάστρο, διανύοντας την Horni, στην αρχή της και στα αριστερά θα συναντήσετε την εντυπωσιακή εκκλησία Saint Vitus. Είναι χτισμένη στον ίδιο χώρο που βρισκόταν τον 14ο αιώνα η εκκλησία της Θεοτόκου και χρειάστηκε περίπου 40 χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί. Το μόνο που παραμένει από την παλιά εκκλησία είναι το ψηφιδωτό πάνω από την κεντρική πόρτα. Ο αρχικός μπαρόκ θόλος της αντικαταστάθηκε τον 19ο αιώνα και πήρε τη σημερινή μορφή, Στο εσωτερικό του, ο βωμός (1863) είναι τυπικά μπαρόκ και απεικονίζει τον Άγιο Βίτο και την Παναγία και κοσμείται με το οικόσημο Eggenberg και Schwarzenberg. Τα πλευρικά παρεκκλήσια προστέθηκαν τον 19ο αιώνα. Το μικρό κτήριο δίπλα ήταν σχολείο ενορίας από τον 14ο αιώνα και υπήρξε μουσική σχολή από το 1780 … η μουσική παράδοση στο Český Krumlov είναι μεγάλη και συνεχίζεται μέχρι σήμερα…

vitus

St. Vitus

Φθάσαμε στην κεντρική πλατεία Svornosti, με τα φοβερά κτίρια και το ξενοδοχείο Old Inn, των οποίων οι προσόψεις θυμίζουν σκηνικό από ταινία (!)

, πήραμε το δρόμο δεξιά Radnicni , περάσαμε τη γέφυρα και συνεχίσαμε στη Latran, βλέποντας στα δεξιά μας το Μουσείο Μαριονέττας

που είναι πραγματικά εντυπωσιακό, για να φθάσουμε μέσω της Zamek στην κόκκινη πύλη του κάστρου ( το όνομα της όπως καταλαβαίνετε το πήρε από το χρώμα της).

Το κάστρο!

Χρονολογείται από το 1240, όταν το πρώτο κάστρο χτίστηκε από την οικογένεια Γουϊτιγκόνεν, του κύριου κλάδου της ισχυρής οικογένειας Ρόζενμπεργκ και κατατάσσεται δεύτερο σε μέγεθος κάστρο στην Τσεχία.

Το 1989, το κάστρο ανακηρύχθηκε  Εθνικό Μνημείο, και το 1992 ολόκληρο το συγκρότημα συμπεριλήφθηκε  στο κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο.

Εντυπωσιακά καλοδιατηρημένο, δεκάδες αίθουσες που μπορείτε να επισκεφθείτε αλλά κυρίως σημειώστε ότι εκεί βρίσκεται το μοναδικό μπαρόκ περιστρεφόμενο θέατρο φτιαγμένο το 1680 και ανακαινισμένο το 1765 και διατηρεί μέχρι και σήμερα τα αυθεντικά στηρίγματα και μηχανήματά του.

Η περιπλάνηση στο κάστρο είναι πραγματικά μια ξεχωριστή στιγμή που πρέπει να την απολαύσετε, όπως και τη μοναδική θέα της πόλης από ψηλά και στο τέλος μην παραλείψετε να επισκεφθείτε τον υπέροχο και τεράστιο κήπο στο πίσω μέρος του!

Χρειαστήκαμε περίπου 2,5 ώρες να γυρίσουμε εκεί μέσα, να χαζέψουμε, να βγάλουμε άπειρες φωτογραφίες και λογικό ήταν να αναζητήσουμε επιτέλους έναν πρωινό καφέ και κάτι να φάμε…

breakfastΠρωινό δίπλα στο ποτάμι με εξαιρετικό καφέ και να βλέπεις να περνούν από μπροστά σου όσοι έκαναν rafting. Bolero το όνομα του café … εξαιρετικό…! Αν σας ενδιαφέρει εύκολα θα βρείτε το χώρο ενοικίασης μιας βάρκας για να κάνετε το γύρο του ιστορικού κέντρου από το ποτάμι.

Μπορείτε να βρείτε σε ένα τόσο μικρό χώρο τόσα πολλά μουσεία και να ξεχάσετε στην κυριολεξία το χρόνο. Ενδιαφέρον το μουσείο των ημιπολύτιμων λίθων αλλά και εκείνο των κεριών.

laikiΣτο χώρο της αυλής της Βιβλιοθήκης βρήκαμε μικροπωλητές με δικές τους δημιουργίες (ξύλινα – κοσμήματα και δέρματα) και έτσι μπορέσαμε να πάρουμε και τα απαραίτητα αναμνηστικά.

Το Τσέσκυ δεν σε αφήνει να βαρεθείς! Εκεί μάθαμε για το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Cesky Krumlov που αρχίζει τον Ιούλιο και τελειώνει τον Αύγουστο με διάφορα είδη μουσικής, αλλά και το Open Air Krumlov, που ξεκινούσε λίγες ημέρες μετά την αναχώρησή μας…

Στο Cesky Krumlov θα απολαύσετε το φαγητό και την μπύρα! Από τη «βελούδινη επανάσταση» του 1989 και μετά έχουν ανοίξει και λειτουργούν περισσότερα από 80 εστιατόρια όλων των τύπων και των ειδών.

Ψάχνοντας θα βρείτε πολλά που μοιάζουν με κατακόμβες ή με μεσαιωνικά πανδοχεία, ενώ πολλά από αυτά θα τα βρείτε στις όχθες του ποταμού. Αναζητήστε το Le Jardin και το Papa’s living στο χώρο κάτω από το κάστρο ή το Grill Restaurant Katakomby, δίπλα από το ξενοδοχείο Old Inn.

Αυτό το μεσημεριανό γεύμα θα μας μείνει αξέχαστο!!!

Βραδινή βόλτα στη φωτισμένη πόλη με πολλούς από τους επισκέπτες να έχουν πάρει από νωρίς θέση προκειμένου να φωτογραφίσουν το κάστρο όταν ανάψουν τα φώτα του, ποτό με ζωντανή μουσική … παραποταμίως και βόλτα στα πετρόστρωτα δρομάκια με ήχους από διάφορες μουσικές σε κάθε στροφή, με μικρά και μεγάλα πανέμορφα μαγαζάκια και με … πολλούς μα πάρα πολλούς Κινέζους. Αν θέλετε και νυχτερινά περπατήματα σημειώστε High Hopes Bar και City Lounge Music Club & Bar, ακριβώς δίπλα στο ποτάμι.

Συνοπτικά;

Παραμυθένιο και μακάρι ο τουριστικός πανικός να μην το καταστρέψει.

Δύο ημέρες πραγματικά απολαυστικές, γεμάτες από εικόνες σε μια πόλη που ειλικρινά τίποτα από όσα διαβάσατε δεν είναι υπερβολικό.

Αποχωριστήκαμε το Cesky Krumlov κρατώντας υπέροχες αναμνήσεις αρκετές να μας ξαναφέρουν σε αυτό.

Αν κάτι αξίζει να κρατήσει κάποιος από την ιστορία του, είναι ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα υπήρχε αν δεν εμφανιζόταν η δυναστεία των Rosenberg, της οποίας η αγάπη για την αναγέννηση και τον πολιτισμό οδήγησε σε αυτό το μικρό θαύμα και αφετέρου τις τεράστιες διαμάχες ειδικά στον 20ο αιώνα των εθνικοτήτων που έμειναν εκεί. Γενικότερα η νότια Βοημία , πλούσια σε κοιτάσματα χρυσού, απετέλεσε περιοχή με έντονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε Αυστρία, Γερμανία και Τσεχία. Όπως μάθαμε το 1910 από τους 8.000 κατοίκους της πόλης οι 7.000 ήταν Γερμανοί μετανάστες (έποικοι για να είμαστε ακριβείς), εκδιώχθηκαν από τους Τσέχους, ανακατέλαβαν την πόλη επί Χίτλερ και εκδιώχθηκαν εκ νέου και οριστικά μετά την απελευθέρωση της Τσεχίας. Πάντως ευτυχώς για όλους μας η πόλη ήταν από τις ελάχιστες που δεν βομβαρδίστηκαν καθόλου στη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου, γεγονός πραγματικά εντυπωσιακό.

Εντυπωσιακό επίσης το ότι σε όλη τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος η πόλη παρήκμασε και εμφανίστηκε και πάλι στο προσκήνιο μετά το 1989. Σημεία των καιρών…

Επόμενη στάση Παραδουνάβια χωριά, στην Ουγγαρία και για την ακρίβεια Εστεργκομ. Για να το φτάσουμε όμως έπρεπε να διανύσουμε 450 περίπου χλμ, διασχίζοντας τη βόρεια Αυστρία. Και αυτό αποδείχθηκε αρκετά περιπετειώδες…

Συνεχίζεται….

 

 

Ταξιδεύοντας οδικώς στην Κεντρική Ευρώπη … και όχι μόνο! (ΜΕΡΟΣ 1ο)

 Λάρισα – Βελιγράδι (Σερβία) – Πάρκο Λιμνών Πλίτβιτσε (Κροατία) – Λιουμπλιάνα (Σλοβενία) – Λίμνη Μπλέντ (Σλοβενία)– Τσέσκυ Κρούμλοβ (Τσεχία) – Εστεργκοµ –Βίνσεγκραντ (Ουγγαρία) – Λίμνη Μπάλατον (Ουγγαρία) – Βελιγράδι – Λάρισα…

GEN

11 ημέρες μιας απίστευτης ταξιδιωτικής εμπειρίας, γεμάτη μοναδικές εικόνες, εκπληκτικές πόλεις που σε μεταφέρουν σε άλλες εποχές και τοπία που αν δεν τα δεις δύσκολα θα πιστέψεις ότι υπάρχουν.

 

  • Η απόφαση!

Η συζήτηση συνήθως ξεκινά κάποια κρύα νύχτα του χειμώνα, όταν απολαμβάνεις το αναμμένο τζάκι και κάποιο αγαπημένο κρασί…Κάπως έτσι η κουβέντα φθάνει σε ταξίδια και μέρη που θα θέλαμε να δούμε, κάπως έτσι οι ιδέες και οι προτάσεις “πέφτουν στο τραπέζι” και σιγά – σιγά αρχίζουμε να πλέκουμε το σενάριο ενός υποτιθέμενου – ακόμα –  ταξιδιού.

Έτσι ξεκίνησε η συζήτηση για το συγκεκριμένο ταξίδι. Με αφορμή δύο φωτογραφίες: Η μία από το πάρκο των λιμνών Πλίτβιτσε και η άλλη από την πανέμορφη λίμνη Μπλέντ.

Δύο διαφορετικές πλευρές του ίδιου μας του εαυτού σε δύο φωτογραφίες: Από τη μία εκείνη της περιπέτειας με την οποία σε εξιτάρει η άγρια ομορφιά της παρθένας φύσης και από την άλλη ο ατελείωτος ρομαντισμός που μπορεί να σε οδηγήσει με μια ξύλινη βάρκα στο πολυφωτογραφημένο νησάκι στη μέση της Λίμνης Μπλέντ!

Σε αυτά προσθέσαμε την εκφρασμένη θέληση μας να περιπλανηθούμε στα πέτρινα δρομάκια του μεσαιωνικού Τσέσκυ Κρούμλοβ, να “κλείσουμε” μια εκκρεμότητα που είχαμε αφήσει από τα Χριστούγεννα με τα Παραδουνάβια χωριά της Ουγγαρίας (και κυρίως το Εστεργκομ) και να επισκεφτούμε τη μεγαλύτερη λίμνη της Ευρώπης (Μπάλατον)…

Κάπως έτσι άνοιξαν οι υπολογιστές, έγιναν οι πρώτοι σχεδιασμοί και αρχίσαμε να κάνουμε πιο συγκεκριμένα τα “θέλω” μας και τα “ δεν θέλω” μας!

Θέλαμε να μείνουμε και όχι απλά να περάσουμε σαν «κυνηγημένοι» από τις Πλίτβιτσε, την Μπλέντ και το Τσέσκυ Κρούμλοβ. Το γιατί θα το πω στη συνέχεια.

Θέλαμε να απολαύσουμε τη Λιουμπλιάνα και το Εστεργκομ.

Θέλαμε να μείνουμε στο Σιόφοκ, τη μεγαλύτερη πόλη στην Μπάλατον, για την οποία είχαμε διαβάσει ότι είναι κάτι σαν την Ιμπιζα, στην Ουγγαρία βέβαια…

Εντάξει με τα “θέλω” μας! Μπορούμε όμως;

Και το μπορούμε είχε να κάνει και με τις διαδρομές (δεν θέλαμε να εξαϋλωθούμε πάνω στο τιμόνι) αλλά και με την οικονομική παράμετρο ενός τέτοιου ταξιδιού.

Κάπως έτσι οι υπολογισμοί έγιναν πιο εξειδικευμένοι. Μπήκε και η παράμετρος των ξενοδοχείων και των διανυκτερεύσεων, το κόστος των καυσίμων και των διοδίων, το κόστος των διαφόρων εισιτηρίων.

Η τεχνολογία στην υπηρεσία μας! Οργανωμένα πράγματα.

Σύντομα είχαμε ότι χρειαζόμασταν για μια αναλυτική και προσεγμένη προετοιμασία. Από τιμές βενζίνης, διοδίων, βινιέτες, ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ, μπαρ, εισιτήρια για πάρκα, κάστρα, μουσεία, βάρκες, διαδρομές στις λίμνες… Κυριολεκτικά τα πάντα.

Οικονομικά το ταξίδι ήταν απόλυτα λογικό και τελικά αποδείχθηκε ακόμη πιο οικονομικό, χωρίς να στερηθούμε απολύτως τίποτα ( το αντίθετο θα έλεγα)…

  • 11 βράδια και 4000 χιλιόμετρα!

Συνοπτικά ο σχεδιασμός περιλάμβανε:

1η Ημέρα: Λάρισα – Βελιγράδι (διανυκτέρευση) 750 χλμ

2η Ημέρα: Βελιγράδι – Λίμνες Πλίτβιτσε (διανυκτέρευση) 520 χλμ

3η Ημέρα: Λίμνες Πλίτβιτσε – Λιουμπλιάνα ( διανυκτέρευση) 206 χλμ

4η Ημέρα : Λιουμπλιάνα 

5η Ημέρα: Λιουμπλιάνα – Λίμνη Μπλέντ (διανυκτέρευση) 57 χλμ

6η Ημέρα: Λίμνη Μπλέντ – Τσέσκυ Κρούμλοβ (διανυκτέρευση) 452 χλμ

7η Ημέρα: Τσέσκυ Κρούμλοβ

8η Ημέρα: Τσέσκυ Κρούμλοβ – Εστεργκομ (διανυκτέρευση) 450 χλμ

9η Ημέρα : Εστεργκομ – Βίνσεγκραντ – Σιόφοκ (Λίμνη Μπάλατον) (διανυκτέρευση)  

                   180 χλμ

10η Ημέρα: Σιόφοκ – Βελιγράδι (διανυκτέρευση) 471 χλμ

11η Ημέρα: Βελιγράδι – Λάρισα     750 χλμ

Μαζί με κάποια εξτραδάκια στις μετακινήσεις υπολογίστε 4.000 χλμ…

 

  • Προετοιμασία!

Αρχικά το αυτοκίνητο έπρεπε να είναι πανέτοιμο. Ταυτότητες , διπλώματα οδήγησης και ένα διεθνές δίπλωμα οδήγησης από την ΕΛΠΑ (50 ευρώ πεταμένα γιατί πουθενά δεν στο ζητάνε, αλλά καλού κακού είπαμε να…), η πράσινη κάρτα του αυτοκινήτου και βεβαίως ένας βασικός έλεγχος σε λάστιχα , λάδια νερά και φώτα.

Τα ρούχα και τα πράγματα μας σε δύο βαλίτσες. Μία μεγάλη και μία μικρή για τις σύντομες μετακινήσεις και τις πρώτες διανυκτερεύσεις μέχρι το διήμερο στη Λιουμπλιάνα. Για ένα βράδυ στο Βελιγράδι και ένα στις λίμνες Πλίτβιτσε δεν υπήρχε λόγος να κουβαλάμε όλη την πραμάτεια μας…

Μελέτη και εκτύπωση των διαδρομών σε περίπτωση που χρειαστούν αν για κάποιο λόγο το gps δεν ανταποκριθεί.

Ενημέρωση του gps (MLS destinator) καθώς η παλιά έκδοση είχε προβλήματα με τους χάρτες των Βαλκανίων. Οφείλω να πω ότι μας οδήγησε στο 90% των διαδρομών εξαιρετικά. Για το 10% υπήρξε μια μικρή αστοχία που μας αποκάλυψε όμως την Αυστριακή ύπαιθρο (υπομονή και θα τα διαβάσετε παρακάτω).

Και εννοείται χρήματα και κάρτα που θα σας είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στις συναλλαγές που θα κάνετε στις χώρες που δεν έχουν νόμισμα το ευρώ.

  • Καιρός!

Αυτός και αν είναι ο αστάθμητος παράγοντας! Ο αρχικός προγραμματισμός ήταν για το ΠΑΣΧΑ. Φοβηθήκαμε όμως το ότι ήταν νωρίς φέτος και αυτό για τα πιο βόρεια κλίματα μπορεί να σήμαινε κρύο και βροχή. Καταλήξαμε στον Ιούνιο και αναχωρήσαμε στις 17 του μήνα…

 

1η ΗΜΕΡΑ: Λάρισα – Βελιγράδι

MAP1

Τη διαδρομή την είχαμε κάνει και μας είναι αρκετά γνωστή. Το Βελιγράδι είναι από τις αγαπημένες μας πόλεις και η αλήθεια είναι ότι με ιδιαίτερη ευχαρίστηση το ξαναεπισκεφτόμαστε!

Για το Βελιγράδι ισχύουν σχεδόν στο σύνολο τους αυτά που είχα γράψει την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί: https://ra64.wordpress.com/2011/06/03/beograd/

( Η αλήθεια είναι ότι εδώ και καιρό θέλω να συμπληρώσω νεότερες πληροφορίες από τις επόμενες επισκέψεις μας εκεί αλλά όλο το αναβάλλω!!! Θα γίνει όμως…)

Η επιλογή μας για τη διαμονή δεν αλλάζει. Villa forever, κεντρικότατο (2 λεπτά από την Kneza Mihaila  (τον κεντρικότερο πεζόδρομο του Βελιγραδίου), καθαρό, με καλό πρωινό και πολύ χαμηλή τιμή και παρκινγκ μπροστά στο κτίριο με παρακολούθηση από κάμερα .

46,8 ευρώ η διανυκτέρευση με πρωινό για δίκλινο δωμάτιο . Δείτε το επίσημο της site εδώ!

Το ταξίδι μέσω Σκοπίων χωρίς προβλήματα με εξαίρεση το πολύ κακό οδόστρωμα στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής της γειτονικής χώρας που μας οδήγησε σε άλλη επιλογή στην επιστροφή.  Ένα κόμβοι από μηχανές μας καθυστέρησε στα σύνορα Σκοπίων – Σερβίας και η καθυστέρηση ολοκληρώθηκε λόγω της κίνησης που συναντάς στη στενή διαδρομή πριν τη Νις και λόγω των έργων που γίνονται εκεί…

Με τις αναγκαίες στάσεις φθάσαμε γύρω στις 3 το μεσημέρι στο κατάλυμα με τη βοήθεια του gps, ενώ η ζέστη ήταν κυριολεκτικά αφόρητη. Φαγωμένοι όπως ήμασταν, δοκιμάσαμε το ρακί που προσφέρουν στο ξενοδοχείο και χαθήκαμε στη δροσιά του δωματίου.

Νωρίς το απόγευμα είχαμε κανονίσει να συναντήσουμε ένα καλό φίλο που είναι παντρεμένος και δουλεύει εκεί. Μαζί τους ήπιαμε καφέ στο KOFFEIN (Uskočka 8) και μετά φάγαμε σε ένα από τα πιο παραδοσιακά εστιατόρια ( και πολύ καλά) του Βελιγραδίου, στο Proleće (Пролеће) (Vuka Karadžića 11). Αυτά σε απόσταση 200 μέτρων από το ξενοδοχείο (είπαμε είναι σε κεντρικότατο σημείο), μιλήσαμε αρκετά για τη ζωή τους εκεί και αποσυρθήκαμε για ξεκούραση καθώς η επόμενη ημέρα ήταν η πιο «δύσκολη» του ταξιδιού, με πρωινό  ξύπνημα, αρκετά χλμ και πεζοπορία στο πάρκο λιμών Πλίτβιτσε.

Ανανεώσαμε το ραντεβού με τους φίλους για την επιστροφή μας και για μια ακόμη φορά δεν αφήσαμε ασχολίαστο το πόσο οικονομικά σε σχέση με την Ελλάδα είναι όλα στο Βελιγράδι! Ο καφές  λιγότερο από 1 ευρώ, ένα γεύμα σε καλό εστιατόριο με ποτά 30 ευρώ για τέσσερα άτομα, ένα πακέτο τσιγάρα 1,8 ευρώ… Είναι και αυτός ένας από τους λόγους που κάνουν το Βελιγράδι τόσο ελκυστικό!

 

2η ΗΜΕΡΑ: Βελιγράδι – Λίμνες Πλίτβιτσε (Κροατία)

map02

Δεν μας φόβιζαν τα 520 περίπου χλμ της διαδρομής όσο το ότι τα χρονικά περιθώρια ήταν περιορισμένα. Έπρεπε να φθάσουμε νωρίς το μεσημέρι στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει στο Jezerce, 1 χλμ από την είσοδο 2 του πάρκου και να κάνουμε τη διαδρομή που είχαμε επιλέξει εκεί. Υπολογίσαμε ότι θα θέλαμε τουλάχιστον 3,5 ώρες για να περπατήσουμε στις λίμνες και να ολοκληρώσουμε την επίσκεψή μας μέχρι τις 20.00.

Μιας και ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί στο δρόμο και επιπλέον είχαμε να κάνουμε και με μια άγνωστη διαδρομή, κανονίσαμε το πρωινό στις 7.30 ( παρόλο που στο ξενοδοχείο  οι ώρες για το πρωινό ήταν 8.00-10.00, μας το ετοίμασαν πιο νωρίς) και 8 ακριβώς φεύγαμε από το Βελιγράδι.

Η διαδρομή από Βελιγράδι μέχρι και Ζάγκρεμπ είναι από τις πιο βαρετές που θα συναντήσετε. Αυτοκινητόδρομος (Ε 70), ευθεία, χωρίς προβλήματα. Στα σύνορα Σερβίας – Κροατίας ο έλεγχος ήταν τυπικός, δεν καθυστερήσαμε καθόλου. Η κίνηση φυσιολογική μέχρι που φτάσαμε στο Ζάγκρεμπ και πήραμε την κατεύθυνση για Σπλιτ!

Εκεί όλα άλλαξαν! Κίνηση τρελή, εκατοντάδες αυτοκίνητα όλων των τύπων και από όλες τις χώρες που (καλοκαίρι είναι) πηγαίνανε για τις δαλματικές ακτές. Αρκετή η καθυστέρηση στα διόδια έξω από το Ζάγκρεμπ και γενικότερα ένας κυκλοφοριακός πανικός, μέχρι που φθάνοντας στο Καρλόβατς (Karlovac) στρίψαμε αριστερά και πήραμε την κατεύθυνση για Plitvicka Jezera. Εδώ τελείωσε και ο αυτοκινητόδρομος, ο δρόμος έγινε πιο στενός, διπλής κυκλοφορίας αλλά οφείλω να ομολογήσω αρκετά καλός.

Φθάσαμε στις 14.00 στο ξενοδοχείο καθώς το βρήκαμε εύκολα και μπαίνοντας στο δωμάτιο για να αφήσουμε τα πράγματα και να πλυθούμε λιγάκι νοιώσαμε το κρεβάτι να μας … καλεί. Αποφύγαμε τον πειρασμό της ξεκούρασης γιατί μόλις τώρα άρχιζε το πιο ενδιαφέρον μέρος της υπόθεσης.

Το Jeserce είναι ο οικισμός δίπλα από το πάρκο των λιμνών. Από το κατάλυμά μας η είσοδος 2 του πάρκου ήταν στο 1 χλμ. Για όσους θα θέλατε να επισκεφθείτε το πάρκο στις λίμνες Πλίτβιτσε και να διανυκτερεύσετε σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα. Υπάρχουν πολλοί μικροί και πανέμορφοι ξενώνες και σε πολύ πιο οικονομική τιμή από αυτή που θα συναντήσετε αν αποφασίσετε να μείνετε στα δύο ξενοδοχεία που υπάρχουν μέσα στο πάρκο. Και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να πετάξετε τα χρήματά σας!

Τι σας προτείνουμε;

Κουκλίστικο!

Κουκλίστικο!

Bed & Breakfast Dada House! Εξαιρετικό. Πεντακάθαρο, πανέμορφο, ωραία δωμάτια και απίστευτο πρωινό, που το φτιάχνε η κυρία ( δεν συγκράτησα το όνομά της)! 61€ το δίκλινο, με ένα φανταστικό πρωινό!

Μπορείτε να το βρείτε στο booking.com ΕΔΩ!

Αναχώρηση με το αυτοκίνητο για την είσοδο 2 του πάρκου, τακτοποίηση στο πάρκινγκ ( 4 € το κόστος), εισιτήρια από τα ειδικά εκδοτήρια (15€ ο καθένας), προμήθεια σε νερά και δρόμο για τη διαδρομή στο πάρκο!

( Όλες οι συναλλαγές γίνονται σε τοπικό νόμισμα. Άλλη μια περίπτωση που η κάρτα αποδείχθηκε ιδιαίτερα χρήσιμη!)

ΠΑΡΚΟ ΛΙΜΝΩΝ ΠΛΙΤΒΙΤΣΕ

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ατελείωτες χωρίς να καταφέρω να μεταφέρω την εκπληκτική ομορφιά και μοναδικότητα του τοπίου! Σίγουρα από τις πιο δυνατές εμπειρίες της ζωής μας αλλά και ένα καλό μάθημα για τον τρόπο που μπορείς να αξιοποιήσεις τη φυσική ομορφιά του τόπου σου…

Λίγα λόγια για τις λίμνες:

Πρόκειται για ένα τεράστιο εθνικό πάρκο, με σημαντική χλωρίδα και πανίδα. Ένα από τα 8 της Κροατίας.

Οι λίμνες στο σύνολο τους είναι δεκαέξι. Το εντυπωσιακό όμως δεν είναι ο αριθμός τους, άλλα το γεγονός ότι βρίσκονται σχεδόν όλες σε διαφορετικά επίπεδα, ενώ επικοινωνούν μεταξύ τους είτε υπόγεια είτε με καταρράκτες, δημιουργώντας έτσι μια «σκάλα» λιμνών, σε ένα φυσικό τοπίο με πολύ πλούσια βλάστηση και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πανίδα και χλωρίδα. Ο μεγαλύτερος καταρράκτης έχει το όνομα «Veliki Slap» και είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Βρίσκεται πολύ κοντά στην είσοδο 1,στο ύψος της λίμνης kaluđerovac. Κατά τη διάρκεια της περιήγησής σας μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις μικρές βάρκες που κάνουν τακτικές ξεναγήσεις, ενώ μπορείτε να επιλέξετε τις διάφορες διαδρομές με τα πόδια, έχοντας πάντα μαζί σας όμως το χάρτη των λιμνών! Το χάρτη των λιμνών θα τον βρείτε πάνω στο εισιτήριό σας, οπότε φροντίστε να μην το χάσετε!

Τέσσερις είναι οι Κάτω Λίμνες και εδώ το τοπίο χαρακτηρίζεται από απόκρημνες όχθες που περιβάλλονται από γκρεμούς ενώ υπάρχουν μικρές και μεγάλες σπηλιές. Η Milanovac φημίζεται για τα χρώματά της που αλλάζουν ανάλογα με το φως του ήλιου. Τα νερά της πέφτουν στη λίμνη Gavanovac δημιουργώντας ορμητικούς καταρράκτες. Στη συνέχεια η λίμνη Kaluderovac χαρακτηρίζεται από τα γαλάζια νερά και τη Γαλάζια Σπηλιά που μπορεί να επισκεφθεί κάποιος με βάρκα. Η τελευταία λίμνη Novakovica Brod δημιουργεί τον πιο εντυπωσιακό καταρράκτη Sastavci.

Τα τοπία στις Πάνω Λίμνες είναι πιο εντυπωσιακά και πιο άγρια, με πυκνότερη βλάστηση. Η μεγαλύτερη λίμνη είναι η Proscansko με έκταση 68,2 εκτάρια, σε υψόμετρο 636,6 μ. και βάθος 37,4 μ. Ακριβώς από κάτω βρίσκεται η αρκετά μικρότερη Ciginovac, που τροφοδοτείται από τα νερά της λίμνης Proscansko. Η λίμνη Okrugljak είναι διάσημη για τη σπηλιά της με τους ασβεστολιθικούς σχηματισμούς που αποτελείται από δύο αίθουσες και έχει μήκος 53 μ.

Οι επόμενες λίμνες Batinovac, Μεγάλη Λίμνη και Μικρή Λίμνη γίνονται εντυπωσιακές κυρίως την άνοιξη όταν τα φράγματα γεμίζουν νερό και τα ποτάμια δημιουργούν εκατοντάδες μικρούς καταρράκτες. Η λίμνη Galovac τροφοδοτείται με τα νερά τριών μικρών λιμνών και με τη σειρά της δημιουργεί μια σειρά από καταρράκτες με κύριο τον καταρράκτη Galovacki. Άλλες λίμνες είναι η μικρή Milino που συνδέεται με τον καταρράκτη Galovacki, η Gradinsko που περιβάλλεται από καλαμιές όπου φωλιάζουν οι πάπιες, η Vir, που είναι το τελευταίο μεγάλο σύνορο των Πάνω Λιμνών.

Η μεγαλύτερη λίμνη όλων είναι η Kozjak με μήκος 3 χλμ. και η τελευταία των Πάνω Λιμνών. Στο κέντρο της υπάρχει ένα μικρό οβάλ νησάκι που έχει και ένα εστιατόριο. Τα ξενοδοχεία της περιοχής είναι κτισμένα γύρω από αυτή τη λίμνη και από τα δωμάτιά τους μπορείτε να απολαμβάνετε τα χρώματα των νερών που αλλάζουν ανάλογα με την ώρα της μέρας.

Σταματάω εδώ θεωρώντας ότι είναι καλύτερο να σας δώσω τα sites στα οποία μπορείτε να βρείτε ενδιαφέρουσες πληροφορίες και κάποιες από τις πολλές φωτογραφίες! Και μια συμβουλή: Φροντίστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να τις επισκεφθείτε! Πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία!

http://www.np-plitvicka-jezera.hr/en/ (Το επίσημο site. Εδώ μπορείτε να βρείτε τα πάντα)

https://www.discoverplitvice.com/ ( Αρκετά χρήσιμο και αυτό)

https://en.wikipedia.org/wiki/Plitvice_Lakes_National_Park ( Ενδιαφέρουσες πληροφορίες από τη Wikipedia)

Η διαδρομή κράτησε περίπου 3,5 ώρες και στο τέλος της νιώσαμε την κούραση ολόκληρης της ημέρας. Κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας είναι τέτοια η εναλλαγή εικόνων και τόσο εντυπωσιακά αυτά που τρέχουν μπροστά στα μάτια σου που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς την κούραση! Στο τέλος όμως…

Γυρίσαμε στο αυτοκίνητο και νοιώθοντας έντονη την πείνα αποφασίσαμε να πάμε σε ένα από τα κοντινά χωριά προκειμένου να φάμε επιτέλους!

Σταματήσαμε στη Rakovica , 10 περίπου χλμ από την κεντρική είσοδο του πάρκου προς την κατεύθυνση του Karlovac και αποφασίσαμε να φάμε στο Restoran Degenija (πάνω στο δρόμο βρίσκεται θα το βρείτε εύκολα). 35 € στοίχησε το δείπνο με κρέατα και μπύρες (όσο αντέχαμε δηλαδή) και ξαφνικά ανοίξανε οι ουρανοί!

Μιλάμε για απίστευτη βροχή που κράτησε περίπου μία ώρα, με εμάς να νοιώθουμε τυχεροί που όλα αυτά συνέβαιναν  περίπου 40 λεπτά αφότου τελειώσαμε το περπάτημα στο πάρκο!

Βροχή, βουνά, καταρράκτες και λίμνες ε! λογικό είναι η θερμοκρασία να έχει πέσει τόσο πολύ που το κρύο πλέον ήταν αισθητό. Επιστρέψαμε στον ξενώνα όπου η ιδοκτήτρια μας ρώτησε αν θα πάρουμε πρωινό. Μας φάνηκε λίγο περίεργο όταν μας είπε ότι η μόνη ελεύθερη ώρα είναι 8-8.30… Αλλά συστήματα σκεφτήκαμε.

Ένα ζεστό μπάνιο, κουβέρτα και χαθήκαμε στον ύπνο.

Το πρωί κατεβαίνοντας για το πρωινό μας περίμενε μια πραγματική έκπληξη! Στον μικρό αλλά ιδιαίτερα περιποιημένο χώρο το τραπέζι μας ήταν έτοιμο γεμάτο με ότι μπορεί κάποιος να φανταστεί και κυρίως ζεστά και μαγειρεμένα εκείνη την ώρα. Το πρωινό ήταν πραγματικά εκπληκτικό!

Επόμενη στάση Λιουμπλιάνα και έτοιμοι για αναχώρηση…

Δύο σημειώσεις:

Το πάρκο λιμνών Πλίτβιτσε είναι ένα άκρως τουριστικό μέρος. Μιλάμε για χιλιάδες επισκέπτες, ορδές Κινέζων και κάθε λογής τουρίστες θα περπατάνε μαζί σας, άρα μην ανησυχείτε ότι θα χαθείτε… Αυτός είναι και ο λόγος που οι τιμές είναι τσιμπημένες σε όλα τα είδη (για Κροατία πάντα), οπότε αναζητήστε κάποιο μάρκετ για να αγοράσετε βασικά είδη που θα χρειαστείτε.

Το νόμισμά τους είναι το κούνα. Η ισοτιμία την εποχή που πήγαμε ήταν 1 κούνα = 7,37 €. Βεβαίως και μπορείτε σε πολλά μέρη να πληρώσετε με ευρώ αλλά θα χάσετε στην ισοτιμία οπότε είναι καλύτερο να χρησιμοποιήσετε την κάρτα σας

3η και 4η ΗΜΕΡΑ: Λιουμπλιάνα

map03

Η Λιουμπλιάνα είναι πραγματικά απίστευτη, παραμυθένια, πανέμορφη, εναλλακτική, ήρεμη, μοντέρνα. Είναι από τις πιο όμορφες πρωτεύουσες της Ευρώπης και μια πόλη που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείτε!

Έχοντας τις καλύτερες συστάσεις, ξεκινήσαμε γύρω στις 10 το πρωί από το Jeserce για τη Λιουμπλιάνα, με στόχο να διανύσουμε τα 260 περίπου χλμ και να είμαστε το μεσημέρι στην πρωτεύουσα της Σλοβενίας.

Επιστρέψαμε ακολουθώντας την ίδια διαδρομή μέχρι έξω περίπου από το Ζάγκρεμπ και στρίβοντας αριστερά μπήκαμε στο δρόμο που οδηγούσε στα σύνορα Κροατίας – Σλοβενίας. Μικρή η καθυστέρηση εκεί και μετά από 3,5 περίπου ώρες μπαίναμε στη Λιουμπλιάνα χωρίς τίποτα να αποδεικνύει ότι κυκλοφορούμε στους δρόμους μιας Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, καθώς η κίνηση ήταν ελάχιστη  (όχι τυχαία) .

Το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει βρίσκονταν σε πεζόδρομο και έτσι ακολουθώντας τις οδηγίες που μας είχαν στείλει αφήσαμε το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ με το οποίο συνεργάζεται και περπατώντας 250 μέτρα (με τις αποσκευές)… φθάσαμε στο hotel Emonec.

Το ξενοδοχείο δεν είναι εντυπωσιακό αλλά προσφέρει ότι θα ήθελε ένας επισκέπτης της πόλης: Καθαρό και μεγάλο δωμάτιο, καλό πρωινό και το βασικότερο απ’ όλα άμεση πρόσβαση στο κέντρο της πόλης καθώς όλα τα σημεία αναφοράς βρίσκονται σε αποστάσεις από 30 έως και 150 μέτρα! Α! και κάτι ακόμα: Ιδιαίτερα οικονομική λύση για τα δεδομένα του κέντρου της πρωτεύουσας της Σλοβενίας. Τα δύο βράδια μας στοίχησαν 164€ με πρωινό , συν 14 € το πάρκινγκ ( 7 την ημέρα)…

Η σελίδα του στο booking.com

Γρήγορη τακτοποίηση και πρώτη βόλτα μεσημεριάτικη, στο κέντρο της πόλης. Περνώντας τη γέφυρα στα 30 μέτρα από το ξενοδοχείο βρεθήκαμε στην άλλη πλευρά του Λιουμπλιάνιτσκα, του ποταμού που διασχίζει την πόλη, στο ιστορικό της κέντρο όπου μπορείς να συναντήσεις τα … πάντα!

Οι πρώτες εικόνες ήταν εντυπωσιακές όπως το γεύμα στο Pcj’s Burger Bar αλλά και η μαύρη τοπική μπύρα…

Ξεκούραση και νωρίς το απόγευμα βόλτα στο κέντρο της πόλης, που όπως είναι μικρό και μαζεμένο γυρίζεται εύκολα!

Κτισμένη στο κεντρικό τμήμα της χώρας, σε υψόμετρο 278 μ., η Λιουμπλιάνα (το όνομά της σημαίνει «πολυαγαπημένη») είναι όσο μεγάλη χρειάζεται για να διαθέτει τα οφέλη και τις ανέσεις μιας πρωτεύουσας, αλλά και αρκετά μικρή ώστε να διατηρεί ανέπαφη την κουλτούρα και τη χαλαρωτική της ατμόσφαιρα.

Το κέντρο της πόλης έχει τις γνωστές 3 γέφυρες που δημιουργούν ένα είδος πλατείας και είναι τόπος συνάντησης, παιχνιδιών, υπαίθριων αγορών, συναυλιών κλπ. Η μεσαία λέγεται γέφυρα των χωρισμένων και καλού κακού αποφύγετε να περάσετε από κει, εκτός και αν θέλετε να ξεφορτωθείτε το αμόρε σας…

Σε αυτή την πλατεία πέσαμε σε φεστιβάλ… χάμπουργκερ και οι εικόνες ήταν πραγματικά εντυπωσιακές!

Η ζωή βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Λιουμπλιάνιτσκα ο οποίος διασχίζει την πόλη. Στις όχθες του υπάρχουν πολλά μπαράκια που δημιουργούν ατμόσφαιρα μέχρι αργά καθότι είπαμε είναι φοιτητούπολη. Το ποτάμι φωτίζεται όμορφα το βράδυ, οι γύρω δρόμοι είναι πεζοδρομημένοι και η βόλτα πάνω κάτω είναι απόλαυση.

map04

Το κέντρο της πόλης με το ξενοδοχείο στα αριστερά και τα πάντα προσβάσιμα σε ελάχιστο χρόνο!

Ξεκινώντας από το hotel Emonec πηγαίνοντας αριστερά συναντάτε την πλατεία Preseren, που οφείλει την ονομασία της στον μεγαλύτερο ποιητή της Σλοβενίας France Preseren. Το άγαλμα του Σλοβένιου λόγιου, μαζί με την μπαρόκ Εκκλησία των Φραγκισκανών (1660), κοσμούν τη φημισμένη πλατεία της Λιουμπλιάνα. Ξεχωρίζει από το ο ροζ χρώμα εξωτερικά και στο εσωτερικό της υπάρχουν εντυπωσιακές τοιχογραφίες.. Πρωτοκατασκευάστηκε το 1660 και ανακατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα. Το 1993 ανακαινίστηκε εξολοκλήρου.

Από εδώ μπορείτε να φτάσετε γρήγορα στην παλιά πόλη, διασχίζοντας την τριπλή γέφυρα Tromo-stovje. Την κατασκευή της υπογράφει ο Jose Plecnik και αποτελείται από τρεις ξεχωριστές γραφικές γέφυρες, η μία δίπλα στην άλλη. Άλλη μια γνωστή γέφυρα της πόλης είναι η κοντινή Majski Most (1901), που φέρει τέσσερα αγάλματα δράκων στις άκρες της. Η παράδοση λέει ότι οι δράκοι κουνούσαν τις ουρές τους όταν διάβαινε τη γέφυρα μια παρθένα κόρη.

Η παλιά πόλη απλώνει τον αστικό της πυρήνα κάτω από τα τείχη του κάστρου που ορθώνεται στον παρακείμενο κατάφυτο λόφο. Ένας σύντομος περίπατος στα πλακόστρωτα σοκάκια είναι αρκετός για να ανακαλύψετε την αρχιτεκτονική προσωπικότητα της σλοβένικης πρωτεύουσας.

Ένας αρμονικός συνδυασμός ιταλικού μπαρόκ και βιεννέζικου αρτ νουβό, με αρκετές αρχιτεκτονικές προτάσεις του Jose Plecnik, συνθέτουν την εικόνα της γοητευτικής Σλοβένιας ντίβας. Ο Jose Plecnik (ο επονομαζόμενος «Γκαουντί της Βαλκανικής»), μέσα σε τρεις δεκαετίες (1920-1950) κόσμησε τη γενέτειρά του με πάμπολλα αρχιτεκτονικά στολίδια και μεταμόρφωσε τη Λιουμπλιάνα, από μια απλή επαρχιακή πόλη της Βορειοδυτικής Γιουγκοσλαβίας, σε μια καλαίσθητη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Περνώντας στην παλιά πόλη περπατήστε με προορισμό την πλατεία Mestni, που έχει για αρχιτεκτονικά ορόσημα το Δημαρχείο και τον Καθεδρικό του Αγίου Νικολάου (1708). Θα εντυπωσιαστείτε!

Κάποια στιγμή έπρεπε να χαλαρώσουμε… Ποτό δίπλα στο ποτάμι (Θα βρείτε πολλά καφέ – μπαρ για όλα τα γούστα) και αναζήτηση μιας καλής επιλογής προκειμένου να κλείσουμε το βράδυ με ένα καλό κρασί και το προσούτο της Σλοβενίας , για το οποίο οι ίδιοι οι Σλοβένοι υποστηρίζουν ότι είναι πολύ καλύτερο από αυτό της Ιταλίας!

Στην πλατεία Dvorni ανακαλύψαμε το Dvorni Bar! Εξαιρετικό! Και το προσούτο πραγματικά …τέλειο.

Η επόμενη ημέρα είχε προγραμματισμένη την επίσκεψη στο κάστρο της Λιουμπλιάνα.

Κτισμένο πάνω στα θεμέλια ενός προγενέστερου μεσαιωνικού κάστρου που κατέρρευσε μετά τον μεγάλο σεισμό του 16ου αιώνα, ο σημερινός φρουρός της πόλης φιλοξενεί στο εσωτερικό του την Αίθουσα των Γάμων, το ανακαινισμένο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου με τις πανοπλίες και έναν καλοδιατηρημένο πεντάγωνο πύργο.

Στο κάστρο, στο οποίο μπορείτε να ανεβείτε με τα πόδια, με αυτοκίνητο, αλλά και με τελεφερίκ. Η είσοδος του τελεφερίκ βρίσκεται στην πλατεία Krekov, λίγο πιο κάτω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Το εισιτήριο του τελεφερίκ είναι αρκετά φτηνό, περίπου 3 ευρώ το άτομο μετ’ επιστροφής και σας χαρίζει ωραίες εικόνες της Λιουμπλιάνα. Το τέρμα του τελεφερίκ σας βγάζει μέσα στον εσωτερικό περίβολο του κάστρου και μπορείτε να ανεβείτε και στις πολεμίστρες. Αν θέλετε να μπείτε και μέσα στο κτίριο θα πληρώσετε άλλα 6 ευρώ ανά άτομο. Το κάστρο και το τελεφερίκ είναι ανοικτό το καλοκαίρι από τις 9:00 μέχρι τις 23:00, ενώ τον χειμώνα από τις 10:00 μέχρι τις 18:00.

Αναβήκαμε με το τελεφερίκ, κατεβήκαμε με τα πόδια, περάσαμε από τη λαϊκή αγορά και περνώντας από τη γέφυρα των δράκων, κάνοντας μια απόσταση 10 λεπτών με τα πόδια βρεθήκαμε στην καλλιτεχνική σκηνή της πόλης στην περιοχή Metelkova. Το παλιό στρατόπεδο του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού έχει μετατραπεί σε μια πολιτιστική ζώνη για εναλλακτικούς καλλιτέχνες, με δεκάδες γκαλερί, μουσικές σκηνές και καλλιτεχνικά εργαστήρια . Πρόκειται για το αγαπημένο στέκι της τοπικής νεολαίας. Οι εικόνες πραγματικά εντυπωσιακές όπως και η ιστορία αυτής της αυτόνομης πολιτιστικής ζώνης:

Η σχέση ανάμεσα στους ιδρυτές της «Metelkova Mesto» και στις τοπικές αρχές της Λουμπλιάνας πέρασε από πολλά και περίπλοκα στάδια.   Το αρχικό σχέδιο των επίσημων φορέων της πόλης ήταν η κατεδάφιση ολόκληρου του στρατοπέδου και η εκ νέου ανοικοδόμηση της περιοχής. Σε μια προσπάθεια να αποκαρδιώσουν τους καταληψίες, διέκοψαν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, ελπίζοντας πως τα ουτοπικά τους σχέδια σύντομα θα εγκαταλειφθούν. Μάταια. Στο πρώην στρατόπεδο βρήκε πολύ γρήγορα στέγη ολόκληρη η εναλλακτική καλλιτεχνική κοινότητα της χώρας, καθώς και η ακμάζουσα τότε σλοβένικη DIY punk σκηνή. Τους πρώτους κιόλας μήνες της κατάληψης οργανώθηκαν πάνω από εκατό συναυλίες και πάμπολλες εκθέσεις. Τα τελευταία χρόνια, ιδίως από το 2009 κι έπειτα, η πολιτεία της Σλοβενίας χρηματοδοτεί αρκετές από τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες του χώρου, ενισχύοντας έτσι την δυνατότητα πραγματοποίησης καλλιτεχνικών δρωμένων σε ένα σαφώς πιο ανεπίσημο και άρα πιο ελεύθερο πλαίσιο. Μάλιστα, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Λουμπλιάνας εγκαινίασε στις αρχές του 2012 ένα παράρτημα μέσα στην ίδια την Metelkova Mesto. «Μπορούμε, και θα έπρεπε όλοι, να έχουμε το πιο πειραματικό καλλιτεχνικό περιβάλλον δίπλα στα κυρίαρχα, θεσμοθετημένα καλλιτεχνικά ιδρύματα» τονίζει η υποδιευθύντρια του Μουσείου. Και συνεχίζει: « Η MetelkovaMesto είναι ένα μέρος όπου αν κάποιος έχει μια ιδέα, εκεί μπορεί να την υλοποιήσει».

Επιστρέψαμε στην παλιά πόλη, συζητώντας το πώς θα μπορούσαν να έχουν αξιοποιηθεί τα δικά μας παλιά και άχρηστα σε πολλές περιπτώσεις στρατόπεδα στις πόλεις μας, καθώς θέλαμε το μεσημέρι να δοκιμάσουμε το φαγητό στο Sokol, ένα από τα καλύτερα παραδοσιακά εστιατόρια της πόλης… Δεν με ενθουσίασε…

SOKΜετά την απαραίτητη ξεκούραση το μεσημέρι, χαθήκαμε και πάλι στα στενά της πόλης ανακαλύπτοντας μαγαζιά και μαγαζάκια, αλλά και από την άλλη πλευρά του ξενοδοχείου το κοινοβούλιο με τον εντυπωσιακό εξωτερικό του διάκοσμο, τις πλατείες του κοινοβουλίου και του κογκρέσου .

LIOU17.jpgΣε ένα στενό ακριβώς δίπλα από το ξενοδοχείο βρεθήκαμε μπροστά σε μια τριπλή … έκπληξη! Στον ίδιο χώρο Cutty Sark Pub ( ίσως μια από τις καλύτερες Pub που μπορείτε να βρείτε, με εκατοντάδες είδη μπύρας) , Cantina Mexicana για όσους τους αρέσει και το καταπληκτικό Gostilna As, ένα εστιατόριο με καταπληκτικό φαγητό και μια δροσερή ταράτσα στην οποία αν θέλετε να βρείτε θέση πρέπει να κλείσετε πολύ πιο νωρίς!

Η Λιουμπλιάνα μας μάγεψε!

Φεύγοντας το επόμενο πρωινό για έναν από τους βασικούς προορισμούς αυτού του ταξιδιού, την ειδυλλιακή λίμνη Bled, με το ομώνυμο νησάκι στο κέντρο της, αναρωτιόμασταν το πόση άραγε ομορφιά, κουλτούρα, μπαρόκ και αρτ νουβό αρχιτεκτονική, ζωντάνια και μεγαλοπρέπεια μπορούν να χωρέσουν στο κέντρο μιας πόλης, με πληθυσμό λιγότερο κι από την Πάτρα;

Την απάντηση θα τη δώσετε και εσείς όταν βρεθείτε στην πρωτεύουσα της Σλοβενίας…

Συνεχίζεται….

 

Και “λιμάνι ξηράς” σύντροφε;

TSIPRAS-2Ας δούμε κάπως έτσι τα τελευταία γεγονότα γιατί δε νομίζω ότι αντέχουν σε άλλου τύπου προσέγγιση (στοιχειωδώς σοβαρή)…

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι, καθώς άνθρωποι είναι – και στην προκειμένη περίπτωση μόνο σφάλματα κάνουν – οι κυβερνώντες , μάλλον επειδή αδιαφόρησαν για τις επισημάνσεις της πολιτικής προστασίας, αναφορικά με τους τρόπους προφύλαξης από τον καύσωνα, επηρεάστηκαν αρνητικά!

Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσεις ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας (!) εξαγγέλλει λιμάνι ξηράς (και δεν είναι πλάκα) στην Καστοριά! Ξεπερνώντας εκείνους τους γραφικούς πολιτευτές της δεκαετίας του ’60 που μπορούσαν να υποσχεθούν «και θάλασσα στη Λάρισα», υπερβαίνοντας κάθε έννοια ελαφρότητας (θα μου πείτε δεν είναι η πρώτη φορά). Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει ήδη υποσχεθεί εδώ και τρία χρόνια, τα πάντα στους πάντες, έχει ήδη διαψευστεί με τις μπάντες για όλα, οπότε η αναζήτηση νέων υποσχέσεων οδηγεί σε … λιμάνια ξηράς!

Μην αποκλείετε να ακούσετε την εξαγγελία χιονοδρομικού κέντρου στον κάμπο της Λάρισας  ή εκείνη για μαρίνα ιστιοφόρων στον Πηνειό!

Έχουμε άλλωστε πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι το τέλος του καλοκαιριού!

Και αν δεν πείθεστε με τον Πρωθυπουργό, πώς να εξηγήσετε ότι η άλλη κυβερνητική στελεχάρα,  ο υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μπαλάφας δηλώνει ότι : «Με σταματάει ένα μηχανάκι στο δρόμο, είναι γεγονός, σας διαβεβαιώ, του ανοίγω το αυτοκίνητο και μου λέει σας θεωρούν ευεργέτες. Σάς λέω γεγονότα», δεν σας λέω ότι πανηγυρίζουμε, αλλά ο κόσμος του ΕΒΕ (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο) θεωρεί πολύ θετικό μέτρο τη μείωση των ασφαλίστρων σε αυτές τις συνθήκες»!!!

Και εγώ που νόμιζα ότι θα τον ρωτούσε για το κατά που πέφτει το λιμάνι της Καστοριάς…

Θα μου πείτε εδώ χαρακτήρισε «στραβή» το θάνατο του 11χρονου στο Μενίδι, στους «ευεργετηθέντες μικρομεσαίους»  θα σταματούσε;

Και βρήκε ο αθεόφοβος να μιλήσει για εμπόρους και βιοτέχνες που στενάζουν από τη φορολογική επιδρομή των κυβερνώντων!

Εν μέσω καύσωνα (τυχαίο 😉 η πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου διορίζεται από τον εξαγγέλλοντα λιμάνια ξηράς, σαν επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας του Πρωθυπουργικού Γραφείου. Κάτι που πέρα από πρωτοφανές (κανένας συμψηφισμός δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτή την περίπτωση) είναι και προδήλως προκλητικό. Προκλητικό γιατί αποδεικνύει ότι η «καλή δικαιοσύνη» για τους σημερινούς κυβερνώντες είναι η «υποταγμένη δικαιοσύνη».

Βεβαίως και οι «καλοί», «ταπεινοί» και «συνεπείς» υπηρέτες της Κυβέρνησης δεν πρέπει να χάνονται. Αλλά να θυσιάζεται για χατίρι τους κάθε έννοια λειτουργίας δημοκρατικών θεσμών, αυτό οδηγεί σε άλλα μονοπάτια, ιδιαίτερα επικίνδυνα και για το τώρα και για το πρόσφατο μέλλον.

Δεν ξέρω τι μπορεί να ενοχλεί περισσότερο. Τα πολιτικά καραγκιοζιλίκια ή η αποπνιχτική ατμόσφαιρα λόγω ζέστης και υγρασίας; Το σίγουρο είναι ότι το δεύτερο αντιμετωπίζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το πρώτο δυστυχώς … παράγει αποτελέσματα για όλους μας!

Γενικώς … πολλά σκουπίδια!

skoupidiaΚάτι τέτοιες ημέρες θυμάμαι εκείνη την απίστευτη δήλωση της Δούρου, υποψήφιας του ΣΥΡΙΖΑ για την περιφέρεια Αττικής και νυν Περιφερειάρχη το 2014 ότι «Αλλιώς μαζεύει τα σκουπίδια ένας μνημονιακός και αλλιώς ένας αντιμνημονιακός»!

Θυμάμαι και εκείνα τα «υπέροχα»  Χριστούγεννα του 2012 που αντί για δένδρα είχανε διακοσμήσει με τα χρώματα των γιορτών τους λόφους των σκουπιδιών που βρίσκονταν στις πόλεις. Θυμάμαι και τα τότε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιους σημερινούς βουλευτές να συμπαραστέκονται με πάθος στις απεργίες της ΠΟΕ ΟΤΑ!

Κάπως έτσι μου έρχονται στο μυαλό οι επιθέσεις με μολότοφ εναντίον απορριμματοφόρου στην Αθήνα που … τόλμησε να βγει από το αμαξοστάσιο ή τις επιθέσεις εναντίον όσων ζητούσαν να καθαριστούν οι πόλεις.

Τότε έφταιγαν τα μνημόνια που έφεραν περιορισμούς στις προσλήψεις προσωπικού στους Δήμους αλλά όχι τυχαία, διότι σύμφωνα με τους τότε «επαναστάτες των σκουπιδιών», όλα ήταν ενταγμένα σε ένα γενικότερο σχέδιο ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών του δημοσίου (των Δήμων στην προκειμένη περίπτωση) που μπορούν να αποφέρουν κέρδος σε αυτούς που θα τα διαχειριστούν!

Όσοι ζητούσαν εκσυγχρονισμό των διαδικασιών ήταν αυτόματα «πουλημένοι» και πράκτορες συμφερόντων! Διαγωνισμοί αναβάλλονταν, αποφάσεις δεν υλοποιούνταν και πήγαινε λέγοντας, καθώς όλοι βολεύονταν με την ιστορία των 8μηνιτών …

Όλοι όμως ξεχνάνε την απίστευτη τακτική, ήδη από τη δεκαετία του ’80, της πρόσληψης ατόμων στην καθαριότητα των Δήμων, λόγω των μεγάλων αναγκών, που όμως πολύ γρήγορα μετατάσσονταν σε διοικητικές θέσεις, επικαλούμενοι τα τυπικά τους προσόντα με αποτέλεσμα να αδειάζουν και πάλι οι θέσεις στην καθαριότητα και να προκύπτουν και πάλι οι αναγκαιότητες έκτακτου προσωπικού!

Έτσι και οι Δήμαρχοι  αξιοποιούσαν  στο βαθμό του δυνατού την εκλογική τους πελατεία και το κράτος δεν αναλάμβανε  υποχρεώσεις «αορίστου χρόνου»…

Στα αλήθεια δεν θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε για παράδειγμα, στο Δήμο Λαρισαίων, πόσοι από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και πρόσφατα, προσλήφθηκαν στις υπηρεσίες καθαριότητας και πόσοι από αυτούς παρέμειναν σε αυτήν μέχρι και σήμερα;

Και αν αυτά ήταν τα καμώματα του «παλιού» που έφευγε, το «καινούργιο» που ήρθε ακολούθησε πιο απλές διαδικασίες:

Ένας Υπουργός αποφασίζει ανανέωση των συμβάσεων των ήδη συμβασιούχων στην καθαριότητα και παρόλο που όλοι του λένε πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να περάσει καθώς αντίκειται και στο Σύνταγμα και στους υπάρχοντες νόμους, αυτός έχοντας την εμπειρία της «επιτυχημένης» παρέμβασης του στο θέμα των ορυχείων της Χαλκιδικής, χαμογελώντας διαβεβαιώνει τους πάντες να μην ανησυχούν γιατί όλα θα … περάσουν!

Και όταν δεν «περνάνε» μένουν ξεκρέμαστοι και απλήρωτοι οι συμβασιούχοι, αλλά ο ίδιος δεν νοιώθει την παραμικρή ανάγκη να ζητήσει μια συγγνώμη, να αναλάβει τις ευθύνες του. Θα μου πείτε θα αφήσει την καρέκλα του για μερικούς τόνους σκουπιδιών;

Άλλωστε δεν φταίνε ποτέ σε αυτή τη χώρα οι πραγματικά υπεύθυνοι αλλά πάντοτε οι άλλοι: Η αντιπολίτευση, τα κόμματα, οι κακοί που θέλουν να επενδύσουν σε κρίσεις και να ρίξουν την Κυβέρνηση υπουργών που συνομιλούν με υποδίκους, που υπογράφει αβέρτα μνημόνια, που ξεχνά μονίμως το πρόσφατο παρελθόν της!

Και μετά έρχεται η ώρα του πάρτα όλα Πρωθυπουργού, που δίνει λύσεις σε όλα, που ξεπερνά τους πάντες με την μπάντα! Και όταν και αυτός – όπως σταθερά μέχρι τώρα – γλιστρά στα σκουπίδια της δικής του πολιτικής, μένουν οι σωροί των σκουπιδιών για να θυμίζουν ότι η πολιτική αυταρέσκεια κάποιων «σωτήρων» δημιουργεί τα μεγαλύτερα κοινωνικά σκουπίδια!

Και μετά θα έρθουν οι επικλήσεις για το κοινωνικό κόστος, το κοινωνικό σύνολο, των ασθενειών από τις υψηλές θερμοκρασίες για να καταλήξουμε στο γνωστό αποτέλεσμα της ανανέωσης του ραντεβού με τα σκουπίδια στην επόμενη χρονική περίοδο…

Γιατί χωρίς σκουπίδια και στην πολιτική και στην καθημερινότητα αυτή η χώρα δυστυχώς δεν μπορεί.