Ένταση με … περιεχόμενο!

Μπαρμπαρός1Η ένταση που πυροδότησε η έξοδος του τουρκικού σκάφους «Μπαρμπαρός», στον χώρο των υποθαλάσσιων ερευνών της Κύπρου για άντληση υδρογονανθράκων, ήρθε σε μια πολύ συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Την ώρα που οι δικοινοτικές συνομιλίες (ελληνοκύπριων και τουρκοκύπριων) έχουν διακοπεί, με πρωτοβουλία του προέδρου της Κύπρου Αναστασιάδη.

Καθώς εκτιμά πως οι αξιώσεις της απέναντι πλευράς είναι απαράδεκτες, οπότε ευελπιστεί πως η επάνοδος στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα γίνει με ευνοϊκότερους (για τις θέσεις του) όρους.

Μόνο που η κατάσταση που δρομολογήθηκε, ειδικά μετά τον πειθαναγκασμό του κυπριακού κράτους στις μνημονιακές συνταγές των Βρυξελλών, δείχνει να επιδεινώνεται διαρκώς.

Η οικονομική απίσχναση, μετά τη διάλυση του «κουμπαρά» του ξεπλύματος κεφαλαίων και μαύρου χρήματος που ήταν το τραπεζικό σύστημα του νησιού, συμπληρώνεται από την γεωπολιτική εξασθένιση.

Όλοι οι σημαντικοί διεθνείς παράγοντες, με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. πρώτους στη σχετική λίστα, έχουν de facto υιοθετήσει την λύση των δύο χωριστών κρατών.

Μπορεί να αναζητούνται οι νομικές φόρμουλες μιας τυπικής συνομοσπονδίας, αλλά οι παραλλαγές των προτεινόμενων συνταγματικών μοντέλων θυμίζουν κάτι μεταξύ Βοσνίας και Ιράκ.

Τα πράγματα είναι ακόμα σκληρότερα από τις προβλέψεις του «σχεδίου Ανάν», που είχε απορριφθεί από τους ελληνοκύπριους πριν δέκα χρόνια.

Έχοντας συναίσθηση της υπεροχής, στο στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο, το καθεστώς Ερντογάν κλιμακώνει τις πιέσεις.

Καθώς βρίσκεται σε μια διαδικασία επαναπροσέγγισης με τις ΗΠΑ, επ’ αφορμή της συμμετοχής του στην εκστρατεία κατά των τζιχαντιστών σε Ιράκ και Συρία, επιδιώκει να κατοχυρώσει ανταλλάγματα και να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα του «Αττίλα». Η επιμονή για δύο κρατικές οντότητες και για μοίρασμα των κοιτασμάτων της περιοχής συνοδοιπορούν με την επισφράγιση του στρατιωτικού ρόλου –χερσαίου και ναυτικού- στην λεκάνη της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Αυτό γίνεται «κατανοητό» τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την αγγλοσαξονική πτέρυγα της Ε.Ε. – όπως η Μ. Βρετανία και η Σουηδία, την ώρα που η Γερμανία είναι κατά τι επιφυλακτικότερη.

Ο χρόνος είναι σύμμαχος των σχεδιασμών της Άγκυρας, καθώς οι δυσχέρειες για τους τοπικούς της ανταγωνιστές είναι προφανείς. Άρα μπορεί να ευελπιστεί σ’ ένα τελικό συμβιβασμό βολικότερο για τα συμφέροντά της και οδυνηρότερο για την ελληνική και την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Οι επόμενοι μήνες θα αποδείξουν το πού βρίσκεται η πραγματικότητα και πού εμφιλοχωρούν οι ευσεβείς πόθοι.

 

Επετειακό;

Greek_artilery_Morava_Nov_1940Συμπληρώνονται 74 χρόνια από την 28/10/1940, ημέρα κήρυξης του πολέμου –από την Ιταλία στην Ελλάδα. Το φασιστικό καθεστώς των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι, εμπνεόμενο από το “mare nostrum” για έξοδο στη Μεσόγειο επιτέθηκε στην χώρα μας.

Ο δικτάτορας Ι. Μεταξάς, ο οποίος είχε οργανώσει μιαν απομίμηση του μουσολινικού μοντέλου ως «τρίτο ελληνικό πολιτισμό» (μετά τον αρχαίο και τον βυζαντινό), απέρριψε το τελεσίγραφο παράδοσης.

Είναι δεδομένο πως ο αγγλόφιλος βασιλιάς Γεώργιος Β΄, ο οποίος είχε προετοιμάσει την έλευση του καθεστώτος της «4ης Αυγούστου», δεν θα επέτρεπε μια προσχώρηση της Ελλάδας στις δυνάμεις του «άξονα».

Ωστόσο ο βασικότερος λόγος του «όχι» υπήρξε η πολιτική εκτίμηση του διορισμένου πρωθυπουργού του. Ο οποίος είχε την πεποίθηση πως οι «σύμμαχοι» θα κέρδιζαν τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, λόγω της ναυτικής υπεροπλίας της Μ. Βρετανίας. Συνεπώς, ακόμα και αν η Ελλάδα είχε απωλέσει προσωρινά την κρατική της υπόσταση (πράγμα που συνέβη μετά τη γερμανική εισβολή, το 1941) στο τέλος θα βρισκόταν στο πλευρό των νικητών.

Μάλιστα ο ηγήτωρ του ελληνικού φασισμού υπερηφανευόταν πως ακολουθεί την στρατηγική του (ιστορικού του αντιπάλου) Ελ. Βενιζέλου, κατά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Όταν βγήκε στο πλευρό της «Αντάντ» και έλαβε ως ανταμοιβή την ζώνη της Ιωνίας, στη Μ. Ασία.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως οι βασικές αρχές του συγκεκριμένου σκεπτικού επιβεβαιώθηκαν από τις μετέπειτα εξελίξεις. Έστω και αν ο Μεταξάς πρόβλεψε μια συμβολική αντίσταση του ελληνικού στρατού στις υπέρτερες δυνάμεις του ιταλικού, κάτι που κατέρρευσε εν τοις πράγμασι.

Ίσως επειδή ένα σημαντικό τμήμα των ιταλών φαντάρων, απηυδισμένο από την πολύχρονη τυραννία των φασιστών του «Ντούτσε», δεν επέδειξε ιδιαίτερο πολεμικό ζήλο.

Στην άλλη πλευρά δεν υπήρξαν αντίστοιχες ρωγμές. Δεδομένου ότι ακόμα και ο έγκλειστος στις φυλακές γραμματέας του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης, με επιστολή του μέσα από το κελί, κάλεσε σε πάνδημη συστράτευση υπέρ της απόκρουσης της εχθρικής εισβολής.

Παρότι το εγχώριο φασιστικό καθεστώς αρνήθηκε να στείλει στο μέτωπο εθελοντές πολιτικούς κρατουμένους και προτίμησε –την ώρα της πτώσης του, σχεδόν έξι μήνες αργότερα – να τους παραδώσει στα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής.

Εδώ αποδείχθηκε η βαθύτερη ιδεολογική και πολιτική συγγένεια, την οποία είχαν διασαλεύσει τα αντιμαχόμενα κρατικά συμφέροντα.

 

Οι …ούτε κατά φαντασία … σοσιαλιστές!

ολαντ-μερκελΈχει ενδιαφέρον η στάση και τα πεπραγμένα της σημερινής μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη που ουδεμία σχέση έχει με τα προτάγματα των σοσιαλδημοκρατών περασμένων ιστορικών περιόδων.

Συμφιλιωμένα πλήρως με τον καπιταλισμό με όρους νεοφιλελευθερισμού προσπαθώντας απλά να εμφανιστούν σαν οι εκσυγχρονιστές και οι πιο αποτελεσματικοί διαχειριστές  του καπιταλιστικού συστήματος.

Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε την αργή έκλειψη του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού   προτάγματος από την προοδευτική ευρωπαϊκή πολιτική. Σήμερα το σοσιαλιστικό πρόταγμα  το συναντάμε ως ιδεοληψία, δημαγωγία ή νοσταλγία.

Τα συμπεράσματα από την τελευταία κυβερνητική κρίση στη Γαλλία έχουν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

Η αφορμή για την κρίση στο εσωτερικό των «σοσιαλιστών» ήταν η λειτουργική ενσωμάτωση του προέδρου της χώρας (Ολάντ) στην γερμανική συνταγή λιτότητας. Να υπενθυμίσουμε πως καταλυτικό στοιχείο της επικράτησης του «PS» στις προεδρικές εκλογές ήταν η υπόσχεση πως θα υποχρεώσει το Βερολίνο να αλλάξει οικονομική ρότα.

Πολύ σύντομα έγινε σαφές πως κάτι τέτοιο βρισκόταν στην σφαίρα της φαντασίωσης.

Η γαλλική οικονομία ήταν (και παραμένει) σε δεινή θέση, με τους δείκτες να πιστοποιούν αυτή την πραγματικότητα. Η αναπτυξιακή πνοή που ευαγγελίσθηκε ο Φρ. Ολάντ ήταν ένα διανοητικό κατασκεύασμα και παρέμεινε ανεκπλήρωτη υπόσχεση.

Καθώς μια νεοκεϋνσιανή πολιτική είναι –στον κόσμο του ευρώ και της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου – ουτοπική προσδοκία. Η αλλεξάρτηση και η εποπτεία από το τεχνογραφειοκρατικό απαράτ των Βρυξελλών δεν επιτρέπουν τέτοιες αναβιώσεις ενός ιστορικού παρελθόντος.

Μοιραία η ρυμούλκηση από το άρμα της Μέρκελ είναι το μόνο που απέμεινε στον Φρ. Ολάντ.

Επί της ουσίας ο περίφημος γερμανογαλλικός άξονας αποτελεί αχρείαστη ανάμνηση. Οπότε και η όποια εξισορρόπηση δυνάμεων στον καθοδηγητικό πυρήνα έχει πάει περίπατο. Στο απόγειο της κρίσης η γερμανική μηχανή αναδεικνύεται κυρίαρχη, όσο και αν έχουν ξεφτίσει και οι δικές της αναπτυξιακές δυναμικές. Για πρώτη φορά από την δημιουργία της «ζώνης άνθρακα και χάλυβα» και εν συνεχεία της ΕΟΚ εμφανίζεται τέτοια μονοπώληση ισχύος.

Το τι θα σημάνει προοπτικά αυτή η λεόντειος εταιρεία είναι κάτι που θα μας το απαντήσει, στην ώρα του, το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι.

Προς το παρόν διαπιστώνεται η αλαζονική (κατά κράτος) επιβολή του νεοφιλελεύθερου διδύμου Μέρκελ – Σόιμπλε, με τους σοσιαλδημοκράτες σε ρόλο κυβερνητικών κομπάρσων. Αυτή η σκοτεινή περίοδος είναι άγνωστο πόσο θα διαρκέσει –καλύτερα θα συνεχίσει επί μακρόν αν δεν ανατραπεί εγκαίρως.

Πάντως η ομολογία υποταγής του Ολάντ –στις συνταγές της Μέρκελ – δεν αφήνει περιθώριο για σχετικές αυταπάτες.

Αυταπάτες που προσπαθούν να καλλιεργήσουν και οι εγχώριοι μιμητές του Ολάντ την ίδια στιγμή που αδυνατούν ή καλύτερα δεν θέλουν να ομολογήσουν το αυτονόητο:

Πως η δική τους κοινωνική και εκ των πραγμάτων εκλογική εξαΰλωση δεν οφείλεται σε κάποια αόρατη και ανεξήγητη δύναμη από το … υπερπέραν, αλλά στην ενσωμάτωση τους στο νεοσυντηρητικό μπλοκ δυνάμεων της χώρας.

Σε τέτοιο βαθμό που είναι απορίας άξια η εμμονή τους να χρησιμοποιούν, έστω και από συνήθεια, όρους σαν το σοσιαλισμό ή τη  σοσιαλδημοκρατία, τη στιγμή που παρακάμπτουν συστηματικά, το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο τους.

Θράσος χιλίων πιθήκων!

pithikoi_521953297Μπορεί η τελευταία προσπάθεια για κατάργηση της «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» να πέρασε στην ιστορία, είναι όμως κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα την ξαναβρούμε μπροστά μας.

Φαίνεται πως ενοχλεί και ενοχλεί πολύ όσους θα ήθελαν να βολευτούν πολιτικές αγυρτείες, ρουσφετολογικά όργια και βολέματα ημετέρων, ιδιαίτερα τώρα που μυρίζει … εκλογές.

Μπορεί η … συνεργάτης του Μητσοτάκη, Εύη Χριστοφιλοπούλου να προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα με την απίστευτη τοποθέτηση ότι «αποσύρεται η τροπολογία γιατί παρείσφρησε κατά λάθος»!

Την άτιμη την (ν)τροπολογία! Μόνη της μπήκε στο νομοσχέδιο! Τι θράσος!

Οι υπογραφές των Χαρδούβελη και Μητσοτάκη (όλως τυχαίως των υπουργών που αποτελούν την θεσμική προμετωπίδα της εξυγίανσης -μέσω αξιολόγησης και απολύσεων- στο δημόσιο), είναι επίσης ένα τυχαίο γεγονός!

Το γεγονός ότι η επίσημη ανακοίνωση του ΥΠΟΙΚ ούτε λίγο ούτε πολύ δικαιολογεί την κατάθεση της τροπολογίας, επίσης είναι τυχαίο γεγονός!

Λέει για την ακρίβεια: «Είναι λοιπόν προφανές, ότι η σκοπός της εν λόγω τροπολογίας του Υπουργείου Οικονομικών δεν είναι να αλλοιωθεί ο σκοπός και το πνεύμα του προγράμματος Διαύγεια, αλλά, πρώτον να μειωθούν οι καθυστερήσεις στην αποπληρωμή προϋπολογισθέντων νομίμων δαπανών του Ελληνικού Δημοσίου προς όφελος της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας και δεύτερον να αποφευχθεί η επιβάρυνση του Κράτους με την καταβολή τόκων υπερημερίας.»

Εκτός πια και αν στην Κυβέρνηση ο καθένας λειτουργεί κατά μόνας και κάνει απλά ότι … γουστάρει! Πράγμα δύσκολο να το πιστέψει κάποιος όταν πρόκειται για τέτοιες κινήσεις με πολύ συγκεκριμένο στόχο. Πράγμα που γίνεται ακόμη πιο δύσκολα πιστευτό, όταν υπάρχει η υπογραφή του αρμόδιου Υπουργού, του Μητσοτάκη, ο οποίος βαρύνεται με μία ακόμη προσπάθεια κατάργησης της «ΔΙΑΥΓΕΙΑ».

Μπροστά στη γενική κατακραυγή η (ν)τροπολογία αποσύρθηκε με τον γνωστό τρόπο. Το θέατρο σκιών όμως συνεχίζεται αποδεικνύοντας το πόσο ζει και βασιλεύει η αδιαφάνεια, ο κομματισμός και το θράσος χιλίων πιθήκων στους αστέρες της κυβέρνησης Σαμαρά.

 

Απαράμιλλη προσφορά!

2069Η καθ’ ολοκληρία ιδιωτικοποίηση του συστήματος παροχής υπηρεσιών υγείας γίνεται πράξη με το «νομοσχέδιο Βορίδη».

Δημιουργείται ανώνυμη εταιρεία (ΑΕ) στην οποία το 51% των μετοχών θα κατέχει το κράτος, έως 29% δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς (π.χ. ιατρικοί σύλλογοι) ενώ το υπόλοιπο 20% αποδίδεται σε ιδιώτες. Με αμιγώς επιχειρηματικά κριτήρια (κόστους – οφέλους) θα ασκούνται διαγνωστικές και ιατρικές πράξεις και θα κρίνεται η μοίρα των ασθενών.

Οι νοσηλευτές και οι γιατροί θα πληρώνονται εφόσον τα νοσοκομεία κερδοφορούν, διαφορετικά οι μονάδες θα βάζουν λουκέτο. Ενώ τα «κλειστά ενοποιημένα νοσήλια» θα εξισώσουν (εκτινάσσοντας προς τα πάνω) το κόστος των υπηρεσιών σε δημόσια νοσοκομεία και ιδιωτικά κέντρα και κλινικές.

Μετά τις ευγενείς χορηγίες προς τους μεγαλοεργολάβους –για ένα φεγγάρι ως υπουργός στο μεταφορών – ετοιμάζεται να εξυπηρετήσει και τα μεγάλα συμφέροντα στον χώρο της υγείας.

Απαράμιλλη προσφορά!

 

Από το σκίσιμο των μνημονίων στο σκίσιμο του …καλτσόν!

t4rΗ έναρξη των διαπραγματεύσεων για την απεμπλοκή του ΔΝΤ από το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας για την διετία 2015-16 επενδύθηκε με κοσμοϊστορικής

σημασίας περιγραφές και απ’ ότι φαίνεται καταλήγει σε μία ακόμη σφαλιάρα της ελληνικής Κυβέρνησης, μετά τα όσα συνέβησαν τελευταία.

Ήδη για όσους εμφανίζονται δύσπιστοι στην κριτική μιας κίνησης στο κενό, υπάρχει η «λευκή σημαία» που ύψωσε η κυβερνητική εκπρόσωπος Σ. Βούλτεψη με την πρόσφατη συνέντευξη της στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica»

Ομολογώντας πως «η Ελλάδα θα βγει από το μνημόνιο μόνο μετά από συμφωνία με τους τρεις θεσμικούς εταίρους. Θα συνεχίσει να ακολουθεί με προσήλωση το πρόγραμμα»!

Με τα λεγόμενά της η κυβερνητική εκπρόσωπος άδειασε τον Αντ. Σαμαρά ο οποίος, ως γνωστόν, φρόντιζε να σχίζει σελίδες του μνημονίου καθημερινά.

Ενώ απογοήτευσε τον Αδ. Γεωργιάδη ο οποίος, από τον περασμένο Μάρτη, είχε προ- αναγγείλει την εκλάκτιση της τρόικα αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.

Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να προβούμε σε μια σύντομη αναδρομή της έλευσης του ταμείου στην γηραιά ήπειρο, μέσω της χώρας μας.

Θα πρέπει να θυμηθούμε πως η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αναζήτησε στήριξη από αμιγώς ευρωπαϊκό μηχανισμό το 2010, κάτι που αρνήθηκε η Μέρκελ και ο τότε σύμμαχός της Σαρκοζί.

Συνεπώς η ένταξη του ΔΝΤ (επί Στρος – Καν) στην τριμερή χρηματοδότηση αποτέλεσε ευρωενωσιακή επιλογή. Ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι ο γερμανογαλλικός άξονας της εποχής επιθυμούσε να μοιραστεί μαζί του το κόστος του «προγράμματος σωτηρίας».

Τέσσερα χρόνια μετά η Ε.Ε., με ηγεμονική δύναμη την Γερμανία, αποφασίζει να αναλάβει εκείνη την διαχείριση του κρατικού δανεισμού (και του συνακόλουθου χρέους) της Ελλάδας.

Είναι σαφές πως αυτά ήταν η κύρια συζήτηση του Αντ. Σαμαρά, στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο. Χωρίς το «πράσινο φως» της γερμανικής κυβέρνησης θα ήταν αδύνατο να υποβληθεί ένα αίτημα απομάκρυνσης της Ελλάδας από την άμεση επιτήρηση του ΔΝΤ.

Εδώ θα άξιζε να ξανασκεφθούμε το ναυάγιο της συνδιάσκεψης για το ελληνικό χρέος, που το ΔΝΤ είχε προαναγγείλει για τα μέσα Νοέμβρη. Υπό το βάρος των παρασκηνιακών αντιδράσεων των κορυφαίων κύκλων της Ε.Ε. η συγκεκριμένη διαδικασία ματαιώθηκε.

Μένει να δούμε το ποιοι θα είναι οι όροι αυτής της διευθέτησης –να επισημάνουμε απλά πως η Κρ. Λαγκάρντ μίλησε για «μετεξέλιξη της σχέσης» και όχι για διακοπή της.

Αν το σχήμα της μερικής αποδέσμευσης ολοκληρωθεί η ελληνική υπόθεση περιέρχεται στα χέρια του γερμανικού παράγοντα και στην «φροντίδα» των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες έδειξαν τα δόντια τους με τρόπο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν! Είναι βέβαιο πως, καθώς τα επιτόκια δανεισμού θα είναι σημαντικά μεγαλύτερα από εκείνα που παρείχε το ΔΝΤ, μακροπρόθεσμα το κρατικό χρέος της Ελλάδας θα εκτιναχθεί.

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση Μέρκελ έχει αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο «κουρέματος», όλα δείχνουν πως το πρόβλημα απλά μετατίθεται στο απώτερο μέλλον.

Πολιτικά ωστόσο υπάρχει μια πολύ σημαντική συνέπεια. Οι γραμμές των κομμάτων που ζητούν διαγραφή έστω και τμήματος του ελληνικού χρέους εξασθενούν διαπραγματευτικά.

Αφού θα έχουν απέναντί τους, σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής, μια ανένδοτη κυβέρνηση στο Βερολίνο.

Προς το παρόν είναι πρόωρο να εκτιμήσουμε τις επιπτώσεις μιας τέτοιας αλλαγής σκηνικού…

 

Προβάροντας το κουστούμι της … κυβέρνησης

BossLecturingΤα μέχρις στιγμή σημάδια δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ακουμπά την διακυβέρνηση της χώρας.

Κρίσιμο εμπόδιο η διαδικασία ανάδειξης νέου προέδρου της δημοκρατίας, οπότε και θα κριθεί οριστικά αν οι εκλογές επισπεύδονται ή αν απομακρύνονται.

Ωστόσο η τάση που διαμορφώνεται στην κοινή γνώμη –οι δημοσκοπήσεις, όσο χειραγωγημένες και αν παραμένουν, την αποτυπώνουν – δεν δείχνει να μπορεί να αντιστραφεί.

Σαν αξιωματική αντιπολίτευση καρπώνεται την οργή του κόσμου, την απογοήτευση των ψηφοφόρων των κομμάτων της συγκυβέρνησης αλλά και τη διάθεση τιμωρίας πολλών, όσων συνεχίζουν να διαλύουν τη ζωή τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως τα δημοσκοπικά δεδομένα άλλαξαν με γρήγορους ρυθμούς μετά την ιστορία με τον ΕΝΦΙΑ.  Το πλήγμα που προκάλεσε αυτός ειδικά στη ΝΔ αποδεικνύεται ανεπανόρθωτο. Κάτι τέτοιο γίνεται αντιληπτό σε αμφότερα τα στρατόπεδα των «δύο μονομάχων».

Το ερώτημα είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζεται για να ανταποκριθεί σε ευθύνες που (άμεσα ή μεταγενέστερα) θα κληθεί να αναλάβει.

Έχουν ενδιαφέρον κάποια δεδομένα όπως αυτά διαμορφώνονται.

Μια πρώτη παρατήρηση αφορά την πλήρη αυτονόμηση της (υπό τον Αλ. Τσίπρα) ηγετικής ομάδας από το λοιπό κομματικό σώμα. Αφού τα κυρίαρχα κόμματα μετατρέπονται σε –ιεραρχημένα – δίκτυα εξουσίας, συνέδρια και διαδικασίες βάσης εξομοιώνονται με τελετουργικά. Έτσι παρακάμπτονται και οι περίφημες «συνιστώσες», που είχαν θεσπισθεί σε άλλες εποχές και για άλλους λόγους.

Επόμενα βήματα η παροχή διαβεβαιώσεων πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απειλεί την συνοχή της ευρωζώνης, ζητά απλά τον περιορισμό του εύρους της γερμανικής ηγεμονίας στο εσωτερικό της.

Πέρυσι ο Αλ. Τσίπρας επισκέφθηκε τις ΗΠΑ όπου οι εκτιμήσεις του, για μη βιώσιμο ελληνικό χρέος και διαγραφή μέρους του, αντιμετωπίσθηκαν με κατανόηση ακόμα και από κύκλους του ΔΝΤ. Φέτος ήταν η σειρά του να παραβρεθεί στο Κόμο, όπου συγκεντρώθηκαν σοσιαλδημοκρατικής αντίληψης (κατά κύριο λόγο) πρόσωπα. Τα οποία συγκλίνουν στην εκτίμηση για ένα μέτωπο «χωρών του νότου», οι οποίες θα ζητήσουν αναπτυξιακές συνταγές στην θέση της λιτότητας.

Η πρόσκληση από τον πάπα το Βατικανό, με την ιδιότητα του ακτιβιστή, ήταν συνέχεια της προηγούμενης. Άλλωστε ο αργεντίνικης καταγωγής Φραγκίσκος γνωρίζει το πώς επέδρασαν στη Ν. Αμερική ρεύματα όπως η «θεολογία της απελευθέρωσης» και σπεύδει να προσεταιρισθεί μιμήσεις τους σε ορθόδοξες χώρες.

Όσοι γνωρίζουν καλά τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν πως αυτό που φοβάται, σε περίπτωση ανάληψης των ηνίων της χώρας, είναι το φαινόμενο «bank run».

Διόλου τυχαία η ΝΔ επενδύει, έστω και με αμφιλεγόμενες μεθόδους, σε αυτό το πεδίο.

Είναι όμως εξίσου σημαντικό γεγονός ότι – τουλάχιστον μέχρι στιγμής – η διάθεση ψήφισης του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί προϊόν πολιτικής συμφωνίας και άρα συνειδητή πράξη, αλλά περισσότερο και από ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου,  επιλογή «ανάγκης» ελλείψει άλλων πειστικών επιλογών στον ευρύτερο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς.

Με δεδομένη την πυκνότητα και κρισιμότητα του πολιτικού χρόνου μέχρι τις εκλογές, που δύσκολα  θα αργήσουνε, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει αλλαγή των δεδομένων.

Όχι τόσο σε σχέση με τους υπάρχοντες σχηματισμούς ή τις αυριανές τους μεταλλάξεις, όσο με την πιθανότητα εμφάνισης κινήσεων ή πρωτοβουλιών που θα μπορέσουν να απεγκλωβίσουν τη μεγάλη μάζα των πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ (κυρίως) και να τους δώσουν τη δυνατότητα να εκφραστούν και να ξανατοποθετηθούν θετικά και προγραμματικά.

Το αν θα υπάρξουν στο άμεσο μέλλον δεν έχει να κάνει τόσο με τις «διαθέσεις» όσο με τις δυνατότητες και την απόφαση μιας προσπάθειας που θα είναι δύσκολη αλλά είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία.

Όσο όμως ο χρόνος περνά και ο κόσμος περιμένει το «λεωφορείο» που έχασε το δρόμο του υπάρχουν μόνο δύο πιθανές περιπτώσεις:

‘Η να ανέβει σε άλλο λεωφορείο ή να αποφασίσει να επιστρέψει σπίτι του μοναχός και απογοητευμένος!

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάν;

dhmar_grafeiaΊσως είναι κάτι το πρωτοφανές στην πολιτική ιστορία –και όχι μόνο της Ελλάδας – αυτό που συμβαίνει με τη ΔΗΜ.ΑΡ.

Ο αρχηγός του κόμματος, άρτι επανεκλεγείς μάλιστα, δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης έστω και ενός μέλους της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Έτσι θα ζήσουμε το παράδοξο να συντονίζει την πολιτική γραμμή ένα πρόσωπο το οποίο αποδοκιμάσθηκε, ηχηρά και δημόσια, απ’ όλους όσους καλούνται να την υλοποιήσουν στο κοινοβούλιο.

Το πώς θα συνεχισθεί αυτή η φαρσοκωμωδία επαφίεται στο θυμικό των πρωταγωνιστών της και την «ειρωνεία της ιστορίας».

Η ουσία έγκειται στ’ ότι ένα κόμμα που αποτέλεσε τον τρίτο εταίρο της συγκυβέρνησης Σαμαρά ως το θέρος του 2013 παύει να υφίσταται πρακτικά. Ωστόσο πρόφθασε να γράψει κάποιες λαμπρές σελίδες, που θα μείνουν ως παρακαταθήκες πολιτικού τυχοδιωκτισμού και καθεστωτικής προσήλωσης.

Από το «δεν συγκυβερνούμε, είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με την ΝΔ» έφτασε να συμπληρώνει τα έδρανα της πλειοψηφίας. Από τις «κόκκινες γραμμές» και την επαγγελία μιας «επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων» συμβιβάστηκε με την ψήφο εμπιστοσύνης στα νέα μέτρα και την άρνηση υπερψήφισης από την άσπιλη κοινοβουλευτική ομάδα της ΔΗΜ.ΑΡ. Την ώρα που μαχόταν για «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» αποδέχθηκε την παρουσία του Τ. Μπαλτάκου ως γενικού γραμματέα του κυβερνητικού σχήματος το οποίο στήριζε μέχρις ότου αποχωρήσει.

Εν συνεχεία, η πορεία πέραν των κρατικών αξιωμάτων αποδείχθηκε ανάλογη εκείνης στην έρημο. Αίφνης τα λιγωμένα Μ.Μ.Ε., τα οποία ανακάλυπταν και αναδείκνυαν την «υπευθυνότητα» και την «σωφροσύνη» του Φ. Κουβέλη, ανέκρουσαν πρύμναν.

Οι εσωτερικές διαμάχες, μεταξύ όσων επιθυμούσαν επανένταξη στον κυβερνητικό συνασπισμό και εκείνων που λοξοκοιτούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ ταλάνισαν το κόμμα. Έως ότου την χαριστική βολή έδωσε το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, καθώς η ετοιμόρροπη ΔΗΜ.ΑΡ καταποντίσθηκε στις κάλπες.

Τα «ήξεις – αφήξεις» του αρχηγού της, σχετικά με το πιθανολογηθέν ενδιαφέρον του για την προεδρία της δημοκρατίας, εξαφάνισαν και τα έσχατα υπολείμματα (προσωπικής και πολιτικής του) αξιοπιστίας.

Η επανεκλογή στην ηγεσία ενός κόμματος – φαντάσματος, μόνο και μόνο για να δρομολογηθεί συντεταγμένα η επιστροφή των «άσωτων υιών» στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι θα κλείσει ο κύκλος, ώστε να επιβεβαιωθεί η εκτίμηση πως ο κυβερνητισμός είναι μια ανίατη ασθένεια.

 

 

Όταν ο παγκόσμιος χωροφύλακας σχεδιάζει!

kobaniΟ πόλεμος κατά των τζιχαντιστών του «ISIS» στο Ιράκ και την Συρία έχει ήδη ξεκινήσει.

Ταυτόχρονα μια σειρά περιφερειακών δυνάμεων, στον χώρο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, αναπροσαρμόζει τακτικές και συμμαχίες.

Από την στιγμή που οι ΗΠΑ, ως επικεφαλής του δυτικού κόσμου, αποφάσισαν πως ο κίνδυνος των επιγόνων της «Αλ Κάιντα» είναι μεγαλύτερος εκείνου που τους δημιουργούσαν το καθεστώς Άσσαντ στην Συρία και το σιιτικό ιερατείο του Ιράν. Για να κατανοηθεί η συνθετότητα του ζητήματος καλό είναι να αναζητήσουμε τις βαθύτερες επιδιώξεις του υπερατλαντικού ηγεμόνα.

Η επέμβαση κατά του Σ. Χουσεΐν προ δεκαετίας δεν είχε βασικό στόχο τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών, όπως αρκετοί υπέθεταν. Αλλά την ριζική αναδιάταξη του γεωπολιτικού χάρτη στην περιοχή, όπου στρατηγικής σημασίας παραμένει η ασφάλεια του Ισραήλ –του πυλώνα της δύσης στον μεσανατολικό χώρο.

Η αξιοποίηση των τζιχαντιστών, τους οποίους οι ΗΠΑ αρχικά εξόπλισαν και στήριξαν, έφερε τα προσδοκώμενα (από αυτές) αποτελέσματα.

Οριστικοποίησε την διάλυση του Ιράκ, διχοτόμησε πρακτικά την Συρία και περιθωριοποίησε τον ρόλο του Ιράν, μέσω «Χεσμπολά» στον Λίβανο. Η (συμπληρωματικού χαρακτήρα) επίθεση του Ισραήλ κατά της «Χαμάς» της επέφερε δεινά πλήγματα.

Ενώ η στήριξη των στρατηγών – δικτατόρων στην Αίγυπτο (με την απόλυτη στήριξη των Αμερικανών) έθεσε εκτός νόμου τους σουνίτες «αδελφούς μουσουλμάνους». Συνεπώς ο χάρτης της περιοχής περιλαμβάνει κράτη – φαντάσματα, αδύναμες οντότητες που προσφεύγουν στην εύνοια του παγκόσμιου χωροφύλακα.

Τα καθεστώτα που διατηρούσαν δεσμούς με την Ρωσία και την Κίνα βρέθηκαν στο όριο της κατάρρευσης.

Ειδική σημασία αποκτά η εμπλοκή της Τουρκίας, καθώς αποτελεί ισχυρή τοπική δύναμη.

Ο Ερντογάν, στο πλαίσιο του «νεοθωμανισμού» στήριξε στρατιωτικά τους σουνίτες (και τους τζιχαντιστές) σε Ιράκ, Συρία, Παλαιστίνη, Αίγυπτο. Εξ’ού και η σκληρή κόντρα με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αφού (ειδικά μετά την επικήρυξη των φονταμενταλιστών του «ISIS») τα συμφέροντα έδειχναν αντικρουόμενα. Η μερική αναδίπλωση του «εκλεγμένου σουλτάνου» της Τουρκίας δεν δείχνει ικανή να διασκεδάσει την εκατέρωθεν καχυποψία.

Είναι μια ιστορία που θα έχει και άλλα επεισόδια στο προσεχές μέλλον.

Εκείνο που μένει ως παρακαταθήκη είναι πως, όταν το απαιτήσουν συμφέροντα και συνθήκες, οι χθεσινοί εχθροί γίνονται σύμμαχοι και τούμπαλιν.

Κράτη και χαλιφάτα μετατρέπονται σε εργαλεία, τα οποία χρησιμοποιούνται επιλεκτικά ώστε να διευκολυνθεί η εγκατάσταση των ηγεμονικών σχεδιασμών.

 

«Εκτελέστε τον Ανδρέα». Όταν ξανα-ανακαλύπτουμε την ιστορία!

1981Η αποκάλυψη άρθρου του επικεφαλής των «ταγμάτων εφόδου» της «ΧΑ» Ηλ. Κασιδιάρη, το οποίο αναφερόταν στην «απωλεσθείσα ευκαιρία» εκτέλεσης του Ανδρ. Παπανδρέου από την χούντα, επανέφερε στο ιστορικό προσκήνιο μια ξεχασμένη παράμετρο της νεότερης περιόδου της χώρας.

Η παραπομπή στις μαρτυρίες του αρχιπραξικοπηματία Γ. Λαδά εμφανίσθηκε ως αποκαλυπτική πηγή, μόνο που οι σχετικές αναφορές είναι πολύ παλιότερες.

Μια εξ’ αυτών στο βιβλίο του Γ. Κάτρη «η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα» (εκδόσεις Παπαζήση), που πρωτοβγήκε το 1971 σε Ευρώπη και Αμερική, αφού στην Ελλάδα ήταν απαγορευμένο ως το 1974.

Εκεί γίνεται αναφορά «σε δύο ισχυρές τάσεις» εντός του χουντικού καθεστώτος.

«Η μια ήταν της πλειοψηφίας, με επικεφαλής τον Παπαδόπουλο, που διοχέτευε την γραμμή της CIA. Θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι περιόριζε τις ακρότητες των εξτρεμιστών του Λαδά. Ωστόσο σε μερικά ζητήματα (…) υπέκυπτε στις μετριοπαθείς υποδείξεις της Ουάσιγκτον. Παράδειγμα η απελευθέρωση του Ανδρ. Παπανδρέου. Και οι δυο πλευρές της χούντας ήθελαν να τον «ξεφορτωθούν», είτε με θανατική καταδίκη και εκτέλεση, είτε δολοφονώντας τον μέσα στην φυλακή.

Όταν όμως ο Λ. Τζόνσον, πιεζόμενος από τον ακαδημαϊκό κόσμο της Αμερικής, αξίωσε την απελευθέρωση του Ανδρέα, ο Παπαδόπουλος πειθάρχησε και τον άφησε ελεύθερο, μη δίνοντας σημασία στις λυσσώδεις αντιδράσεις του Λαδά και των συντρόφων του» (σ. 301).

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι αυτά γράφηκαν όταν μεσουρανούσε το φασιστικό καθεστώς των συνταγματαρχών και όχι μεταγενέστερα –ώστε να μπορούν να αποδοθούν στους «μύθους της μεταπολίτευσης».

Άλλωστε αργότερα προέκυψαν και επιβεβαιωτικές διαρροές, αλλά

και στο ίδιο βιβλίο γίνεται αναφορά (σ. 38) σε πόνημα του καθηγητή Στ. Ρουσσέα.

Ο οποίος αναφέρει πως αμερικανός «επισκέπτης» της πρεσβείας των ΗΠΑ εξομολογήθηκε σε διπλωματικό υπάλληλο πως «η χούντα θα έπρεπε να είχε απαλλαγεί από τον Ανδρέα. Όταν ο αμερικανός επισκέπτης ερώτησε «τι εννοείτε να είχε απαλλαγεί» επήρε την μονολεκτική απάντηση «εκτέλεση» (execute)». Οπαδός της άποψης αυτής ήταν και ο περιβόητος ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA Γκ. Αβρακότος.

Συνοψίζοντας, είναι εντυπωσιακό το πώς αναδεικνύονται θέματα από προ τριετίας άρθρα του Νο2 της «Χρυσής Αυγής» όταν υπάρχουν διαθέσιμες (απείρως εγκυρότερες) πηγές και μάλιστα χρονικά εγγύτερες.

Ίσως η λήθη να επωάζει το ξαναχτίσιμο των ιστορικών αφηγήσεων.