Δημοτικές εκλογές στη Λάρισα: Η κατάρα των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ

Η ιστορία, τα αποτελέσματα και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

(ΜΕΡΟΣ 2ο )

Οι Δημοτικές εκλογές του 1990 και η συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΚΚΕ

Οι Δημοτικές και Κοινοτικές εκλογές του 1990 ήταν οι πέμπτες αυτοδιοικητικές εκλογές από την μεταπολίτευση και πραγματοποιήθηκαν στις 14 Οκτωβρίου 1990, ενώ ο δεύτερος γύρος όπου δεν συγκεντρώθηκε το απαιτούμενο ποσοστό εκλογής από κανέναν εκ των υποψηφίων, στις 21 Οκτωβρίου 1990.

Από τις 11 Απριλίου υπήρχε ήδη η Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Για την ιστορία να θυμίσω πως στις πρόωρες εκλογές στις 8 Απριλίου η Νέα Δημοκρατία έλαβε 150 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 123, ο Συνασπισμός 19 έδρες, ο Συνδυασμός ΠΑΣΟΚ – Συνασπισμού για τις μονοεδρικές 4 έδρες, οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί 1 έδρα, η Εμπιστοσύνη/Πεπρωμένο (Μουσουλμάνοι Ξάνθης/Ροδόπης) 2 έδρες και η ΔΗΑΝΑ 1 έδρα.

Η κυβέρνηση  σχηματίστηκε ύστερα από συμφωνία του Κωστή Στεφανόπουλου, προέδρου της ΔΗΑΝΑ, με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για παραχώρηση της μιας έδρας ώστε να σχηματιστεί αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση ότι είχε γίνει λάθος στην κατανομή των εδρών της Νέας Δημοκρατίας και στερούνταν μιας έδρας, οπότε στην Νέα Δημοκρατία δόθηκε μια επιπλέον έδρα και πλέον η κυβέρνηση βρέθηκε με 152 έδρες στη Βουλή.

Στο πολιτικό τοπίο των αυτοδιοικητικών εκλογών, χαρακτηριστική υπήρξε η ευρεία συνεργασία σε πολλούς δήμους των δύο κύριων αντιπολιτευόμενων κομμάτων, του ΠΑΣΟΚ και του Ενιαίου Συνασπισμού (στον οποίο μετείχε τότε και το ΚΚΕ), με στήριξη κοινών υποψηφίων σε μια σειρά από μεγάλους δήμους, ανάμεσα στους οποίους και αυτός της Λάρισας. Η κατανομή είχε ως εξής:

dhmoi

 

Σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 1986, ο αριθμός των δήμων αυξήθηκε κατά 56 (359 από 303) και οι νέοι δήμοι προέκυψαν είτε από συγχώνευση μικρών κοινοτήτων, είτε από ανακήρυξη μεγάλων κοινοτήτων σε δήμους. Παράλληλα επρόκειτο να γίνουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και εκλογές για τον Β’ βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης (Νομαρχιακά Συμβούλια) σύμφωνα με νόμο που είχε ψηφίσει η Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα, όμως τελικά ματαιώθηκαν και έγιναν για πρώτη φορά το 1994.

Το εκλογικό σύστημα παρέμεινε το ίδιο με των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων, με τους υποψήφιους δημάρχους να πρέπει να συγκεντρώσουν το 50% + μία ψήφο σε σχέση με τα έγκυρα ψηφοδέλτια προκειμένου να εκλεγούν. Αλλιώς υπάρχει και ο δεύτερος γύρος

Η συμφωνία στο Δήμο της Λάρισας

Γραμματέας της Ν.Ε. του ΠΑΣΟΚ Λάρισας ήταν τότε ο Ζήσης Μπέκος και υπεύθυνος Τ.Α. ο Έκτορας Νασιώκας. Αυτοί οι δύο υπέγραψαν τη συμφωνία για την συνεργασία με το ΚΚΕ, ενώ από την πλευρά του τις υπογραφές έβαλαν οι Γ. Χώτος και Χ. Χαλκιάς. Σημαντικό ρόλο στην επίτευξη της συμφωνίας έπαιξαν επίσης από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ ο μετέπειτα Δήμαρχος Χριστόδουλος Καφφές και ο Βασίλης Έξαρχος.

Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, έγιναν και οι εκλογές για το γραμ. της Ν.Ε. και ο Έκτορας Νασιώκας εκλέχτηκε στη θέση του Ζ. Μπέκου.

Βασικό σημείο της συμφωνίας ήταν αφενός η υποψηφιότητα σαν δήμαρχος του Αριστείδη Λαμπρούλη και αφετέρου η αλλαγή στις θέσεις ευθύνης (αντιδήμαρχοι και πρόεδροι οργανισμών) στα δύο χρόνια.

Οι 38.543 ψηφοφόροι έδωσαν από την πρώτη Κυριακή τη νίκη στο σχήμα της συνεργασίας με ποσοστό 51,66% έναντι του βασικού αντιπάλου της ΝΔ, Γιάννη Σωτηρίου, που επίσης συγκέντρωσε υψηλό ποσοστό 40,46%. Στο 7,86 βρέθηκε ο ανεξάρτητος Κώστας Τσαντίλης.

Από τους 21 δημοτικούς συμβούλους που εξέλεξε το ψηφοδέλτιο συνεργασίας οι 13 ανήκαν στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και οι 8 στο ΚΚΕ, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ενδιαφέροντα δεδομένα στο Δήμο. Θυμάμαι εκτός του Χ. Καφφέ , ανάμεσα στους άλλους ότι είχαν εκλεγεί ο Εκ. Νασιώκας (παραιτήθηκε το 1993, όταν και ανέλαβε τη θέση του Νομάρχη), ο Ν. Σχοινάς, η Καίτη Τσουκνικά, η Πόπη Βακάλη, ο Θ. Καραϊσκος, η Λ. Γκολφινοπούλου κ.α.

1990

Οι τότε αντιδημαρχίες ήταν 4 και μοιράστηκαν σύμφωνα με τη συμφωνία ανά δύο.

Ο Χριστόδουλος Καφφές ανέλαβε αρχικά την αντιδημαρχία πολιτισμού και με την αλλαγή μετά τη διετία ανέλαβε την αντιδημαρχία Οικονομικών. Η ενασχόληση του με τα οικονομικά του Δήμου και η διάθεση του να «ψάξει» περισσότερο πράγματα και καταστάσεις τον οδήγησαν σε ευθεία σύγκρουση με τον δήμαρχο Λαμπρούλη, ο οποίος με απόφαση του αφαίρεσε τις αρμοδιότητες, τρείς περίπου μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του αντιδημάρχου, χωρίς να μπορεί να τον παύσει από τη θέση λόγω των συσχετισμών.

Ο Καφφές δέχεται πρόταση μετά τις εκλογές του 1993 για να γίνει Νομάρχης την οποία και δεν αποδέχεται και παραιτείται στο τέλος της χρονιάς από αντιδήμαρχος, διευκρινίζοντας πως η συνεργασία πρέπει να ολοκληρώσει τον κύκλο της.

Η σύγκρουση με το ΚΚΕ είναι δεδομένη και είναι φανερό πως στις επόμενες δημοτικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα κατέβει μόνο του, ενώ κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει την υποψηφιότητα Καφφέ για δήμαρχος της πόλης, όπως και έγινε.

Το πολιτικό κλίμα έχει και πάλι αλλάξει, με την επιστροφή του Α. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, στο Δήμο τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είτε σαν αντιδήμαρχοι είτε σαν πρόεδροι οργανισμών, είτε σαν απλοί δημοτικοί σύμβουλοι απέκτησαν την απαραίτητη αναγνωρισιμότητα αλλά δυνατότητες παρέμβασης στα διοικητικά του Δήμου για πρώτη φορά μετά το 1982. Ταυτόχρονα η κόντρα Καφφέ με τον δήμαρχο Λαμπρούλη αλλά και η φθορά από τη διοίκηση τόσων χρόνων, αδυνατίζανε τη λάμψη του τότε δημάρχου και  οδηγούσανε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η Λάρισα θα αλλάξει δήμαρχο, αν δεν συνέβαινε στο ενδιάμεσο διάστημα κάτι το περίεργο.

Και δεν έγινε.

Στο επόμενο: Οι εκλογές του 1994 και η δημαρχία Καφφέ

 

 

Μία ακόμα … σωτηρία!

samaras_merkel_454330550Σε μερικές ώρες οι βουλευτές της συγκυβέρνησης θα κληθούν να υπερψηφίσουν ένα (ακόμη) επαχθές πακέτο μέτρων.

Παρά τις δημόσιες επιδείξεις λεόντων και λεοντιδέων, η συμφωνία με την τρόικα θα υπερψηφισθεί. Εν όψει του γεγονότος αυτού ο πρωθυπουργός ανέλαβε να νουθετήσει τους βουλευτές της συγκυβέρνησης, προσφέροντας αφειδώς υποσχέσεις –βγαλμένες από τις τετριμμένες στιγμές του πολιτικού του ρεπερτορίου.

Δεσμεύτηκε ότι «δεν θα υπάρχουν νέα μέτρα λιτότητας», πως «κρατήθηκαν άθικτες όλες οι κόκκινες γραμμές» και, φυσικά, πως «βγαίνουμε από την κρίση και τα μνημόνια».

Είχε προηγηθεί η κατηγορηματική δέσμευση του Γ. Στουρνάρα πως «νέους φόρους δεν θα βάλουμε με τίποτα» -του διέφυγε να προσθέσει πως έχουν μονιμοποιηθεί όσοι, όπως το «χαράτσι», είχαν επιβληθεί ως προσωρινοί.

Μάλιστα εξήγησε ότι η περιβόητη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ δεν επιβλήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση αλλά ζητήθηκε η επιβολή της από την ίδια. Τώρα το πώς αυτό συνοδοιπορεί με την παραδοχή του ΥΠΕΘΟ πως η ψήφιση αυτών των μέτρων αποτελεί «μια καλή προϋπόθεση» για την εκταμίευση της δόσης αυτό αφορά την ιδιόρρυθμη διαλεκτική του εκλεκτού του Β. Σόιμπλε.

Μέσα στην εθνοσωτήρια ατμόσφαιρα πέρασε στα ψιλά το νέο κύμα απολύσεων εκπαιδευτικών και σχολικών φυλάκων που είχαν υπαχθεί στο καθεστώς της διαθεσιμότητας.

Στο κάτω της γραφής τι ψυχή έχουν μερικές χιλιάδες απολυόμενων μπροστά στην πραγμάτωση του «success story»;

Είναι φανερό ότι η προπαγάνδα θα επιδιώξει να εμφανίσει το νέο πακέτο μέτρων ως την ύστατη αβαρία λίγο πριν φυσήξει ο ούριος άνεμος της ανάπτυξης.

Πορευόμενοι προς τις ευρωεκλογές τα κόμματα που στηρίζουν την Κυβέρνηση θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα κλίμα ευοίωνης συνέχειας.

Οι κινδυνολογίες, για ενδεχόμενο ασύντακτης χρεοκοπίας, είναι δευτερεύουσας χρηστικής αξίας –προς το παρόν τουλάχιστον. Φυσικά και οι διακινητές των σεναρίων για «το τέλος των μνημονίων» γνωρίζουν το ψευδεπίγραφο των δεσμεύσεών τους. Ευελπιστούν ωστόσο στην εξοικονόμηση του αναγκαίου πολιτικού χρόνου, ειδικά αν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ευνοήσει αυτούς τους σχεδιασμούς.

Το ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει η περίφημη κοινή γνώμη που παρακολουθεί, οργισμένη αλλά άφωνη, τα τεκταινόμενα.

Δημοτικές εκλογές στη Λάρισα: Η κατάρα των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ

Η ιστορία, τα αποτελέσματα και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

(ΜΕΡΟΣ 1ο)

ypoΟι Δημοτικές εκλογές είχανε πάντοτε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ειδικότερα στη Λάρισα τα όσα κατά καιρούς συνέβησαν, ιδιαίτερα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και των υποψηφίων που στήριξε αποτελούν μια πολύ περίεργη και διδακτική ιστορία. Πολλοί οι πρωταγωνιστές, θετικά και αρνητικά που οδήγησαν σε ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα: Από το 1982 μέχρι και σήμερα, σε διάρκεια δηλαδή 32 χρόνων να υπάρχει μόνο μια θητεία 4 χρόνων με εκλεγμένο δήμαρχο από το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα στα χρόνια της πολιτικής του παντοδυναμίας. (Μιλάμε για την περίοδο 1994 – 1998, με δήμαρχο τον Χριστόδουλο Καφφέ).

Από το 1982 και μετά η ιστορία είναι γεμάτη από κόντρες εσωκομματικού χαρακτήρα, από δεύτερες υποψηφιότητες, από λάθη και υπονομεύσεις, από μικροκομματικές στάσεις και συμπεριφορές.

Θα αποφύγω «ανατριχιαστικές λεπτομέρειες» και παρασκήνια για λόγους ηθικής τάξης είτε γιατί κάποιοι από τους πρωταγωνιστές δεν είναι στη ζωή, είτε γιατί έχουν αποσυρθεί από τα κοινά είτε γιατί απλά δεν γράφονται.

Στις δημοτικές εκλογές της 17ης Οκτωβρίου 1982 επιβεβαιώθηκε ο θρίαμβος που είχε το ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές του 1981. Τόσο στην Αθήνα, όσο στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, επικράτησαν υποψήφιοι που υποστήριξε. Ιδίως στην πρωτεύουσα και στο λιμάνι της εκλέχτηκαν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Έτσι, αν και η επιρροή της Αριστεράς παρέμεινε ισχυρή, αποφεύχθηκε το παραδοσιακό φαινόμενο να αποτελούν οι δημοτικές εκλογές μία μεγάλη δοκιμασία για την κυβέρνηση, έστω και αν διέθετε πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Στην Αθήνα αναβαπτίστηκε δήμαρχος ο Δημήτρης Μπέης, υπερισχύοντας του Τζαννή Τζαννετάκη, βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και κατοπινού πρωθυπουργού στην κυβέρνηση του 1989. Στον Πειραιά τον Αριστείδη Σκυλίτση νίκησε αυτήν τη φορά ο Γιάννης Παπασπύρου. Στη Θεσσαλονίκη ο Θεοχάρης Μαναβής έφτασε το 55,10% από το 34,10% του πρώτου γύρου και υποσκέλισε το Σωτήρη Κούβελα της Νέας Δημοκρατίας που έμεινε στο 44,48%. Την προηγούμενη Κυριακή είχε συγκεντρώσει 40,86%.

Στη Λάρισα ο Απόστολος Βλιτσάκης που κατέβηκε με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ είχε να αντιμετωπίσει  τον από το 1980 Δήμαρχο της πόλης Αριστείδη Λαμπρούλη και τον υποψήφιο της ΝΔ Αν. Γέμπτο. Στη δεύτερη Κυριακή και παρά το καλό ποσοστό της πρώτης, ο Απ. Βλιτσάκης έχασε από τον Αρ. Λαμπρούλη, καθώς οι ψηφοφόροι της ΝΔ μετακινήθηκαν μαζικά προς την πλευρά του. Ένα αποτέλεσμα «μυστήριο» για τα πολιτικά δεδομένα της εποχής (δεξιός το 1982 να ψηφίζει κομμουνιστή). Ο υπόγειος πόλεμος της υποψηφιότητας Βλιτσάκη, πραγματικά πρωτοφανής για τα δεδομένα εκείνης της εποχής , με τους παλιότερους να θυμούνται τα χαρτάκια που είχανε γεμίσει το πρωί της β’ Κυριακής όλα τα κεντρικά  σημεία της πόλης!

Οι Δημοτικές και Κοινοτικές εκλογές του 1986 ήταν οι τέταρτες αυτοδιοικητικές εκλογές από την μεταπολίτευση και πραγματοποιήθηκαν στις 12 Οκτωβρίου 1986, ενώ ο δεύτερος γύρος όπου δεν συγκεντρώθηκε το απαιτούμενο ποσοστό εκλογής από κανέναν εκ των υποψηφίων, στις 19 Οκτωβρίου 1986. Ο αριθμός των δήμων στους οποίους διεξήχθησαν οι εκλογές ανήλθε στους 303, των κοινοτήτων στις 6.000 (από αυτές, οι 21 με πληθυσμό άνω των 5.000 κατοίκων), ενώ το σύνολο των εκλεγμένων δημάρχων, κοινοταρχών, δημοτικών, κοινοτικών και συνοικιακών συμβούλων ανήλθε στους 58.000.

Το πολιτικό κλίμα της εποχής μυστήριο : Το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση για δεύτερη τετραετία, ο Καραμανλής εκτός Προεδρίας της Δημοκρατίας και σε εξέλιξη το σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη με τη διάσπαση της ΠΑΣΚΕ αλλά και τη διαγραφή πολλών στελεχών του κόμματος, όπως ο Γεράσιμος Αρσένης.

Στη βάση αυτής της πολιτικής πραγματικότητας υπήρξε η άρνηση του ΚΚΕ να στηρίξει υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στο β’ γύρο αλλά και το φαινόμενο κοινών υποψηφίων ΚΚΕ και ΚΚΕ ες. , σε αρκετούς δήμους της Ελλάδας.

Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε άλλη μια νίκη, κερδίζοντας 143 δήμους και τις περισσότερες πρωτεύουσες Νομών. Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε 87 δήμους, αλλά για πρώτη φορά μετά το 1981 μπόρεσε να αμφισβητήσει την πολιτική κυριαρχία του Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς κατάφερε για πρώτη φορά από την μεταπολίτευση να κατακτήσει τους τρεις μεγαλύτερους δήμους της Ελλάδας, Αθηναίων, Θεσσαλονίκης και Πειραιά (με νικητές τα προβεβλημένα στελέχη της Μιλτιάδη Έβερτ, Σωτήρη Κούβελα και Ανδρέα Ανδριανόπουλο αντίστοιχα).

Στη Λάρισα των 45.565 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων υπήρξαν 5 υποψηφιότητες: ο Αθ. Παναγιωτακόπουλος από το ΠΑΣΟΚ,  ο Γιάννης Σωτηρίου από τη ΝΔ, ο εν ενεργεία δήμαρχος της πόλης Αρ. Λαμπρούλης από το ΚΚΕ, ο Κ. Τσαντίλης από το ΚΚΕ εσ. και ο υποψήφιος της ΕΠΕΝ, Χρ. Τσούμας.

Η υποψηφιότητα Παναγιωτακόπουλου υπονομεύτηκε από τις κόντρες με ένα κομμάτι της τότε Νομαρχιακής Επιτροπής ( τα όργανα του ΠΑΣΟΚ ήταν ακόμη ισχυρά) αλλά και την επιλογή του να αποκλείσει από το ψηφοδέλτιο τα μέλη της δημοτικής ομάδας Βλιτσάκη. Η κόντρα πήρε διαστάσεις τέτοιες, που οδήγησε το ψηφοδέλτιο εκτός του β’ γύρου, συγκεντρώνοντας ποσοστό την πρώτη Κυριακή 25,64% , πολύ μικρό για τα εκλογικά δεδομένα του ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής. Είναι σαφές πως ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του οδηγήθηκαν στην επιλογή του Αρ. Λαμπρούλη που συγκέντρωσε το υπερβολικά μεγάλο 31,27% την πρώτη Κυριακή, πίσω από τον υποψήφιο της ΝΔ.

Τα αντιδεξιά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ οδήγησαν στην άνετη επικράτηση στο β’ γύρο του Αρ. Λαμπρούλη, ο οποίος ξεκίνησε τη δεύτερη του θητεία σαν δήμαρχος Λάρισας με ποσοστό 55,53%.

1986Για το ΠΑΣΟΚ η ήττα, ήταν μεγάλη και ταυτόχρονα χτύπησε το καμπανάκι για τα φαινόμενα εσωκομματικής ασθένειας, που θα κορυφωθούν το επόμενο διάστημα. Ταυτόχρονα όμως ήταν σαφές πως η «κατάληψη» του δημαρχιακού μεγάρου, δεν μπορούσε να γίνει με γιουρούσια ούτε με κινήσεις που δεν θα είχανε την ευρύτερη δυνατή στήριξη των δυνάμεων του στην πόλη!

Στο επόμενο: Οι εκλογές του 1990 και η είσοδος από την … πίσω πόρτα στο Δήμο.

 

Άλλες εποχές, άλλες προτεραιότητες

local_governance_grΣτη Γαλλία υπάρχουν περίπου 37.000 Δήμοι. Οι 36.000 των οποίων είναι με πληθυσμό γύρω στους 2.000 κατοίκους. Εκεί η διοικητική δομή της χώρας λαμβάνει υπόψη την ιστορική παρακαταθήκη της εποχής των καντονίων ακόμη. Υπάρχουν επίσης 10 μεγάλοι μητροπολιτικοί δήμοι, ανάμεσα τους αυτοί του Παρισιού και της Μασσαλίας.

Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο πλέγμα διαδημοτικών συνεργασιών σε επίπεδο των εκεί Νομαρχιών, που αφορούν στις περισσότερες από τις αρμοδιότητες της Τ.Α.

Θα μου πείτε γιατί σας τα λέω! Υπομονή!

Το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα είναι το ότι, ο εκεί Δήμαρχος είναι δημόσιος υπάλληλος, μάλιστα από ένα ειδικό σώμα δημοσίων υπαλλήλων και δεν αμείβεται ! Υπάρχει μόνο μια μηνιαία αποζημίωση περίπου στα 300 € το μήνα!

Με απλά λόγια υπάρχει Δήμαρχος γνώστης της διοίκησης και των διοικητικών μεταρρυθμίσεων της χώρα, που δεν είναι επαγγελματίας της πολιτικής. Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που προσφέρουν τις ώρες τους στο κοινό καλό και στην τοπική τους κοινωνία όχι γιατί πρέπει να συνεχίσουν μια πρώην πολιτική καριέρα ή να χτίσουν μια καινούργια ή γιατί απλά πρέπει να έχουν έναν καλό (ή κακό, αυτό είναι θέμα προς συζήτηση), μισθό.

Στην Ελλάδα ( ο μητροπολιτικό δήμος του Παρισιού, έχει πληθυσμό μεγαλύτερο από τη χώρα μας), γνωρίσαμε όλων των τύπων τους δημάρχους. Ίσως και οι εποχές, οι ανάγκες και οι συνθήκες να διαμόρφωναν συγκεκριμένους πολιτικούς χαρακτήρες, γιατί για δημάρχους – πολιτικούς μπορούμε να μιλάμε.

Υπήρξαν αυτοί που συνέδεσαν το όνομα τους με μεγάλα έργα στις πόλεις εκμεταλλευόμενοι τις οικονομικές δυνατότητες μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, αλλά και τα ευρωπαϊκά κονδύλια που έρευσαν στη χώρα για μεγάλες χρονικές περιόδους. Αλλού έργα υποδομής, αλλού έργα για το «θεαθήναι».

Υπήρξαν οι κλασσικοί πολιτικοί (την ατυχία την είχαν κυρίως οι μεγάλες πόλεις, όπου έπαιζε κυρίαρχο το πολιτικό μήνυμα των εκλογών), που λειτούργησαν ως επί το πλείστον με τους γνωστούς παλαιοκομματικούς τρόπους, αυτούς που ξέρανε δηλαδή.

Υπήρξαν οι δήμαρχοι – εργάτες, που βάλανε πλάτη στην όποια ανάπτυξη των πόλεων τους, πάντοτε όμως χωρίς ουσιαστικό σχέδιο για το μέλλον και κυρίως χωρίς καμία απάντηση για την αναπτυξιακή πορεία της πόλης αλλά και της περιοχής!

Υπήρξαν οι «δήμαρχοι – κομματόσκυλα», που μετά τις αφιερώσεις το βράδυ των εκλογών στον πρόεδρο του κόμματος τους , έβαλαν στο πλάνο τους αποκλειστικά και μόνο την ικανοποίηση με κάθε τρόπο της εκλογικής τους (και κομματικής τους πελατείας).

Υπήρξαν δήμαρχοι αδιάφοροι που ξεχάστηκαν μετά από λίγα χρόνια, άλλοι που δε δίστασαν να βάλουν το χέρι στο μέλι της εξουσίας, δήμαρχοι καταστροφικοί για τον τόπο τους.

Υπήρξαν και αυτοί των πολλών θεωριών και της μηδενικής πράξης. Ένα φαινόμενο που άνθισε στην Ελλάδα της προηγούμενης εποχής και κάπως έτσι προέκυψαν οι ειδήμονες περί την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που προτιμούσαν να δίνουν διαλέξεις από το να παρακολουθήσουν από κοντά τα τεκταινόμενα στην πόλη τους.

Το σήμερα όμως είναι εντελώς διαφορετικό από το μόλις πρόσφατο χθες.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση βρέθηκε και βρίσκεται στο στόχαστρο των μνημονίων και της διαρκούς λιτότητας, οι εποχές των «παχιών αγελάδων» πέρασαν οριστικά, η ανάπτυξη του τόπου δεν μπορεί να ειδωθεί μέσα από τα μυωπικά γυαλιά της μιας πόλης ή του ενός δήμου, τα μεγάλα έργα είναι για να το μνημονεύουμε και η κοινωνία σε κατάσταση πανικού και απόλυτης δυστυχίας!

Σήμερα οι μεγάλες κουβέντες, τα μεγαλόπνοα σχέδια, οι μεγάλες επενδύσεις, και οι σχεδιασμοί του αέρα είναι το ίδιο επικίνδυνα όσο και η πολιτική αντίληψη που θέλει μόνο να κοστολογεί τη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Σήμερα παρά ποτέ απαιτείται ρεαλισμός, γνώση και ειλικρίνεια από κάθε υποψήφιο προς τον εαυτό του και από όλους προς τους πολίτες!

Κοινωνική αλληλεγγύη και κοινωνική συνοχή. Αυτό , νομίζω πρέπει να είναι το πρόταγμα όσων αποφασίσουν να ηγηθούν των τοπικών κοινωνιών.

Εδώ χρειάζεται σχέδιο που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες, δομές που να απευθύνονται σε αυτούς που έχουν ανάγκη – και είναι πολλοί , αξιοποίηση κάθε ευρώ των ελλειμματικών προϋπολογισμών, συνεργασίες σε επίπεδο νομού και στοχευμένες κινήσεις για να έχουν αποτέλεσμα, όχι για τους ίδιους αλλά για αυτούς στους οποίους απευθύνονται.

Μετρήσιμοι στόχοι χρειάζονται όχι προεκλογικά πυροτεχνήματα και γενικολογίες. Συγκεκριμένα πράγματα δηλαδή: Αυτό, που θα γίνει με αυτόν τον τρόπο και με αυτά τα χρήματα.

Για να μπορέσουμε να τα αξιολογήσουμε δηλαδή!

 

Ευρωεκλογές του φόβου και του αγνώστου

evroeklogesΤα μηνύματα από ολόκληρη την Ευρώπη συμφωνούν σε κάτι. Αν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι όπως φαίνονται. δεν αποκλείεται να καταγραφεί και στην πράξη ( στην κάλπη) η εκτίναξη των εθνικιστικών και φασιστικών πόλων στην Ε.Ε.

Ο Ευρωσκεπτικισμός περνά τις καλύτερες του ημέρες, απότοκο των πολιτικών που αποφασίζονται και εφαρμόζονται από τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ε.Ε.

Το ίδιο το οικοδόμημα της Ευρωζώνης, χωρίς θεσμούς ικανούς να γεφυρώσει  το ενδοευρωπαϊκό χάσμα Βορρά- Νότου και να διασφαλίσει μια δημοκρατική πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση δοκιμάζεται εσωτερικά από παραδοσιακούς κεντροευρωπαϊκούς εθνικισμούς, σφαίρες επιρροής, στερεοτυπικές αναλύσεις και μια απόλυτη αδυναμία να πρωταγωνιστήσει στις παγκόσμιες εξελίξεις.

Τη στιγμή που σχεδόν όλα τα κράτη μέλη της ΟΝΕ παραβιάζουν αναγκαστικά τα ασφυκτικά όρια της συνθήκης του Μάαστριχτ η γερμανική ελίτ με τη στήριξη και της γαλλικής, επιχειρεί να δομήσει ένα ακόμα ασφυκτικότερο σύστημα ελέγχου των πολιτικών των επιμέρους κρατών- μελών.

Η ΕΕ και η ΟΝΕ εξελίσσονται σε ένα δημοσιονομικό πειθαρχείο ύφεσης και κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Καμία συζήτηση για ανάπτυξη με αναδιανομή εισοδήματος, για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και της αποτελεσματικότητάς τους, καμία κίνηση προς όφελος της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της ισχυροποίησης των περιφερειακών οικονομιών, παρά μόνο ζήλος για τη διασφάλιση της τοκογλυφικής αποπληρωμής των πιστωτών και της διατήρηση των ενδοκοινοτικών σχέσεων εξάρτησης.

Μια Ευρώπη των τραπεζιτών που πνίγει την Ευρώπη των λαών.

Μια Ευρώπη αδύναμη να αντιληφθεί πως αυτές οι συνθήκες στην ουσία αποτελούν το εύφορο έδαφος , πάνω στο οποίο αναπτύσσονται όλα τα ευρωφοβικά κινήματα και οι εθνικιστικές λογικές.

Για την Ελλάδα το κλίμα αυτό έχει και άλλες επιπτώσεις:

Αν επιβεβαιωθούν εκλογικά τα δημοσκοπικά δεδομένα για τους εθνικιστικούς και φασιστικούς πόλους, η διαδικασία επαναρρύθμισης του κρατικού χρέους της Ελλάδας θα παραπεμθεί στις καλένδες! Δημιουργώντας ακόμη ένα σοβαρό πρόβλημα στην κυβερνητική πλειοψηφία, που θα πρέπει να διαχειριστεί και το διαφαινόμενο αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και την ανατροπή της καρδιάς μιας πολιτικής που στήριξε το γνωστό success story.

Να θυμίσουμε πως στα τέλη του 2013 , κυρίαρχο σλόγκαν των στελεχών της συγκυβέρνησης ήταν πως, πριν τον Απρίλη, θα είχε πιστοποιηθεί το πρωτογενές πλεόνασμα, θα είχε ρυθμιστεί η μείωση του ελληνικού χρέους και θα έφευγε διά παντός («με τις κλωτσιές» επέμενε ο άτεγκτος Κ. Παπούλιας) η τρόικα από την χώρα.

Οι δηλώσεις Ολι Ρεν περί επιστροφής της τρόικα στην Αθήνα μετά τις εκλογές και εφόσον η Eurostat επιβεβαιώσει το πρωτογενές πλεόνασμα αποτελούν ίσως το τελευταίο σκωτσέζικο ντους για τις ελπίδες των υποστηρικτών του success story.

Το ζητούμενο είναι η επόμενη ημέρα αν θα επιτρέψει την υπάρχουσα κυβερνητική συνεργασία να παραμείνει στα πόστα της. Και βεβαίως κάτω από ποιες συνθήκες.

Μέχρι τότε η ατζέντα της πολιτικής καθημερινότητας θα κυριαρχείται από σκοπιμότητα, ψάρεμα στο θολά νερά διαφόρων ποταμών και στρεψοδικία.

 

 

Ο λύκος κι αν εγέρασε…

Πολλοί χλεύασαν το γεγονός πως επικεφαλής του ΟΠΑΔ τοποθετήθηκε ο Κ. Ζαχαράκης, ασχολούμενοι με την ηλικία του. Ωστόσο ο 78χρονος πρώην βουλευτής της ΝΔ στην Β΄ Θεσσαλονίκης έχει μια πλούσια προϊστορία που είναι αξιομνημόνευτη. Νεαρός ήταν «δυναμικό» μέλος της ΕΚΟΦ, αργότερα είχε να πει τα καλύτερα για την χούντα ενώ διατράνωνε τα φιλοβασιλικά του αισθήματα με κάθε ευκαιρία.

Κάτι που εκτιμήθηκε δεόντως από τον πρωθυπουργό και την Μ. Ασημακοπούλου, η οποία ως γνωστόν έχει νονά την έκπτωτη Άννα –Μαρία.

Οπότε η τοποθέτησή του σ’ ένα κρατικό πόστο έχει την έννοια της ηθικής (δευτερευόντως της υλικής) ανταμοιβής «αγωνιστών της παράταξης»!

Πως όμως αλλάζουν οι καιροί;

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 1992

Θερινό Τμήμα της Βουλής… Η συζήτηση έχει ανάψει με αφορμή διάταξη νόμου που προωθεί η Κυβέρνηση Μητσοτάκη και η οποία στην ουσία «χαϊδεύει» τη βασιλεία και τον έκπτωτο! Ο Γ. Γεννηματάς από το ΠΑΣΟΚ μιλά για το ανοσιούργημα και κάποια στιγμή πετιέται ο Ζαχαράκης προκειμένου να το υπερασπιστεί.

valyrakhsΟ Σήφης Βαλυράκης , που παίρνει το λόγο αμέσως μετά λέει, σύμφωνα με τα πρακτικά της Βουλής:

ΣΗΦΗΣ ΒΑΛΥΡΑΚΗΣ: “Έτσι λέτε εσείς. Και υπάρχουν δηλώσεις και δικές σας, κύριε Ζαχαράκη, και άλλων συναδέλφων, που αμφισβητούν το δημοψήφισμα του 1974.  Δεν κινδυνεύει η δημοκρατία, όμως υπονομεύεται και προωθούνται επιδιώξεις του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Επιχειρείται με αυτήν τη σύμβαση και την κύρωσή της να δημιουργηθούν βάσεις, και θύλακες φιλοβασιλικοί θύλακες προώθησης της βασιλείας και αποσταθεροποίησης της Δημοκρατίας.”

Π Ρ Α Κ Τ Ι Κ Α   Β Ο Υ Λ Η Σ – Ζ` ΠΕΡΙΟΔΟΣ (ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ) ΣΥΝΟΔΟΣ Β’ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΒΟΥΛΗΣ – ΘΕΡΟΥΣ 1992 – ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΛΒ`

Ενδιαφέρουσα και η παρακάτω ανάλυση για την εκλογή του Ζαχαράκη, το 2004 από τον γνωστό Λούλη:

Εκλογές 2004

« …Η Νέα Δημοκρατία έκρινε σκόπιμο να προσθέσει το όνομα του παλιού στελέχους της ΕΡΕΝ και γνωστού για τις φιλοβασιλικές του απόψεις στα ψηφοδέλτιά της θεωρώντας ότι η συμμετοχή του θα μπορούσε να κόψει δύναμη από το ΛΑOΣ και να ανεβάσει τα εκλογικά ποσοστά της. Ωστόσο, στο σχεδιασμό της, η Ν.Δ. δεν είχε προβλέψει το σενάριο εκλογής του κ. Ζαχαράκη, καθώς είχε αποκλείσει εκ των προτέρων την πιθανότητα να αποσπάσει το κόμμα 5 έδρες από τις συνολικά δύο που έλαβε στην αναμέτρηση του 2000. Η εμφάνιση του κ. Ζαχαράκη (διατηρεί σχέσεις με τη Βασιλική Ένωση) στα γαλάζια ψηφοδέλτια έγινε μάλιστα κατά παράβαση της κομματικής γραμμής που περιορίζει σε δύο τη δυνατότητα ενός πολιτευτή να θέτει (ανεπιτυχώς) βουλευτική υποψηφιότητα. Η κάλπη όμως διέψευσε τις εκτιμήσεις των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας κι έτσι ο κ. Ζαχαράκης και βουλευτής εξελέγη και δεν «ψαλίδισε» με τη συμμετοχή του το ΛΑOΣ που συγκέντρωσε στην ίδια περιφέρεια 3,71% δηλαδή ένα από τα μεγαλύτερα στην Επικράτεια…»

Όσοι επιμένουν στην ρήση «ο λύκος κι αν εγέρασε» ας συμπληρώσουν την σκέψη τους ρίχνοντας μια ματιά στους άξιους συνεχιστές των πεπραγμένων τους –ο Μ. Βορίδης είναι ένα πρόχειρο υπόδειγμα.

Κατά πως … μας συμφέρει!

Διασκεδαστικός, αν μη τι άλλο, ο τρόπος που αντιδρά το Μαξίμου στις δημοσκοπήσεις που δείχνουν την ΝΔ να υπολείπεται του ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου.

Κατ’ αρχήν αμφισβητεί τα αποτελέσματα με ανακοινώσεις της «γραμματείας στρατηγικού σχεδιασμού» του κόμματος, εν συνεχεία, ωστόσο κρατά εκείνα τα ευρήματα (εμπιστοσύνη διακυβέρνησης, δημοφιλία αρχηγών κομμάτων) που το βολεύουν.

Ταυτόχρονα ξεκινά τις ενέσεις αισιοδοξίας προς το απογοητευμένο στράτευμα, αν και τις περισσότερες φορές μάλλον αντίθετο αποτέλεσμα έχουν.

Μόνο που τα παλιομοδίτικα τεχνάσματα αβερωφικής κοπής δεν μπορούν να αποδώσουν, όσο κι αν τα «πουσάρουν» οι πρόθυμοι αναμεταδότες στα συστημικά media.

Όπως και να ’χει στις κάλπες θα αποτυπωθούν οι συνέπειες των προβλημάτων που ζέουν και όχι οι τζούφιες «χειροβομβίδες» του πρωθυπουργού.

Τι έχει ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;

samaras-660-1_11_0Τα βάζω απ’ εδώ, τα βάζω απ’ εκεί καταλήγω πάντοτε στα ίδια συμπεράσματα. Οπότε ας κάνω την προσπάθεια να σας πείσω για αυτά που εγώ τουλάχιστον πιστεύω.

Ζούμε μεγάλες στιγμές, δόξας και υπερηφάνειας! Μια «σκληρή» διαπραγμάτευση έφτασε στο τέλος της, οι «εχθροί» υποχώρησαν σε όλα τα μέτωπα και οι μεγάλοι διαπραγματευτές νικήσανε, όχι στα σημεία αλλά με ξαφνικό και ανεπανάληπτο νοκ- άουτ, λίγο πριν το καμπανάκι του τέλους!

Σαμαράς και Στουρνάρας σήκωσαν το κύπελο με το έπαθλο του μοιράσματος του πρωτογενούς πλεονάσματος, οι θεατές χειροκρότησαν θερμά (!), δοξάζοντας τους σύγχρονους Σπαρτιάτες , που θυσίασαν ώρες ατελείωτες στην υπηρεσία της χώρας!

Απομένουν βέβαια κάποιες λεπτομέρειες προς διευκρίνιση, αλλά ποιος να ασχοληθεί με αυτές!

Τι θα γίνει δηλαδή μετά το εξάμηνο πάγωμα της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων;

Τι σημαίνει «αναβολή» των αποφάσεων για επιπλέον απολύσεις στο Δημόσιο το 2015;

Ποια θα είναι τα ισοδύναμα μέτρα για τα 500 εκ. που προβλέπονται από τη γνωστή απόφαση του δικαστηρίου για τους ένστολους;

Από αύριο, τα ερωτηματικά θα είναι ακόμα περισσότερα…

Υπάρχει όμως κάτι που όλοι μας ξεχνούμε. Λογικό είναι μέσα στον κυκεώνα των «εξελίξεων» και τον βομβαρδισμό των μεγάλων σχολιαστών, που «όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν»:

Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι το αποτέλεσμα της δικής μας θυσίας. Της καθεμιάς και του καθένα. Τι σας λέω;

Ας δούμε πρώτα απ’ όλα την τυπική διάσταση του ζητήματος. Οι δημοσιονομικές δαπάνες, δίχως τόκους και χρεολύσια, αποκαλούνται πρωτογενείς. Όταν λοιπόν τα δημόσια έσοδα υπερκαλύπτουν τις πρωτογενείς δαπάνες τότε ο προϋπολογισμός εμφανίζει πρωτογενές πλεόνασμα.

Ας δούμε τώρα το κοινωνικό περιεχόμενο αυτού του οικονομικού «επιτεύγματος»:

Η διάλυση δημοσίων υποδομών σε παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες –μαζί με την εκποίηση κοινωνικού πλούτου, στον βαθμό που έγινε κατορθωτή – μείωσαν δραματικά τις κρατικές δαπάνες. Η κατά συρροή εξαΰλωση φορέων και οργανισμών σε ολόκληρη την κλίμακα της κρατικής διοίκησης (από τοπική μέχρι κεντρική) συμπλήρωσε την στρατηγική της τρόικα και της κυβέρνησης.

Από την άλλη η υπερφορολόγηση των πολιτών, άμεση και έμμεση, εκτίναξε τα έσοδα του κράτους.

Συνεπώς αυτό που προκύπτει ως εξαγόμενο είναι μια ασύλληπτων διαστάσεων μετατόπιση εισοδήματος.

Τεράστιες απώλειες, μέσω πτώσης του συνολικού μισθού (άμεσου και κοινωνικού) των εργαζομένων, συν την αύξηση της φορολογίας τους. Από την άλλη, για το κεφάλαιο (ειδικά τις ισχυρές του μερίδες) τα κέρδη υπήρξαν διπλά. Από την μια λόγω της φθηνότερης εργατικής δύναμης, από την άλλη λόγω της ευνοϊκής φορολογικής του μεταχείρισης.

Για αυτό λέω πως αυτό είναι το δικό μας κατόρθωμα, ο δικός μας πόνος, η δική μας οικονομική αιμορραγία!

Οι αριθμοί μπορεί και να λένε την αλήθεια κάποιες φορές, ωστόσο αποκρύβουν την ουσία των σχέσεων μέσω των οποίων προκύπτουν. Επομένως οι πανηγυρισμοί για την «επιτυχία» προέρχονται από εκείνες τις πλευρές που ωφελούνται εν μέσω κρίσης. Δεδομένου ότι μία από τις συνέπειές της είναι πως, την ώρα που οι πολλοί καταστρέφονται, κάποιοι (συγκεκριμένοι)  θησαυρίζουν.

 

Αποσυγκέντρωση και αποκέντρωση (Μέρος 2ο)

2Έγραφα στο πρώτο κείμενο για την αναγκαιότητα ουσιαστικής αποσυγκέντρωσης του κεντρικού κράτους και την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να το κάνει, σαν προϋπόθεση της πραγματικής αποκέντρωσης.

Λεπτομέρειες ΕΔΩ!

Η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση του κεντρικού κράτους είναι λάθος να περιοριστεί στην ανάγκη για μείωση του κόστους λειτουργίας του ή στο θέμα της μείωσης του προσωπικού και μάλιστα με τον οριζόντιο , άδικο και ισοπεδωτικό τρόπο που επιχειρείται σήμερα.

Το άρθρο 101 του Συντάγματος προβλέπει ρητά ότι η διοίκηση του κράτους οργανώνεται σύμφωνα με το αποκεντρωτικό σύστημα. Προβλέπει επίσης ρητά, την ύπαρξη περιφερειακών κρατικών οργάνων.

Ο Καλλικράτης δεν έλυσε το ζήτημα του κατακερματισμού που εξακολουθεί να υπάρχει στη διοίκηση των αποκεντρωμένων κρατικών λειτουργιών και των αρμοδιοτήτων.

Η συζήτηση έγινε πολλές φορές, πολλοί συμφώνησαν με την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός ΕΠΙΤΕΛΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, αλλά στην πράξη αυτό παρέμεινε ζητούμενο. Να ξαναβάλουμε στη συζήτηση το … ζητούμενο:

Το σύγχρονο κράτος πρέπει να είναι ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ στην κορυφή του με ενδυνάμωση των επιτελικών προγραμματικών λειτουργιών του, ώστε ΝΑ ΕΓΓΥΑΤΑΙ την ισχυρή διεθνή παρουσία της χώρας και την αποτελεσματική διεύθυνση των εσωτερικών υποθέσεων.

Το κεντρικό κράτος διαχειρίζεται ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, όπως είναι η άμυνα, η εξωτερική πολιτική, η δημόσια τάξη και ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η γενική δημοσιονομική πολιτική. Τα υπουργεία συνεπώς λειτουργούν ως ΕΠΙΤΕΛΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ του κράτους, όπου διαμορφώνεται το πλαίσιο άσκησης των εκάστοτε δημόσιων πολιτικών, έχουν δε , μόνα αυτά, την ευθύνη για την παρακολούθηση της εφαρμογής και της αξιολόγησης των αποτελεσμάτων τους.

ΑΡΑ:

– Επιβάλλεται ο προσεκτικός καθορισμός των αρμοδιοτήτων που θα παραμείνουν στα Υπουργεία, προκειμένου αυτά  να καταστούν επιτελικά.

– Η αποκέντρωση είτε καθ’ ύλη είτε κατά τόπο, των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων τους.

– Ο επιμερισμός των αποκεντρωμένων αρμοδιοτήτων είτε στα περιφερειακά κρατικά όργανα, είτε στα αυτοδιοικητικά όργανα των δύο βαθμίδων. Αναπόφευκτα και μέχρι τη συνταγματική μεταρρύθμιση (εάν και εφόσον αυτή γίνει), οι αρμοδιότητες που έχουν κριθεί από το ΣτΕ ως μη μεταβιβαστές στην Αυτοδιοίκηση , με βάση το ισχύον Σύνταγμα, θα ασκούνται από τα αποκεντρωμένα όργανα.

Οποιαδήποτε προσπάθεια μεταρρύθμισης του κράτους θα πρέπει να έχει τους εξής στόχους:

Α) Δημιουργία κράτους των πολιτών και όχι των πελατών, χωρίς ο πολίτης να γίνεται κάθε φορά όμηρος γραφειοκρατικών αγκυλώσεων και της σύγχυσης αρμοδιοτήτων ανάμεσα στα διάφορα επίπεδα της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης. Στο πλαίσιο αυτό και με βάση την αρχή της συγκέντρωσης του διοικητικού  έργου, αρμοδιότητες και λειτουργίες που σχετίζονται με την άμεση εξυπηρέτηση του πολίτη, π.χ. αδειοδοτήσεις, κοινωνικές παροχές κ.λ.π., θα πρέπει να συγκεντρώνονται στο εγγύτερο δυνατό επίπεδο , ασχέτως του ποιος αποφασίζει την παροχή τους. Στις περιπτώσεις αυτές οι ΟΤΑ λειτουργούν και ως αποκεντρωμένες μονάδες της κεντρικής διοίκησης ( αναβάθμιση ΚΕΠ, αξιοποίηση νέων τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας κ.λ.π.)

Β) Αποφασιστικό χτύπημα της κακοδιαχείρισης και της διαφθοράς , η απαλλαγή της ΔΔ από την κομματικο – συνδικαλιστική χειραγώγηση και τον συντεχνιασμό, η απαρέγκλιτη τήρηση της αρχής της προστασίας του δημοσίου συμφέροντος ως θεμελιακής αρχής για την οργάνωση και λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης.

Γ) Διαφάνεια και λογοδοσία , ιδίως σε κρίσιμες περιοχές της διοίκησης , όπου λαμβάνονται αποφάσεις μεγάλου οικονομικού ενδιαφέροντος.

Δ) Σχεδιασμός και εφαρμογή δημοσίων πολιτικών σε συνδυασμό με την ορθολογική χρήση και διαχείριση των διαθέσιμων πόρων, καθώς και αξιολόγηση, με αξιοκρατικούς και διαφανείς μηχανισμούς του προσωπικού και των υπηρεσιών στη βάση  ΜΕΤΡΗΣΙΜΩΝ ΣΤΟΧΩΝ. Επιδίωξη η εξάλειψη των παραγόντων που ευθύνονται για τη χαμηλή αποδοτικότητα – παραγωγικότητα, στο ελληνικό δημόσιο  αλλά και ενός συστήματος που παγιώνει ανισότητες αντί να τις θεραπεύει.

Υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος, για τον οποίο θεωρώ πως η αλλαγή του κεντρικού κράτους είναι βασική προϋπόθεση μιας ουσιαστικά αποκεντρωμένης διοικητικής οργάνωσης:

Η κοινωνία είναι δυναμική και όχι στατική. Το διοικητικό σύστημα πρέπει να ανταποκρίνεται με ταχύτητα και επάρκεια στις ανάγκες της κοινωνίας.

Τα συστήματα διοικητικής οργάνωσης συνδέονται με τα συστήματα πολιτικής οργάνωσης. Οι σημαντικές αλλαγές στη διοικητικο-πολιτικο- νομιμοποιητική διαδικασία και στη χώρα μας και στην υπόλοιπη Ευρώπη, θα αφορούν τόσο στο σύστημα διοίκησης και εκπροσώπησης , όσο και στη γεωγραφία της πολιτικής εξουσίας, δηλαδή την κατανομή της στις περιφέρειες, τους νομούς, τους δήμους και τις κοινότητες.

Οι παράγοντες που θα επηρεάσουν τις επερχόμενες μεταβολές προκύπτουν τόσο από τον τρόπο λειτουργίας του διοικητικού συστήματος, όσο και από τις πιέσεις που ασκούνται από το εξωτερικό περιβάλλον.

Οι εξωτερικές πιέσεις αφορούν καταρχήν την υιοθέτηση του μοντέλου της διακυβέρνησης (governance) ως νέου συστήματος άσκησης δημόσιας πολιτικής, το οποίο έχει προταθεί ήδη από το 2001 από την Ε.Ε. Το μοντέλο αυτό πέρα από την θεωρητικά αμφισβητούμενη βάση στην οποία στηρίζεται ( την υπόθεση δηλαδή ότι το κράτος έχει αποδυναμωθεί και κατά συνέπεια αδυνατεί να ασκήσει όλες τις πολιτικές που παραδοσιακά ασκούσε), παρουσιάζει και πρακτικές δυσκολίες εφαρμογής.

Πολύ περισσότερο όταν δεν έχουν λυθεί βασικά προβλήματα λειτουργικότητας του διοικητικού συστήματος , ειδικά στην Ελλάδα. Αυτή η συνολική διοικητική μεταρρύθμιση δεν μπορεί παρά να ενσωματώσει και την ελληνική εκδοχή της συμμετοχικής διακυβέρνησης.

Κάτω από τις σημερινές συνθήκες (κυρίως οικονομικές και κοινωνικές), που διαμορφώθηκαν στη χώρα, είναι προφανές πως κρίσιμα προβλήματα της εποχής μας, όπως η ανεργία, το περιβάλλον, η ανάπτυξη της υπαίθρου, η υγεία και η εκπαίδευση, η κοινωνική μέριμνα δεν αντιμετωπίζονται ούτε με εντολές «των πάνω προς τους κάτω», ούτε μόνο από ένα επίπεδο διοίκησης.

Απαιτείται αντίθετα η συνεργασία και η σύμπραξη όλων των επιπέδων διοίκησης, με διακριτούς φυσικά ρόλους και οριοθετημένες αρμοδιότητες, ώστε να απαντάται ταυτόχρονα με σαφήνεια το ερώτημα «ποιος κάνει τι;»

Με απλά λόγια, όπως και αν διαμορφωθούν τα διάφορα επίπεδα διοίκησης και αποκέντρωσης, το ζητούμενο αλλά και ο μεγάλος στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από την συνέργεια, την ανάγκη δηλαδή ισότιμης και οριζόντιας σύμπραξης των διαφόρων επιπέδων διακυβέρνησης.

Για το λόγο αυτό είναι αναγκαίο να προβλέπονται τρόποι συνάρθρωσης των αρμοδιοτήτων, είτε μεταξύ των διαφόρων επιπέδων διοίκησης, είτε εντός του ιδίου επιπέδου, που θα βελτιώνουν τη λειτουργία των υπηρεσιών και την εξυπηρέτηση του πολίτη.

Η πράξη δείχνει πως η αυστηρή τυποποίηση των αρμοδιοτήτων και ο αυστηρός λειτουργικός διαχωρισμός και η εξειδίκευση ανά επίπεδα διοίκησης (Κεντρικό Κράτος, Αποκεντρωμένες Κρατικές Υπηρεσίες , Περιφέρειες και Δήμοι), δεν αρκούν, προκειμένου να μην προκύψουν προβλήματα συγχύσεων , αλληλοεπικαλύψεων και θεσμικών ανταγωνισμών.

Δημοσκόπηση ποταμός… Του Μιχάλη Αλεξανδρίδη

theodorakis_630_420Απόγευμα Πέμπτης στην εφημερίδα. Μία συνηθισμένη ημέρα που όλοι μας, έχοντας τελειώσει τις μεταξύ μας συνεννοήσεις, είχαμε σκύψει τα κεφάλια επάνω στους υπολογιστές και γράφαμε ετοιμάζοντας την εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας.

Εκεί λοιπόν που δουλεύαμε προσπαθώντας να κρατήσουμε τους χρόνους μας, άρχισαν να χτυπούν τα τηλέφωνα. Κλήσεις προερχόμενες από συναδέλφους αθηναϊκών μέσων ενημέρωσης -έντυπων και ηλεκτρονικών- οι οποίοι μας ρωτούσαν για την πανελλαδική δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, που δημοσίευσε κατ’ αποκλειστικότητα, όπως τόνιζε, ένα αθηναϊκό portal υπό τον τίτλο «Δημοσκόπηση σοκ».

Το βέβαιο ήταν πως η δημοσκόπηση πράγματι ήταν σοκ. Όχι επειδή έδειχνε το ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται της ΝΔ, κατακτώντας άνετα την πρώτη θέση, ούτε επειδή εμφάνιζε την «Ελιά» να παλεύει πάνω κάτω στο 4%. Το σοκ οφειλόταν στο ότι έφερνε το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη στην τρίτη θέση με σχεδόν τα ίδια ποσοστά με τη ΝΔ -στο 13%.

Περίεργα πράγματα. Τόσες δημοσκοπήσεις έγιναν από τις επίσημες και αναγνωρισμένες εταιρείες, με όλες να δίνουν πάνω κάτω παρόμοια αποτελέσματα. Τι είναι αυτή που διαψεύδει όλες τις άλλες και τι σημαίνει «έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας»;

Κοιτάμε προσεκτικά την καταχώριση της δημοσκόπησης στο portal.

Ψάχνουμε να βρούμε την ταυτότητά της έρευνας, την εταιρεία και τον τρόπο με την οποία τη διενήργησε.

Μία ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, λέει. Πανελλαδική έρευνα, τηλεφωνική, στην οποία συμμετείχαν 700 άτομα, λέει.

Περίεργα πράγματα.

Από τη μια ο μικρός αριθμός των ερωτώμενων, που φυσικά δεν αιτιολογεί την… εγκυρότητα και την αντικειμενικότητα των ευρημάτων.

Το πλέον περίεργο ωστόσο σχετίζεται με την ερευνητική ομάδα του πανεπιστημίου που διενήργησε την έρευνα. (Ξέρετε, ένας-δύο καθηγητές υπεύθυνοι και μία ομάδα απλήρωτων φοιτητών ως ερευνητές).

«Εκεί δεν είναι επικεφαλής ο Ν.Μ., ο οποίος περιλαμβάνεται στους… 30 του Θεοδωράκη;», ρώτησε ένας συνάδελφος.

Το μυαλό όλων μας πήγε στο κακό.

Πονηροί γαρ και ψυλλιασμένοι χρόνια τώρα, το μυαλό μας πήγε στο… αυτονόητο.

Λέτε να δομήθηκε με τέτοιον τρόπο το ερωτηματολόγιο, ώστε να προκύψουν απαντήσεις που ευνοούν ευκαιρίες ανάδειξης και προοπτικές εκλογής του τάδε ή του δείνα;

Αλλά όχι. Ο εν λόγω τον οποίο εμπλέξαμε με το… πονηρό μυαλό μας έχει αποχωρήσει από την ερευνητική ομάδα, αφήνοντας στα κουμάντα το μέχρι πρότινος συνεργάτη του.

Ησυχάσαμε…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»