«Στουρνάριες» ρήσεις!

stouΟ όρος «χρήσιμος ηλίθιος» αποδίδεται στον Λένιν, περιγράφοντας εκείνους που οι ενέργειές τους οδηγούν στην εξυπηρέτηση των επιδιώξεων των αντιπάλων (τους).

Υπάρχει και ο όρος «χρήσιμα ηλίθιος» (useful idiot»), ωστόσο ο όρος «πρόθυμοι ηλίθιοι» αποτελεί εφεύρεση του Γ. Στουρνάρα. Άλλωστε η ηλιθιότητα δεν ιντριγκάρεται από την προθυμία, συνοδοιπορεί μαζί της και δεν αποτελεί τμήμα μιας δημιουργικής αντίφασης.

Προφανώς ο Γ. Στουρνάρας, ο οποίος στα νιάτα του πέρασε ένα φεγγάρι από την ΚΝΕ, θεώρησε πως πετώντας ένα τσιτάτο θα κατατρόπωνε τους κοινοβουλευτικούς του αντιπάλους.

Συνελήφθη ημιμαθής ωστόσο, για ν’ αποδειχθεί πως και οι περισπούδαστες αναλύσεις του εδράζονται σ’ έωλες παραδοχές –ακριβώς όπως οι οικονομικές του δοξασίες.

Ας αρχίσει από κάτι άλλο, π.χ. το «μωρίας εγκώμιον» του Έρασμου.

Advertisements

Κρούγκμαν: Η Τρόικα εμποδίζει την Ελλάδα να ανακάμψει

102230-paul_krugman_350_0001Νέα «καρφιά» κατά της Τρόικας εξαπολύει σε άρθρο του ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, ο οποίος συγκρίνοντας την οικονομική κρίση στην Ελλάδα με αυτή της Ινδονησίας, υποστηρίζει πως η Ελλάδα δεν μπορεί να επανακάμψει λόγω του ευρώ και των πιέσεων της Τρόικα.

Σε άρθρο του με τίτλο «Η Ασιατική κρίση εναντίον της κρίσης του Ευρώ», ο Κρούγκμαν συγκρίνει την οικονομική κρίση της Ινδονησίας το 1997 με την αντίστοιχη στην Ελλάδα του 2007 πριν την άφιξη της Τρόικα.

Συγκρίνοντας τις δύο χώρες, αποδεικνύεται ότι αν και η οικονομική κατάσταση στην Ινδονησία ήταν πολύ χειρότερη από την αντίστοιχη στην Ελλάδα σε επίπεδα ΑΕΠ όταν άρχισε η κρίση σε κάθε μία από τις χώρες, το ελληνικό χρέος «εκτοξεύθηκε» μετά την επέμβαση της Τρόικα και του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

«Όλα αυτά που λένε για τους λόγους που δεν μπορεί να επανακάμψει η Ελλάδα, διαρθρωτικά προβλήματα, διαφθορά, αδύναμη ηγεσία, μπλα μπλα, τα έλεγαν και για την Ινδονησία. Γιατί όμως η Ινδονησία επανέκαμψε και η Ελλάδα δεν μπορεί;» αναρωτιέται ο Κρούγκμαν για να δώσει αμέσως παρακάτω μόνος του την απάντηση, την οποία στηρίζει σε δύο βασικούς λόγους:

«Ο πρώτος λόγος, είναι ότι η Ινδονησία έχει ένα νόμισμα που μπορούσε να υποτιμηθεί και το έκανε σε μεγάλο βαθμό. Αυτό δημιούργησε μεν βραχυπρόθεσμη οικονομική πίεση, αλλά εν τέλει άνοιξε τον δρόμο για την ανάπτυξη κυρίως μέσω εξαγωγών. Και δεύτερον, το ΔΝΤ ενώ στην αρχή θέλησε να επιβάλλει πολιτικές λιτότητας στην Ασία, εν τέλει έκανε πίσω. Στην Ελλάδα όμως η Τρόικα είναι αμείλικτη χωρίς να έχει μάθει τίποτα από την εμπειρία», επισημαίνει ο Κρούγκμαν.

Μόνο δώρα μην περιμένετε!

Καθώς τελειώνει, σε μερικούς μήνες, η χρονική ισχύς των μνημονιακών συμβάσεων που έχει υπογράψει η Ελλάδα (φυσικά αυτό δεν αφορά την ουσία των μέτρων) αναζητείται νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα για την περίοδο 2014-2016.

Παρά τις σκοτεινές περιοχές που υπάρχουν σ’ αυτή την ιστορία, εν πολλοίς λόγω των γερμανικών εκλογών, κάποια σημεία του «πακέτου βοηθείας» διοχετεύθηκαν στον τύπο. Σύμφωνα με αυτά το ύψος του προγράμματος θα είναι περί τα δέκα δις ευρώ και –κατά τις δηλώσεις του Γ. Στουρνάρα- δεν θα προβλέπει λήψη επιπλέον μέτρων.

Εννοείται πως η παρομοίωση του επερχόμενου δανείου με αγαθοεργία απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Τέτοιες γαλαντομίες αφορούν κάποιον άλλο κόσμο, στον παρόντα χρήματα άνευ (οδυνηρών) ανταλλαγμάτων δεν εκταμιεύονται.

Αν λοιπόν υποτεθεί πως η (όποια) γερμανική κυβέρνηση συμφωνήσει στην χρηματοδότηση της Ελλάδας, κάτι που θα συμβεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πρέπει ν’ αναζητηθούν τ’ αντισταθμιστικά οφέλη των δανειστών. Οι ίδιοι γνωρίζουν πως τα περιθώρια για επιπλέον περικοπές μισθών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και λεηλασία των κοινωνικών δαπανών είναι μάλλον περιορισμένα.

Το κούρεμα του χρέους είναι μια σύνθετη υπόθεση, που συνδέεται με τα παζάρια του ΔΝΤ με την Ε.Ε. και την προθυμία της Γερμανίας να δεχθεί διαγραφή μέρους των χρεών από τα κράτη-δανειστές. Οπότε υπάρχει μια περίπτωση η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Να υπάρξει μείωση των επιτοκίων δανεισμού του ελληνικού δημοσίου και να επεκταθεί ο χρόνος αποπληρωμής των δανειακών υποχρεώσεών του σε βάθος δεκαετιών.

Αυτό που φαίνεται ελκυστικό εκ πρώτης όψεως συνεπάγεται την επ’ αόριστον εγκατάσταση της γερμανικής ηγεμονίας στην χώρα.

Ουσιαστικά πρόκειται για άνευ όρων παράδοση στην οικονομική κυριαρχία των δανειστών και την μετατροπή της σε αυτό που περιγράφεται με τον όρο «αθλιέστατον προτεκτοράτο». Η εκδοχή αυτή είναι σύμφυτη με τα σχέδια «κοσοβοποίησης» και «εσωτερικής αποικιοποίησης», στο πλαίσιο της ζώνης του ευρώ. Το παράδειγμα της ανατολικής Γερμανίας και του τρόπου υπαγωγής της στην δυτική –εντός μιας ενιαίας κρατικής δομής- είναι εξαιρετικά επίκαιρο.

Δυστυχώς κινδυνεύει ν’αναβιώσει μετά από είκοσι και πλέον έτη.

Πόσο κάρβουνο ακόμα;

karvoynoΚανείς δεν μπορεί να το πει με σιγουριά.

Και μόνο η αλληλοσυγκρουόμενη ειδησεογραφία για τις νέες διαθεσιμότητες και τις απολύσεις, κάνει φανερό πως η αναζήτηση εργαζομένων στον ευρύτερο χώρο του Δημοσίου συνεχίζεται με όλους να αποκτούν , δυστυχώς, τον τίτλο του υποψήφιου θύματος.

Κάθε μέρα σχεδόν, άλλες πληροφορίες βλέπουν το φώς της δημοσιότητας, πληροφορίες που διαψεύδουν πρόσφατες μόλις δηλώσεις και υποσχέσεις αρμοδίων Υπουργών και Υφυπουργών.

Για όλους τους υπαλλήλους η ανασφάλεια κυριαρχεί. Άνθρωποι που τους μεταχειρίζονται σαν απλούς αριθμούς, αναγκαίους για τις μνημονιακές υποχρεώσεις, που βλέπουν και συνειδητοποιούν ότι στη σημερινή τους ηλικία, είναι πιθανόν να βρεθούν και αυτοί , με απόφαση ενός Υπουργού, στην τεράστια δεξαμενή της ανεργίας.

Κανένας από τους διαχειριστές αυτής της ιστορίας δεν φαίνεται να λογαριάζει κοινωνικούς αντίκτυπους, οικογένειες και παιδιά. Κανένας δε φαίνεται να ενδιαφέρεται για τη κατάσταση που διαμορφώνεται στην κοινωνία και που θα οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις.

Απλά σήμερα ανακαλύπτουν με «έκπληξη» (;), αυτά που οι ίδιοι ψήφιζαν υπό το κράτος των διλλημάτων τύπου «καταστροφή ή σωτηρία».

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα, πως αυτό τελειώνει εδώ ή αυτό θα φθάσει μέχρι εκεί.

Όλα χύμα. Όλα υπό αναίρεση. Όλα υπό την κρίση και τις αποφάσεις τρίτων.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως τα επιχειρήματα που οι ίδιοι, οι αποφασίζοντες, χρησιμοποιούν δεν πείθουν ούτε τους ίδιους.

Όταν μια χώρα οδηγείται σε συνεχιζόμενες ανθρωποθυσίες είναι προφανές πως το στοίχημα της σωτηρίας έχει χαθεί.

Γιατί δεν μπορεί να σωθεί καμία χώρα με διαλυμένη κοινωνία, με εκατομμύρια ανέργους, με διαλυμένες δημόσιες υπηρεσίες και ανύπαρκτη τοπική αυτοδιοίκηση.

Τι δεν καταλαβαίνουν;;;

Επιχείρηση «πρώτη κατοικία»!

SPITIAΗ αγορά κατοικίας συγκέντρωσε, εξ’ αρχής, το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της τρόικα. Ειδικά όταν υφίσταται η ελληνική ιδιομορφία (απότοκη των μετεμφυλιακών απαιτήσεων, για την εκμαίευση κοινωνικής συναίνεσης από το τότε καθεστώς) της ευρύτατης διασποράς ιδιοκτησίας.

Ακόμα και τώρα το ποσοστό ιδιοκατοίκησης αγγίζει το 85%. Κάτι που δεν συνάδει με τις πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης και την υπαγωγή της συγκεκριμένης αγοράς στον έλεγχο τραπεζικών και κατασκευαστικών συμφερόντων μεγάλης κλίμακας.

Η προστασία των ιδιοκτητών πρώτης κατοικίας πρέπει να παύει να υφίσταται.

Ώστε, είτε να περιέλθουν τα σπίτια στις τράπεζες που χορήγησαν τα σχετικά δάνεια είτε ν’ αγοράσουν τα χρέη ενεδρεύουσες εταιρείες –παίρνοντας τα οικήματα σ’ εξευτελιστικές τιμές.

Έτσι, με την σχάση της «φούσκας» των ακινήτων και το πλήθος των διαθέσιμων κατοικιών (που θα προκύψουν μόλις αρθεί η απαγόρευση πλειστηριασμών), δημιουργούνται επιχειρηματικές ευκαιρίες για νέου τύπου δραστηριοποίηση στον συγκεκριμένο τομέα. Προηγήθηκε μια σειρά φοροεισπρακτικών τακτικών –από το χαράτσι της ΔΕΗ ως τους αλλεπάλληλους ΦΑΠ- που δυσχεραίνουν αφάνταστα την διατήρηση της κατοικίας για όσους δεν έχουν κάποια εισοδήματα εν μέσω γιγαντιαίας ανεργίας.

Στόχος είναι η εξώθηση των οικονομικά αδύναμων στο να εκποιήσουν το θεμελιώδες δικαίωμα διαβίωσης σε ανθρώπινους χώρους.

Ακόμα και το λεγόμενο «σεισμόσημο», η υποχρεωτική ασφάλιση οικημάτων έναντι των κινδύνων από φυσικές καταστροφές, στην ίδια κατεύθυνση κινείται.

Το κόστος συντήρησης αυξάνεται διαρκώς, ώστε να οδηγηθούν στην έξωση (μέσω εκβιασμένης πώλησης ή κατάσχεσης) όσοι αδυνατούν ν’ ανταπεξέλθουν στο, εν γένει, κόστος συντήρησης του ακινήτου τους.

Το άνοιγμα της αγοράς, όπως το επιθυμεί η ιερά συμμαχία τρόικα, τραπεζικών, κατασκευαστικών ομίλων και μεγαλοϊδιοκτητών ακινήτων, είναι μια εξαιρετικά βίαιη και σκληρή υπόθεση. Παρά τους λεονταρισμούς του πολιτικού προσωπικού που στηρίζει την κυβέρνηση, αμφιβάλλω αν θα υπάρξει πρόβλημα κοινοβουλευτικής έγκρισης σε αυτούς τους σχεδιασμούς.

Απομένει η επικοινωνιακή διαχείριση του προβλήματος (η προεργασία της ψυχολογικής προετοιμασίας της κοινής γνώμης ολοκληρώθηκε ήδη), ώστε να πειθαναγκαστεί να δεχθεί τα τετελεσμένα.

Το αν αυτό συμβεί είναι το διακύβευμα της επόμενης μέρας.