Λίγο πριν την απαραίτητη καλοκαιρινή ανάπαυλα

summerΕπειδή λέω να αναχωρήσω για λίγες ημέρες και δεν θέλω να αφήνω εκκρεμότητες κάποιες σκόρπιες σκέψεις:

Με κούρασε αυτή η ατελείωτη και μονότονη βλακεία με την Περιστέρα! Λες και όλοι γίνανε υπέρτατοι κριτές των στιλιστικών επιλογών  της. Λες και το θέμα είναι τι φοράει ή πως το φοράει! Λες και δεν έχουμε τίποτα άλλο να ασχοληθούμε σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα παρά μόνο με το φθηνό κουτσομπολιό που ενίοτε το μετατρέπουμε και σε πολιτική κριτική. Δεν είναι βέβαια η μόνη που τα βιώνει. Τα έζησαν και πολύ πιο έντονα πριν από αυτή πολλές ακόμη που είχανε την «ατυχία» να είναι σύζυγοι επωνύμων. Τα δυστύχημα είναι ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν… Δυστυχώς…

Όπως δεν αλλάζει η αθλιότητα αυτών που επελέγησαν να διαχειριστούν τα οικονομικά της χώρας.

Δε ξέρω τι μπορούμε ακόμη να περιμένουμε αλλά αυτό το απίστευτο οικονομικό επιτελείο έχει βαλθεί να αποδείξει με όλες του τις δυνάμεις πόσο ανίκανο και επικίνδυνο είναι. Αλλαγές σε πράγματα που εξαγγέλλονται την προηγούμενη ημέρα,  αυτοσχεδιασμοί της στιγμής με μόνιμα θύματα φορολογούμενους και μικρομεσαίους εισοδηματίες, νόμοι που ψηφίζονται και δεν εφαρμόζονται γιατί θα αντικατασταθούν από άλλους (!). Το ΕΝΦΙΑ περιμένει την επιστροφή μας από τις λειψές καλοκαιρινές διακοπές (αυτό ισχύει για τους τυχερούς), η υπερφορολόγηση λυγίζει τα πάντα, η αγορά σηκώνει τα χέρια ψηλά σα να περιμένει κάποιο θαύμα (από πού άραγε;) και η ανάπτυξη κόλλησε στο Σινικό τείχος. Ποια ανάπτυξη θα μου πείτε και πως;

Εδώ δεν υπάρχει στοιχειώδες σχέδιο για αύριο όχι για το τι θα συμβεί σε βάθος χρόνου!

Σχέδιο Β ή σχέδιο Α ή ακόμα και σχέδιο Χ, καθώς αυτό το φρούτο που μας φόρτωσαν στις πλάτες και που χρέωσε για πάρτη του τη χώρα με καινούργια και πιο σκληρά μνημόνια, με απώλεια δεκάδων δις, με capital controls και με οικονομική οπισθοχώρηση σε όλα τα επίπεδα, συνεχίζει να χαμογελά και να προκαλεί.

Ο Βαρουφάκης είναι σίγουρο πως άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του από το πέρασμα του στο Υπουργείο Οικονομικών στη χώρα. Δεν με εκπλήσσουν αυτά που αποκαλύπτει ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ. Δε με εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτοί που μέχρι χθες συνεργαζότανε μαζί τους σήμερα προσπαθούν να κάνουν τους ανήξερους (δες Χουλιαράκης). Δεν με εκπλήσσει ούτε το γεγονός πως όλοι ξεχνούν ότι η επιλογή Βαρουφάκη ήταν επιλογή του Τσίπρα. Η μήπως όχι; Το ερώτημα είναι αυτός ο τύπος που σήμερα αμείβεται πλουσιοπάροχα για να δίνει διαλέξεις δεν θα τιμωρηθεί; Δεν θα ζητηθούν ευθύνες; Αν στην προκειμένη περίπτωση και με δεδομένα τα όσα έγιναν δεν υπάρξει εξεταστική επιτροπή της Βουλής τότε καλύτερα να μην υπάρξει ποτέ ξανά!

Ποτέ ξανά; Ποτέ ξανά τα ίδια λάθη!

Το ίδιο λάθος έγινε το 1989, όταν ο τότε Συνασπισμός αρνήθηκε την πρόταση του Ανδρέα Παπανδρέου για κατάργηση του +1, για υιοθέτηση δηλαδή της απλής αναλογικής.

Για την ιστορία και μόνο:

Στις 25 Σεπτέμβρη του ‘89 συγκαλείται η ΚΕ του ΚΚΕ για να  καθορίσει τη στάση του κόμματος απέναντι στην κυβέρνηση ου Τζαννετάκη, με αφορμή το περίφημο θέμα του «συν ένα». Όπως θα θυμούνται, ίσως, οι αναγνώστες, το ΠΑΣΟΚ είχε προτείνει ανατροπή της κυβέρνησης Τζαννετάκη από τη Βουλή και σχηματισμό κυβέρνησης με το ΣΥΝ, με αντικείμενο την κατάργηση του «συν ένα» από τον εκλογικό νόμο (πρακτικά, την καθιέρωση απλής αναλογικής) και τη διεξαγωγή νέων εκλογών.

Το ΠΓ εισηγείται να μη  ψηφιστεί η πρόταση μομφής του ΠΑΣΟΚ, παρότι η απλή αναλογική ήταν σημαία του ΚΚΕ επί χρόνια ολόκληρα. Το γιατί το εξήγησε ο ίδιος ο Χ. Φλωράκης λίγες μέρες αργότερα (4 Οκτώβρη ‘89), μιλώντας στους εργάτες της ΠΥΡΚΑΛ.

«Μη με αγριοκοιτάς εμένα», είπε σε κάποιον (προφανώς «αντι-κομματικό») ακροατή του. «Στο αυτοκίνητο μου έχω ένα φάκελο, να! Σήμερα τον δώσανε! Ασήκωτος είναι!» Και συνέχισε: «Δηλαδή τι έπρεπε να κάνουμε; Να τραβήξουμε το χαλί κάτω από την κυβέρνηση Τζαννετάκη και να πέσει; Γιατί ο Μητσοτάκης μου το είπε καθαρά: «Εγώ το θέλω το συν ένα , είναι προς το συμφέρον μου». Ανοιχτά και παστρικά. Λοιπόν, έπρεπε να ρίξουμε την κυβέρνηση για το συν ένα»;

Τότε αυτή η χώρα έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να κατοχυρώσει την απλή αναλογική. Δεν ξέρω τι εξελίξεις θα είχανε υπάρξει. Δεν ξέρω πως θα είχαν διαμορφωθεί τα πολιτικά πράγματα. Πιστεύω όμως ότι θα ήμασταν πολύ καλύτερα και θα είχαμε αποφύγει πολλά.

Δεν αντιλαμβάνομαι τις φοβίες αυτών που μιλάνε για «σταθερές Κυβερνήσεις» και τις συνδέουν με τη συνέχιση του παραλογισμού του μπόνους των 50 εδρών. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί δεν θα πρέπει να υπάρξει το αυτονόητο: Να αντιστοιχούν οι βουλευτικές έδρες στην πραγματική δύναμη των κομμάτων, ειδικά σήμερα  που η κρίση πολιτικής αξιοπιστίας έχει συνθλίψει τα άλλοτε μεγάλα ποσοστά των κομμάτων εξουσίας.

Όπως δεν καταλαβαίνω γιατί αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους προοδευτικούς (δεν το βλέπω, αλλά λέμε τώρα), να είναι διατεθειμένοι να δώσουν 50 επιπλέον έδρες στον Μητσοτάκη που πιθανά θα είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές. Για να εφαρμόσει τι και με ποιους;

Προφανώς και βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αναγκαίο τακτικισμό, μιας Κυβέρνησης που προσπαθεί να πιαστεί από κάπου και να αλλάξει την πολιτική ατζέντα στη χώρα. Μιας Κυβέρνησης ανύπαρκτης και επικίνδυνης που θέλει να μπορεί να πει πως … έκανε κάτι. Προφανέστατα!

Αλλά αυτό μπορεί να στερεί, όπως στέρησε η γλύκα της εξουσίας το 1989, την καθιέρωση ενός πραγματικά αντιπροσωπευτικού εκλογικού συστήματος;

Τα επιχειρήματα περί Χρυσής Αυγής και του ρόλου της τα θεωρώ παντελώς ηλίθια. Γιατί δυστυχώς η Χρυσή Αυγή αποτελεί μια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που γέννησε η κρίση, ο λαϊκισμός, οι πλατείες των διαμαρτυρομένων και οι λανθασμένες πολιτικές που στιγμάτισαν τη δημοκρατία στον τόπο. Να σοβαρευτούμε λοιπόν και  να εκμεταλλευτούμε την αδυναμία της Κυβέρνησης προκειμένου να κάνουμε πράξη ένα αίτημα κάθε προοδευτικού πολίτη.

Προοδευτικού είπα;

Το να γράφουν τα γερμανικά ΜΜΕ για την στροφή 180 μοιρών στην πολιτική του Τσίπρα, άντε να θεωρηθεί προσπάθεια υπονόμευσης μιας πολύ «προοδευτικής» κυβέρνησης. Λέμε…

Το να σε αδειάζει ή για να είμαι περισσότερο ακριβής, το να σε αποκαλύπτει, με τέτοιο τρόπο ο Ρούντι Ρινάλντι, ο επικεφαλής της ΚΟΕ και πρώην μέλος της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ, ε! αυτό έχει πραγματικό ενδιαφέρον!

Όπως αναφέρει στο βιβλίο του, πολύ πριν από τις εκλογές του 2015 είχε αρχίσει η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς επισημαίνει ότι «η περίοδος 2012-2014 χαρακτηρίστηκε από τη μεθοδική προσπάθεια λείανσης αιχμών και εγκατάλειψης ριζοσπαστικών στόχων».

Μάλιστα, κατά τον Ρινάλντι, η πολιτική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώθηκε το βράδυ των ευρωεκλογών του 2014, καθώς δεν έθεσε θέμα αυτοδύναμης κυβέρνησης, αλλά επιδίωξε κυβέρνηση συνεργασίας με το σχέδιο του «προωθητικού συμβιβασμού».

Μεταξύ άλλων ο Ρούντι Ρινάλντι αποκαλύπτει και ένα ακυκλοφόρητο κείμενο ομάδας εργασίας του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Γιάννη Δραγασάκη όπου τον Αύγουστο του 2014 περιγράφονται τα δύο σενάρια για τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό της «διαπραγμάτευσης χωρίς σύγκρουση» και αυτό της «μονομερούς κατάργησης των Μνημονίων» που οδηγούσε σε ρήξη. Από αυτά τα δύο, όπως αναφέρει, προτιμήθηκε το πρώτο, αυτό της διαπραγμάτευσης χωρίς σύγκρουση.

Με απλά λόγια δηλαδή ούτε αυταπάτες υπήρξαν, ούτε λάθη, ούτε αδυναμία σχεδιασμού. Συνειδητή επιλογή παραπλάνησης υπήρξε αυτά τα χρόνια και επιλογή να διαχειριστούν την εξουσία με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος. Τόσο απλά!

Κλείνω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ρινάλντι, τον οποίο γνώρισα σαν συνδικαλιστή στα συνέδρια της ΕΦΕΕ:

«Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πέρασαν και περνούν οι πλέον εκτρωματικοί νόμοι και συμβάσεις που μετατρέπουν τη χώρα σε αποικία για 99 χρόνια, αλλά και «κυματοθραύστη», δηλαδή σε ειδική ζώνη προστασίας της Ευρώπης από τα προσφυγικά κύματα. Η συντελεσθείσα μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κεντροαριστερό στήριγμα του καθεστώτος αποικίας-γκέτο, γίνεται στο όνομα της Αριστεράς. Το γεγονός αυτό κηλιδώνει την Αριστερά σε απίστευτο βαθμό, τέτοιον που ακόμα δεν έχει συνειδητοποιηθεί»

Διαφωνεί κανείς;

Κατά τ’ άλλα. Θα τα ξαναπούμε σε λίγες ημέρες, μετά από μια σύντομη ανάπαυλα στην εργασιακή μου καθημερινότητα, απαραίτητη και πολυαναμένομενη!

Τσίπρας – Podemos … βυθισμένος!

Έχουν μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση οι τελευταίες εκλογές στην Ισπανία με την αποτυχία του Podemos.

Στη σκιά των ραγδαίων εξελίξεων στη Βρετανία και την ΕΕ, το ισπανικό κόμμα που πρόσκειται φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε την τρίτη θέση με τη δύναμή του να ξεφουσκώνει. Μόνο μία από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις είχε αποτυπώσει επιτυχώς το εκλογικό αποτέλεσμα, δηλαδή το Podemos να έρχεται τρίτο και καταϊδρωμένο στην 14η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου και τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης.

Περιέργως τα λαλίστατα  κατά τ’ άλλα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σιωπούν για αυτό ή προσπαθούν να διαχωρίσουν – μετά το αποτέλεσμα – την πορεία του Podemos από αυτή του κόμματος του.

Ας κάνουμε μια υπόθεση:

Ας πούμε ότι τα αποτελέσματα ταυτιζόταν με τις δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος και το Podemos έβγαινε ενισχυμένο και δεύτερο κόμμα στις εκλογές. Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι οι σιωπηλοί σήμερα ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ θα μιλούσανε για τον άνεμο της αλλαγής που πνέει στην Ευρώπη, για τον «μεγάλο ηγέτη» που από την Ελλάδα εμπνέει τους λαούς της Ευρώπης (!), για τα βλέμματα όλων των λαών της Ευρώπης που είναι στραμμένα στην ηρωική προσπάθεια της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για την ελπίδα που ξαναέρχεται, αφού την πρώτη φορά κάπου έχασε το δρόμο της…

Και λίγα λέω, γιατί θα ακούγαμε πολύ περισσότερα, ίσως και δικαιολογημένα ως ένα βαθμό… αν κρίνει κανείς αυτά που είπε λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες στην Ισπανία, από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ο  Αλέξης Τσίπρας:

«Θέλω να μου επιτρέψετε να στείλω μήνυμα αλληλεγγύης και υποστήριξης στον Πάμπλο Ιγκλέσιας και στον Αλμπέρτο Γκαρθόν, για τον αγώνα που δίνουν από κοινού, η Ενωμένη Αριστερά των Podemos, ώστε να υπάρξει και στην Ισπανία μία ακόμα προοδευτική κυβέρνηση με πυρήνα την Αριστερά. Και μάλιστα χθες, είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω τηλεφωνικά με τον Πάμπλο για να του ευχηθώ καλή επιτυχία. Του θύμισα ότι τον περασμένο Σεπτέμβρη, στην προεκλογική συγκέντρωση στο Σύνταγμα, μας είπε ‘κρατήστε γερά, κρατήστε όσο μπορείτε γιατί ερχόμαστε’. Του είπα λοιπόν, Πάμπλο κρατήσαμε, είμαστε όρθιοι. Τώρα έρχεται η δική σας σειρά. Θέλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να αλλάξουμε την Ευρώπη και μπορούμε να αλλάξουμε την Ευρώπη»

Η πραγματικότητα όμως οδηγεί αλλού. Σε άλλου τύπου συμπεράσματα αποδεικνύοντας ότι η επένδυση στην πολιτική είναι εξίσου επικίνδυνη και με πολύ περισσότερα ρίσκα από αυτή στην αγορά!

Έλεγε τον Φεβρουάριο του 2015, στο ΒΗΜΑ, ο Ιγνάθιο Ουρκίθου, καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, πολιτικός αναλυτής της εταιρείας δημοσκοπήσεων Metroscopia και τακτικός αρθρογράφος της «El Pais», απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ θα επηρεάσει τους Ισπανούς να ψηφίσουν το Podemos;

«Από την οπτική γωνία των Ισπανών, η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετά αναμενόμενη λόγω της κρίσης που πλήττει την Ελλάδα αυξάνοντας τις ανισότητες, τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οι οικονομικές συνταγές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια δεν παρήγαγαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα – και αυτό το έχουν αναγνωρίσει ακόμη και διεθνείς οργανισμοί που τις πρότειναν, όπως το ΔΝΤ. Οι Έλληνες αναζήτησαν μια εναλλακτική, επιλέγοντας μαζικά ένα κόμμα που δεν θεωρείται υπεύθυνο για όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια. Αυτό άραγε μπορεί να βοηθήσει το Podemos; Εξαρτάται. Αν το αποτέλεσμα όσων προσπαθεί να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι θετικό, αν καταφέρει να αναδιαρθρώσει το χρέος και να μειώσει τη φτώχεια, θα ενισχύσει το Podemos. Αν όμως η Ελλάδα καταλήξει εκτός ευρώ, χρεοκοπήσει και κηρύξει στάση πληρωμών, τα οποία θα επιδεινώσουν την κρίση, αναμφίβολα η ρητορική του Podemos θα χάσει τη δυναμική της»

Και αυτό ακριβώς έγινε. Γιατί μπορεί να μην κατέληξε η Ελλάδα εκτός ευρώ (να πω ακόμα…), μπορεί να μην χρεοκόπησε αλλά χρεοκόπησε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και οι Ισπανοί πολίτες βλέπουν και τις πολιτικές αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν και τα ψέματα πάνω στα οποία στηρίχτηκε η αναρρίχηση στην εξουσία και κυρίως την πλήρη και ολοκληρωτική υποταγή της χώρας στις διαθέσεις των δανειστών.

Βλέπουν και κατανοούν ότι η, στη φαντασία, επανάσταση στην Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα μια ανηλεής επίθεση εναντίον των μεσαίων εισοδημάτων, των αδύναμων, των ήδη θυμάτων της κρίσης.

Βλέπουν και κατανοούν ότι στην Ελλάδα πίστεψαν, σε αυταπάτες και ουτοπίες, σε πολιτικούς γίγαντες με χάρτινα πόδια, σε πολιτικό προσωπικό κατώτερο των περιστάσεων, σε προτάσεις που καμία σχέση δεν είχαν με την πραγματικότητα.

Βλέπουν και κατανόησαν ότι η κατάσταση στην Ελλάδα  χειροτερεύει, ότι η φτώχεια μεγεθύνεται, ότι η ανάπτυξη έχασε και αυτή το δρόμο της, ότι οι πολίτες ανησυχούν, δεν αισιοδοξούν και δυστυχώς χάνουν κάθε ελπίδα.

Η χαριστική βολή για το Podemos ήρθε με την παρουσία του Τσίπρα στο προεκλογικό του σποτ! Ήταν δε τέτοια η αυταρέσκεια και η πολιτική αφέλεια των εδώ μαθητευόμενων μάγων που στο left.gr , ο Τσίπρας θεωρείται ο ΗΡΩΑΣ (!!!). Γράφει χαρακτηριστικά:

«Ανάμεσα στους ήρωες του ντοκιμαντέρ κι ένας Έλληνας, που δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα. Podemos και ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε από την αρχή βάδισαν στον ίδιο δρόμο, ενώνοντας τις δυνάμεις τους αλλά και τη ρητορική τους ενάντια στο ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο. Όπως βλέπουμε στο απόσπασμα της ταινίας, παρακάτω, ο Αλέξης Τσίπρας συναντά τον Πάμπλο Ιγκλέσιας σε μία εκδήλωση των Podemos λίγο καιρό πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, που τον έφεραν στην εξουσία. Στον διάλογο που έχουν μπροστά στην κάμερα, ο ηγέτης των Podemos των ρωτά πως αισθάνεται και ο Αλέξης Τσίπρας του απαντά «δύσκολα». «Γιατί;» τον ρωτά ο Ιγκλέσιας και εκείνος απαντά «γιατί έχει φτάσει η στιγμή», χαμογελώντας αμήχανα κι εξηγώντας ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ περίπλοκη. Τότε ο Ιγκλέσιας του λέει ότι σε 4-5 μήνες εκείνος θα είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Αλέξης Τσίπρας του λέει ότι αυτό θα είναι κάτι πολύ καλό. «Για αυτό χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη σου. Χρειαζόμαστε το να κάνεις εσύ την αρχή κι εμείς να ακολουθήσουμε. Είναι πολύ σημαντικό», καταλήγει ο αρχηγός των Podemos.»

https://left.gr/news/kai-o-alexis-tsipras-sto-proeklogiko-ntokimanter-ton-podemos

Το δυστύχημα για τους φορείς της μεγαλύτερης αυταπάτης στη χώρα είναι ότι αφού τελείωσαν την Αριστερά στη χώρα, τη βυθίζουν και στην υπόλοιπη Ευρώπη!

Αλλά αυτή είναι η μοίρα όσων θεωρούν ότι οι λαοί είναι τόσο αφελείς ώστε να αρνούνται να καταλάβουν την πραγματικότητα.

Και κάτι τελευταίο: Πώς να ερμήνευσαν άραγε οι Ισπανοί ψηφοφόροι την στήριξη από τη μία πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ στο Podemos και την φωτογράφηση του Τσίπρα με τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της Ευρώπης, τους συνοδοιπόρους δηλαδή του Σάντσες; Πώς να εκτίμησαν τον ξαφνικό μεγάλο έρωτα του με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία;

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο τυχοδιωκτισμός;

Μέχρι πού;

 

Δεν είναι η συγκέντρωση … ηλίθιε!

demoΑναρωτιέμαι για πιο λόγο η συγκέντρωση με σύνθημα «παραιτηθείτε», προκάλεσε και προκαλεί τέτοια ανησυχία στην κοιμωμένη και αποχαυνωμένη κυβέρνηση.

Αν εξαιρέσει κανείς τις έτσι κι αλλιώς γραφικότητες του Φίλη (κάθε κυβέρνηση οφείλει να έχει τον …Πάγκαλο της), δεν αντιλαμβάνομαι τις αναφορές των στελεχών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «σοβαρά»!

Η δαιμονοποίηση μιας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας για την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, αποτελεί έτσι κι αλλιώς μέρος του παιχνιδιού.

Αποτελεί δικαίωμα αναμφισβήτητο για τον καθένα και μια ένδειξη ότι κάτι κινείται (άσχετα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με το περιεχόμενο της) η διαμαρτυρία και μάλιστα με τον πλέον κλασσικό τρόπο.

Πολύ περισσότερο όταν η ίδια η κυβέρνηση με τις πράξεις της και την αθέτηση κάθε προεκλογικού της λόγου και υπόσχεσης, δίνει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση στον καθένα να εκφράσει την αντίδραση του.

Ο φόβος των κυβερνόντων δεν είναι η συγκέντρωση πολιτών στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο φόβος τους είναι μην τυχόν και βρει διέξοδο αλλά και έκφραση η συσσωρευμένη απογοήτευση, η τεράστια αγανάκτηση, η δικαιολογημένη οργή του κόσμου, που από το σοκ της διάψευσης του ερχομού της ελπίδας πέρασε στη φάση της διάλυσης οποιασδήποτε πιθανότητας να ζήσει καλύτερα.

Δε γνωρίζουν άλλωστε ότι αποτελούν ένα πρωτότυπο δείγμα μιας κυβέρνησης που υλοποιεί εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που υποσχέθηκε;

Ότι αυταπάτες και ψέματα σε συνδυασμό με πειράματα ερασιτεχνών και ανικανότητα υπουργών οδήγησαν τη χώρα σε αυτή τη δυσμενέστατη κατάσταση;

Δεν γνωρίζουν ότι με τις δικές τους επιλογές, αυτές της υπερφορολόγησης, της άγριας λιτότητας, της συνεχιζόμενης διόγκωσης της ανεργίας, της υποανάπτυξης, της εθνικής υποχώρησης διαμορφώνουν συνθήκες διαιώνισης της κρίσης και μεγέθυνσης του αριθμού των θυμάτων της;

Τα ξέρουν.

Όπως ξέρουν ότι η κοινωνία βράζει, η αίσθηση της αδικίας ξεχειλίζει, η φτώχεια καλά κρατεί και το μέλλον όλων των πολιτών της χώρας υποθηκεύεται .

Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει και γνωρίζουν ότι αυτός ο δρόμος που επέλεξαν έχει μία και μόνη κατάληξη.  Την κατάληξη κάθε κυβέρνησης που έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνία, που χάνει κάθε κοινωνικό έρεισμα που μένει μόνη της να διαχειρίζεται την εξουσία για τον εαυτό της και όχι για το λαό.

Δεν είναι λοιπόν η συγκέντρωση που πρέπει να τους ανησυχεί αλλά η αποτυχία τους σε κάθε έκφραση της κυβερνητικής τους πολιτικής. Τα φοβικά σύνδρομα, όπως αυτά εκφράστηκαν τις τελευταίες ημέρες, εστιάζονται στο φόβο της απώλειας της εξουσίας και της αδυναμίας να πείσουν για το παραμικρό.

Όταν μια Κυβέρνηση μετά από 1,5 χρόνο το μόνο για το οποίο μπορεί να υπερηφανευτεί είναι το ότι έκανε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί, δεν είναι λογικό να τρομάζει μπροστά στην έκφραση της οργής και της απογοήτευσης του κόσμου;

Απλά είναι τόσο ανίκανοι που το δείχνουν προκαταβολικά…

Το τελείωσαν… Μας τελείωσαν!


Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο περήφανοι νοιώθουν μετά τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου οι βουλευτές της συμπολίτευσης.

Δεν γνωρίζω αν θεωρούν πως υπηρέτησαν τα λαϊκά συμφέροντα ή αν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος των καταστροφικών επιλογών, που συνυπέγραψαν με την ψήφο τους, για την κοινωνία.

Γιατί το να ψηφίζεις μια νέα τεράστια φορολογική επιβάρυνση που οδηγεί ευθέως σε μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος (όποιο έχει απομείνει) σηματοδοτεί ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί η αποθέωση της έμμεσης φορολογίας έχει σαφές ταξικό πρόσημο και πιέζει μέχρι τέλους τους οικονομικά ανίσχυρους.

Γιατί οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης, σε διάλυση των μικρών επιχειρήσεων, σε αύξηση της ανεργίας, σε υποανάπτυξη.

Γιατί το να περιμένεις να εισπράξεις από αυτούς που δεν έχουν πλέον να δώσουν δεν είναι αυταπάτη, αλλά πολιτική ηλιθιότητα, όταν μάλιστα έχεις σαν δεδομένο την «αποτελεσματικότητα» του φορολογικού πακέτου του Αυγούστου , το οποίο υποτίθεται θα έφερνε στα ταμεία του κράτους 1,2 δις και μετά βίας πέτυχε να συγκεντρώσει 12 εκ.

Υποθέτω όμως ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ θα νοιώθουν περήφανοι για τη νομοθέτηση του Υπερταμείου Αποκρατικοποιήσεων! Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας η δημόσια περιουσία είναι υπό πώληση από μια ομάδα ανθρώπων στην οποία ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ συμμετέχουν εκπρόσωποι της τρόικα και της οποίας οι αποφάσεις απαιτούν τη συμφωνία των δανειστών. Αν αυτό δεν λέγεται ξεπούλημα τότε πως θα μπορούσε να λέγεται; Και μάλιστα ξεπούλημα διαρκείας…

Υποθέτω επίσης ότι θα φουσκώνουν από υπερηφάνεια και ικανοποίηση για τη νομοθέτηση του «κόφτη», των προληπτικών δηλαδή μέτρων που θα αποφασίζονται χωρίς τη Βουλή, όταν οι δημοσιονομικοί στόχοι αποτυγχάνουν.

Ποια Βουλή θα μου πείτε!

Στις ψευδαισθήσεις και τη συνειδητή προσπάθεια εξαπάτησης όσων υποστηρίζουν ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί, έρχεται η θλιβερή πραγματικότητα να απαντήσει και για το 2018 και για τα επόμενα χρόνια: Δεν υπάρχει κανένα οικονομικό πείραμα στην παγκόσμια ιστορία που με διαλυμένη κοινωνία, ανεργία στα ύψη, μηδενικές επενδύσεις, διαλυμένες πλουτοπαραγωγικές πηγές, ξεπουλημένη δημόσια περιουσία να πετυχαίνει τους ρυθμούς ανάπτυξης του 3,8% που απαιτούν οι συμφωνίες για το 2018! Κανένα!

Κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Φάμμελλος!

Δηλαδή το χειρότερο ποιο θα μπορούσε να είναι;

Το μόνο θετικό αυτής της εξέλιξης είναι το τέλος μιας μεγάλης αυταπάτης.

Αυτής με την οποία ζήσανε για κάποιο διάστημα οι βουλευτές, τα στελέχη και φαντάζομαι πολλοί από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Της αυταπάτης του προοδευτικού, του «αριστερού», του … επαναστάτη.

Η σημερινή ψηφοφορία σηματοδοτεί την πλήρη και οριστική εγκατάσταση του κόμματος αυτού στην συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη της χώρας. Σφραγίζει τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα βαθιά συντηρητικό κόμμα, του οποίου οι πολιτικές πρακτικές και αποφάσεις συγκρούονται μετωπικά με τις ανάγκες και τις προσδοκίες της κοινωνίας.

Και λέω σφραγίζει, γιατί όταν νομοθετείς θεμελιωτικό χρόνο για πλήρη σύνταξη στα 20 έτη, όπως ακριβώς ήθελαν οι δανειστές και στην ουσία απαγορεύεις στον μισό περίπου σήμερα ασφαλισμένο πληθυσμό της χώρας, με πρώτα θύματα τις γυναίκες και τους νέους, στα νέα δεδομένα της ανεργιογόνας, φτηνής και ευέλικτης αγοράς εργασίας, να φτάσουν στην πολυπόθητη σύνταξη, όχι απλά δεν είσαι προοδευτικός αλλά σκληρά συντηρητικός, απάνθρωπος και αντικοινωνικός.

Μένει όμως ένα ερώτημα που λογικά έρχεται στο μυαλό του καθένα:

Μα καλά αυτοί (που ψηφίζουν) δεν τα καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι ψέματα, αυταπάτες, πολιτικοί εκβιασμοί, απάνθρωπες πολιτικές οδηγούν στο τέλος τους; Δεν φοβούνται για την οργή του απλού κόσμου, των πολιτών που τους πίστεψαν και βλέπουν να διαψεύδονται με τον πιο σκληρό τρόπο οι προσδοκίες τους;

Ας μη βιαστεί κάποιος να ανατρέξει σε κάποιο βιβλίο του Yalom, ούτε σε προχωρημένες έννοιες ψυχιατρικής.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η ανάγκη για παραμονή στην εξουσία περνά πάνω από το ξεπούλημα των μέχρι πρότινος πολιτικών αρχών και την συντριβή της κοινωνίας.

Και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε η τελευταία.

 

Πολιτικοί καραγκιόζηδες!

Ήταν λίγος καιρός πριν, όταν ο Τσακαλώτος έλεγε το περίφημο: «Αν φτάσουμε στο Μάιο καήκαμε»! Συνειδητά ή λόγω της απίστευτης ανικανότητας της, η Κυβέρνηση οδήγησε για μια ακόμη φορά τα πράγματα σε οριακές καταστάσεις.

Οι τελευταίες εξελίξεις οδηγούν τη χώρα και όχι την ανεπανάληπτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με την πλάτη στον τοίχο και με μοναδική μέχρι στιγμής διέξοδο την πραγματοποίηση της πιο οδυνηρής επιλογής: Την άνευ όρων υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών.

Πράγμα που σημαίνει ακόμη σκληρότερα μέτρα, ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις μισθών και συντάξεων, ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια και ανεργία.

Το σενάριο ήταν γνωστό και κυρίως οι κυβερνώντες και αποφασίζοντες το είχανε ζήσει ξανά , εκείνες τις θλιβερές ημέρες του καλοκαιριού. Ξέρανε καλά πως όσο δεν έκλεινε η «διαπραγμάτευση», όσο δεν σχεδίαζαν σωστά, όσο δεν αποφασίζανε, τόσο τα πράγματα θα γίνονται πιο δύσκολο, τόσο οι δρόμοι θα μετατρεπόταν σε έναν και μοναδικό μονόδρομο.

Δεν γνωρίζω αν τις επόμενες ημέρες ή ώρες μπορεί να αλλάξει η φορά των πραγμάτων.

Αλλά εδώ που τα λέμε τι μπορεί να αλλάξει και ποιος μπορεί να γίνει πιστευτός όταν το έλλειμμα αξιοπιστίας χαρακτηρίζει το κυβερνητικό μόρφωμα;

Πως μπορεί να αποκτηθεί η ικανότητα να ελιχθεί μια παντελώς ανίκανη κυβέρνηση όταν οι συσχετισμοί δυνάμεων εξαιτίας της δικής της αφέλειας είναι αρνητικοί;

Πως μπορούν να ισορροπήσουν οι διαφορετικές πολιτικές γραμμές και εκτιμήσεις στο εσωτερικό της, που κάνουν αδύνατη την ανάγνωση της πραγματικότητας;

Τι να περιμένει κανείς από τους τύπους που συζητάνε προσφυγή σε δημοψήφισμα (ποιο αλήθεια να είναι το ερώτημα;) ή σε εκλογές προκειμένου να εξέλθουν ηρωικά από τις ευθύνες τους, ρίχνοντας στις πλάτες ενός εξαθλιωμένου από τη φτώχεια και την υπερφορολόγηση του λαού, ακόμη μεγαλύτερα βάρη;

Γιατί ακόμη και σε αυτό το σενάριο, η δικιά τους ανικανότητα θα είναι η δικαιολογία για την σκληρή πολιτική που κάποιοι εκεί στη ΝΔ σχεδιάζουν ήδη!

Το «κατόρθωμα» των Τσίπρα – Καμμένου και των περί αυτών κολαούζων της εξουσίας, δεν είναι μόνο η απόλυτη καταστροφή των πάντων αλλά η επαναφορά στην Κυβέρνηση μιας Δεξιάς που μόνο θεωρητικά άλλαξε και που μόνο θεωρητικά ακουμπά το λεγόμενο κέντρο.

Το «κατόρθωμα» του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι η κατασυκοφάντηση της Αριστεράς στο όνομα μιας άνευ προηγουμένου  λατρείας της εξουσίας.

Λιγούρια για εξουσία ξεφτίλισαν αρχές και οράματα!

Μέσα στο γενικότερο χαμό είναι να θλίβεται κανείς όταν απέναντι σε όλα αυτά, οι άλλοι, στο όνομα της κεντροαριστεράς αναζητούν απλά σανίδες εκλογικής σωτηρίας για να πιάσουν θέσεις στην πιθανή κυβέρνηση Μητσοτάκη (είναι δυνατόν;), αδιαφορώντας για τον πόνο και το αίμα που έρχεται για το λαό!

Όταν βλέπει τους διορισμένους από τη σημερινή κυβέρνηση, να αφήνουνε στην άκρη τις μεγάλες κουβέντες περί αντιμνημονιακού αγώνα και να αρπάζουνε τις κρατικές θέσεις απολαμβάνοντας το τίμημα  του αυξημένου μισθού για υποτιθέμενες θέσεις ευθύνης.

Πολιτικοί καραγκιόζηδες (συγγνώμη από τον καραγκιόζη γιατί αυτός τουλάχιστον δεν φταίει σε τίποτα). Δημιουργήματα των ισορροπιών και της κρίσης της πολιτικής. Πολιτικά «τίποτα».

Μεγάλη εβδομάδα και κανένας δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει…

Γιαούρτι με συνταγή … Τσακαλώτου!!!

Το τελείωσαν!

Δυστυχώς για όλους μας, δυστυχώς για μια ολόκληρη κοινωνία!

Το τελείωσαν λίγο πριν να τελειώσουν και εξαφανιστούν οριστικά, κουβαλώντας μαζί τους την πλήρη απαξίωση της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που είχε την ατυχία να τη χρησιμοποιήσουν ανίκανοι, μικροί και επικίνδυνοι εραστές της εξουσίας, πλήρως υποταγμένοι και αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα για να μακροημερεύσουν στη διαχείριση της εξουσίας.

Αυτή τη φορά το πλήγμα έρχεται για μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα που αποτελεί έναν κορμό αυτής καθ’ αυτής της αγροτικής παραγωγής και της οικονομίας της χώρας.

Σε αναμμένα κάρβουνα κάθονται οι αγελαδοτρόφοι και δεν είναι μόνο αυτοί, αλλά είναι συνολικά όλη η γραμμή παραγωγής από τα προϊόντα με τα οποία τρέφονται οι αγελάδες μέχρι την κατανάλωση του γάλακτος, ένα εποικοδόμημα που τρίζει συθέμελα από την συνταγή Τσακαλώτου για να χρησιμοποιείται η σκόνη γάλα στην παρασκευή γιαουρτιού.

Δεν πρόκειται για κάποια συνταγή κάποιας νυχτερινής έμπνευσης του κ. Τσακαλώτου ή κάποιων άλλων κυβερνητικών αλλά ουσιαστικά είναι ένα μέτρο βγαλμένο από την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ. Οι αντιδράσεις βρίσκονται ακόμα στο πρώτο στάδιο αλλά είναι το όλο σκηνικό ενδεικτικό της λογικής των κυβερνώντων!

Οι  αγελαδοτρόφοι μιλούν για αφανισμό.

Οι παραγωγοί ζωοτροφών γονατίζουν.

Οι ντόπιες βιομηχανίες, που έχουν επενδύσει στο αγελαδινό γάλα και που μάλιστα προσπαθούν να το φέρουν όσο γίνεται περισσότερο πιο κοντά στον πολίτη, ετοιμάζονται για μόνιμη εγκατάσταση στο εξωτερικό.

Σιγά μη σκάσουν οι μαθητευόμενοι μάγοι αυτής της άθλιας κυβέρνησης.

Σιγά μη λυπηθούν!

Μια κυβέρνηση μαζί με την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, απέναντι σε κοινωνικές τάξεις, έτοιμη να βάλει τις υπογραφές και να προωθήσει και άλλες καταστροφικές αποφάσεις!

Όλο αυτό το σκηνικό δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να οδηγηθεί σε ναυάγιο μια ολόκληρη εθνική οικονομία, που βεβαίως δεν έκανε τίποτα το σπουδαίο αλλά προσπάθησε να ποντάρει στην βιωσιμότητα επιχειρήσεων οι οποίες ασχολούνταν με την κτηνοτροφία στον πρωτογενή τομέα.

Υποθέτω ότι η προθεσμία που ζήτησε ο αρμόδιος Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης για να «μελετήσει το θέμα»… έλεος! δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι.

Τα γραμμάτια πρέπει να εξοφληθούν και άμεσα από τους εδώ εντολοδόχους των δανειστών.  Λέτε να συγκινηθούν από την τρομακτική πραγματικότητα που ετοιμάζουν για όλους μας;  Δε νομίζω!

Απαράδεκτοι!

esieaΤο να συζητήσει κανείς σοβαρά για την απόφαση για διαγραφές της ΕΣΗΕΑ δημοσιογράφων για τη στάση που κράτησαν από τα μέσα στα οποία εργαζόταν για το περίφημο δημοψήφισμα, είναι ιδιαίτερα δύσκολο.

Θέτει πάντως έτσι κι αλλιώς επί τάπητος το θέμα της ελευθερίας της έκφρασης, της ισότητας στην εκφορά του δημόσιου λόγου αλλά και μιας απίστευτης τιμωρητικής λογικής (άσχετης με τη δημοσιογραφία) για όσους «διαφωνούν». Με τι; Αυτό είναι το ζητούμενο.

Γιατί καταλαβαίνω και καταλαβαίνει ο καθένας ότι αν οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι υπερασπιζόταν με πάθος το «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα απάτη, δεν θα έφθαναν διωκόμενοι στο πειθαρχικό συμβούλιο της Ένωσης. Όπως συνέβη με πολλούς άλλους στη διάρκεια εκείνων των ημερών που είτε μέσω ραδιοφώνου, είτε μέσω εφημερίδων είτε μέσω τηλεοπτικών καναλιών είτε προσωπικών τους blog τοποθετήθηκαν με έμφαση υπέρ του «ΟΧΙ».

Του «ΟΧΙ» που έγινε «ΝΑΙ» λίγες ημέρες αργότερα, του «ΟΧΙ» που άντεξε λίγες ώρες μέχρι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και οι κυβερνητικοί του συνεταίροι να υπογράψουν στα τέσσερα, τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που ψήφισαν οι πολίτες που συμμετείχαν στο δημοψήφισμα.

Αν στο πίσω μέρος αυτών που αποφάσισαν τις ποινές και τις διαγραφές βρισκόταν η υπεράσπιση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, τότε απλά απέδειξαν πως αυτή ξεπεράστηκε από την κομματική  (μικροκομματική) στράτευση και τη μετατροπή του πειθαρχικού οργάνου σε τιμωρητικό όργανο των «αντικαθεστωτικών».

Αυτή και αν είναι καθεστωτική αντίληψη που ακυρώνει οριστικά την όποια σοβαρή κουβέντα για τη δεοντολογία, τις ίσες αποστάσεις, την ισότιμη παρουσίαση όλων των απόψεων.

Εκτεθειμένη η ΕΣΗΕΑ με την απόφαση της, εκτεθειμένη για άλλη μια φορά, στο όνομα της, η δημοσιογραφία.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι πάντως ότι και αυτό αποτελεί μια σαφή ένδειξη της υποχώρησης της δημοκρατίας, για όσους θα θέλανε παρόλα τα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο να έχουν διαφορετική εκτίμηση.

Προτιμώ να συγκρούομαι με αντίθετες απόψεις από το να αντιμετωπίζω φιμωμένα πρόσωπα και λογικές της περιόδου της Ιεράς Εξέτασης.

Απαράδεκτη απόφαση και απαράδεκτες λογικές.