Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη

( ‘Αρθρο μου στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της Λάρισας. Δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 17 Αυγούστου 2018)

Κατανοώ την προσπάθεια του αναπληρωτή συντονιστή γραμματέα της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας, Βασίλη Ζωγράφου, να υπερασπιστεί την κυβερνητική πολιτική και να εμφανιστεί «βασιλικότερος του Βασιλέως».

Δικαίωμα του. Αυτός ξέρει.

Το να προσπαθεί όμως να το κάνει με ανακρίβειες και πολιτικές υπερβάσεις της λογικής, ξεπερνά τα όρια του θεμιτού και μετατρέπεται σε φτηνή προπαγάνδα παλαιάς κοπής.

Η με πολύ κόπο προσπάθειά του να ταυτίσει τις επιλογές του προέδρου της ΝΔ με αυτές της προέδρου του ΚΙΝΑΛ, τον εκθέτει καθώς τον φέρνει σε σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Όντως ξεχειλίζει η  αγανάκτηση κάθε νοήμονα πολίτη από την προσπάθεια να μεταφερθούν αλλού οι ευθύνες για την επιχειρησιακή τραγωδία που οδήγησε στην ανθρώπινη τραγωδία στην Ανατολική Αττική.

Ξεχειλίζει από υποκρισία και αναλγησία να μιλά για «κύριους υπεύθυνους» και να δείχνει οπουδήποτε αλλού εκτός από τους υπεύθυνους να οργανώσουν, να εφαρμόσουν και να υλοποιήσουν στοιχειώδεις αρχές πολιτικής προστασίας.

Ξεχειλίζει από υποκρισία το να σιωπά μπροστά στα κακόγουστα επικοινωνιακά σόου της Κυβέρνησης την ώρα της καταστροφής.

Ξεχειλίζει από υποκρισία η «ανακάλυψη» των αυθαιρέτων σήμερα, όταν πριν από λίγους μήνες η δική του Κυβέρνηση, προχωρούσε σε νέα ρύθμιση για τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων και δικά τους κορυφαία στελέχη ζητούσαν την αναστολή κατεδαφίσεων αυθαιρέτων κτισμάτων. Ας ρωτήσει τους κ.κ. Βούτση, Κουρουμπλή, Πάντζα… Αυτοί ξέρουν καλύτερα!

Βρήκε τους υπεύθυνους και χάθηκε αυτός και το κόμμα του στην ανευθυνότητα που δημιουργούν οι ισχυρές δόσεις αυταπάτης και μυθευμάτων με τα οποία κυβέρνησαν τα τελευταία 3,5 χρόνια.

Ενοχλήθηκε γράφει, γιατί η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ μίλησε για ψευδεπίγραφη “Αριστερά”.

Στ’ αλήθεια για ποια “Αριστερά” μιλάει;

Την “Αριστερά”  που πορεύεται μαζί με τον Καμμένο σε κοινούς δρόμους;

Την “Αριστερά”  των πειραμάτων Βαρουφάκη που κόστισαν 180 δις στη χώρα;

Την “Αριστερά”  του μνημονίου με 18,5 δις φορολογικά μέτρα;

Την “Αριστερά”  της ελαστικής μορφής εργασιακών σχέσεων;

Την “Αριστερά”  της μονιμοποίησης του ΕΝΦΙΑ, της υποθήκης για 99 χρόνια της δημόσιας περιουσίας, της μείωσης μισθών και συντάξεων, της κατάργησης του ΕΚΑΣ;

Ποια αλήθεια εννοεί και τι σχέση μπορεί να έχουν άνθρωποι, πολιτικά μεταλλαγμένοι από την εξουσία, των οποίων οι επιλογές βρίσκονται σε πλήρη σύγκρουση με τα συμφέροντα της κοινωνίας, με την προοδευτική παράταξη;

Πριν απαντήσει κάποιος στο «επικό» ερώτημα του αναπληρωτή γραμματέα της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Λάρισας, με την πρόοδο ή την συντήρηση, ας απαντήσει ο ίδιος στο πιο απλοϊκό :

Πιστεύει στ’ αλήθεια ότι η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική κατατάσσει τα κόμματα που την ασκούν στο προοδευτικό χώρο;

Γιατί ή το «Πρόγραμμα Θεσ/νικης» θα είναι «προοδευτικό» ή τα μέτρα της Κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου. Αυτά δεν ταυτίζονται. Βρίσκονται σε διαμετρικά αντίθετες θέσεις.

 

Γιατί αν «προοδευτικό» το 2018 είναι αυτό που ταυτίζεται κυβερνητικά με τη λαϊκίστικη δεξιά (και τις ακροδεξιές περικοκλάδες της), ευχαριστούμε …αλλά δεν θα πάρουμε…

Γιατί αν προοδευτικό σημαίνει να διαγράφεις κάθε προεκλογική σου εξαγγελία και να υλοποιείς τα ακριβώς αντίθετα ( αυταπάτες είπατε), όχι δεν γίνεται να το δεχτούμε.

Γιατί αν προοδευτικό σημαίνει την αναγέννηση του παλαιοκομματισμού όπου ο Υπουργός διορίζει τον πατέρα του σε δημόσια θέση, ε! όχι δεν το θέλουμε.

Για το Κίνημα Αλλαγής δεν υπάρχουν ψευτοδιλλήματα .

Αυτόνομη πορεία σε προοδευτική κατεύθυνση και αναγέννηση της Κεντροαριστεράς σαν δύναμη ευθύνης, ρεαλισμού, ειλικρίνειας.

Κοινωνικές συμμαχίες με τα πραγματικά προοδευτικά κομμάτια της κοινωνίας που θέλουν αλλαγές και όχι συναλλαγές, ρήξεις και όχι συμβιβασμούς, αλήθειες και όχι αυταπάτες.

Αυτό το δρόμο πορευόμαστε και σύντομα όλοι θα κριθούμε.

Advertisements

Η “οικογενειακή ευθύνη” και ο πολιτικός Μεσαίωνας

Μια καινούργια παράμετρος προστέθηκε στη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση που ξέσπασε με αφορμή τα όσα τραγικά συνέβησαν στην Αττική.

Καινούργια δεν θα την έλεγες, καθώς εφαρμόστηκε και στο παρελθόν σε εποχές αδελφοκτόνες στην Ελλάδα και νομοθετήθηκε από το χιτλερικό καθεστώς.

Στην προσπάθεια να μεταθέσει αλλού τις ευθύνες για τα τραγικά γεγονότα και αφού όλες οι γραμμές άμυνας της κυβερνητικής προπαγάνδας κατέρρευσαν από τα ίδια τα γεγονότα αλλά και την οργή (απόλυτα δικαιολογημένη) του κόσμου, η Κυβέρνηση δια του Υπουργού Υποδομών κ. Σπίρτζη επανέφερε στο προσκήνιο την «οικογενειακή ευθύνη».

Τη σκυτάλη πήραν κάποια στελέχη του Σύριζα αλλά και η Ν.Ε. του Σύριζα Λάρισας, η οποία στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τους τοπικούς βουλευτές της ΝΔ, θεώρησε πως το να χρησιμοποιήσει σαν επιχείρημα τη συγγένεια του ιδιοκτήτη του γνωστού οικοπέδου στο Μάτι, με στέλεχος της ΝΔ, αποτελεί σοβαρό επιχείρημα στην προσπάθεια υπεράσπισης της κυβερνητικής γραμμής.

«Ήταν συγγενής γνωστού στελέχους της ΝΔ» άρα… η πολιτική ευθύνη μεταφέρεται αλλού δια της οικογενείας και των συγγενικών σχέσεων! Θα μου πείτε μπορεί παραδίπλα να υπήρχε συγγενής κάποιου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ ή του ΠΑΣΟΚ. Ε και;

Στην Ελλάδα του Εμφυλίου η «οικογενειακή ευθύνη» ήταν αιτία πολλών εγκλημάτων εκατέρωθεν.

«Ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής άρα και αυτός τέτοιος είναι» ή « ο θείος του ήταν στα τάγματα ασφαλείας άρα και αυτός τέτοιος θα είναι»!

Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα των κοινωνικών φρονημάτων η εξέταση των πολιτικών πιστεύω του γενεαλογικού δένδρου κάποιου απετέλεσε κριτήριο για τον δικό του «χαρακτηρισμό»…

Η μεταφερόμενη «οικογενειακή ευθύνη» αποτελεί ότι πιο συντηρητικό, ότι πιο επικίνδυνο , ότι πιο διχαστικό θα μπορούσε να εφαρμόσει κάποιος στην πράξη και ιδιαίτερα κάποιος που θέλει να αυτοαναγορεύεται «προοδευτικός», συντρίβοντας την ίδια στιγμή το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της κάθε μιας και του καθένα στην πολιτική!

SIPPENHAFT (Ζίπενχάφτ), ο αντίστοιχος όρος της ναζιστικής ποινικής διάταξης που καθιστούσε τους συγγενείς , συνυπεύθυνους με τον δράστη αξιόποινων ποινικών πράξεων. Πράξεων όχι απλώς παραβατικών με την έννοια κλοπής, φόνου, βιασμού και …αλλά πράξεων που  οι ναζί θεωρούσαν ότι χρειάζονται τιμωρία. Ήσουν ομοφυλόφιλος, κομμουνιστής, εβραίος, Αριστερός, ακτιβιστής …

Αυτές οι λογικές επανέρχονται στην Ελλάδα του 2018 μέσω του Σπίρτζη και των ανακοινώσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Λογικές που συγκρούονται με τις διαχρονικές αξίες της Αριστεράς, λογικές που αποδεικνύουν ότι η προσπάθεια παραμονής στην εξουσία μπορεί να χρησιμοποιήσει κάθε δυνατή παράμετρο πολιτικής ηθικής ακόμη και της πιο …ανήθικης.

Λογικές που οδηγούν σε πολιτικό «Μεσαίωνα» και αφήνουν παρακαταθήκη στην ιστορία της πολιτικής αθλιότητας αυτής της χώρας.

Όσοι πιστεύουν ότι με αυτές μπορούν να δικαιολογήσουν τις τεράστιες ευθύνες τους για την τραγωδία, να στηρίξουν μια ανύπαρκτη και επικίνδυνη κυβερνητική πολιτική, να μεταφέρουν σε όλους ευθύνες πλην του εαυτού τους, να ψαρέψουν στα θολά νερά του ιδιότυπου διχασμού που δημιουργεί η «οικογενειακή ευθύνη», ας σκεφτούν το μέγεθος του κακού που προκαλούν σε μια ήδη οργισμένη κοινωνία.

Ανίκανοι, κυνικοί, επικίνδυνοι!

Τα όσα συνέβησαν αυτές τις μαύρες ημέρες, επιβεβαιώνουν την ανικανότητα αλλά και την κυνικότητα των Κυβερνόντων.

Μιας Κυβέρνησης φοβικής, αδύναμης, προκλητικά εξουσιολάγνας που οριοθετεί τη δράση της στη βάση των επικοινωνιακών αποτελεσμάτων στη διαχείριση μιας κρίσης.

Μιας Κυβέρνησης που δεν τολμά να αναλάβει τις ξεκάθαρες ευθύνες της,  αλλά με περισσή ευκολία τις μοιράζει σε όλους τους άλλους, λες και έτσι θα μείνει στο απυρόβλητο της κριτικής, λες και έτσι θα καταφέρει να μεταθέσει τα αποτελέσματα των δικών της πράξεων σε κάποιους τρίτους.

Μιας Κυβέρνησης που δε διστάζει να διχάσει, να απειλήσει, να δημιουργήσει πλασματικές πραγματικότητες, μόνο και μόνο για να αποφύγει τη χρέωση των ευθυνών που της αναλογούν.

Στόχος μοναδικός η τιθάσευση της οργής του λαού, η μετάθεση των ευθυνών, η παραμονή στο απυρόβλητο της κριτικής των κυβερνόντων που σαν σύγχρονοι Ιαβέρηδες, κουνάνε το δάχτυλο σε θύματα που θρηνούν απώλειες σε ζωές και περιουσίες.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας, που το βράδυ της Δευτέρας στην – για τις ανάγκες της επικοινωνίας  – σύσκεψη του Πρωθυπουργού με τους αρμόδιους υπουργούς και παράγοντες και ενώ υπάρχουν οι πρώτες αναφορές για νεκρούς, σιωπά, το αποκρύπτει και μιλά για φαινόμενα σε ύφεση την ίδια στιγμή που το Μάτι έχει ολοσχερώς καταστραφεί.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που δια του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, κάνει λόγο για «μόνο 5  πνιγμένους»,  την ίδια στιγμή που κουνά το δάχτυλο σε αυτούς που υπέφεραν και ζητούν απόδοση ευθυνών. Η φωτογραφία με το κοριτσάκι που κλαίει έχοντας γυρίσει την πλάτη στον Καμμένο θα αποτελεί για πάντα τον ορισμό της πολιτικής αθλιότητας.

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που δε διστάζει στην συνέντευξη υπό τον κυβερνητικό εκπρόσωπο- με δεκάδες ήδη νεκρούς και αγνοούμενους – να δηλώσει χωρίς καμία ντροπή ότι «όλα τα κάναμε σωστά» και «ότι δεν θα αλλάζαμε τίποτα στο σχεδιασμό μας».

Το ήθος και το ύφος της εξουσίας που αναζητά εμπρηστές, που παρουσιάζει «μαϊμού» φωτογραφίες για να δικαιολογήσει την αιτία του κακού, που με ύφος αταίριαστο σε ανθρώπους που συμμετέχουν στην οδύνη και τον πόνο μιας ολόκληρης χώρας, αναζητούν στις διαχρονικές αρρώστιες της χώρας τα αίτια και όχι στις δικές τους αδυναμίες, παραβλέψεις και λάθη…

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας της οποίας οι υποστηρικτές, δε διστάζουν να μιλούν για προβοκάτσιες στημένες από κάποιους που δεν ήθελαν να βγεί η χώρα από τα μνημόνια, όπως ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Αργολίδας: «καίνε τον κόσμο για να μη βγούμε από τα μνημόνια» γράφει ο γελοίος!

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας που αναλαμβάνει μετά από ημέρες την «πολιτική ευθύνη» (το αυτονόητο δηλαδή), αλλά αρνείται πεισματικά να προχωρήσει σε παραιτήσεις ανικάνων, μόνο και μόνο γιατί μικροκομματικά δεν είναι .. το συμφέρον.

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας και κάποιων παρατρεχάμενων, που μας φωνάζουν να το «βουλώσουμε», όταν οι ίδιοι ασχημονούν με δηλώσεις τους και ανακοινώσεις πάνω από τις σορούς των νεκρών.

Το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας που στον πανικό της αδυναμίας διαχείρισης της καταστροφής και της κοινωνικής κατακραυγής, προσπαθεί να ισορροπήσει τις ανθρώπινες απώλειες με επιδόματα, τον πόνο με θέσεις στο δημόσιο και τα Πανεπιστήμια, την οργή με χρήματα για … οικοσυσκευές.

Είναι το ύφος και το ήθος μιας εξουσίας κυνικής, της οποίας ο φόβος της απώλειας των «χρυσαφικών» της, την οδηγεί στον εναγκαλισμό με την αθλιότητα, την αναλήθεια και την υποκρισία.

Είναι για αυτό το ήθος και το ύφος μιας εξουσίας διαφορετικής ,που ανέλαβαν την κυβέρνηση και αποδεικνύονται ίδιοι και χειρότεροι από τους «κακούς» που ήθελαν να «τελειώσουν».

Είναι για αυτό που θα τιμωρηθούν, στοιχειωμένοι όχι μόνο από μια κατεστραμμένη κοινωνία και μια υποθηκευμένη χώρα, αλλά και από μια αποκρουστική μορφή εξουσίας, που δε σέβεται την ανθρώπινη απώλεια και επενδύει στο διχασμό και την παραποίηση της πραγματικότητας.

Είναι και για αυτό, που κανένα χέρι βοήθειας, καμία σανίδα σωτηρίας δεν μπορεί να δοθεί στους εκφραστές αυτής της πολιτικής και τους νεόκοπους εραστές της. Καμία απολύτως.

 

Κομματικοί τακτικισμοί με θύμα την αυτοδιοίκηση!

Ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται το χρόνο πραγματοποίησης των εκλογών για την αυτοδιοίκηση, είναι ενδεικτικός της αντίληψης που έχει για το θεσμό.

Σε συνδυασμό με το περιεχόμενο του «Κλεισθένη Ι», είναι φανερό και στον πιο καλοπροαίρετο απέναντι στους κυβερνόντες, ότι η αυτοδιοίκηση κυριολεκτικά θυσιάζεται στο βωμό στενά μικροκομματικών λογικών.

Είναι προφανές ότι μοναδικό άγχος για τους κυβερνόντες είναι η με κάθε τρόπο «σωτηρία» τους στις επόμενες εκλογές, ακόμη και αν αυτή προϋποθέτει καταστρατήγηση της κοινής λογικής αλλά και πυροδότηση του μηχανισμού της διάλυσης του μοναδικού θεσμού που έμεινε όρθιος στα χρόνια της κρίσης.

Τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν με την ημερομηνία των αυτοδιοικητικών εκλογών εκθέτουν ανεπανόρθωτα και τους εμπνευστές τους αλλά και τους υλοποιητές τους!

Μπορεί ο αρμόδιος Υπουργός να σταθεί, έχοντας καταγράψει άλλη μία κωλοτούμπα και έχοντας αναγκαστεί να αναιρέσει αυτά που ο ίδιος ελάχιστο χρονικό διάστημα πριν υποστήριζε;

Γιατί ήταν ο κ. Σκουρλέτης που εξηγούσε το γιατί οι ευρωεκλογές δεν πρέπει να συμπέσουν με τις αυτοδιοικητικές εκλογές:

  • 5 Νοεμβρίου 2017, «Νέα Σελίδα»: «Δεν υπάρχει κανένας λόγος οι ευρωεκλογές να γίνονται την ίδια μέρα με τις αυτοδιοικητικές. Αντιθέτως, η ημερολογιακή ταύτισή τους λειτουργεί παραμορφωτικά για την Αυτοδιοίκηση. Επομένως, μια ολιγόμηνη μετάθεσή τους θα βοηθήσει».
  • 19 Μαρτίου 2018, ραδιόφωνο 247: «Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, πρέπει να αποσυσχετιστούν από τις ευρωεκλογές. Γι αυτό θα πάνε το φθινόπωρο του 2019».
  • 16 Απριλίου 2018, «Στο Κόκκινο»: «Το νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει και τη νέα ημερομηνία διεξαγωγής των αυτοδιοικητικών εκλογών, με τον πρώτο γύρο την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2019 (δεύτερη του μήνα) και το δεύτερο γύρο την επόμενη Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2019. Στόχος της μετάθεσης της ημερομηνίας είναι η αποσυσχέτιση των αυτοδιοικητικών από τις ευρωεκλογές».

Έτσι το νομοσχέδιο αλλάζει, μετά την κατ’ εντολήν Μαξίμου τροπολογία, τα περί παραμορφωτικών λειτουργιών ξεχνιούνται μαζί με τις υποσχέσεις και οι αυτοδιοικητικές εκλογές μπαίνουν στο μίξερ, μαζί με τις ευρωεκλογές, ίσως και με τις βουλευτικές αν ευδοκιμήσει η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ για τριπλές εκλογές, προκειμένου να διαχειριστεί – πιθανώς – ευκολότερα ένα αρνητικό αποτέλεσμα.

Όταν όμως θυσιάζεις ένα θεσμό και παραμορφώνεις εκλογικά μια κρίσιμη διαδικασία δεν μπορείς να πείσεις ότι νοιάζεσαι γι’ αυτόν. Δεν μπορείς να πείσεις ότι αντιμετωπίζεις την αυτοδιοίκηση σαν χώρο δημοκρατίας, ούτε ότι ασχολείσαι σοβαρά με την προοπτική της.

Σε συνδυασμό με την προσπάθεια διάσωσης ενός μέρους του πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ με την υιοθέτηση της απλής αναλογικής και τα προβλήματα που έτσι κι αλλιώς θα προκύψουν στη λειτουργία των Δήμων, οδηγείς την αυτοδιοίκηση σε μονοπάτια όχι απλά δύσκολα αλλά σε μονοπάτια διάλυσης.

Μένει να απαντηθεί ένα ερώτημα; Με δεδομένο ότι ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι πολιτικά ουδέτερος, άχρωμος και άοσμος. Με δεδομένο ότι είναι δηλωμένες πλέον οι προθέσεις του κυβερνητικού συνασπισμού για αυτήν. Με δεδομένο ότι πολιτική επιλογή είναι η χρησιμοποίηση της σαν κυματοθραύστης στην συσσωρευμένη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Αυτή η πολιτική δεν θα πρέπει να αποτελέσει βασικό παράγοντα στην όποια πρόταση συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο αυτοδιοικητικών σχημάτων;

Και πόσοι και πόσο πρόθυμοι θα βρεθούν ώστε να αποτελέσουν τα πειραματόζωα των κομματικών τακτικισμών της κυβέρνησης;

 

 

Η πραγματικότητα και οι μύθοι…

Πριν στεγνώσει το μελάνι στην υπογραφή του Υπ. Εξωτερικών της χώρας μας, στη συμφωνία με τα Σκόπια, ο Πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας τοποθέτησε τα πράγματα στη σωστή διάστασή τους: «Οι Έλληνες και οι Μακεδόνες …» είπε, με το χαμόγελο ενός ανθρώπου που ξέρει ότι κέρδισε.

Που κέρδισε ακριβώς την ταυτότητα που ήθελε, τόσο για την εθνότητά του (Μακεδόνες) όσο και για τη γλώσσα του (Μακεδονική). Μέσω αυτών των ονομάτων όχι μόνο επιβιώνει, αλλά και νομιμοποιείται το εθνικό τους ιδεολόγημα για τη «διαμελισμένη μακεδονική πατρίδα».

Και η τεράστια διαφορά με το χθες είναι αυτή τη φορά υπάρχει η αρχική (μέχρι να κυρωθεί από τη Βουλή)  συμφωνία της χώρας μας. Μια συμφωνία που αναιρεί τη μέχρι τώρα ακολουθούμενη πολιτική και ανατρέπει τις ισορροπίες που είχαν δημιουργηθεί.

«Η διαφωνία σχετικά με το συνταγματικό όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το οποίο έχει ως τώρα αναγνωριστεί από 120 και πλέον χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο, φαίνεται να είναι μόνο ένα πρόσχημα για την επίτευξη του τελικού στόχου της Ελληνικής Κυβέρνησης, που είναι η άρνηση της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, της μακεδονικής γλώσσας και ολόκληρης της μακεδονικής πολιτιστικής κληρονομιάς», σημείωνε ο Υπ. Εξωτερικών των Σκοπίων το 2008 Μιλόσοσκι, σε επιστολή του προς τους ομολόγους του των χωρών μελών του ΝΑΤΟ.

Αυτή λοιπόν είναι η πραγματικότητα και όποιος αρνείται να τη δει προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες στη χώρα μας. Και για έναν επιπλέον λόγο: Τα Βαλκάνια δεν είναι Σκανδιναβία. Μιλάμε για ένα καμίνι, εθνικών, θρησκευτικών, πολιτικών αντιθέσεων που ιστορικά δημιουργεί αναταραχές, ανακατατάξεις και συγκρούσεις συμφερόντων. Η σταθερότητα δεν μπορεί να βασίζεται στην υποχωρητικότητα ούτε στην αλλαγή με ερασιτεχνικό και μικροπολιτικό τρόπο των γραμμών άμυνας της χώρας σου.

Γιατί είναι μύθος ότι η εκκρεμότητα ανάμεσα στην Ελλάδα και τα Σκόπια επηρέασε αρνητικά τη χώρα μας τα προηγούμενα χρόνια. Σε τι άραγε; Η οικονομική διείσδυση στη γειτονική χώρα υπήρξε, η κεντρική θέση στα Βαλκάνια υπήρχε, η ανάπτυξη της χώρας μας προφανώς και δεν επηρεάστηκε από τις αντιθέσεις με τα Σκόπια.

Γιατί είναι μύθος ότι η επίλυση αυτού του προβλήματος ( σημειώνω ότι όχι απλά δεν λύθηκε αλλά μεταφέρεται σε βάθος χρόνου με συνθήκες που πλέον δεν μπορείς να τις επηρεάσεις), θα μας βοηθήσει να αποκρούσουμε την απειλή της Τουρκίας. Γιατί τόσα χρόνια τι πρόβλημα αντιμετώπισες με τη Τουρκία που το έκανε χειρότερο η εκκρεμότητα με τα Σκόπια; Επηρεάστηκε ο σχεδιασμός σου, οι εξοπλισμοί σου, το αμυντικό σου δόγμα; Τι ;

Γιατί είναι μύθος ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει έναν σύμμαχο στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή στο ΝΑΤΟ. Η Κυβέρνηση των Σκοπίων (αν και εφόσον παραμείνει) είναι ταγμένη στην πλευρά των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Και μπορεί ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς να έδωσαν για μια ακόμη φορά τα διαπιστευτήριά τους, στους άλλοτε «Φονιάδες των λαών», μπορεί να επέδειξαν την προσήλωση τους στη γερμανική στρατηγική για τα Βαλκάνια, αλλά ξέρουν ότι οι «πρόθυμοι» είναι «καλοί» όσο κάνουν τη δουλειά των ισχυρών. Μετά μένουν μόνοι και αδύναμοι!

Η πραγματικότητα είναι ότι τα Σκόπια (Ως Βόρεια Μακεδονία πλέον) θα κληθούν στις 12 Ιουλίου στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, υπό τις ευλογίες της χώρας μας, θα ξεκινήσουν τη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ, τονίζοντας στην «Μακεδονική γλώσσα» το πόσο θετικό είναι αυτό για τους «Μακεδόνες».

Στην Ελλάδα θα απομείνουν τα καλά λόγια των ξένων (που ιδέα δεν έχουν για τα προβλήματα αλυτρωτισμού), οι γραφικότητες περί του μεγάλου ηγέτη (ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε «ηγέτης» που χρεώθηκε εθνικές υποχωρήσεις), η περηφάνια ότι κρατήσαμε την αρχαία μας ιστορία (λες και είπαν ποτέ οι Σκοπιανοί ότι ήταν Αρχαίοι Έλληνες) και η ψευδαίσθηση ότι «ψηλώσαμε», κονταίνοντας την πραγματικότητα.

Και για το όνομα θα μου πείτε;

Αν στον υπολογισμό μπούνε και τα παραπάνω θεωρώ ότι το «Βόρεια Μακεδονία» είναι η χειρότερη επιλογή από αυτές που θα μπορούσαν να γίνουν. Και για τους γραφικούς που υποστηρίζουν «τι σας πειράζει αφού 140 χώρες τους είχαν αναγνωρίσει σαν Μακεδονία» θα έλεγα πολύ απλά ότι:  Αφού υπάρχει «μακεδονικό» έθνος και «μακεδονική» γλώσσα, τότε αναπόδραστα η Βόρεια Μακεδονία καθίσταται χώρα των «Μακεδόνων» και η νότια ελληνική Μακεδονία υποβαθμίζεται απλά στην διοικητική ονομασία της συγκεκριμένης περιφέρειας εις ανάμνηση της αρχαίας Μακεδονίας που «δεν έχει καμία σχέση» κατά την επίσημη διατύπωση που αποδέχθηκε η ελληνική πλευρά με τις σύγχρονες διαστάσεις και περιπλοκές του ζητήματος.

Και αυτό με τη δική μας (συγγνώμη του Κοτζιά) υπογραφή…

Πόση περηφάνια τελικά;

Κάποιες απαραίτητες διευκρινήσεις αρχικά:

  1. «Το «Ινστιτούτο Μπρούκινγκς»

Στις 22 Ιανουαρίου το «Brookings Institute» («Ινστιτούτο Μπρούκινγκς»), διοργανώνει εκδήλωση  με προσκεκλημένο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα.

Το λεγόμενο Ινστιτούτο είναι ένας «μη κερδοσκοπικός οργανισμός» που στηρίζεται από το  κράτος των ΗΠΑ και έχει έδρα την Ουάσιγκτον.

Όπως το ίδιο σημειώνει στην ιστοσελίδα του: «η αποστολή μας είναι να διεξάγουμε υψηλής ποιότητας, ανεξάρτητη έρευνα και με βάση αυτή την έρευνα να παρέχουμε καινοτόμες πρακτικές συστάσεις με τρεις γενικούς στόχους:

  1. Ενίσχυση της αμερικανικής δημοκρατίας
  2. Ενίσχυση της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας, της ασφάλειας και των ευκαιριών όλων των Αμερικανών
  3. Εξασφάλιση ενός πιο ανοιχτού, ασφαλούς, ευημερούντος διεθνούς συστήματος συνεργασίας».

Αυτά βέβαια είναι η βιτρίνα  πίσω από την οποία  βρίσκεται η πραγματικότητα μιας λεγόμενης «δεξαμενής σκέψης» (Think tank) που προωθεί τους  στόχους της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. ( αυτό που κάποιες άλλες εποχές λέγαμε αμερικάνικο ιμπεριαλισμό). Στις τάξεις του υπάρχουν όλων των ειδών τα στελέχη διαφόρων υπηρεσιών, διπλωμάτες, επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί. Έχει ιδρυθεί το 1916, αναγνωρίζεται και από τα δύο αστικά κόμματα στις ΗΠΑ, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους, ωστόσο έχει πιο στενούς δεσμούς με τους Δημοκρατικούς.

Σημερινός πρόεδρός του είναι ο Στρομπ Τάλμποτ, με καριέρα δημοσιογράφου (σοβιετολόγου), κυβερνητικού συμβούλου, ακαδημαϊκού και ειδικού σε θέματα εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, με εξειδίκευση σε Ευρώπη, Ρωσία, Ανατολική Ασία και πυρηνικά). Ο Τάλμποτ ήταν υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μπιλ Κλίντον (1994 – 2001).

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι και ο τρόπος που αναπτύσσει την παρέμβασή του στην Κούβα, όπου σε ντοκουμέντο του με τίτλο «Η νέα οικονομία της Κούβας και η διεθνής απάντηση» σημειώνει: «Ο πρώτος παράγοντας που καθυστερεί την κουβανική οικονομία δεν είναι οι κυρώσεις από τις ΗΠΑ (αν και ιδιαίτερα σκληρές) αλλά το σύστημα κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας της». Επίσης ανοιχτά υποστηρίζει ότι πρέπει να ανατραπεί το κοινωνικοοικονομικό σύστημα μέσω της οικονομικής διείσδυσης «ως λύσης για να μην προκληθεί ένας αιματηρός εμφύλιος». Παρεμβάσεις τέτοιου είδους γίνονται και για πολλές άλλες χώρες και κυβερνήσεις που δεν αρέσουν στους Αμερικανούς. Αυτοί είναι συνομιλητές του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος άλλωστε δεν έχει κρύψει τη συμπάθειά του για την πολιτική των Η.Π.Α…

  1. Η Αμάντα Σλοτ,  είχε διατελέσει βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα…

Πως συνδέονται αυτά με την Ελλάδα;

Σε ανάλυση του λοιπόν το Ινστιτούτο Brookings, που υπογράφει η Αμάντα Σλότ, αναφέρεται στη συμφωνία με τα Σκόπια και τη χαρακτηρίζει «θρίαμβο της υπομονετικής διπλωματίας»!

Αποκαλύπτει ταυτόχρονα το ποιοι και γιατί βρίσκονται πίσω από αυτή:

«Ενώ διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις υποστήριξαν ενεργά αυτή τη προσπάθεια, η κυβέρνηση Τραμπ αξίζει να επαινεθεί για την αθόρυβη εμπλοκή της που βοήθησε στο να καλυφθεί η τελική ευθεία…Οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε μια αθόρυβη διπλωματία τους τελευταίους μήνες, με επικεφαλής τον υφυπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Γουές Μίτσελ και με την υποστήριξη των πρεσβευτών στην Αθήνα και τα Σκόπια. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης που πραγματοποίησε τον Μάρτιο στη περιοχή, ο Μίτσελ ορθώς παρατήρησε ότι οι συνθήκες για την επίτευξη συμβιβασμού ήταν καλύτερες από ποτέ», αναφέρει η Αμάντα Σλοτ στο κείμενο της.

Τα αποτελέσματα της συμφωνίας, σύμφωνα με την Αμάντα Σλοτ:

* Η συμφωνία θα δώσει στην Αθήνα τη διαβεβαίωση ότι θα έχει έναν γείτονα που θα είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και θα βρίσκεται σε ενταξιακή πορεία προς την ΕΕ.

* Επιπλέον, θα ενισχύσει το αίσθημα συμμετοχής των Σκοπίων στη διεθνή κοινότητα και θα αυξήσει τους εμπορικούς και επενδυτικούς δεσμούς ανάμεσα στις δύο χώρες (Ελλάδα και πΓΔΜ).

* Η ευρωατλαντική ένταξη θα συμβάλει στην εδραίωση της δημοκρατίας στην πΓΔΜ, στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων για την ελεύθερη οικονομία και στην καταπολέμηση της διαφθοράς.

* Επίσης, η συμφωνία θα βοηθήσει στην αναχαίτιση της αυξανόμενης επιρροής τρίτων χωρών στα Δυτικά Βαλκάνια, όπως η Ρωσία, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.

* Τέλος, η επίλυση αυτής της μακρόχρονης διένεξης επαναφέρει την ελπίδα σε μια περιοχή που ταλανίζεται από συγκρούσεις και πιστοποιεί την αξία που έχει η διαρκής διπλωματική δέσμευση για την επίλυση των θεμάτων.

Έτσι απλά το πώς εξυπηρετούνται τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Η.Π.Α. στην περιοχή!

Υπάρχει βεβαίως και η αναφορά στους «χρήσιμους» της ιστορίας:

«Μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων, αυτοί οι νέοι, προοδευτικοί πρωθυπουργοί βρήκαν κοινό έδαφος και επέδειξαν πολιτικό θάρρος για να κάνουν δύσκολους συμβιβασμούς»

Τέλος σημειώνει ότι: « ο δρόμος για την εφαρμογή της συμφωνίας θα είναι δύσκολος: γίνεται αναφορά στις εσωτερικές αντιδράσεις που έχουν πυροδοτήσει οι εκατέρωθεν συμβιβασμοί που έγιναν από τις δύο πλευρές, ενώ απαριθμούνται και οι εσωτερικοί πολιτικοί συσχετισμοί που θα μπορούσαν να διαταράξουν την ομαλή πορεία για την επικύρωση της. Μάλιστα εκφράζεται η ανησυχία πως η Ρωσία διεξάγει «πόλεμο παραπληροφόρησης» για να ενισχύσει τις δυνάμεις που αντιτίθενται στη λύση στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής για την αναχαίτιση της περαιτέρω επέκτασης του ΝΑΤΟ στην περιοχή των Βαλκανίων»

Χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις για να κατανοήσει κάποιος πως και γιατί οι δύο χώρες οδηγήθηκαν στη συμφωνία; Ποιών τα γεωστρατηγικά συμφέροντα εξυπηρετούνται; Γιατί έπρεπε να ξεπεραστεί το εμπόδιο της Ελλάδας προκειμένου τα Σκόπια να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ;

Χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να κατανοήσουμε ποιοι και γιατί ξεπερνώντας εθνικές ευαισθησίες και ιστορικές κόκκινες γραμμές επέβαλαν τον συμβιβασμό με τους συγκεκριμένους όρους;

Σημείωση: Η συγκεκριμένη ανάλυση δημοσιεύεται στο periodista.gr (προσκείμενο στο ΣΥΡΙΖΑ), προφανώς χωρίς να έχουν διαβάσει το περιεχόμενό της….

Το άρθρο ΕΔΩ

 

Παραμύθια για μικρά παιδιά και «μετανάστες» της πολιτικής

Μια απάντηση σε ένα άρθρο και στην επιχείρηση καταστρατήγησης της απλής λογικής…

«Να φύγουν αυτοί» ήταν ο τίτλος άρθρου της κας Σπανού, που δημοσιεύτηκε στο Athens voice και αναπαράχθηκε στα social media κυρίως από τα μεταναστεύσαντα στο ΣΥΡΙΖΑ πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

«Αρκεί η αποχώρηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να γίνει η χώρα κανονική;» αναρωτιέται και αφού χαρακτηρίζει περίπου ψυχοπαθείς όσους διαφωνούν με την Κυβέρνηση (συμφωνούν και με το Λοβέρδο και με το Βενιζέλο και με τον Άδωνι…) καταλήγει λέγοντας στην ουσία ότι … προσέξτε γιατί θα έρθει ο … Μητσοτάκης!

Πιθανότατα βρισκόμαστε μπροστά στην εξέλιξη του νέου αφηγήματος των Κυβερνώντων, οι οποίοι μη μπορώντας να δικαιολογήσουν τα πεπραγμένα και να ταυτίσουν τις επιλογές τους με τα υπεσχημένα, επαναφέρουν δια της πλαγίας οδού τον κίνδυνο επανόδου τη Νέας Δημοκρατίας, παραβλέποντας βεβαίως ότι τη μοναδική ευθύνη για πιθανή εκλογική νίκη της, την έχουν οι ίδιοι και κανένας άλλος!

Με εντυπωσίασε ο τρόπος που το συγκεκριμένο – ιδιαίτερα προσβλητικό – κείμενο για κάθε μη ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, «αγκαλιάστηκε» από πρώην Πασόκους, νυν Συριζαίους και ένθερμους υποστηρικτές της συνεργασίας των «προοδευτικών δυνάμεων» προκειμένου να μην χαθούν τα πρόσκαιρα προνόμια της διαχείρισης της εξουσίας καθενός από αυτούς.

Η επαναφορά του δικομματισμού με τα αρχέγονα και ξεπερασμένα διλλήματα με αφήνει παγερά αδιάφορο. Δεν μπορώ όμως να δεχτώ καμιά υπέρβαση στην κοινή λογική.

Προφανώς και η αποχώρηση των ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ δεν αρκεί για να γίνει η χώρα κανονική. Η αποχώρηση τους όμως αποτελεί μια πρώτη προϋπόθεση.

Γιατί η κυβερνητική θητεία αυτού του μορφώματος τα τελευταία χρόνια παρήγαγε αποτελέσματα που οδήγησαν σε μη κανονική χώρα. Γιατί δεν μπορεί να μην κριθεί καταρχήν η Κυβέρνηση όταν ο λαός  κληθεί να επιλέξει. Γιατί δεν είναι δυνατόν να μην σκεφτεί κανείς ότι τα τρία τελευταία χρόνια η χώρα:

Οδηγήθηκε σε εκλογές με καλλιέργεια αυταπατών και βομβαρδισμό ψεμάτων.

Συνθηκολόγησε, αποδεχόμενη την πλήρη υποταγή της στις επιλογές των δανειστών, επειδή μια εφιαλτική πολιτική που κόστισε 200 δις, την οδήγησε χειροπόδαρα δεμένη στη  διακωμώδηση ακόμη και της ψήφου των πολιτών (δημοψήφισμα , Βαρουφάκης, Τσίπρας και Κυβέρνηση)

Ψήφισε και εφάρμοσε τα πιο σκληρά μνημόνια, υπερφορολογώντας τους πάντες, οδηγώντας την κοινωνία στη διάλυση και αποδέχτηκε  τη διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τους ξένους για τα επόμενα 99 χρόνια….

Διέψευσε κάθε προεκλογική της υπόσχεση, εφάρμοσε τις πιο ακραίες αντιεργατικές πολιτικές, δίχασε την κοινωνία και λοιδόρησε τους πολιτικούς της αντιπάλους.

Επανάφερε τις πιο ακραίες λογικές πελατειακού κράτους και παλαιοκομματισμού φθάνοντας στο σημείο να διορίζουν Υπουργοί τους πατεράδες τους σε Δημόσιους Οργανισμούς.

Ταύτισε την Αριστερά με τη συναλλαγή, την υποταγή, τις ψεύτικες υποσχέσεις και τη θεσιθηρία.

Επιχείρησε να ελέγξει με τρόπο απολυταρχικό τα Μ.Μ.Ε. , τη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς της και μετέτρεψε σε κωμωδία ακόμη και κρίσιμες διαδικασίες του Κοινοβουλίου (δες εξέλιξη στην υπόθεση Novartis).

Είναι προφανές ότι η καταδίκη αυτής της Κυβέρνησης   και η στρατηγική της ήττα αποτελούν προϋπόθεση για την έναρξη της διαδικασίας επαναφοράς της κανονικότητας αυτής της χώρας.

Είναι επίσης προφανές ότι αυτή την πορεία μπορεί να την εγγυηθεί η ψήφος των πολιτών, που δεν οδηγείται αναγκαστικά σε δύο μόνο επιλογές. Όσοι βλέπουν μόνο δύο δρόμους (οι οποίοι πρακτικά μέχρι στιγμής έχουν συμπέσει), συνειδητά αγνοούν ότι θα υπάρξουν και άλλοι πρωταγωνιστές που μπορούν να καθορίσουν εξελίξεις. Όποιοι ερμηνεύουν τις διεργασίες στην κοινωνία μόνο με το πρίσμα του προσωπικού τους συμφέροντος, φτιάχνοντας σχήματα και εξελίξεις στο μυαλό τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η κυβερνητική πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ τον έχει μετατοπίσει στη συντηρητική όχθη της πολιτικής δεν μπορούν να κατανοήσουν την αναγκαιότητα η χώρα να αποκτήσει το πολιτικό αντίβαρο σε αυτό.

Κάπως έτσι υποκαθίστανται οι απαραίτητες κοινωνικές συμμαχίες και συνεννοήσεις  από διαπραγματεύσεις κορυφής, στις οποίες το ζητούμενο δεν είναι η ανάταση της κοινωνίας και της χώρας αλλά η διασφάλιση του πολιτικού μέλλοντος όσων θεωρούν από μόνοι τους ότι είναι «απαραίτητοι» για τη χώρα και απολύτως διαχειρίσιμοι από το σύστημα που δημιούργησε την κρίση.

Δεν μπορούν; Όχι απλά δεν ικανοποιεί τις επιδιώξεις τους.

‘Οσοι πιστεύουν σε αυτά τα παραμύθια μάλλον αντιμετωπίζουν αδιέξοδα στις πολιτικές τους επιλογές. Μόνο που αυτά δεν αφορούν τους  άλλους.