(Εξ)οπλισμένη Δικαιοσύνη

imagesΣτα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας οι απλήρωτοι αλλοδαποί εργάτες ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους.

Σε αντάλλαγμα για τον ιδρώτα η εργοδοσία πρόσθεσε και δόσεις του δικού τους αίματος –πυροβολώντας κατά των θρασύτατων που είχαν τέτοιες εξωφρενικές απαιτήσεις.

Χθες ήταν η ώρα της απονομής δικαιοσύνης, στην Πάτρα.

Όσοι πίστευαν σε κανόνες, αξιολογήσεις πράξεων και τα λοιπά είχαν απογοητευθεί ήδη από την διεξαγωγή της δίκης.

Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας Ν. Βαγγελάτος και ένας εκ των επιστατών του αθωώθηκαν. Δύο άλλοι επιστάτες καταδικάστηκαν σε δεκατέσσερα χρόνια και επτά μήνες φυλάκισης ο ένας, οχτώ χρόνια και εφτά μήνες οι άλλοι – αμφότεροι όμως με αναστολή.

Έτσι όσοι πυροβολούν θα κρίνονται από το αν οι ανθρώπινοι στόχοι τους είναι εγχώριας ή αλλοδαπής προέλευσης.

Άλλωστε η δικαιοσύνη είναι τυφλή, αυτό δεν της απαγορεύει να γίνεται ρατσιστική.

Advertisements

Είναι ο λαϊκισμός βρε ηλίθιε!

gala4Όταν η κυβέρνηση Σαμαρά ανέλαβε (στην προτελευταία νομική της εναρμόνιση με τις εντολές των δανειστών) να προωθήσει την «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ» έκανε σημαία την απελευθέρωση των επαγγελμάτων και την πτώση της τιμής βασικών προϊόντων διατροφής. Έτσι οι άοκνες προσπάθειες του τότε υπουργού ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκη –ακραιφνούς νεοφιλελεύθερου – επικεντρώθηκαν στο σπάσιμο των δεσμών παρωχημένων μορφών τυποποίησης, όπως το φρέσκο γάλα και ψωμί-φρατζόλα.

Ο ηρωικός αγώνας διεξαγόταν, ως συνήθως, υπέρ των καταναλωτών. Οι διαβεβαιώσεις, από κυβερνητικούς αξιωματούχους και έγκυρους οικονομολόγους, δεν άφησαν περιθώρια αμφισβήτησης. Οι τιμές θα χαμήλωναν μόλις οι μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες, εξοβελίζοντας τα τελευταία υπολείμματα αγροτοσυνεταιριστικών μονάδων από την πρόσβαση στις αγορές των μεγάλων πόλεων (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα), έπαιρναν την κατάσταση στα χέρια τους.

Λίγους μήνες αργότερα τα ευρήματα δείχνουν πως οι δοκησίσοφοι –αλλοδαποί και εγχώριοι – δεν δικαιώθηκαν.

Οι τιμές του γάλακτος έχουν ανέβει μεσοσταθμικά κατά 2%, παρά τις προφητείες περί ευεργετικής δράσης του ανταγωνισμού. Όμως οι αγρυπνούντες κέρβεροι της δημοσιονομικής προσαρμογής δεν μένουν με δεμένα τα χέρια. Έτσι η νέα ηγεσία του υπουργείου ανάπτυξης αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, ώστε να θεραπεύσει τις πληθωριστικές παθολογίες.

Ο Γ. Γιακουμάτος – ο οποίος ως βουλευτής υπερψήφισε την διάταξη και ξεσπάθωνε υπέρ της ταχείας εφαρμογής της – κινείται πλέον στην αντίθετη κατεύθυνση. Με συσκέψεις των εμπλεκόμενων –στην παραγωγή και την διακίνηση γάλακτος – φορέων αναζητεί μια «συμφωνία κυρίων», ώστε να πάρουν την κατιούσα οι τιμές.

Ωστόσο οι επαΐοντες, που μας τάιζαν με το «μουχλιασμένο ψωμί» των προκάτ επιχειρημάτων, για να ευδοκιμήσει η κυβερνητική προπαγάνδα, σιωπούν αισχυντηλά. Ποντάρουν στην σύγχυση, την καλλιέργεια συμπεριφορών συλλογικής αμνησίας και νοιώθουν υπερήφανοι για τις επιτυχίες τους.

Η λογική του «πάμε γι’ άλλα» αποδεικνύεται πρόσφορη, ακόμα και όταν αφορά στοιχειώδεις διατροφικούς παράγοντες. Άλλωστε πώς είναι δυνατόν ο λαϊκισμός να αμφισβητήσει την αυθεντία των μάγων του ΟΟΣΑ;

Κοινωνικές (ψηφοθηρικές) ευαισθησίες.

image73-700x336Εντυπωσιάστηκα από την ερώτηση που κατέθεσαν βουλευτές του λεγόμενου «καραμανλικού μπλοκ» της ΝΔ, με την οποία ζητούν από τον Γκ. Χαρδούβελη μείωση φόρων!

Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι Γιώργος Βλάχος, Αλέξανδρος Κοντός, Ανδρέα Λυκουρέντζος, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Δάνης Τζαμτζής και Κώστας Τσιάρας που υπογράφουν την ερώτηση: «Η φορολογική πολιτική πλήττει καίρια τα ελληνικά νοικοκυριά, των οποίων η φοροδοτική ικανότητα εξαντλείται. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις αδυνατούν να αντέξουν τα φορολογικά βάρη και τις εισφορές».

Ενδιαφέρουσες αν μη τι άλλο οι επισημάνσεις και οι διαπιστώσεις τους!

Θα πρέπει όμως κάποιος να τους υπενθυμίσει πως αυτά τα μέτρα, που έχουν αυτά τα αποτελέσματα υλοποιούνται επειδή οι ίδιοι με το «ναι σε όλα» στο μεσοπρόθεσμο του Γ. Στουρνάρα) έχουν υπερασπισθεί και εγκρίνει διά της ψήφου τους.

Θα μπορούσε κάποιος να τους υπενθυμίσει πως οι ίδιοι που ερωτούν, οι ίδιοι τα αποφάσισαν!

Αλλά θα μου πείτε ιστορίες…

Κατανοώ τις ανάγκες  που δημιουργούν οι πελατειακές σχέσεις και τα ένστικτα πολιτικής αυτοσυντήρησης που ενεργοποιούνται – ειδικά σε οιονεί προεκλογική περίοδο.

Κατανοώ και την ανάγκη να εμφανιστούν ως κοινωνικά ευαίσθητοι και να επιδείξουν τα τεκμήρια της ευαισθησίας τους προς τους ψηφοφόρους τους.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το αν μας θεωρούν όλους ηλίθιους !

Αυτοδιοίκηση σε εφιαλτικό φόντο!

shutterstockΚαθώς ολοκληρώθηκε πρακτικά η αυτοδιοικητική περίοδος που ξεκίνησε μετά τις εκλογές του 2010 δρομολογούνται οι ριζικές αλλαγές για την περίοδο 2014-2019.

Ήδη η γερμανική «Task Force» αναλαμβάνει την εκπόνηση των σχετικών σχεδίων ώστε να προωθηθούν οι συμβατές προς αυτά δράσεις. Οφείλουμε να γνωρίζουμε πως στις εσχατιές του ευρωπαϊκού νότου τα ισχύοντα ελάχιστη αντιστοιχία έχουν με τα ειωθότα στον πυρήνα της ευρωζώνης.

Το αποδεικνύει η επιτροπεία που διακονούν ο Φούχτελ, ο Ράιχενμπαχ και οι λοιποί εκ Βερολίνου φωστήρες.

Στην ελληνική πραγματικότητα οι δήμοι και οι περιφέρειες αποκτούν διαφορετική οντότητα.

Αντί για κύτταρα θεσμικής οργάνωσης των τοπικών κοινωνιών αναγορεύονται σε δημοσιονομικό μπελά, ο οποίος οφείλει να αντιμετωπισθεί με βάση την θεραπεία σοκ των μνημονίων.

Έτσι οι απολύσεις δημοτικών υπαλλήλων –και αντίστοιχων στις περιφέρειες και τις υπερπεριφέρειες – αποτελούν υψίστη προτεραιότητα. Την ώρα που τα κενά από τις προηγηθείσες χάσκουν αναζητούνται 2.000 «υπολειπόμενοι», για να καθησυχάσει ο Μινώταυρος της τρόικα. Ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις του συνόλου σχεδόν των υπηρεσιών των Ο.Τ.Α. (με επίζηλο έπαθλο τον χρυσοφόρο για τις εταιρείες τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων) βρίσκονται στην κορυφή της λίστας των μεταβολών. Οι δήμοι μετατρέπονται ταχύτατα σε αγοραίες και κυβερνητικές (με την έννοια της κεντρικής τους ρύθμισης) δομές, οι οποίες αποτελούν προέκταση της κρατικής διοίκησης. Η όποια αυτονομία (με τα θετικά, αλλά και τις γνωστές παρενέργειες) είχε κατακτηθεί παύει να υφίσταται.

Η κραυγαλέα έλλειψη πόρων, απότοκη της γενικής δημοσιονομικής κατάπτωσης της χώρας, δίνει την χαριστική βολή. Οι αιρετοί άρχοντες των τοπικών κοινωνιών οφείλουν να εξοικειωθούν με την ιδέα πως αποτελούν παρακολουθήματα αποφάσεων άλλων κέντρων.

Το πώς θα χειρισθούν τις υποθέσεις που τους αφορούν επαφίεται –εννοείται – στην πολιτική τους άποψη και την κοινωνική τους συνείδηση. Ωστόσο τα περιθώρια είναι ελάχιστα και ο βαθμός ελευθερίας που τους εκχωρείται πολύ μικρός.

Χωρίς αμφιβολία μια εφιαλτική περίοδος για την έννοια της τοπικής αυτοδιοίκησης μόλις ξεκίνησε.

 

 

Αν οι ηγέτες ήταν κάπως έτσι…

Είναι καλό να θυμούνται όσοι δεν έχουνε κοντή μνήμη, πως η ιστορία έχει καταγράψει ότι ένας Έλληνας Πρωθυπουργός δίδαξε την διεθνιστική αλληλεγγύη σε ολόκληρο τον «πολιτισμένο» κόσμο.

Τον Ιούνιο του 1982, το Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο.

Τον Αύγουστο του 1982, ο ισραηλινός στρατός εισβάλει στη Βηρυτό.

16 Σεπτέμβρη 1982 και ώρα 18:00, τα ισραηλινά στρατεύματα ξεκινούν τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα.

Στις 18 Σεπτέμβρη, η καταμέτρηση των νεκρών (μόνον γυναικόπαιδα) φθάνει τον αριθμό των 3.000.

Στις 30 Αυγούστου 1982, θα αναχωρήσει από το λιμάνι της Βηρυτού ο Γιάσερ Αραφάτ μαζί με τους Φενταγίν της επανάστασης, με ελληνικό πλοίο.

Οι μαχητές της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, με ευθύνη του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου και ενάντια στους συνένοχους «πολιτισμένους» ηγέτες της δύσης, θα φθάσουν στην Αθήνα και θα βρούνε καταφύγιο στην Ελλάδα του Ανδρέα.

Από τους δυτικούς ηγέτες, μόνον ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Ιταλίας Σάντρο Περτίνι, παρά τις περιορισμένες αρμοδιότητες που του παρείχε το Σύνταγμα της χώρας του, θα συμπαρασταθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η Μελίνα Μερκούρη, πρωτοστάτησε κι αυτή σ’ αυτή την προσπάθεια να διασωθούν οι Φενταγίν της Επανάστασης, ορκιζόμενη «να καρφώσει την Παλαιστινιακή σημαία στην Ιερουσαλήμ».

Τότε, ο Καραμανλής συμβούλευε να μην αναμειχτούμε, τονίζοντας στον Ανδρέα Παπανδρέου: «τα μεγάλα είναι για μεγάλους».

Ο ίδιος μάλιστα τους υποδέχτηκε στο Φάληρο, παρά τις προτροπές των ισχυρών να μην εμπλακεί η χώρα μας.

Έτσι γράφεται η ιστορία και έτσι θα τη θυμόμαστε όσοι είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε εκείνες τις στιγμές.

Όχι με μισόλογα και παλαιστινιακές μαντήλες για την ανάγκη του φωτογραφικού φακού…

Για όλους αυτούς αλλά και τους κοιμώμενους της σημερινής πολιτικής σκηνής την απάντηση έδινε ο Ανδρέας Παπανδρέου: Λαοί που δεν έχουν μνήμη, δεν έχουν μέλλον!

Ανεκκαθάριστες μνήμες

makariosΣυμπληρώνονται σαράντα χρόνια από το πραξικόπημα του Ν. Σαμψών στην Κύπρο και την εισβολή του τουρκικού στρατού στο νησί.

Η κατοχή του βόρειου τμήματος από τις δυνάμεις του «Αττίλα» δημιούργησε ένα αιματηρό τετελεσμένο, που φθάνει ως τις μέρες μας.

Ωστόσο η αναφορά στο τότε δεν έχει υποχωρήσει μόνο εξ’ αιτίας της άμβλυνσης των βιωματικών στοιχείων, ούτε συνδέεται αποκλειστικά με τις υφιστάμενες συνομιλίες για μια άρον-άρον διευθέτηση του Κυπριακού.

Έχει να κάνει και με την άρνηση εξαγωγής συμπερασμάτων από τον τρόπο με τον οποίο ο ελλαδικός παράγοντας ενεπλάκη στην τραγωδία.

Το πραξικόπημα της 15/7/1974 καταγράφηκε ως έργο «αφρόνων» και «επίορκων» αξιωματικών, ορισμένες απόψεις το πολιτογράφησαν ως «προδοτικό». Ο Ιωαννίδης και οι επιτελείς του, που μεθόδευσαν την ανατροπή του Μακαρίου με την συνδρομή της κυπριακής «ΕΟΚΑ Β΄», λειτούργησαν ως εκφραστές ενός διάχυτου εθνικιστικού πνεύματος.

Ο τρόπος σκέψης τους ήταν απλός: βγάζοντας από τη μέση τον «κόκκινο παπά» θα προωθούσαν την διαδικασία ένωσης του νησιού με την Ελλάδα, κάτι που εκείνος αρνιόταν. Εξυπηρετώντας άριστα και τα συμφέροντα των ΗΠΑ, οι οποίες είχαν ενοχληθεί από το φλερτ του Κύπριου αρχιεπισκόπου με το τότε «κίνημα των αδεσμεύτων». Μάλιστα ο «αόρατος δικτάτορας» των Αθηνών είχε διαβεβαιώσεις από πράκτορες της CIA με τους οποίους συνεργαζόταν αρμονικά επί δεκαετίες  χαρακτηριστική η περίπτωση του ελληνοαμερικάνου Τζ. Αβρακότος – ότι ο υπερατλαντικός παράγοντας θα έκανε «τα στραβά μάτια».

praxikopima_kyprosΜόνο που ο Χ. Κίσσιγκερ προτιμούσε την διχοτόμηση του νησιού, ως εγγύηση της διατήρησής του σε ΝΑΤΟϊκή τροχιά. Ο Ιωαννίδης και οι συνεργάτες του αποδείχθηκαν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» – εργαλεία σ’ έναν γεωπολιτικό σχεδιασμό που τους υπερέβαινε.

Ο εξαπατηθείς από τους συμμάχους του «ελεύθερου κόσμου» χουντικός αρχιπρα- ξικοπηματίας κατανόησε πως οι πατριωτικές του οπτασίες (ακριβώς αυτές), αποδείχθηκαν το ιδανικό υπόστρωμα για την τουρκική εισβολή.

Εξ’ ού και η προσωπική του κατάρρευση μόλις συνειδητοποίησε το τι ακριβώς συνέβη.

Αργότερα ο ίδιος θα αρνηθεί να μιλήσει για το δράμα του μοιραίου εκείνου θέρους, με την επισήμανση πως τέτοιες αποκαλύψεις θα ωθούσαν όλους τους Έλληνες στο να «γίνουν κομμουνιστές»!

Πήρε τα μυστικά στον τάφο του, βλέποντας να συντρίβονται οι αρχές πάνω στις οποίες πορεύθηκε. Καλό είναι και σήμερα να σκεφθούμε με κριτικό πνεύμα και όχι με εύκολες ιδεολογικές κατασκευές.

 

Η σωτηρία της ψυχής και το … αεροπλάνο!

giougerΟδεύοντας προς τα καθήκοντα του προέδρου της Κομισιόν ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ επιφύλαξε κάποιες εξομολογήσεις για την σωτηρία της ψυχής του.

Μας πληροφόρησε λοιπόν για την αίσθηση που είχε σχετικά με την ελληνική τραγωδία, ως πρώην πρόεδρος του Eurogroup.

Παρομοιάζοντας την χώρα μας με «φλεγόμενο αεροπλάνο εν πτήσει», η κατάσβεση της φωτιάς στ’ οποίο «καμιά φορά σου καίει τα δάχτυλα».

Είναι εντυπωσιακό πως αγωνιούσε για τα μικροκαψίματα των δανειστών την ώρα που απανθρακώνονταν οι επιβάτες της πτήσης του φλεγόμενου αεροπλάνου.

Επιβεβαιώνοντας πως ο στόχος της επέμβασης των ράμπο του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν το πώς θα γλυτώσουν οι ατυχείς ταξιδιώτες των αιθέρων αλλά το πώς το «σιδερένιο πουλί» δεν θα έπεφτε, πυρόεν, σε κάποια οικονομική τοποθεσία της ευρωζώνης.

Σκεφτείτε να μην δήλωνε και φιλέλληνας, ο συγκεκριμένος τεχνο- γραφειοκράτης!