Μια τρύπα στο νερό!

320px-WhirlpoolΠόσο πιο απλά θα μπορούσε να περιγράψει κάποιος τα όσα συνέβησαν στο τελευταίο Eurogroup;

Παρά τις  προσδοκίες, που για μια ακόμη φορά καλλιεργήθηκαν από την κυβερνητική πλευρά, η κατάληξη ήταν η γνωστή των τελευταίων χρόνων:

Απολύτως τίποτα για εμάς, όλα για τους άλλους!

Το χρέος παραπέμπεται στο μέλλον, καμία δέσμευση για το μεσοδιάστημα μέχρι το τέλος του προγράμματος ενώ παραμένουν στο σβέρκο μας η λιτότητα και τα μέτρα που ψηφίστηκαν από τους 153 περιχαρείς βουλευτές της συμπολίτευσης.

Το μεγαλύτερο βέβαια δράμα το ζούνε κάτι τύποι σαν τον Παπαχριστόπουλο που με περισσή ελαφρότητα, διακήρυξαν το τέλος της επιτήρησης και των μνημονίων σε μια βδομάδα (χθες δηλαδή)! Δεν ξέρω τι τους λέγανε, ούτε τι τους υποσχότανε αλλά τέτοια ξεφτίλα νομίζω δεν έχει προηγούμενο!

Η δόση δεν εκταμιεύεται και οδηγούμαστε σε ένα πολύ θερμό Ιούλιο με τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας να αγγίζουν τα 6,3 δις (το μαρτύριο της τελευταίας στιγμής, που εγκυμονεί πάντοτε κινδύνους «ατυχήματος»), τα πλεονάσματα παραμένουν μέχρι το 2022 στο 3,5 % και από εκεί και έπειτα ακούγονται μυστήρια πράγματα για πλεονάσματα 2,2% μέχρι και το 2060 (!), ενώ η έξοδος στις αγορές κάτω από αυτές τις συνθήκες μοιάζει με κίνηση καμικάζι αυτοκτονίας!

«Όλοι οι θεσμοί, όλες οι πλευρές και τα κράτη μέλη συνεχάρησαν την Ελλάδα όσον αφορά ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων και κανένας δεν αναμένει να υπάρξουν προβλήματα σε αυτό το ζήτημα», δήλωσε ο Τσακαλώτος, ξεχνώντας βεβαίως ότι η «ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων», περιλαμβάνει τη μείωση του αφορολόγητου, τη φορολόγηση των πλέον φτωχών, τις μειώσεις στις συντάξεις και τη διάλυση των ελευθέρων επαγγελματιών.

Ξεχνά ότι αυτό το πακετάκι στοιχίζει κάτι περισσότερο από 4,5 δις στον απλό Έλληνα πολίτη και ξεχνά επίσης ότι τα συγχαρητήρια των δανειστών δεν είναι τίποτα άλλο από την υπογραφή του πόνου και της δυσκολίας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας!

Τα χθεσινά γεγονότα ίσως όμως βοηθήσουν στο να αντιληφθούν οι σημερινοί καρπαζοεισπράχτορες, την σημασία της μοναδικής ελάφρυνσης του χρέους κατά 100 δις (2011-2012) και να ξαναθυμηθούν τα όσα έλεγαν τότε οι ίδιοι …για τους άλλους!

Πάντως στα σίγουρα τον τελευταίο καιρό ένας έρωτας φουντώνει στα σαλόνια του Eurogroup! Αυτός της Ελληνικής Κυβέρνησης με το ΔΝΤ!

Και έχει πλάκα το παιχνίδι της ιστορίας που οδηγεί αυτούς που υποτίθεται θέλανε το ΔΝΤ έξω από κάθε συμφωνία, να στηρίζουν τις πονεμένες (από τις σφαλιάρες) πλάτες τους στα χέρια των «γερακιών της παγκόσμιας οικονομίας»!  Βλέπω την επόμενη φορά οι χοροί να στήνονται στο Σύνταγμα για να αποθεώσουν τη σθεναρή στάση του «καλού» ΔΝΤ ενάντια στα σχέδια των «κακών» της Ευρώπης!

Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι μέχρι και η Περιστέρα πίεσε τη Λαγκάρντ για την Ελλάδα, σύμφωνα με τις αναφορές της καθόλα… έγκυρης και …αντικειμενικής ΕΡΤ!

Εσύ Γιώργο έφυγες νωρίς…

giorgiosΔύσκολη η αποδοχή της απώλειας ανθρώπων που δέθηκες μαζί τους. Ακόμη πιο δύσκολη όταν για χρόνια ταυτίζεσαι μαζί τους, μοιράζεσαι χρόνο , ώρες και στιγμές, μοιράζεσαι  ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου, τις σκέψεις σου, την καθημερινότητα, τα μικρά και τα μεγάλα…

Τόσο δύσκολη αυτή η αποδοχή της πραγματικότητας που ακόμη και μετά από ένα χρόνο περίπου, επιμένεις να περιμένεις…

Να περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο τη γνωστή ώρα το πρωί, επιμένεις να ακούσεις το «Σουσλόφ μου τι κάνεις;», επιμένεις να τον δεις ξαφνικά μπροστά σου, με τον πράσινο φάκελο στα χέρια, απαιτητικό για συζήτηση εκείνη τη στιγμή και με αγωνία μικρού παιδιού να ακούσει την άποψη σου για αυτά που σκέφτηκε ή για αυτά που θέλει να κάνει.

Ο Γιώργος έφυγε νωρίς. Πολύ νωρίς. Και πήρε μαζί του μια διαφορετική λογική για την πολιτική και τη ζωή, από αυτή που κυριαρχεί αυτά τα χρόνια.

Γιατί δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για τιμιότητα και ηθική στην πολιτική και να μην σκεφτείς αυτόν.

Δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για καθαρότητα και ειλικρίνεια στις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα σε ανθρώπους της πολιτικής και να μην τα ταυτίσεις με αυτόν.

Δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για ανθρωπιά, απλότητα, συντροφικότητα ρε φίλε (χωρίς εισαγωγικά) και να μην πεις το όνομά του.

Και αν σκεφτείς κάποιον ρομαντικό και μοναχικό καβαλάρη να πηγαίνει αντίθετα με όλα και με όλους, να μη νοιάζεται για το «εγώ» του παρά μόνο για τους άλλους, θα σου πω, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές από αυτό, τίποτα πιο αληθινό και τίποτα πιο δυνατό.

Ο Γιώργος ζούσε για τις αρχές και τα πιστεύω του. Ζούσε για τους άλλους. Χαίρονταν με τη χαρά των άλλων και πονούσε με τη στεναχώρια τους…

Γίνονταν «χαλί να τον πατήσεις», έβαζε σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό του, προκειμένου να βοηθήσει, αλλά δεν άντεχε την υποκρισία και την αχαριστία. Εκεί τραβούσε οριστική διαγραφή ακόμη και αν κάτι τέτοιο τον έκανε να πονέσει πολύ περισσότερο από τον άλλο.

Δεν μπορούσε να χωνέψει το πώς αυτός που βοήθησε και εμπιστεύτηκε, τον πλήρωσε με αχαριστία. Δεν το ήξερε αυτό το «παιχνίδι», δεν το έκανε ποτέ του…

Όταν λίγο πριν το μεσημέρι της 31ης Μαΐου πέρυσι, πριν ένα χρόνο περίπου, άκουσα από τη Σοφία το «Ναι είναι αλήθεια Βασίλη. Έφυγε ο Γιώργος»,  το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω ήταν ένα «γιατί;»…

Αυτό που δεν έχει απάντηση. Αυτό για το οποίο δεν περιμένεις απάντηση. Το «γιατί» της πίκρας, της αμηχανίας, των ερωτηματικών που γίνεται γρήγορα οργή και πόνος για την απώλεια, φόβος για το κενό στην καρδιά σου, ανησυχία για τους δικούς του ανθρώπους.

Είχαμε μιλήσει μόλις την προηγουμένη το πρωί. «Σουσλόφ, σκέφτηκα και έχεις δίκιο για την εκδήλωση. Να την αφήσουμε για αργότερα γιατί και εγώ δε νοιώθω και τόσο καλά. Θα τα πούμε αύριο…». Ήθελε να οργανώσει μια εκδήλωση με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Α. Παπανδρέου, με στόχο να αναγκάσει όλες τις «φυλές» του ΠΑΣΟΚ, να βρεθούνε μαζί και να τους ζητήσει συστράτευση και ενότητα για να ξαναφτιαχτεί η παράταξη… Είχα διαφωνήσει, όχι για το περιεχόμενο αλλά για τη χρονική επιλογή, ξέροντας ότι η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν η καλύτερη.

Δεν τα είπαμε την επομένη… Δεν τα είπαμε ποτέ ξανά.

Έχουμε όμως πει τόσα αυτά τα χρόνια, που φτάνουν για μια ζωή…

Και νοιώθω τυχερός που μου εκμυστηρεύτηκε τόσα και άτυχος που πρέπει να τα κρατήσω μυστικά, τηρώντας την υπόσχεση μου.

Ένα χρόνο μετά… όχι δεν το έχω αποδεχτεί.

Όπως φαντάζομαι δεν το έχουν αποδεχτεί και οι συνοδοιπόροι του στην «Αριστερή Πρωτοβουλία», οι φίλοι του στο Tivoli που θα τον περιμένουν ακόμη για τον πρωινό καφέ, οι φίλοι του στην Ερατεινή που δεν θα τον δούνε από τα ξημερώματα με τη σακούλα με τα κουλούρια που συνοδεύανε τη συζήτηση, όλοι όσοι θα περιμένουν ακόμη να χτυπήσει το τηλέφωνο για να ακούσουν το «αδελφούλη μου…», οι φίλοι του στην πολιτική (γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί), η οικογένεια του…

Δε νοιώθω μόνος μου σε αυτό το περίεργο παιχνίδι της καρδιάς και της λογικής.

Νοιώθω σίγουρα τυχερός που τον έζησα αυτά τα χρόνια. Που με εμπιστεύτηκε.

Που με τίμησε όταν κάλεσε και εμένα εκείνη τη βροχερή Κυριακή στην Ερατεινή, για να μας ανακοινώσει την περιπέτεια της υγείας του και να συζητήσουμε το τι θα κάνουμε.

Γιώργο έφυγες νωρίς. Πολύ νωρίς. Και άφησες ένα τεράστιο κενό στη μικρή γωνιά της πολιτικής ζωής που στέκονται όσοι πιστεύουν στην αλήθεια και την ειλικρίνεια. Στην καθαρότητα και στην συνεχή προσπάθεια να μένουν σταθεροί σε αυτά που πιστεύουν.

Αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε, στους μπαξέδες σύντροφε μου!

Τι είναι ένα ακόμη μνημόνιο μπροστά στην αιωνιότητα!

BKS.0732149Παρακολουθώντας τα επιχειρήματα με τα οποία πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ προσπαθούν να δικαιολογήσουν το 4ο μνημόνιο, εύκολα μπορεί να οδηγηθεί κάποιος στο συμπέρασμα ότι ζούμε τη φάση της συνειδητής αφέλειας και κοροϊδίας.

Αφέλειας γιατί με πυροτεχνήματα και λεκτικές πομφόλυγες η πραγματικότητα μετατρέπεται σε ένα πραγματικό παραμύθι.

Κοροϊδίας γιατί η προσπάθεια να δικαιολογηθούν δεκάδες ψέματα οδηγεί στη χρησιμοποίηση ακόμη περισσότερων ψεμάτων, που προκαλούν την κοινή νοημοσύνη.

Έτσι με ευκολία η μείωση των συντάξεων μετατρέπεται σε «μεταρρύθμιση που στοχεύει στη μείωση του συνταξιοδοτικού κόστους» και η μείωση του αφορολόγητου και η επιπλέον επιβάρυνση όλων με νέους φόρους σε «μεταρρύθμιση με την οποία διευρύνεται η φορολογική βάση»! Τόσο απλά και τόσο προκλητικά!

Η παράταση της επιτήρησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια μετονομάζεται σε «τέλος των μνημονίων» και η νομοθέτηση πολιτικών που οδηγούν σε αφαίμαξη άλλων 4,5 δις από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους επαγγελματίες σε μέτρα με «μηδενικό δημοσιονομικό ισοζύγιο».

Η νομοθέτηση της δέσμευσης για πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 ύψους 3,5 %, θεωρείται κάτι πολιτικά ουδέτερο άσχετα αν τα τωρινά «πλεονάσματα» είναι στηριγμένα στο αίμα και το δάκρυ των πολιτών.

Τα «αντίμετρα» θα δοθούν στο μέλλον (τι είναι άλλα τρία χρόνια λιτότητας και διάλυσης των πάντων) αλλά μετατρέπονται σε επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν επιλογές με άμεση εφαρμογή.

Η διάψευση κάθε προεκλογικής δέσμευσης και κάθε «κόκκινης γραμμής» εύκολα ξεχνιέται και δικαιολογείται με «την ανάγκη προσαρμογής στην πραγματικότητα» είτε με τους «κακούς δανειστές» που όμως γίνονται καλοί, όταν οι θέσεις τους για το χρέος ταυτίζονται με μέρος των επιδιώξεων των σύγχρονων πολιτικάντηδων.

Και αν όλα αυτά συγκρουστούν με την λογική και την αντίδραση ακόμη και αυτών που ανέμεναν κάτι καλύτερο από τη σημερινή Κυβέρνηση,  το οπλοστάσιο της πολιτικής απάτης έχει και άλλα όπλα! Το μνημόνιο δεν είναι μνημόνιο αλλά «νομοθέτηση   αντιμέτρων τριετίας», η επιβάρυνση της ελληνικής οικογένειας με νέα φορολογική βάρη δεν είναι και άσχημη γιατί οι «προηγούμενοι επιβάρυναν περισσότερο τους πολίτες» και βεβαίως οι ευθύνες βαρύνουν όλους τους άλλους για την μη επίτευξη των προσδοκώμενων ρυθμών ανάπτυξης.

Αν και αυτά δεν πείσουν τότε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας θα εμφανιστούν τα γνωστά επιχειρήματα για αυτούς που θέλουν να υπομονεύσουν τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση ( που με το ζόρι φθάνει στο 15%) και να κάνουν κακό στη χώρα σε μια «τόσο κρίσιμη στιγμή»!

Δεν υποστηρίζω ότι η πολιτική δημιουργεί το χώρο μέσα στον οποίο ανθεί η αλήθεια και η αντικειμενικότητα. Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πότε στο παρελθόν, τόσο ψέμα, τόση αθλιότητα και τόσο συνειδητή προσπάθεια παραπλάνησης. Θα ήθελα να μιλήσω για μια αρρωστημένη κατάσταση αλλά και πάλι δε νομίζω ότι μπορεί να περιγράψει την πραγματικότητα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε στην περίοδο των «και των δύο χεριών»!

Από τη μία αυτοί που θα ψηφίσουν και με τα δύο τους χέρια το νέο μνημόνιο και από την άλλη αυτοί που ζώντας τα αποτελέσματα αυτών των μέτρων θα ανταμείψουν τους πολιτικούς απόγονους των αδελφών Γκρίμ, με τη γνωστή κίνηση και των δύο υψωμένων χεριών…

ΥΓ

Μετά τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού ότι «αναμένεται τσουνάμι επενδύσεων στη χώρα μας», ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα … χειρότερα!

Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η «υποτιθέμενη» Αριστερά!

ceydaiΌταν ανήμερα Πρωτομαγιάς, η Κυβέρνηση ανακοίνωνε την «επίτευξη» της συμφωνίας με τους δανειστές, δινόταν τέλος σε δύο ψευδαισθήσεις:

Αυτή της ελπίδας για κάτι καλύτερο και βεβαίως αυτή της υποτιθέμενης «αριστεράς», που υπηρετεί το λαό και τη χώρα…

Η πρώτη ψευδαίσθηση που αφορά κυρίως, είτε κάποιους αθεράπευτα ρομαντικούς είτε κάποιους υπερβολικά αισιόδοξους, τελειώνει με την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, με 3,5 δις επιπλέον μέτρα που εξοντώνουν όχι τους έχοντες αλλά ομάδες υψηλού πλέον κινδύνου, με τις μειώσεις σε 1 εκ πολίτες των συντάξεων τους, με τη μείωση του αφορολογήτου σε ποσά που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί (ο Τσακαλώτος ακόμη παραιτείται!), με το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, με την πώληση ενός σημαντικού κομματιού της ΔΕΗ (άρα της ηλεκτρικής ενέργειας) και τέλος με αυτά που θα μάθουμε μετά τις επίσημες υπογραφές (όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια)!

Η δεύτερη ψευδαίσθηση αφορά αυτούς, που ενώ επί 2,5 χρόνια ασκούν πολιτικές διάλυσης της κοινωνίας, αρέσκονται να μιλούν για «αριστερά» και να κλαίνε ψηφίζοντας μέτρα και πολιτικές που απέχουν έτη φωτός από τις βασικές πολιτικές επιλογές της Αριστεράς και γενικότερα οποιασδήποτε Κυβέρνησης θα ήθελε να χαρακτηριστεί ως «προοδευτική».

Γιατί απλά ποτέ η Αριστερά δεν ταυτίστηκε με τη σύγκρουση με τις ανάγκες της κοινωνίας, ποτέ δεν αποδέχθηκε το ποδοπάτημα εκείνων των κοινωνικών τάξεων που ανήκουν στην κατηγορία των «αδυνάτων», ποτέ δεν υποστήριξε την εκποίηση της δημόσιας περιουσία και των ενεργειακών πηγών της χώρας, ποτέ δεν επιβράβευσε την αδικία, την ανισοκατανομή των βαρών, την φορολογική εξόντωση των πάντων.

Η Αριστερά που ξέρουμε εμπνέεται από αρχές , αξίες και οράματα κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι κοινωνικής αναλγησίας.

Η Αριστερά που τιμάμε δεν χαρίζει πρόστιμα σε «κολλητούς» επιχειρηματίες, δεν ασπάζεται τον «παλαιοκομματισμό» σαν πρακτική άλωσης του κράτους, δεν αδιαφορεί για τους αδύναμους κλείνοντας το μάτι στους υπό κατασκευή νέους εκπροσώπους της πλουτοκρατίας.

Η Αριστερά που μάθαμε δεν κλείνει τα αυτιά και τα μάτια της όταν η κοινωνία αναστενάζει, δεν αδιαφορεί για την μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, δεν αποδέχεται ως αναγκαίο κακό τον πόνο του συνταξιούχου, δεν κουνά απειλητικά τα δάχτυλο σε όσους διαφωνούν!

Αλλά πάνω απ’ όλα δεν ψεύδεται συνειδητά. Δεν διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Δεν μιλά για «ισορροπημένη συμφωνία» όταν για μια ακόμη φορά καλείται να υλοποιήσει και να αποδεχτεί όλα όσα μέχρι χθες κατήγγειλε και λοιδορούσε.

Και επειδή οι πράξεις, οι επιλογές και η κατεύθυνση χαρακτηρίζουν κάθε κυβέρνηση, είναι προφανές ότι τίποτα το προοδευτικό δεν προσθέτει στην ιστορική διαδρομή της χώρας αυτό το κυβερνητικό μπουλούκι, όπου πρώην «αριστεροί» και παντοτινοί δεξιοί λαϊκιστές πηγαίνουν με ταυτόχρονο βήμα σε ολοένα και πιο συντηρητικές επιλογές.

Η χειρότερη δε προσφορά τους, δεν είναι άλλη από την υπονόμευση των αξιών  της προοδευτικής παράταξης, την ταύτιση της «αριστεράς» με την αδικία, το λαϊκισμό, τη συντήρηση, τα συμφέροντα , την εξουσιολαγνεία, την ανικανότητα, την κατευθυνόμενη ενημέρωση, τη συνειδητή υποκρισία. Και αυτό η ιστορία δεν το συγχωρεί!

 

Τα οικονομικά εγκλήματα και τα σκάνδαλα της Χούντας

efhmΕίναι παράδοξο, καθώς δεν στηρίζεται σε στοιχεία και δεν συγκροτεί ένα πειστικό ακροδεξιό αφήγημα, αλλά η αλήθεια είναι ότι εξακολουθούν -προφανώς λόγω της μεγάλης και παρατεταμένης πολλαπλής κρίσης- να υπάρχουν άνθρωποι, που αναμασούν τα φληναφήματα για το “οικονομικό θαύμα” της επταετίας.

Βέβαια, εδώ και δεκαετίες ακόμα και οι συστημικοί οικονομολόγοι έχουν χωρίσει την ήρα από το στάρι υπογραμμίζοντας όπως ο Ξενοφών Ζολώτας ότι “η οικονομική πολιτική της δικτατορίας ήταν πολιτική οικονομικής μεγεθύνσεως και όχι οικονομικής αναπτύξεως” και έχουν βάλει τα πράγματα στη θέση τους ξεκαθαρίζοντας όπως ο Γιάγκος Πεσματζόγλου ότι “η αντιμετώπιση της φτώχειας εξαντλήθηκε στη διαγραφή των αγροτικών χρεών”, αλλά οι ακροδεξιοί παπαγάλοι επιμένουν επιβεβαιώνοντας την αρχαία ρήση “εκ στόματος κόρακος κρα εξελεύσεται”.

Γιατί όσοι αναφέρονται στην περιβόητη διαγραφή χρεών των αγροτών από τους πραξικοπηματίες, που προσπαθούσαν να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα και να περιορίσουν τις αντιδράσεις κατά της δικτατορίας, “ξεχνούν”, επειδή έτσι τους βολεύει, ότι στη χουντική επταετία αποδιοργανώθηκε η αγροτική παραγωγή και έπεσε το κατά κεφαλήν αγροτικό εισόδημα, κάτι που οδήγησε στον εκπατρισμό εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, γεγονός που είχε ως συνέπεια την αναζήτηση από τη χούντα φτηνού εργατικού δυναμικού στην Αφρική και την άνευ προηγουμένου εισαγωγή αγροτικών προϊόντων.

Άλλωστε η μετανάστευση περίπου μισού εκατομμυρίου Ελλήνων πολιτών την πενταετία 1968-1972 ήταν αυτή που “επέτρεψε” την μείωση της ανεργίας για την οποία κόμπαζαν οι χουντικοί εξοβελίζοντας κάθε άλλο παράγοντα από την συζήτηση. Ας θυμηθούμε μερικούς από αυτούς:

Το δημόσιο χρέος υπερδιπλασιάστηκε φτάνοντας τα 87,5 δισεκατομμύρια δραχμές στις αρχές του 1973 ενώ ήταν 37,8 δισεκατομμύρια τον Δεκέμβριο του 1967 ενώ παράλληλα:

Το εμπορικό έλλειμμα την αντίστοιχη περίοδο πενταπλασιάστηκε.

Η αγροτική οικονομία αναπτύχτηκε μόλις 1,8% την επταετία, ενώ το 1968 το καθεστώς είχε προβλέψει ανάπτυξη 5,2% με χρονικό ορίζοντα πενταετίας, ενώ οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων μειώθηκαν κατά 25%.

Ο πληθωρισμός κάλπαζε, παρ’ ότι όλη την δεκαετία του ’60 η χώρα μας είχε το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Χάρη στην χούντα και το οικονομικό της «θαύμα”, ο δείκτης τιμών καταναλωτή αυξήθηκε 15,3% από το 1972 στο 1973 και κατά 37,8% την επόμενη χρονιά, και μάλιστα στα είδη πρώτης ανάγκης και την υγεία. Σε αυτό το πλαίσιο το “θαύμα” ήταν ότι οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν μόνο κατά 4%!

Οι φόροι που βάρυναν τα νοικοκυριά έφταναν το 91% του συνόλου των φορολογικών εσόδων του καθεστώτος, ενώ οι φόροι των επιχειρήσεων μειώνονταν και η «δικαιότερη κατανομή” που επαγγέλθηκαν οι πραξικοπηματίες αποδείχτηκε αφόρητη επιβάρυνση των απλών εργαζομένων.

Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών οκταπλασιάστηκε μεταξύ 1967 και 1972: το ισοζύγιο πληρωμών που εμφάνιζε μέσο πλεόνασμα 14,6 εκατ. δολαρίων την περίοδο 1960-1966 βρέθηκε την επταετία να εμφανίζει μέσο έλλειμμα ύψους 117 εκατομμυρίων δολαρίων.

Οι δαπάνες για την εκπαίδευση όπως θα ανέμενε κάθε αμερόληπτος παρατηρητής μειώθηκαν από 11,6% σε 10% του συνόλου των κρατικών δαπανών όπου βέβαια πολλαπλασιάστηκαν οι δαπάνες για την “άμυνα” και την “δημόσια ασφάλεια” και ιδίως την δεύτερη καθώς όσοι έζησαν την μεταπολίτευση θυμούνται τα χουντικά ρεζιλίκια της επιστράτευσης, με τα κιβώτια που αντί για οπλισμό περιείχαν… πέτρες!

Οι κοινωνικές δαπάνες, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην αρχή της χουντικής επταετίας αυξήθηκαν, κάτι που οι νεοφασίστες νοσταλγοί των Απριλιανών συχνά μνημονεύουν. Αυτό που λησμονούν όμως επιτηδείως είναι ότι, στη συνέχεια, οι χουντικοί περιόριζαν κάθε χρόνο τις κοινωνικές δαπάνες, με αποτέλεσμα το 1974 το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών στο ΑΕΠ να έχει συρρικνωθεί στα επίπεδα του… 1965.

Το περίγραμμα της κατάστασης άλλωστε το έχει δώσει με πολύ λακωνικό τρόπο ο Σπύρος Μαρκεζίνης που υπήρξε “πρωθυπουργός” με εντολή Παπαδόπουλου για… 47 ημέρες, καθώς μετά την Εξέγερση του Πολυτεχνείου τα ηνία της χούντας ανέλαβε η ομάδα Ιωαννίδη:

“Η οικονομική κατάστασις έβαινε σταθερώς επιδεινούμενη… Η προσπάθεια αστυνομικής καθηλώσεως των τιμών οδήγησε εις πλήρη εξάρθρωσιν της αγοράς”.

Χουντική “δημιουργική λογιστική”

Στην προσπάθεια της χούντας να κρατηθεί χαμηλά ο εξωτερικός δανεισμός υπερτετραπλασιάστηκε ο εσωτερικός, τόσο με την έκδοση ομολόγων όσο και με… δημιουργικές πατέντες στα δημοσιονομικά.

Έτσι, για να μπορούν να γίνονται τα τεχνικά έργα, για τα οποία οι πρωτεργάτες της χούντας είχαν άμεσο ενδιαφέρον, όπως ο Παττακός με το μυστρί και τον γαμπρό που χωνόταν σε όλα, οι εργοληπτικές εταιρείες έπαιρναν δάνεια από τράπεζες του εξωτερικού με την εγγύηση βέβαια του ελληνικού Δημοσίου.

Στη συνέχεια το βάρος των δανείων περνούσε μεν στο κράτος αλλά με την τριγωνική διαδρομή Τράπεζες – Εργολήπτες – Κράτος ο χαρακτήρας του δανεισμού “άλλαζε” και το χρέος χρακτηριζόταν “εσωτερικό”.

Το μεγάλο “τάμα”: Να γεμίσουν τις τσέπες τους

Μπορεί οι κάθε λογής Μιχαλολιάκοι να ισχυρίζονται ότι οι δικτάτορες ήταν… άμεμπτοι και ότι την επταετία της στρατιωτικής χούντας (1967-1974) η οικονομία πήγαινε από επιτυχία σε επιτυχία αλλά τα στοιχεία δεν δείχνουν να υπάρχει έστω και ίχνος αληθείας σε αυτούς τους ισχυρισμούς. Αντίθετα τα πάντα οδηγούν με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι οι συνταγματάρχες, οι συγγενείς και οι φίλοι τους έφαγαν ποικιλοτρόπως με χρυσά κουτάλια.

Εν αρχή βέβαια, τουλάχιστον σε αυτά που έβλεπαν οι πολλοί, ήταν το περίφημο “Τάμα του Έθνους”: η “υπόσχεση” που έδωσαν τα μέλη της Δ’ Εθνοσυνέλευσης που πραγματοποιήθηκε το… 1829 στο Άργος για την ανέγερση ναού του Σωτήρος και την οποία θυμήθηκε ο επικεφαλής της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος σχεδόν 90 χρόνια μετά, το 1968.

Ο μεγαλοπρεπής ναός που οραματίστηκαν οι δικτάτορες να στηθεί στα Τουρκοβούνια ώστε να αποτελέσει “το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον βυζαντινό Λυκαβηττό” μπορεί να μην χτίστηκε ποτέ αλλά το χρυσοφόρο για ορισμένους σχέδιο μπήκε για τα καλά μπροστά.

Φτιάχτηκε Ανώτατη Επιτροπή για την υλοποίηση του σχεδίου, με πρόεδρο τον ίδιο τον Παπαδόπουλο και τη συμμετοχή των άλλων δύο της χουντικής τριανδρίας, του Παττακού και του Μακαρέζου, αλλά και του χουντικού αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, δημιουργήθηκε Γνωμοδοτικό Συμβούλιο στο οποίο συμμετείχαν προθύμως ένα σωρό μεγαλόσχημοι παράγοντες, ακαδημαϊκοί και πρυτάνεις, και άρχισε η συγκέντρωση χρημάτων.

Το “Τάμα” μπορεί να διαφημιζόταν, χρήματα μπορεί να συγκεντρώνονταν αλλά τα χρόνια περνούσαν και το “έργο’ στα… μακέτα καθώς ποτέ δεν μπήκε ούτε ένα τούβλο, έστω για τα μάτια του κόσμου που δικαιολογημένα “ψιθύριζε” για το μεγάλο φαγοπότι των αθεόφοβων. Όταν λοιπόν, οι ενδοχουντικές αντιθέσεις, τον Ιανουάριο του 1974 υποχρέωσαν τους υπεύθυνους του “Ειδικού Ταμείου” σε απολογισμό δεν ήταν πολλοί αυτοί που εξεπλάγησαν.

Τα στοιχεία επιβεβαίωσαν αυτό που ο κόσμος είχε τούμπανο και οι εμπλεκόμενοι… κρυφό καμάρι: Από τα 453,3 εκατομμύρια δραχμές που είχαν συγκεντρωθεί, από εισφορές κυρίως κρατικών φορέων αλλά και ιδιωτικών, “επιχορηγήσεις” από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά και… δάνεια, στο Ταμείο υπήρχαν μόνο 47,3 εκατ. Τα υπόλοιπα 406 εκατ. είχαν “ταξιδέψει” σε άλλη γη και άλλα μέρη! Και βέβαια ουδείς ποτέ τιμωρήθηκε για αυτές τις λοβιτούρες.

“Αμάρτησαν” για τους συγγενείς τους!

Όταν ήταν να στοχοποιήσουν τους πολιτικούς οι χουντικοί είχαν εύκολα τα λόγια, δεν φείδονταν χαρακτηρισμών για την “φαυλοκρατία”, τα ρουσφέτια και τον νεποτισμό, την οικογενειοκρατία. Όταν βέβαια ο λόγος ερχόταν στα δικά τους, τους γαμπρούς, τα αδέλφια, τα ξαδέλφια και τυος λοιπούς συγγενείς οι συνταγματάρχες γίνονταν φειδωλοί και έκρυβαν λόγια. Αλλά μερικά γεγονότα δεν μπορούν να κρυφτούν.

Όπως φαίνεται λοιπόν, τα στελέχη της χούντας που κοίταζαν με μισό μάτι όλους τους άλλους, αλλά και -μεταξύ τους- ο ένας παρακολουθούσε τις κινήσεις του άλλου για να προστατεύσουν εξουσίες και “προνόμια”, ένιωθαν εμπιστοσύνη μόνο εν μέσω ημετέρων.!

Αρχίζοντας από τον Παπαδόπουλο και καταλήγοντας στον Λαδά, οι “αδιάφθοροι” φαίνεται ότι έκτός από το ¨Τάμα του Έθνους” είχαν και το τάμα της… οικογένειας, οπότε πολύ “φυσιολογικά” διόριζαν παντού φίλους, γνωστούς και συγγενείς, για να μένουν οι θέσεις και το χρήμα στο σόι!

Ο επικεφαλής της Χούντας για παράδειγμα, στήριξε την καριέρα του αδελφού του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου διορίζοντάς τον στρατιωτικό ακόλουθο για αρχή και στη συνέχεια γενικό γραμματέα του κορυφαίου υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής αλλά και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ ώστε να αξιοποιηθούν όλα τα ταλέντα του.

Ο άλλος αδελφός του δικτάτορα ο Χαράλαμπος ήταν πιο απλός άνθρωπος τις… ημέρες, οπότε απλώς πήρε κάποιες προαγωγές για να καταλήξει Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως φυλώντας τα νώτα του αδελφού του. Τις… νύχτες όμως έπαιρνε κι αυτός τα πάνω του και κόλλαγε “ένσημα” σε διάφορα νυχτερινά κέντρα αποκτώντας το προσωνύμιο “μπον φιλέ”!

Αλλά και ο Παττακός ήταν άνθρωπος της οικογένειας. Ως γνωστόν μάλιστα, αυτός είχε αδυναμία στα έργα, για αυτό και έγινε διάσημος για το… μυστρί του, καθώς ό,τι και να εγκαινίαζε έβρισκε την ευκαιρία να το βγάλει στη μόστρα και να τοποθετήσει ένα δυο τούβλα για να τον πάρουν οι κάμερες της εποχής, ώστε να πρωταγωνιστήσει στα “Επίκαιρα” προπαγανδιστικά φιλμάκια που προβάλλονταν πριν από την ταινία στους κινηματογράφους. Αυτός κανόνισε να αναλάβει ο γαμπρός του Ανδρέας Μεϊντάσης διάφορες μελέτες και τεχνικά έργα (τι άλλο;) κυρίως στον Δήμο Αθηναίων, όπως την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ στην Πλατεία Κλαυθμώνος.

Και είναι ενδεικτικό της σημασίας που έχουν οι… συγγένειες ειδικά με χουντικούς αξιωματικούς που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους, ότι ο Μεϊντάσης για μια τεχνική μελέτη “αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου” πληρώθηκε το ποσόν του 1.109.000 δραχμών. Ναι, τόσα ακριβώς: ένα ζεστό εκατομμυριάκι και εκατό χιλιαρικάκια για να… μελετήσει ο γαμπρός του Παττακού πώς θα “αξιοποιηθεί” το ακίνητο.

Καλός αδελφός ήταν και ο Νικόλαος Μακαρέζος που προφανώς ανάλογα με τα… έργα, διόριζε τον κουνιάδο του Αλ. Ματθαίου, πότε υπουργό Γεωργίας και πότε Βορείου Ελλάδος και καλός… ξάδελφος ο Ιωαν. Λαδάς που εξυπηρέτησε πολλούς συγγενείς του , διορίζοντας άλλον στην ΑΣΔΕΝ για να κρατάει τα μπόσικα και άλλον γενικό γραμματέα του υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, προφανώς γιατί και τότε γινόταν πάρτι με τα φάρμακα και τα εμβόλια και τα παραϊατρικά υλικά.

ergaΟι μίζες έπεφταν σαν το χαλάζι

Ο οικονομικός εγκέφαλος της χούντας Ν. Μακαρέζος το 1969, με τυμπανοκρουσίες και πανηγυρικούς, υπέγραψε σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας Οδού! Καθώς γνωρίζουμε ότι η (πραγματική) κατασκευή της οδού άρχισε το 1994 και ολοκληρώθηκε το 2009 με τμήματά της να παραδίδονται μέχρι και το 2014, όλοι μπορούμε να καταλάβουμε τι σήμαινε το “έργο” που συμφωνήθηκε από την χούντα και ποιοι πραγματικά ωφελήθηκαν.

Άλλωστε οι αριθμοί, κυριολεκτικά, μιλούν! Ο Αμερικανός “ενδιάμεσος” Ρόμπερτ Μακντόναλντ πήρε την δουλειά και άρχισε να κερδίζει πριν ακόμα δείξει έστω μία μακέτα: Του αναγνωρίζονταν έξοδα (και όχι φραγκοδίφραγκα!) ενώ αυτός αναζητούσε -έχοντας την εγγυήση της χούντας- δάνεια για την υλοποίηση του έργου που είχε κοστολογηθεί στα 150 εκατομμύρια δολάρια από τα οποία τα 50 εκ. θα τα έβαζε το ελληνικό κράτος.

Κανείς δεν γνωρίζει εάν ο Μακντόναλντ αναζήτησε όντως δάνεια ή απλώς ροκάνισε τον χρόνο συσσωρεύοντας… έξοδα. Το βέβαιο είναι ότι η Εγνατία δεν κατασκευάστηκε και ο Μακντόναλντ αποχώρησε ενθυλακώνοντας όμως μια προκαταβολή 4,5 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι της αμοιβής του και περίπου 33 εκατομμύρια δραχμές σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έναντι των εξόδων του.

Δεν ήταν ο μόνος! Είχαν προηγηθεί οι “επενδυτές” μιας άλλης αμερικανικής εταιρείας, της Litton Industries , στους οποίους, μόλις 24 ημέρες μετά από το πραξικόπημα, στις 15 Μαΐου 1967, το ελληνικό δημόσιο ανέθεσε την… “οργάνωσιν και διεκπεραίωσιν της οικονομικής αναπτύξεως” στην Κρήτη και την Δυτική Πελοπόννησο.

Η Litton πήρε 1,2 εκατ. δολάρια προκαταβολή για να βρει αυτούς που θα… επένδυαν 840 εκατ. δολάρια τα προσεχή 12 χρόνια. Το κέρδος της συμφωνήθηκε στο 11% των όποιων… εξόδων της, ενώ θα έπαιρνε και προμήθεια 2% επί της αξίας όποιας επένδυσης γινόταν. Όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο οι υπεύθυνοι της αμερικανικής εταιρείας κάθισαν αναπαυτικά στις πολυθρόνες τους και έβλεπαν τον καιρό να περνάει έχοντας βέβαια φροντίσει να αυγαταίνουν τα “έξοδα” της πολύ κουραστικής και ιδιαίτερα δαπανηρής αναζήτησης επενδυτών.

Δυόμισι χρόνια μετά, και επειδή η μπίζνα προφανώς είχε παρατραβήξει και αυτοί που δεν είχαν διάφορο τσινούσαν, η χούντα -προς δόξαν του… αδιάφθορου των μελών της- σταμάτησε το “έργο” αφού βέβαια εκπλήρωσε όλες τις συμβατικές υποχρεώσεις του Δημοσίου καταβάλλοντας το 11% των εξόδων που παρουσίασε η Litton.

Ούτε αυτοί ήταν οι μόνοι! Ένας άλλος επιχειρηματίας, που είχε πολύ στενές παρτίδες με τους χουντικούς, ο Ελληνοαμερικανός Τομ Πάπας έστηνε τις δικές του επιχειρήσεις: διυλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη και εργοστάσιο εμφιάλωσης. Για να πάρει την σχετική άδεια, το 1968, είχε αναλάβει την αντισταθμιστική υποχρέωση να στήσει έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Καθώς όμως η δουλειά του είχε γίνει, ο Ελληνοαμερικανός υποστηρικτής της “πατρίδας και της οικογένειας” δεν είχε καμιά όρεξη να τηρήσει τις υποχρεώσεις του. Τι πιο εύκολο από το απευθυνθεί (και αυτός!) στους χουντικούς φίλους του και να ζητήσει την βοήθειά τους: Το 1972, η χούντα αποφάσισε και διέταξε την “απαλλαγή” του. Ο Τομ Πάπας μπορούσε να συνεχίσει να κερδίζει χωρίς να καταβάλει ούτε μία δραχμή για αντισταθμιστικά.

Είναι δυνατόν όλα αυτά να έγιναν επειδή απλώς κάποιοι ήταν αδαείς και… οικονομικά αστοιχείωτοι; Κομμάτι δύσκολο. Αντίθετα, όλα αυτά μάλλον μυρίζουν πολύ καλή οικονομική “οργάνωση”. ‘Άλλωστε, επιχειρηματίες σαν τον Τομ Πάπας και πραξικοπηματίες σαν τους χουντικούς συνδέονται με ποικίλους δεσμούς ώστε τίποτε από αυτά που συμφωνούν να μην είναι τυχαίο.

Ο Πάπας λόγου χάριν ήταν ο “γεφυροποιός” μεταξύ του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, της γνωστής και μη εξαιρετέας για τις σχέσεις της με το πραξικόπημα στην Ελλάδα, CIA και των χουντικών που είχαν “στενούς δεσμούς” με την ΚΥΠ αλλά και με την αμερικανική οργάνωση. Ο Τομ Πάπας λοιπόν μεσολάβησε για την οικονομική ενίσχυση της ΚΥΠ από την CIA. Στη συνέχεια, ο τότε διοικητής της ΚΥΠ Ρουφογάλης κατ’ εντολή Παπαδόπουλου κανόνισε τμήμα αυτών των κονδυλίων να “επιστραφεί” στις ΗΠΑ, ως “ελληνική” συνεισφορά στην προεκλογική εκστρατεία του Νίξον που δεν ήταν βέβαια δυνατόν να χρηματοδοτηθεί απευθείας από τη CIA!

Τώρα, εάν σε αυτές τις δαιδαλώδεις και σκοτεινές διαδρομές κάποια κονδύλια ξέμειναν σε ορισμένες “τσέπες”, το γεγονός θα πρέπει να θεωρηθεί… φυσιολογικό, μια ακόμα παράπλευρη απώλεια από αυτές που συμβαίνουν και στις μέρες μας, με τους φύλαρχους της Λιβύης, τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και τους συμμορίτες του ISIS.

Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο

Οι διάφοροι νοσταλγοί της επταετίας, χρυσαυγίτες, βασιλοχουντικοί και λοιποί παρεπιδημούντες στη σκοτεινή νεοφασιστική πλευρά του υποκόσμου, συχνά ισχυρίζονται ότι οι πραξικοπηματίες είχαν “καθαρά χέρια”.

Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι ο αρχιπραξικοπηματίας Ιωάννης Λαδάς που διεκδίκησε αυτήν την… καθαρότητα για τον εαυτό του “έδειξε” σαφώς ως βρώμικα τα χέρια των… συναγωνιστών του, ας αφήσουμε για αργότερα την εμπλοκή του “καθαρού” Λαδά στα χαριστικά δάνεια σε ημέτερους και ας μείνουμε σε αυτό που περιγράφουν οι νόμοι και οι αποφάσεις των χουντικών για πάρτη τους!

Μια από τις πρώτες αποφάσεις των “αδιάφθορων” που έκαναν το πραξικόπημα για να ανατρέψουν την “φαυλοκρατία”, να αποτρέψουν την “οχλοκρατία” και να αποσοβήσουν τον “κομμουνιστικό κίνδυνο” ήταν να πολλαπλασιάσουν αυτά που έμπαιναν στις τσέπες τους: ο μισθός του πρωθυπουργού διπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ -για πρώτη φορά- θεσπίστηκαν ημερήσιες αποζημιώσεις «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα, κάτι που εξηγεί τις συνεχείς περιοδείες των χουντικών για να… αφουγκραστούν τον παλμό του λαού.

Οι πραξικοπηματίες πάντως ήταν σε όλα… παραδοσιακοί. Μπορεί να αύξησαν τους μισθούς τους, μπορεί να είχαν τα “τυχερά” τους (“φρέσκα ψάρια από τα νησιά και το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας”, όπως ανέφερε σε βιβλίο της η Ντέλλα Ρουφογάλη, σύζυγος του τότε αρχηγού της ΚΥΠ), μπορεί χάρη στις “υπηρεσίες τους στο έθνος” να γνώριζαν διευκολύνσεις, όπως ο Παπαδόπουλος που ζούσε σε βίλες παραχωρημένες από “γνωστή οικογένεια εφοπλιστών” στο Ψυχικό ή από τον Ωνάση στο Λαγονήσι, αλλά ήθελαν να έχουν και ένα δικό “κεραμίδι”.

Με ειδική ρύθμιση λοιπόν, το 1970, φρόντισαν την «τακτοποίηση» και αυτού του θέματος που μόνο αυτούς αφορούσε, θεσμοθετώντας την στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα.

Και επειδή των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν σχεδίαζαν να θεσμοθετήσουν και την ασυλία τους, αλλά δεν πρόκαμαν καθώς η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε στον αέρα την “φιλελευθεροποίηση” που σχεδίαζε ο Παπαδόπουλος δια του Μαρκεζίνη και οι σχετικές διατάξεις κατέληξαν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

Χαριστικές ρυθμίσεις, θαλασσοδάνεια και “μαύρα κρέατα”

Οι χουντικοί φρόντιζαν ιδιαιτέρως αυτούς που ανέπτυσσαν “ειδικές σχέσεις” μαζί τους. Έτσι, έσπευσαν να νομοθετήσουν την απαλλαγή από δασμούς στη ναυτιλία, την βιομηχανία, σε εμπορικά και τουριστικά εγχειρήματα “ιδίως αυτά που ελέγχονταν από ξένες επιχειρήσεις”, όπως σημειώνει ο Βασίλης Καφίρης στη μελέτη του “Η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια της δικτατορίας”.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, “τα φορολογικά έσοδα από τις ναυτιλιακές εταιρείες μειώθηκαν από 109 εκατομμύρια το 1968 σε 29 εκατομμύρια το 1972, περίοδο κατά την οποία ο ελληνικός στόλος αυξήθηκε κατά 16,7 εκατομμύρια τόνους”. Με αυτά τα δεδομένα δεν είναι διόλου περίεργο ότι οι εφοπλιστές τίμησαν τον Γεώργιο Παπαδόπουλο που τόσο τους “τίμησε”, ανακηρύσσοντάς τον, το 1972, “ισόβιο πρόεδρο” τους!

Οι “επενδύσεις” πάντως χρειάζονται κατάλληλο “επενδυτικό περιβάλλον” και “τραπεζική στήριξη”. Οι πρωτοκλασάτοι της χούντας τα γνώριζαν αυτά απέξω κι ανακατωτά και φρόντισαν από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν να δανειοδοτούνται και να φορολογούνται “όπως έπρεπε” αυτοί που… έπρεπε. Έτσι, στα 1971, “οι φοροπαλλαγές των 464 μεγαλύτερων επιχειρήσεων ήταν τρεις φορές υψηλότερες από τους φόρους που είχαν καταβάλει”.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι, ενώ οι χουντικοί ισχυρίζονταν ότι κατάφεραν να μοιράσουν καλύτερα τα φορολογικά βάρη σε σχέση με ό,τι ίσχυε πριν το 1967, το 55% των φορολογικών εσόδων του κράτους προερχόταν από έμμεσους φόρους, που πάντοτε πλήττουν τους ασθενέστερους, και το 36% από την φορολόγηση των νοικοκυριών.

Οι χουντικοί διέπρεψαν και στα θαλασσοδάνεια που δίνονταν κυριολεκτικά με ονοματεπώνυμο! Πρώτος και καλύτερος μάλιστα στις επιλεκτικές δανειοδοτήσεις ήταν ο Ι. Λαδάς, ο χουντικός αστέρας που διατεινόταν ότι “αυτός έχει καθαρά χέρια”. Μάλιστα, σε έγγραφα της ΚΥΠ που δημοσιοποιήθηκαν μετά από την μεταπολίτευση του 1974, αναφέρονταν χορηγήσεις δανείων περί το 1,5 δισεκατομμύριο δραχμές και δάνεια “υπό έγκρισιν” αντίστοιχου ύψους, ενώ πλάι στα ποσά και τους δικαιούχους αναφερόταν ο “παράγοντας” που “υποστήριζε” την δανειοδότηση.

Σε τέτοιες συνθήκες κανείς δεν παραξενεύτηκε όταν, λόγω των ενδοχουντικών αντιθέσεων, βρέθηκε στο εδώλιο ο Μπαλόπουλος, ένας χουντικός στρατιωτικός που είχε τοποθετηθεί υφυπουργός Εμπορίου, κατηγορούμενος για δωροληψία “κατά συρροήν” καθώς, κατά το κοινώς λεγόμενον, τα έπιανε από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας για να σπρώχνει στην αγορά τα δικά τους κρέατα.

Ενδεικτικό των διασυνδέσεων του Μπαλόπουλου και της λειτουργίας της χούντας ως συμμορίας είναι διαταγή του Παττακού που αναγνώστηκε στο δικαστήριο και με την οποία απαγορευόταν η διάθεση… ντόπιου κρέατος για να απορροφηθούν τα εισαγόμενα που είχαν αρχίσει να “μαυρίζουν” και να “μυρίζουν”.

Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε τελικά σε κάθειρξη τρεισήμισι ετών για τα σάπια κρέατα και βρέθηκε στον Κορυδαλλό, πριν καταδικαστεί σε ισόβια ως ένας από τους πρωταίτιους της δικτατορίας. Για τις δραστηριότητές του στον τουρισμό πάντως, όπου όταν ήταν επικεφαλής του ΕΟΤ αποκαλείτο “κύριος 10%” για την προμήθεια που έπαιρνε από τις επενδύσεις που ενέκρινε, δεν δικάστηκε και δεν καταδικάστηκε ποτέ.

Για να έχουν οφέλη βέβαια οι χουντικοί διέπρεψαν στις αναθέσεις έργων και τις προμήθειες χωρίς διαγωνισμό. Και είναι χαρακτηριστική για τον διαχρονικό της συμβολισμό η πρόταση του στρατηγού Καρδαμάκη, αρχηγού ΓΕΣ την περίοδο 1959-1962, που επί δικτατορίας είχε αναλάβει τη διοίκηση της ΔΕΗ, να αγοράσει η επιχείρηση “απευθείας από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, μηχανήματα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στο πρόγραμμά της”. Ο αποδέκτης της εισήγησης “πρωθυπουργός” Παπαδόπουλος ήταν ακόμα πιο… αποφασιστικός: Αποδέχτηκε την αγορά χωρίς διαγωνισμό και επέλεξε την Siemens, τιμώντας και αυτός την ποιότητα επαφών της συγκεκριμένης γερμανικής εταιρείας.

Για όλα αυτά τα σκοτεινά χουντικά αλισβερίσια ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ήδη από το 1968, σε επιστολή του προς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ανέφερε: «Κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα”.

Ενώ πέντε χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1973, ο βασικός προπαγανδιστής της δικτατορίας, εκδότης του “Ελεύθερου Κόσμου” Σάββας Κωνσταντόπουλος, σε επιστολή του επίσης στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έγραφε: “Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε”.

Του Βαγγέλη Δεληπέτρου

Δημοσιεύτηκε στο News247.gr

http://news247.gr/eidiseis/afieromata/ta-oikonomika-egklhmata-kai-ta-skandala-ths-xountas.4633668.html

 

Κυνισμός: Το τελευταίο στάδιο της πολιτικής αθλιότητας!

kammenos-dimitris-708_0Διαβάζοντας τη δήλωση του βουλευτή των ΑΝΕΛ, Δημήτρη Καμμένου, με την οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει την απαράδεκτη – έτσι κι αλλιώς – μείωση των συντάξεων, την οποία αποδέχτηκε (αναμενόμενο) η Κυβέρνηση, συνειδητοποιεί ο καθένας ότι περνάμε σε άλλο επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης!

Συγκεκριμένα, ο βουλευτής των ΑΝΕΛ έφερε ως παράδειγμα το χαρτζιλίκι που δίνουν οι παππούδες στα εγγόνια και κυρίως σε αυτά που δεν έχουν εργασία.

«Όταν κόψω τη φορολογία από το 29% στο 26% δεν έχει άμεσο αντίκτυπο σε αυτόν που στο ΑΤΜ θα πάρει 40 ή 20 ευρώ λιγότερα το μήνα. Έχει όμως διότι τα παιδιά του παππού ή οποιουδήποτε τη σύνταξη την κόβω, εάν καταφέρουμε και εξηγήσουμε στον κόσμο ότι από το να έχει τη σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα 100αρικο το μήνα ο εγγονός, να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος, εφόσον είμαι σοβαρό, το 100αρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά, να πάω να βρω δουλειά στο παιδί για να μην πίνει φραπέ», σημείωσε ο Δημήτρης Καμμένος, μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ!

Είναι καθαρό ότι όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, μιλά ο σκληρός κυνισμός κάποιων που με άλλες υποσχέσεις βρέθηκαν στην Κυβέρνηση, που άλλα αποδέχονται να υλοποιήσουν και που θυμίζουν μονίμως τα πεπραγμένα όσων παρουσιάζονται σαν ψευτόμαγκες και καταλήγουν να μετρούν τα απεριόριστα όρια της πολιτικής τους ελαφρότητας.

Δεν ξέρω πως μπορεί να διαβαστεί η συγκεκριμένη δήλωση!

Επειδή η Κυβέρνηση «γουστάρει» παίρνει το 100αρικο του συνταξιούχου, για να το κάνει –υποτίθεται – εργοδοτική εισφορά, επειδή επίσης δεν «γουστάρει» να το δίνει ο συνταξιούχος στον εγγονό του για να πίνει … φραπέ! (Δεν ξέρω σε ποιον συνταξιούχο περισσεύουν 100 ευρώ το μήνα για χαρτζιλίκι για καφέ στον εγγονό, αλλά αυτό είναι μια μικρή λεπτομέρεια).

Πέρα από το βλακώδες του «επιχειρήματος» αποκαλύπτεται και το μέγεθος της επικινδυνότητας των κυβερνόντων!

Γιατί με την ίδια λογική επειδή η Κυβέρνηση «γουστάρει» μπορεί να κόψει και άλλα 100 ευρώ από τους μισθωτούς, προκειμένου να μην επιβαρύνουν την υγεία τους τρώγοντας για παράδειγμα, κρέας, για να τα αξιοποιήσει αυτή όπως νομίζει καλύτερα!

Κρατικός νταβατζής στη σύνταξη και το μισθό δεν έχει υπάρξει σε κανένα καθεστώς στην παγκόσμια ιστορία! Ακόμα και στα πιο απολυταρχικά, μυστήρια και αλλοπρόσαλλα καθεστώτα τα χρήματα που δίνονται στους πολίτες αξιοποιούνται από τους ίδιους, με όποιον τρόπο αυτοί θεωρούν καλύτερο!

Εκτός και αν ο λεκτικός κυνισμός πέρα από την πολιτική αθλιότητα που υποκρύπτει, περιγράφει και τις πραγματικές σκέψεις και προθέσεις των κυβερνόντων.

Αν όχι θα έπρεπε και το κόμμα του και ο κυβερνητικός συνασπισμός να τον έχουν ήδη καταγγείλει…

Αλλά όταν πάση θυσία πρέπει να διασφαλίσεις την οριακή πλειοψηφία και να συνεχίσεις τη διαχείριση της εξουσίας, τότε εύκολα καταπίνεις απόψεις που συγκρούονται και με τη λογική  και με την κοινωνία!

Θα μου πεις εδώ κατάπιαν αμάσητα τα αντίθετα των για όσων προεκλογικά είχαν δεσμευτεί, τη δήλωση του Καμμένου δεν θα καταπιούν! Στα τέσσερα και αμάσητα!

 

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…

pseftikaΥποθέτω ότι είστε και εσείς ένας από τους τόσους Έλληνες που κάθε πρωί, σηκώνονται νωρίς για να δούνε την ανάπτυξη που έρχεται ή που ήρθε ή που όπου να ‘ναι καταφτάνει…

Μια ανάπτυξη που θα εκτόξευε τη χώρα ήδη από πέρυσι τέτοιες ημέρες (μαζί με την Ανάσταση θα ερχότανε, όπως έλεγε ο καθόλα “αξιόπιστος” Πρωθυπουργός μας) και που θα μας έκανε να «τρίβουμε τα μάτια μας το καλοκαίρι», όπως υποστήριζε ο επίσης “αξιόπιστος” κυβερνητικός εταίρος του, ο Π. Καμμένος.

Βέβαια αν η ανάπτυξη ήτανε λόγια του αέρα, θα είχαμε εδώ και καιρό λύσει τα βασικά μας προβλήματα. Όταν μάλιστα ερωτούνται σχετικά, τα κυβερνητικά στελέχη, κάνουν κάθε οικονομολόγο  ή να τρέχει γρήγορα μπας και προλάβει να σκίσει το πτυχίο του ή να βλασφημήσει  για τα χαμένα χρόνια που προσπαθούσε  να σπουδάσει τις οικονομικές επιστήμες.

Η αφορμή για τα παραπάνω αλλά και για τα επόμενα, είναι μια αποστροφή της ομιλίας του Πρωθυπουργού, στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ : « … το 2019 ο ελληνικός λαός θα μπορεί να κρίνει και να συγκρίνει ,θα έχουμε καταφέρει να βγάλουμε τη χώρα από το πρόγραμμα και να συγκρίνουμε την ανεργία που πήραμε και τι παραδώσαμε, το κοινωνικό κράτος που παραλάβαμε και τι παραδώσαμε, τους ρυθμούς ανάπτυξης που παραλάβαμε και τι θα παραδώσουμε».

Δεν ξέρω αν γνωρίζει ότι μιλά για δύο χρόνια από σήμερα!

Ξεχνά σίγουρα ότι και το 2019 όπως και τα επόμενα χρόνια ο βρόγχος των πλεονασμάτων θα σφίγγει την ελληνική κοινωνία, με τη δική τους υπογραφή.

Δεν ξέρω αν θεωρεί ότι η ανεργία θα μειωθεί αλλά αν υπάρχει κάποιο σχέδιο θα ήταν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μας το πει. Στη χώρα της υποανάπτυξης, των μηδενικών επενδύσεων και του διωγμού της επιχειρηματικότητας, η μείωση της ανεργίας φαντάζει όνειρο απατηλό.

Δεν καταλαβαίνω επίσης για ποιο κοινωνικό κράτος μιλάει; Υπάρχει κάτι τέτοιο ή θα αναπτυχθεί ξαφνικά τα τελευταία δύο χρόνια; Γιατί κοινωνικό κράτος πέρα από την προστασία των ευαίσθητων οικονομικά και κοινωνικά ομάδων είναι αυτό που προσφέρει δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία και που ακουμπά στις πραγματικές ανάγκες της αδύναμης οικονομικά οικογένειας.

Σε κανένα κοινωνικό κράτος και εννοείται σε καμία μπροσούρα προοδευτικού κόμματος δεν υπάρχει η φορολόγηση όσων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχεια με ταυτόχρονη διάλυση και της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας!

Η κουβέντα δε για τους «ρυθμούς ανάπτυξης» μπορεί να είναι σίγουρα το ανέκδοτο αυτών των χρόνων.

Όταν το μίγμα της οικονομικής σου πολιτικής αποτελείται από δύο απλές συνισταμένες: Από τη μία ο περιορισμός των εξόδων του κράτους με μειώσεις μισθών και συντάξεων και από την άλλη η αύξηση των εσόδων με την υπερφορολόγηση, με φόρους στα πάντα, με μείωση του αφορολόγητου, με πάγωμα των πληρωμών των υποχρεώσεων του κράτους, δεν μπορείς να περιμένεις ρυθμούς ανάπτυξης παρά μόνο υποανάπτυξη, φτώχεια και καταστροφή κάθε παραγωγικής δομής. Βάλτε στην εξίσωση την μηδενική χρηματοδότηση των τραπεζών στην επιχειρηματική δραστηριότητα για να καταλήξετε στο αποτέλεσμα…

Το να μεταφέρεις στο μέλλον την επίλυση των προβλημάτων προφανώς και δεν είναι λύση!

Ακόμη και αυτοί που αναγκαστικά χειροκρότησαν τον Πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της ομιλίας του καταλαβαίνουν ότι , δυστυχώς, για όλους μας, ο κόσμος ανάποδα να έλθει τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να υλοποιηθεί.

Το μόνο σίγουρο που θα συμβεί σε δύο χρόνια είναι η έγκριση της «λυπητερής», για μια κυβέρνηση που αθέτησε κάθε προεκλογική της υπόσχεση, που κουρέλιασε κάθε «κόκκινη γραμμή» της, που διέλυσε μια ολόκληρη κοινωνία και που δυσφήμησε την Αριστερά , από την ίδια την κοινωνία.

ΥΓ

Για όσους ψάχνουν για πρότυπα, ας κάνουνε τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στην Πορτογαλία. Η χώρα που έφτασε στο χείλος του γκρεμού κατόρθωσε όχι μόνο να επανακάμψει αλλά να κάνει όλους να μιλούν για ένα οικονομικό θαύμα! Το 2016, το χρέος μειώθηκε στο 2,1%, με δυναμική να φθάσει και το 2%, τα κρατικά έσοδα αυξήθηκαν κατά 0,8% , χάρις στους εισπραχθέντες φόρους από την παραγωγή και τις εξαγωγές, ενώ τα έξοδα μειώθηκαν κατά 1,1%. Παράλληλα, οι θέσεις εργασίας στη χώρα αυξήθηκαν κατά 90.000, με το ποσοστό της ανεργίας να δείχνει τάσεις μείωσης κάτω από διψήφιο αριθμό: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ανεργία 10,1% για φέτος και 9,4% για το 2018. Και αυτά με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, όχι περικοπές!

Το αδιέξοδο βρίσκεται στο μίγμα της πολιτικής που γίνεται αποδεκτό και υλοποιείται από τους εδώ κυβερνώντες.