Σχέδια επί χάρτου

xartiΗ σκλήρυνση της κυβερνητικής πολιτικής είναι εμφανής σε όλα τα επίπεδα.

Από την, συμβολικής σημασίας, εγκατάσταση αστυνομικών δυνάμεων στις εισόδους ακαδημαϊκών ιδρυμάτων ως την δραστική περιστολή κανονικών δικαιωμάτων και ελευθεριών –με τη θεσμική ασφυξία στη δυνατότητα απεργιών να βρίσκεται επί θύραις.

Ο σχεδιασμός προχωρά με πρωτοβουλία του βηματοδότη της συγκυβέρνησης, της ΝΔ, με το ΠΑΣΟΚ να σύρεται εκόν-άκον στην τροχιά του αυταρχισμού.

Υπάρχει το συστημικό μέρος της υπόθεσης, το οποίο απαιτεί την εγκατάσταση ενός «σιδηρού» καθεστώτος με κοινοβουλευτικό μανδύα. Το πρόγραμμα σύνθλιψης της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας δεν μπορεί να υπηρετηθεί χωρίς κρατική βία –αστυνομική, δικαστική, θεσμική. Επομένως σε καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης» καταλύονται οι συνταγματικές εγγυήσεις με ποικίλα προσχήματα – οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου είναι τα πιο πρόχειρα παραδείγματα.

Ωστόσο υπάρχει και η πλευρά των τακτικών αναγκών, η οποία συνοδοιπορεί με την κεντρική ιδέα.

Ο Αντ. Σαμαράς, από την ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ και εντεύθεν, έδωσε σαφές στίγμα.

Η συγχώνευση όλων των πτερύγων της λαϊκής δεξιάς ήταν, παλαιόθεν, η πολιτική του θέση.

Ο διορισμός στελεχών της ΠΟΛ.ΑΝ και του «δικτύου 21» σε θέσεις κλειδιά δεν σχετίζεται μόνο με τον προσωπικό του έλεγχο –στο κράτος και τη δημόσια διοίκηση.

Αλλά κυρίως με την αλλαγή φιλοσοφίας στη ΝΔ, που μετατρέπεται σε μια σκληροπυρηνική «λαϊκή δεξιά», εγκαταλείποντας τις φιλελεύθερες δοξασίες. Αυτό το πλάνο διεκπεραίωσε ο Τ. Μπαλτάκος, με την επιδίωξη του προσεταιρισμού της εκλογικής βάσης της «Χρυσής Αυγής» μετά τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας της.

Η σταθερή και ποικιλότροπη πλαγιοκόπηση των ΑΝ.ΕΛ ευελπιστεί να παλιννοστήσει ψήφους στο «μητρικό» (τους) κόμμα. Μάλλον δεν είναι τυχαίος ο χρόνος των αποκαλύψεων για τις off – shore εταιρείες του Γ. Καρατζαφέρη. Αφού η άντληση πρώην βουλευτών του ΛΑΟΣ δεν εξαφάνισε την όποια επιρροή του (όπως φάνηκε στις εκλογές) δίνεται η χαριστική βολή στον αρχηγό του.

Προφανώς ο Αντ. Σαμαράς εκτιμά πως ο περίφημος «μεσαίος χώρος», το αφήγημα με το οποίο πορεύτηκε στην πρωθυπουργική του διαδρομή ο Κ. Καραμανλής, δεν υφίσταται ως πολιτική και εκλογική δεξαμενή. Συνεπώς η πολιτική της ακραίας πόλωσης θα ενταθεί, αφού στην εξίσωση εισέρχονται και οι βουλευτές της ΝΔ. Γνωρίζοντας πως η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν θα επανεκλεγεί και δίνοντας εξετάσεις σ’ ένα συγκεκριμένο ακροατήριο, θα στρέφονται «επί δεξιά» – η περίπτωση Στύλιου είναι ενδεικτική.

Αν για τη ΝΔ του Σαμαρά αυτή η εξέλιξη αποτελεί στρατηγική επιλογή, είναι απορίας άξιο τι προσδοκά η ηγεσία του σημερινού ΠΑΣΟΚ από την συνεχιζόμενη συμπόρευση μαζί της. Καθώς οι πολιτικές επιλογές γίνονται ολοένα και πιο σκληρές για τον λαό και την κοινωνία, το ίδιο διευρύνει την απόσταση με τους πρώην ψηφοφόρους του. Οι καταγραφές στις δημοσκοπήσεις , μόνο τυχαίες δεν είναι. Και ας προσπαθούν οι «φωτεινοί εγκέφαλοι» της Χαριλάου Τρικούπη να δείχνουν ως υπεύθυνο όλων των κακών τον … Γ. Παπανδρέου.

Ο μονόδρομος που χάραξε η ηγεσία του σημερινού ΠΑΣΟΚ οδηγεί με ασφάλεια στην εκλογική συντριβή άσχετα με το όνομα ή την μορφή με την οποία θα κατέλθει στις επόμενες εκλογές.

Οι οποίες μπορεί να είναι πιο κοντά απ’ ότι φανταζόμαστε…

«Εγγυημένες» … μίζες

euro-mizesΟι πρόσφατες αποκαλύψεις εγγράφονται στην ευρύτερη υπόθεση δωροδοκιών κατά την προμήθεια αεροπλάνων επί ΥΠΕΘΑ Α. Τσοχατζόπουλου.

Έτσι οι έρευνες οδήγησαν στα εμβάσματα, ύψους 1.650.000 ευρώ, στην εταιρεία «Catalina Ltd» του Γ. Καρατζαφέρη. Οδηγώντας έτσι στην πολιτική και ηθική απαξίωση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ.

Προφανώς ο χρόνος των αποκαλύψεων συνδέεται με πολιτικά σχέδια και επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς, αυτά ωστόσο θα εκτυλιχθούν σε βάθος χρόνου.

Η διακίνηση του μαύρου χρήματος έγινε από την εταιρεία «Premeum Properties» των εμπόρων όπλων Αλ. Τσάτσου και Στ. Κομνόπουλου, οι οποίοι εκπροσωπούσαν γαλλικά συμφέροντα στην προμήθεια ελικοπτέρων.

Ωστόσο υπάρχει και μία πλευρά της υπόθεσης η οποία παραπέμπει στη συγκρότηση σχέσεων σε (μεγάλο) βάθος χρόνου.

Αφορά τη διαδρομή των εμπλεκόμενων προσώπων στη χουντική επταετία. Ο Αλ. Τσάτσος αποτελεί γόνο της γνωστής μεγαλοαστικής οικογένειας των ιδιοκτητών της ΑΓΕΤ, το επιχειρηματικό σκέλος της οποίας ευνοήθηκε σκανδαλωδώς από το καθεστώς των συνταγματαρχών.

Ο Στ. Κομνόπουλος υπήρξε οδηγός του αρχιβασανιστή Θ. Θεοφιλογιαννάκου, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας την περίοδο 1972 – 1974. Προφανώς δεν επιλέχθηκε τυχαία, αυτό αποδείχθηκε άλλωστε και από τη μεταπολιτευτική (επαγγελματική) διαδρομή του.

 Όσο για τον Γ. Καρατζαφέρη είναι γνωστοί οι ύμνοι του στην περίοδο 1967 – 1973, όταν επικεφαλής της δικτατορίας ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος. Ενώ εξαπέλυσε μύδρους στον μετέπειτα ισχυρό άνδρα του καθεστώτος Δ. Ιωαννίδη. Ο αδελφός του, δημοσιογράφος Σπ. Καρατζαφέρης, διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Ι. Λαδά την ίδια περίοδο, άλλωστε τότε ανδρώθηκε επαγγελματικά στον χώρο.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πως η απαρχή των γνωριμιών και των διασυνδέσεων (πιθανότατα) βρίσκεται σε πρώιμο πολιτικό χρόνο. Το τι συνέβη μετά την κατάρρευση της δικτατορίας είναι προς διερεύνηση. Μία εκδοχή είναι πως ο ΥΠΕΘΑ των κυβερνήσεων Κων. Καραμανλή, ο Ευάγ. Αβέρωφ, έπαιξε (ως «γεφυροποιός» μεταξύ χούντας και μεταπολίτευσης) καταλυτικό ρόλο στις μετέπειτα καριέρες των υπό διερεύνηση.

Λόγου χάρη ο Γ. Καρατζάφερης, επί αρχηγίας Αβέρωφ στη ΝΔ το 1983, δημιούργησε τη «βιντεοεφημερίδα TV Press» (προάγγελο του «Telecity» και του «ΤΗΛΕΑΣΤΥ»), η οποία αποτέλεσε τότε τον επικοινωνιακό βραχίονα του κόμματος στον χώρο της εικόνας. Άλλωστε επί ημερών του στο υπουργείο εθνικής άμυνας υπήρξαν οι πρώτες καταγγελίες για σκάνδαλα –με τα «Leopard» και την εμφάνιση και νέων ονομάτων, όπως του επίσης ελεγχόμενου Θ. Λιακουνάκου.

Τέτοιας σημασίας και οικονομικής τάξης μπίζνες πρέπει να διεκπεραιώνονται από εγγυημένα πρόσωπα και να λαδώνονται σίγουρα χέρια

«Πατριωτικές» κραυγές … με το αζημίωτο!

Η, εν διερευνήσει, ιστορία με την off-shore του Γ. Καρατζαφέρη έχει και μια ευρύτερη –πέραν της προσωπικής, του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ. – διάσταση.

Αφορά τη σύνδεση κάποιων πατριωτικών κραυγών με την εξυπηρέτηση εμπόρων όπλων και το τάισμα των χρήσιμων μεσαζόντων.

Όλοι θυμούνται το πώς καλλιεργούσε, ο ίδιος και οι ομοϊδεάτες αγωνιούντες του ΛΑΟΣ που μετακόμισαν τώρα στη ΝΔ (Αδ. Γεωργιάδης, Μ. Βορίδης, Θ. Πλεύρης), ένα κλίμα εθνικιστικής υστερίας, που εξαργυρωνόταν στο αίτημα αύξησης των ποσών που διατίθονταν για εξοπλιστικά προγράμματα.

Πλέον προκύπτει πως για ορισμένα πρόσωπα (θα τα προσδιορίσει η ανακριτική διαδικασία) αυτή η ιδεολογική συστράτευση με τους κεκράκτες της προμήθειας πολεμικού υλικού γινόταν με το αζημίωτο.

Όσο και αν ορισμένοι εμφανίζονταν ως «αναλυτές επί εθνικών θεμάτων», ως «ειδικοί» και μυστηριωδώς «παντογνώστες» επί αμυντικών θεμάτων.

Όμως η ιστορία εκδικείται.

 

Come back ?

papΗ ομιλία του Γ. Παπανδρέου στη Χαλκίδα πιστοποίησε πως ο τέως πρωθυπουργός προετοιμάζει κάποιου είδους επάνοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Η ρήση «έχει ο καιρός γυρίσματα» μοιάζει με εκτίμηση περί αναδρομικής του δικαίωσης, για την περίοδο 2009 – 2011.

Γεγονός είναι πως οι μαρτυρίες προσώπων που είχαν ενεργό ρόλο στις πυρίκαυστες εξελίξεις εκείνης της περιόδου (Άκκερμαν, Ρομπάι, Γκάιτνερ) αποδόμησαν μια σειρά συνωμοσιολογικών ερμηνειών για την έλευση των μνημονίων και του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Υπό αυτή την έννοια ο Γ. Παπανδρέου, διαπιστώνοντας και την κατάσταση των διαδόχων του –στο τιμόνι της πρωθυπουργίας και της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα – εκτιμά πως το κλίμα γι’ αυτόν είναι πολύ καλύτερο απ’ ότι  παλιότερα.

Μόνο που η διατήρηση υψηλών προσδοκιών είναι δύσκολο να πραγματωθεί και αυτό δείχνει να το κατανοεί.

Συνεπώς η απορία για το πώς ακριβώς θα πολιτευθεί, από τούδε και στο εξής, παραμένει.

Θα αποτελέσει πραγματική έκπληξη πιθανή απόφαση του Γ. Παπανδρέου να στηρίξει το νέο δημιούργημα Βενιζέλου με τον τίτλο ΔΗΠΑΡ. Καθώς είναι προφανής και η αντιπαλότητα των δύο αλλά και πολλές φορές εκφρασμένη η διαφωνία του με την πολιτική που ακολουθείται.

Αυτή που πραγματικά καίγεται για το πώς θα κινηθεί ο Παπανδρέου είναι η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Βλέποντας τα δημοσκοπικά ποσοστά να βρίσκονται σε συνεχόμενη πτωτική πορεία, την διακήρυξη περί ίδρυσης Δημοκρατικής Παράταξης να αφήνει παντελώς αδιάφορους τους πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, τη δημοτικότητα του νυν προέδρου του να παραμένει πάντοτε στην προτελευταία θέση και την πιθανότητα να … αποχαιρετήσει τη Βουλή στις επόμενες εκλογές ολόενα να μεγαλώνει, το μόνο που δεν θα ήθελε είναι μια πολιτική κίνηση του Γ. Παπανδρέου.

Η επιλογή του κατάλληλου χρόνου για κάθε πολιτική κίνηση είναι μια από τις σημαντικές παραμέτρους.

Μένει να φανεί πως αυτό θα «δουλευτεί» από την πλευρά Παπανδρέου.

Ο Μάρτιος άλλωστε δεν είναι μακριά…

Αλλαγή σελίδας!

Τον καιρό εκείνο ...

Τον καιρό εκείνο …

Με τη δημοσίευση της σχετικής απόφασης στο ΦΕΚ, κλείνει ο κύκλος της παρουσίας μου στο Δήμο Λαρισαίων.

Με αίτηση μου εντάχθηκα στο πρόγραμμα εθελοντικής κινητικότητας και μετατάχθηκα στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, μπαίνοντας ταυτόχρονα σε διαθεσιμότητα για τον ένα μήνα, όπως προβλέπεται από το σχετικό νόμο.

Από το Νοέμβριο του 1992 έως και τον Φεβρουάριο του 2010, δεν είναι και λίγα 18 χρόνια, εργάστηκα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο της Λάρισας. Μεγάλωσα στην ουσία μαζί του και μαζί με τους συναδέλφους μου. Άλλοι από αυτούς, οι λιγότεροι, βρίσκονται ακόμη εκεί, άλλοι  βρίσκονται σε άλλες υπηρεσίες του Δήμου και άλλοι ακολούθησαν άλλη πορεία.

Πολλές καλές και κακές στιγμές. Όπως είναι η ζωή. Άνθρωποι σημαντικοί και άλλοι λιγότερο. Δημιουργία αλλά και συγκρούσεις. Σημαντικές αποφάσεις – άλλες που καθορίζουν ως ένα σημείο την ίδια τη ζωή και άλλες που ανατρέπουν αυτά που είχες σχεδιάσει.

Από την Εκδήλωση της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τα ΜΜΕ με τους Γιάννη Δημαρά, Λιάνα Κανέλλη, Παρασκευά Παρασκευόπουλο,Κώστα Γκιουλέκα και Νίτσα Λουλέ, το 2000

Από την Εκδήλωση της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τα ΜΜΕ με τους Γιάννη Δημαρά, Λιάνα Κανέλλη, Παρασκευά Παρασκευόπουλο,Κώστα Γκιουλέκα και Νίτσα Λουλέ, το 2000

Σοβαρές και αστείες καταστάσεις. Ένας μικρόκοσμος με όλα τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας.

Τρείς Δήμαρχοι , ο καθένας με τα καλά και τα κακά του, πολλοί πρόεδροι και αντιπρόεδροι στη Δημοτική Επιχείρηση Τουρισμού Πολιτισμού στην οποία ανήκε η Δημοτική Ραδιοφωνία. Περίοδοι δημιουργίας αλλά και απραξίας. Περίοδοι συνεργασίας αλλά και αντιπαλότητας. Περίοδοι έντασης αλλά και ηρεμίας.

Πάντως νομίζω πως όλοι προσπαθήσαμε. Δεν ξέρω αν και πόσα καταφέραμε ( για αν είμαι ειλικρινής ξέρω, αλλά δεν μπορώ εγώ να το πω).

Πρωινές και απογευματινές εκπομπές. Βραδινές και μεσημεριανές. Σαββατοκύριακα και γιορτές, μέχρι που η τεχνολογία αλλά και μια λάθος αντίληψη για την «οικονομία» τις κατήργησαν.

Αφιερώματα, εκλογές, ζωντανές μεταδόσεις, εκδηλώσεις, κοινωνικές πρωτοβουλίες και εκατοντάδες συνεντεύξεις. Κάπως έτσι περάσανε 18 χρόνια.

Εκδήλωση Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τις επιπτώσεις του πολέμου στο ΙΡΑΚ 21 Μαίου 2001 στην αίθουσα της ΔΕΥΑΛ: Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Σάκης Πεπονής και Παντελής Σαββίδης

Εκδήλωση Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τις επιπτώσεις του πολέμου στο ΙΡΑΚ
21 Μαίου 2001 στην αίθουσα της ΔΕΥΑΛ:
Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Σάκης Πεπονής και Παντελής Σαββίδης

Όταν τον Φεβρουάριο του 2010 βρέθηκα στην τότε Περιφέρεια Θεσσαλίας και μετέπειτα Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, ήξερα πως η επιστροφή  στη ραδιοφωνία θα ήταν δύσκολη.

Μου έμεινε ένα μεγάλο – υπερβολικά μεγάλο  – προσωπικό αρχείο που μπορεί άνετα να περιγράψει αυτή την πορεία με κάθε λεπτομέρεια και πολλές σημαντικές συνεντεύξεις, που ίσως κάποια στιγμή πρέπει να τις ξαναθυμηθούμε…

Θέλω να γράψω για αυτή τη διαδρομή ζωής. Θα το κάνω. Ίσως και σύντομα.

Η απόφαση μου να ενταχθώ στην εθελοντική κινητικότητα ήταν απόλυτα συνειδητή. Θεωρώντας απλά πως αυτό το κομμάτι της επαγγελματικής μου ζωής έκλεισε οριστικά. Αν και η νοσταλγία των ραδιοφωνικών εκπομπών δεν έχει ακόμα χαθεί, φαίνεται πολύ μακρινή η απόσταση ανάμεσα στο σήμερα και το χθες.

Ξεκινώ τον ένα μήνα διαθεσιμότητας που λήγει στις 10 Δεκεμβρίου.

Στις 11 Δεκεμβρίου αναλαμβάνω υπηρεσία στη νέα μου θέση.

Εννοείται πως θα τα λέμε. Υπάρχει άλλωστε πολύς ελεύθερος χρόνος αυτόν τον μήνα…

Για τις (φοιτητικές) δάφνες ενός νεκρού παρελθόντος

panmioΦαντάζομαι πως είναι δύσκολο για οποιονδήποτε «ωρίμασε» πολιτικά στα αμφιθέατρα του Πανεπιστημίου, σε εποχές που η πολιτική αντιπαράθεση είχε και νόημα και περιεχόμενο, να αδιαφορήσει για τα όσα συμβαίνουν σήμερα εκεί.

Πολύ περισσότερο για όσους τους έφερε η τύχη ή η στιγμή, να συνδιαμορφώνουν απόψεις για το μέλλον του Πανεπιστημίου, για όσους έζησαν την μεγάλη προσπάθεια εκδημοκρατισμού στις αρχές της δεκαετίας του ’80, για όσους πίστεψαν στην έννοια της κοινωνικής δημοκρατίας, της συμμετοχής και της προοδευτικής κατεύθυνσης των προγραμμάτων σπουδών και της σύνδεσης τους με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Με αυτό το πρίσμα επιτρέψτε μου να γράψω τις παρακάτω γραμμές:

Τα όσα έγιναν το τελευταίο διάστημα σε πανεπιστημιακές σχολές της Αθήνας (συμπληρωματικά και στο ΑΠΘ) αποτελούν την αποτύπωση της εκ βάθρων ανασύνταξης των κοινωνικών και θεσμικών όρων λειτουργίας των ΑΕΙ.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου» και οι (επί το αυταρχικότερο και συγκεντρωτικότερο) προσθήκες Αρβανιτόπουλου ολοκλήρωσαν τη μεταβατική περίοδο.

Το πανεπιστήμιο διαλύεται, σε μικρές και ευέλικτες μονάδες οι οποίες συνδέονται με μια γενικευμένη αγορά. Δίκτυα καθηγητικών συμφερόντων διαπλέκονται με επιχειρηματικά συμφέροντα, υπό τον μανδύα της προαγωγής της έρευνας και της αναζήτησης τεχνολογικών καινοτομιών.

Στο νέο σχήμα δεν υπάρχει περιθώριο για έννοιες προερχόμενες από τις καταστατικές αρχές των (δυτικών) πανεπιστημίων.

Το άσυλο, από προϋπόθεση ελευθερίας της σκέψης και προστασίας της από κρατικές και αγοραίες επιβουλές, μεταπίπτει σε συντελεστή «υπόθαλψης της ασυδοσίας».

Το νέο, ολιγαρχικό μοντέλο πανεπιστημιακής διοίκησης, ανταποκρίνεται στις αναγκαιότητες των καιρών.

Η κοινωνική δημοκρατία (απόβλητη και εξοστρακισμένη) δεν δικαιούται να κατοικοεδρεύει στους γνώριμους τόπους της.

Συνεπώς οι κριτικές απόψεις και η αμφισβήτηση των θέσφατων της αγοράς είναι ανεπιθύμητες στους ναούς του ακαδημαϊκού εμπορίου.

Αντί δημόσιας – κοινωνικά καθοδικής- παιδείας προσφέρεται η διαρκής κατάρτιση, άλλως πως «διά βίου εξάρτηση από τοξικές εκπαιδευτικές ουσίες».

Το αγοραίο (ανταγωνιστικό) πνεύμα διαλύει κάθε μορφής συλλογικότητα, πόσο μάλλον την φοιτητική που είχε σημαδέψει ιστορικά τον ακαδημαϊκό χώρο.

Άρα η κατοχύρωση ενός πρωτόγνωρου απολυταρχισμού, με κλειδωμένους εργαζομένους και φιμωμένους αντιφρονούντες –ο ρόλος των ΜΜΕ στη συσκότιση της πραγματικότητας ελάχιστους εκπλήσσει- αποτελούν τους υλικούς όρους εγκατάστασης και αναπαραγωγής του επιδιωκόμενου συστήματος σχέσεων εξουσίας εντός των ανώτατων ιδρυμάτων.

Στο πλαίσιο αυτό οι «τέντυ μπόις» πάσης φύσεως θα τιμωρούνται παραδειγματικά, για σωφρονισμό των υπολοίπων και την εμπέδωση της «ευταξίας».

Εδώ οι (φοιτητικές) δάφνες ενός νεκρού παρελθόντος αποκαλύπτουν, απλώς, την αμηχανία μπροστά στο κενόηχο σήμερα.

Τα πρόσωπα διαλύονται σε θραύσματα, ακριβώς όπως τα πτυχία κονιορτοποιούνται σε αθροίσματα «μονάδων πιστοποίησης». Η μακρά πορεία στην ακαδημαϊκή έρημο μόλις ξεκίνησε και μέχρις στιγμής δεν διαφαίνεται ελπιδοφόρες οάσεις.

 

Ένας χρόνος πέρασε…

ertΣυμπληρώθηκε ένα έτος από την εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής και την εκδίωξη των απολυμένων της ΕΡΤ που συνέχισαν να αγωνίζονται ενάντια στο «μαύρο».

Παρά τις αντιξοότητες και τις προφανείς δυσκολίες δεν το βάζουν κάτω, αναζητώντας τη δικαίωση των κινητοποιήσεών τους.

Εν τω μεταξύ ο «αναμορφωμένος» φορέας του Σ. Κεδίκογλου, του Π. Καψή και του προέδρου της ΝΕΡΙΤ Φορτσάκη έχει εξελιχθεί σε πρότυπο φαυλότητας, τακτοποίησης κομματικών εγκάθετων και ποιότητα ενημέρωσης που συναγωνίζεται επάξια την αλήστου μνήμης ΥΕΝΕΔ.

Οδηγώντας σε παραίτηση ακόμα και πρόσωπα που έσπευσαν να συνδράμουν το κυβερνητικό εγχείρημα.

Βέβαια εκείνοι που πανηγύριζαν με το λουκέτο και εκθείαζαν τον πρωθυπουργικό τσαμπουκά το 2013 έχουν πάψει να το διαλαλούν δημοσίως.

Όχι τόσο από ντροπή, κυρίως από κυνικό και χυδαίο υπολογισμό.

Απόδραση στο Μέλνικ (Μελένικο)

DSCI0584Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να γράψω για το Μέλνικ. Ήθελα όμως να έχω μείνει εκεί και όχι απλά να περάσω για να αγοράσω κρασί, όπως έκανα αρκετές φορές στο παρελθόν.

Έτσι και έγινε… Χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία αλλά με καλή παρέα, ξεκινήσαμε από Λάρισα για να διανύσουμε τα 330 περίπου χλμ μέχρι το Μέλνικ, νωρίς το μεσημέρι. Φθάσαμε σε 3,5 ώρες (εξαιτίας της παράκαμψης που υπάρχει) και τακτοποιηθήκαμε στο ομώνυμο ξενοδοχείο, στο οποίο είχαμε κάνει την κράτηση.

Ήταν η ώρα που ο ήλιος κρύβονταν, τα λίγα φώτα είχαν ανάψει και μια ψιλή βροχή  άρχιζε να πέφτει, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα παραμυθένια…

Πρόκειται για το πιο μικρό χωριό της Βουλγαρίας (μόλις 210 μόνιμοι κάτοικοι) με μια ξεχωριστή ομορφιά που εύκολα μπορεί να το επισκεφθεί κάποιος, καθώς απέχει μόλις 30 χλμ από τον Προμαχώνα.

Η διαδρομή από Προμαχώνα μέχρι το Μέλνικ (χωρίς την παράκαμψη)

Η διαδρομή από Προμαχώνα μέχρι το Μέλνικ (χωρίς την παράκαμψη)

Η παράκαμψη που σε οδηγεί στο Πετρίτσι και από εκεί σε Σαντάνσκι και Σόφια, υπάρχει αυτή την περίοδο – και άγνωστο για πόσο χρόνο ακόμα – εξαιτίας της κατασκευής του κεντρικού δρόμου στη Βουλγαρία που οδηγεί στη Σόφια, επιμηκύνει το ταξίδι κατά τουλάχιστον 40 χλμ. Άσχημος δρόμος, γεμάτος νταλίκα, ειδικά την Παρασκευή το απόγευμα.  Αλλά αυτά συμβαίνουν…

Φθάνοντας στη διασταύρωση αριστερά η πινακίδα για Σόφια, δεξιά αυτή για το Μέλνικ…

Αν στο μυαλό σας έχετε το τυπικό Βουλγάρικο χωριό, με τα άσχημα σπίτια, τους μονότονους δρόμους και την εικόνα μιας Ελλάδας της δεκαετίας του ’50, ξεχάστε το!

Το πάλαι ποτέ Μελένικο, η πλούσια εμπορική πόλη και το πιο αξιόλογο κέντρο του ελληνισμού στο βόρειο τμήμα της Ανατολικής Μακεδονίας, είναι σήμερα ένα πολύ όμορφο τουριστικό χωριό της Νότιας Βουλγαρίας.

DSCI0603Τα πανέμορφα αρχοντικά, χτισμένα με τη ντόπια μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, είναι σήμερα ξενώνες και ταβερνεία που το εσωτερικό τους θυμίζει βαυαρέζικες μπυραρίες. Κι όσο για το ξακουστό κόκκινο κρασί, που το προτιμούσαν ιδιαίτερα οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου, εξακολουθεί να παράγεται, αλλά θα πρέπει να ψάξει πολύ κανείς για να βρει την καλή ποιότητα.

Πολλά άλλαξαν από το 1913, οπότε με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου η ξακουστή πόλη επιδικάσθηκε στη Βουλγαρία. Εκείνο που έμεινε ατόφιο είναι το τοπίο. Η πόλη κρύβεται σε μια πανέμορφη βαθιά χαράδρα με ασβεστολιθικά πετρώματα. Λίγες ημέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης, οι Έλληνες με θαυμαστή αξιοπρέπεια άφησαν τα αρχοντικά τους, άδειασαν τα κρασοβάγενα τους από το περιλάλητο κρασί που το διατηρούσαν δροσερό στις «τρυπητές», τις υπόγειες στοές κάτω από τα σπίτια τους, πήραν λίγο χώμα στις χούφτες τους και εγκαταστάθηκαν, πρόσφυγες αυτοί οι άρχοντες, στο Σιδηρόκαστρο οι πιο πολλοί, λιγότεροι στις Σέρρες κι ακόμη λιγότεροι στη Θεσσαλονίκη ή σε άλλες πόλεις. Πίσω έμεινε η λαμπρή ιστορία της πόλης με το πρότυπο σύστημα αυτοδιοίκησης (ονομαστό είναι το «Κοινόν του Μελενίκου», με το οποίο καταργούνταν οι κοινωνικές τάξεις και δινόταν η δυνατότητα ανεξαιρέτως «στους εκλεκτούς, στους φρόνιμους και ικανούς από τους πολίτες πάσης τάξεως» να συμμετέχουν ισότιμα στη διοίκηση του «Κοινού»), τα πέντε σχολεία, τις εβδομήντα εκκλησιές και τα εκπληκτικά σπίτια.

Ο κεντρικός του δρόμος από ψηλά

Ο κεντρικός του δρόμος από ψηλά

Η ίδρυση του Μελένικου ανάγεται την αρχή του στον 6ο αι. μ.Χ. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έχτισε εκεί ένα φρούριο, για να προστατεύει την περιοχή από τις βαρβαρικές επιδρομές και γύρω από αυτό άρχισε να χτίζεται σιγά σιγά ένας οικισμός που έφθασε στη μεγάλη του ακμή επί Τουρκοκρατίας. Η οικονομική αυτή ακμή, από την οποία πήγασε η κοινωνική και πολιτιστική, οφειλόταν στην εμπορία των εξαιρετικών κρασιών, των υφαντών, των δερμάτων, των χάλκινων σκευών και των όπλων με χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Βέβαια, την πρωτοκαθεδρία στις εξαγωγές είχε το κρασί. Η καταπληκτική του ποιότητα οφειλόταν, πέρα από την παραδοσιακή καλλιέργεια των αμπελιών, στον τρόπο διατήρησης των κρασιών μέσα στις «τρυπητές», τις υπόγειες στοές που μοιάζουν με λαβύρινθους, και τις οποίες λάξευαν οι ίδιοι οι αμπελοκαλλιεργητές στον ασβεστολιθικό βράχο, πάνω στον οποίο «κάθονταν» τα σπίτια τους. Σε αυτές τις στοές η θερμοκρασία είναι πάντα σταθερή στους 9-15 βαθμούς, χειμώνα – καλοκαίρι.

Οι περίφημες «Πυραμίδες του Μέλνικ» που καλύπτουν την μικρή κοιλάδα και δημιουργούν μια ξεχωριστή εικόνα αξιοποιούνται ακόμη και σήμερα, από όσους παραγωγούς κρασιού επέλεξαν να συνεχίσουν τις οικογενειακές παραδόσεις.

Οι "πυραμίδες" του Μέλνικ

Οι «πυραμίδες» του Μέλνικ

30 μέτρα πάνω από το αρχοντικό του Κορδόπουλου, το οποίο έχει μετατραπεί σήμερα σε Λαογραφικό Μουσείο, θα συναντήσετε και πρέπει να το επισκεφτείτε βρίσκεται η μικρή επιχείρηση του Μίτκο Μανόλεφ. Συγκεντρώνει τα τοπικά και μόνο κρασιά, που καλλιεργεί και παρασκευάζει το κρασί του, λευκό και κόκκινο, στα ξύλινα βαρέλια, που βρίσκονται τοποθετημένα μέσα σε μια στοά στην πυραμίδα. Η θερμοκρασία παραμένει σταθερή (μέγιστη στους 15ο C) καθώς αερίζεται από μικρές στοές που έχουν ανοιχθεί. Το κρασί του δεν έχει σχέση με τα εμπορικά «κρασιά» που θα βρείτε να πουλιούνται στον κεντρικό δρόμο σε πλαστικά μπουκάλια. Όπως διευκρινίζει ο ίδιος μπορεί να διατηρηθεί – ελλείψει συντηρητικών – για 3 το πολύ εβδομάδες.

Εδώ παρασκευάζει τα κρασιά του ο Μίτκο

Εδώ παρασκευάζει τα κρασιά του ο Μίτκο

Το κρασί του υπέροχο από τοπικές ποικλίες

Το κρασί του υπέροχο από τοπικές ποικλίες

Θα πληρώσετε για την είσοδο 1 € και θα σας κεράσει και ένα ποτήρι κρασί που μπορείτε να το απολαύσετε βλέποντας την εκπληκτική θέα του χωριού. Μην παραλείψετε να αγοράσετε κρασί γιατί απλά θα … χάσετε. ( Με 7 λέβα το λίτρο – 3,5€ θα απολαύσετε ένα πραγματικά υπέροχο κρασί)!

Η δοκιμή του κρασιού σε ένα πραγματικά υπέροχο μέρος

Η δοκιμή του κρασιού σε ένα πραγματικά υπέροχο μέρος

Η θέα από ψηλά

Η θέα από ψηλά

Η περιήγηση στα ιστορικά κτίσματα απαιτεί χρόνο, αφού δεν είναι και λίγα σε σχέση με την έκταση του χωριού. Απομεινάρια της ιστορίας, ενταγμένα στο περιβάλλον, όπως προβάλλουν ανάμεσα στα σπιτικά, κεντρίζουν την περιέργειά μας και μας έλκουν να τα γνωρίσουμε. Το παλιό σχολείο, κλειστό πλέον, το λένε ακόμη «το τούρκικο σχολειό». Μετά την ανεξαρτησία του Μέλνικ από την τουρκική κυριαρχία, μετατράπηκε σε οικοτροφείο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν ο πληθυσμός ήταν ακόμη ακμαίος στην περιοχή. Στις μέρες μας οι μαθητές πηγαίνουν στα σχολεία της γειτονικής πόλης Σαντάνσκι.

Το παλιό σχολείο, διοικητήριο στην Οθωμανική περίοδο

Το παλιό σχολείο, διοικητήριο στην Οθωμανική περίοδο

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, σκαρφαλωμένη σ’ έναν λόφο, στέκει από το 18ο αιώνα και κομμάτια από τις αγιογραφίες της βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο της Σόφιας. Μια φορά κι έναν καιρό, στο προαύλιο της εκκλησίας στεγαζόταν η οικία του Έλληνα επισκόπου, καθώς και το ελληνικό σχολείο. Δεν υπάρχουν όμως σήμερα.Σημαντική είναι και η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, που χρονολογείται από το 1881, αλλά δυστυχώς τη βρήκαμε κλειστή. Ο ναός του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας. Από το 1756 κρέμεται σχεδόν στο χείλος της κορυφής ενός από τους αμμώδεις λόφους κοψοχολιάζοντας όποιον τον κοιτά.

DSCI0600Η κοιλάδα του Στρυμόνα είναι μία από τις επτά οινοπαραγωγούς περιοχές της Βουλγαρίας. Στο ζεστό και ξηρό κλίμα του νότιου τμήματος της χώρας ευδοκιμεί η καλλιέργεια των αμπελιών. Εννέα χιλιάδες στρέμματα καλλιεργούνται γύρω από το Μέλνικ για την παραγωγή κόκκινου και ροζέ κρασιού. Η εξαγωγή του γίνεται σε όλο τον κόσμο, ενώ μεγάλο είναι το ενδιαφέρον των επισκεπτών για τη διαδικασία παραγωγής του. Λέγεται πως το κρασί του Μέλνικ ήταν το αγαπημένο του Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Η επαναλειτουργία των παλιών οινοποιείων και η ξενάγηση των επισκεπτών σε αυτά κρατούν ζωηρό το γραφικό χωριό πολλούς μήνες το χρόνο.

Φθάνοντας στο σπίτι του Κορδόπουλου

Φθάνοντας στο σπίτι του Κορδόπουλου

Ένα από τα σημαντικότερα κτήρια σε ολόκληρη τη Βουλγαρία είναι το αρχοντικό του Έλληνα οινοπαραγωγού Κορδόπουλου, χτισμένο το 1754. Το αρχοντικό σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο, ενώ στα υπόγεια ο σημερινός ιδιοκτήτης του, Νικολά Πασπάλεβ, συνεχίζει να παράγει το φημισμένο κρασί. Αξίζει να ξεναγηθείτε στην πλούσια λαϊκή αρχιτεκτονική του σπιτιού. Ανατολίτικα διακοσμητικά στοιχεία συνδυάζονται με μπαρόκ από τη Βενετία. Η εύπορη οικογένεια είχε ενσωματώσει στο αρχοντικό τις επιρροές από τα ταξίδια της δημιουργώντας έτσι ένα πραγματικό αξιοθέατο το οποίο έχει μουσειακή αξία για τους Βουλγάρους. Κατεβαίνουμε στις υπόγειες σκοτεινές και υγρές κατακόμβες (κελάρια) του αρχοντικού, που χρειάστηκαν 12 χρόνια να κατασκευαστούν. Γιγάντια βαρέλια γύρω μας και η βαριά μυρωδιά της υγρασίας μπουκώνει την αναπνοή μας.

Βαρέλια κρασιού στις υπόγειες στοές του αρχοντικού

Βαρέλια κρασιού στις υπόγειες στοές του αρχοντικού

DSCI0614Κάποτε ο έμπορος Κορδόπουλος αποθήκευε μέχρι και 300 τόνους κρασί στα κελάρια του. Εντυπωσιακό το βαρέλι των 12,5 τόνων θα το δείτε στον κεντρικό χώρο. Στην έξοδο θα έχετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε το κρασί που ο σημερινός ιδιοκτήτης παράγει και να αγοράσετε τα «υπερτιμημένα» – τουριστικά μπουκάλια που θα δείτε. Είπαμε το τουριστικό δεν είναι συνήθως καλό!

Συμβουλή: Να αποφύγετε την αγορά καθώς θα βρείτε πολύ καλύτερο κρασί να πάρετε μαζί σας…

Το δωμάτιο για τους επισκέπτες

Το δωμάτιο για τους επισκέπτες

Το δειλινό με τα πορφυρά του χρώματα τρέχει επάνω στις πυραμίδες χαρίζοντάς μας μια μαγευτική εικόνα από το Μέλνικ. Η βροχή δημιουργεί μια πιο ρομαντική ατμόσφαιρα και είναι ώρα να κλειστείτε σε κάποια από τις πολλές ταβέρνες (μεχάνες) για να δοκιμάσετε την κουζίνα τους.

Βροχερό αλλά υπέροχο

Βροχερό αλλά υπέροχο

Τυπική Βουλγάρικη κουζίνα. Αν σας αρέσει δοκιμάστε άφοβα τα πιάτα τους και κυρίως το Kamichev vegetarian (γιουβέτσι με διάφορα λαχανικά στη γάστρα) ή το Katino meze ( χοιρινό και κοτόπουλο σε πυρίμαχο σκεύος με κόκκινες πιπεριές, πατάτες μπέικον, τυριά). Βαρύ αλλά αξίζει…

Αν δεν σας αρέσει η Βουλγάρικη κουζίνα προτιμήστε κάποια από τα πολλά κρεατικά στη σχάρα, τη «σαλάτα του βοσκού» και το κρασί που πρέπει να δοκιμάσετε υποχρεωτικά.

Οι τιμές είναι ιδιαίτερα χαμηλές – καμία σχέση με την Ελλάδα – και ένα πλούσιο έως υπερβολικό,  γεύμα δύο ατόμων δεν ξεπερνά τα 15 €.

Το θέμα είναι πια ταβέρνα να διαλέξετε από τις πολλές που υπάρχουν; Μπείτε ασυζητητί σε αυτή που θα δείτε με την ονομασία Bistrot, στο πιο κεντρικό σημείο του χωριού, στην αριστερή πλευρά του ποταμού, όπως ανεβαίνετε! Δοκιμασμένα πράγματα. Καλή όρεξη!

DSCI0598Όταν θα φύγετε από το Μέλνικ, μετά από ένα Σαββατοκύριακο θα είστε γεμάτοι από εικόνες και γεύσεις. Και μιας και οι εποχές είναι δύσκολες, θα διαπιστώσετε ότι και η τσέπη σας παραμένει … γεμάτη!

Η διαμονή είναι οικονομική ( με 25 € θα βρείτε δίκλινο δωμάτιο, προτιμήστε το ομώνυμο ξενοδοχείο Melnik, http://www.hotelmelnik.com), το φαγητό επίσης φθηνό και η φύση πρωταγωνίστρια…

 

Ενα μέρος του ξενοδοχείου

Ενα μέρος του ξενοδοχείου

Στην αυλή του ξενοδοχείου Μέλνικ

Στην αυλή του ξενοδοχείου Μέλνικ

Μην ξεχάσετε να αγοράσετε κρασί (τα 5 lt 10 ή 12 €) και μέλι με 5€ το κιλό.

Καλό ταξίδι…

 

ΥΓ

Πληροφοριακά, στο Μελένικο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, ο διάσημος νομομαθής και αγωνιστής του 1821 που υπερασπίσθηκε τον Θ. Κολοκοτρώνη στη διαβόητη δίκη. Από το Μελένικο καταγόταν και η ονομαστή οικογένεια των Χρηστομάνων με προσωπικότητες  λαμπρές στο χώρο των τεχνών και των γραμμάτων. Ο πιο γνωστός είναι ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος (1867-1911), ο ιδρυτής της «Νέας Σκηνής» στην Αθήνα το 1901 που τάραξε τα θεατρικά ύδατα στην ελληνική πρωτεύουσα.

 

Πορεία στην έρημο…

erimosΗ επιμονή στην ορολογία («προληπτική γραμμή στήριξης», «μνημόνια συνεννόησης») είναι μάλλον δευτερεύουσας σημασίας.

Αν επιθυμούμε να περιγράψουμε σε κάποιο θεωρητικό βάθος τα όσα προδιέγραψε το Eurogroup σχετικά με το μέλλον της Ελλάδας.

Επί της ουσίας το σχήμα προβλέπει γραπτή δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης, με την οποία θα τίθεται σε καθεστώς «ενισχυμένης επιτήρησης».

Τα περί εξόδου από το μνημόνιο αποδεικνύονται όνειρα θερινής νυκτός, αφού ο ασφυκτικός έλεγχος θα διατηρηθεί για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα.

Το Δ.Ν.Τ. παραμένει στη θέση του, παρά τα όσα διαβεβαίωναν προ καιρού ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Υπενθυμίζουμε απλώς –επειδή τα γεγονότα είναι καταιγιστικά και οι μνήμες ευάλωτες – πως είχε προηγηθεί, προ μηνός περίπου, επίσκεψη του Γκ. Χαρδούβελη στις ΗΠΑ.

Εκεί υποτίθεται πως ξεκίνησαν συνομιλίες, για συναινετικό διαζύγιο Ελλάδας και ΔΝΤ. Πλέον το ταμείο παραμένει, δόξη και τιμή, οπότε η γνωστή τρόικα θα μας επισκέπτεται αδιαλείπτως.

Το σημαντικότερο στοιχείο των εξελίξεων ωστόσο είναι η φόρμουλα που προδιαγράφεται για το χρέος. Οι διαθέσιμες ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα πως ένα νέο κούρεμα πρέπει να αποκλεισθεί. Το πιο πιθανό σενάριο έχει να κάνει με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και τη μείωση επιβαρύνσεων από τοκοχρεολύσια –σε συνάρτηση με την επίτευξη στόχων τους οποίους έχουν προσδιορίσει οι δανειστές.

Κοντολογής η χώρα θα παραμείνει όμηρος, για δεκαετίες, στα χέρια των τραπεζιτών και των χρηματοπιστωτικών αγορών. Αυτή είναι και η θεμελιώδης επιδίωξη των τεχνογραφειοκρατών της Ε.Ε., οι οποίοι μοιάζουν να αδιαφορούν για τις εσωτερικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Από την άλλη οι ηγεσίες της ΝΔ και του σημερινού ΠΑΣΟΚ βιάζονται να υπογράψουν το πλαίσιο της συμφωνίας για δύο προφανείς λόγους.

Ο πρώτος να την εμφανίσουν ως μέγιστο επίτευγμα που δρομολογεί την «μετά μνημόνιο» εποχή και την είσοδο στην ομαλότητα. Ο δεύτερος να κληροδοτήσουν την καυτή πατάτα στον ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον οι πρόωρες εκλογές –επ’ αφορμή των διεργασιών για νέο πρόεδρο δημοκρατίας – δεν αποφευχθούν.

Έτσι θα υποχρεωθεί να κινηθεί μέσα στα υφιστάμενα «χωρικά ύδατα», ή να συγκρουσθεί με τους δανειστές με απροσδιόριστες (σίγουρα όχι ευχάριστες) συνέπειες.

Ούτως ή άλλως το βλέμμα στρέφεται προς την επόμενη μέρα, αφού οι βασικές συντεταγμένες της πορείας στην έρημο δείχνουν απόλυτα προβλέψιμες.

 

 

Άνευ σημασίας;

Η προβολή και η εξαφάνιση ειδήσεων (ή «ειδήσεων») είναι μέρος της χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Ανάλογα με τις σκοπιμότητες της στιγμής ασήμαντες αναφορές αποκτούν κοσμογονική αξία και ουσιώδη γεγονότα παρασιωπούνται ή διαστρεβλώνονται.

Πριν τις ευρωεκλογές θυμόμαστε πόσο είχαν διακινηθεί κάποιες επισημάνσεις του Μόντι, σε βιβλίο του, για τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη την περίοδο 2011 – 2012.

Ακριβώς επειδή έπρεπε να στηριχθεί η κυβερνητική προπαγάνδα που συμπυκνώθηκε στο «εμείς ή το χάος».

Τώρα που κυκλοφόρησε το βιβλίο του απελθόντος προέδρου του ευρωπαϊκού συμβουλίου Χ.Β. Ρομπάι, που αναφέρεται στα ίδια γεγονότα της πυρίκαυστης περιόδου 2009 – 2011, οι σχολιασμοί αποδείχθηκαν από υποτονικοί ως ανύπαρκτοι. Ενδεχομένως επειδή δεν βρισκόμαστε σε (τυπική) προεκλογική περίοδο.

Το πιο πιθανό ωστόσο είναι πως, όσα εκμυστηρεύεται ο παλαίμαχος (χριστιανοδημοκράτης) πολιτικός, δεν συνάδουν με τα στερεότυπα που κατασκεύασαν οι κατασκευαστές και απολογητές των μνημονίων.

Το βασικότερο σημείο που χαλάει την σούπα είναι η συγκατάνευση του συγγραφέα στα συστημικά αίτια της κρίσης στην Ε.Ε. Καθώς προσυπογράφει την εκτίμηση πως «δεν ήταν μόνο η Ελλάδα το πρόβλημα» (δικά του λόγια).

Καταγράφοντας το κλίμα στα ύπατα κλιμάκια του ευρωενωσιακού οικοδομήματος την περίοδο εκείνη μας πληροφορεί πως «οι 26 ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι η χρηματοπιστωτική αναταραχή για την Ελλάδα θα μπορούσε να επεκταθεί στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. συνολικά».

Ακριβώς αυτή τη διάσταση είχαν περιγράψει μια σειρά αναλυτών, πολλοί εκ των οποίων βρίσκονται στον πολιτικό και ιδεολογικό αντίποδα του Β. Ρομπάι.

Ακόμα και η Αγκ. Μέρκελ έδειξε να συμμερίζεται, εν τοις πράγμασι, τις εκτιμήσεις αυτές.

Ωστόσο εκείνη την εποχή περίσσευαν στην Ελλάδα οι κήνσορες της διαφθοράς στο δημόσιο, η οποία υποτίθεται πως ευθυνόταν για την χρεοκοπία της χώρας.

Το σχήμα των αμαρτωλών που «μαζί τα φάγαμε» (κατά την ρήση του Πάγκαλου) και πλέον οφείλαμε να εκτεθούμε στις καθαρτήριες επιπτώσεις των μνημονίων.

Όταν έσπασε ο «αδύναμος κρίκος» της ευρωζώνης, κάτω από τις επιθέσεις των χρηματαγορών, το αιτιατό μετασχηματίσθηκε (διόλου τυχαία και αθώα) σε αίτιο.

Για τα τοξικά ομόλογα που κατείχαν, μαζί με τις «μαύρες τρύπες» τους, οι ενάρετοι τραπεζίτες οι αναφορές ήταν περιορισμένες στον χώρο των «βλάσφημων» -των κεφαλαιοκρατικών ιδεωδών. Το δημόσιο χρέος το δημιούργησαν οι τεμπέληδες υπάλληλοι και όχι το κόστος δανεισμού χρήματος. Τώρα που απολύθηκαν κατά χιλιάδες, αυτό γιατί συνεχίζει να εκτινάσσεται;

Ίσως κάποτε μας απαντήσουν οι αναμορφωτές.