Σχέδια επί χάρτου

xartiΗ σκλήρυνση της κυβερνητικής πολιτικής είναι εμφανής σε όλα τα επίπεδα.

Από την, συμβολικής σημασίας, εγκατάσταση αστυνομικών δυνάμεων στις εισόδους ακαδημαϊκών ιδρυμάτων ως την δραστική περιστολή κανονικών δικαιωμάτων και ελευθεριών –με τη θεσμική ασφυξία στη δυνατότητα απεργιών να βρίσκεται επί θύραις.

Ο σχεδιασμός προχωρά με πρωτοβουλία του βηματοδότη της συγκυβέρνησης, της ΝΔ, με το ΠΑΣΟΚ να σύρεται εκόν-άκον στην τροχιά του αυταρχισμού.

Υπάρχει το συστημικό μέρος της υπόθεσης, το οποίο απαιτεί την εγκατάσταση ενός «σιδηρού» καθεστώτος με κοινοβουλευτικό μανδύα. Το πρόγραμμα σύνθλιψης της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας δεν μπορεί να υπηρετηθεί χωρίς κρατική βία –αστυνομική, δικαστική, θεσμική. Επομένως σε καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης» καταλύονται οι συνταγματικές εγγυήσεις με ποικίλα προσχήματα – οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου είναι τα πιο πρόχειρα παραδείγματα.

Ωστόσο υπάρχει και η πλευρά των τακτικών αναγκών, η οποία συνοδοιπορεί με την κεντρική ιδέα.

Ο Αντ. Σαμαράς, από την ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ και εντεύθεν, έδωσε σαφές στίγμα.

Η συγχώνευση όλων των πτερύγων της λαϊκής δεξιάς ήταν, παλαιόθεν, η πολιτική του θέση.

Ο διορισμός στελεχών της ΠΟΛ.ΑΝ και του «δικτύου 21» σε θέσεις κλειδιά δεν σχετίζεται μόνο με τον προσωπικό του έλεγχο –στο κράτος και τη δημόσια διοίκηση.

Αλλά κυρίως με την αλλαγή φιλοσοφίας στη ΝΔ, που μετατρέπεται σε μια σκληροπυρηνική «λαϊκή δεξιά», εγκαταλείποντας τις φιλελεύθερες δοξασίες. Αυτό το πλάνο διεκπεραίωσε ο Τ. Μπαλτάκος, με την επιδίωξη του προσεταιρισμού της εκλογικής βάσης της «Χρυσής Αυγής» μετά τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας της.

Η σταθερή και ποικιλότροπη πλαγιοκόπηση των ΑΝ.ΕΛ ευελπιστεί να παλιννοστήσει ψήφους στο «μητρικό» (τους) κόμμα. Μάλλον δεν είναι τυχαίος ο χρόνος των αποκαλύψεων για τις off – shore εταιρείες του Γ. Καρατζαφέρη. Αφού η άντληση πρώην βουλευτών του ΛΑΟΣ δεν εξαφάνισε την όποια επιρροή του (όπως φάνηκε στις εκλογές) δίνεται η χαριστική βολή στον αρχηγό του.

Προφανώς ο Αντ. Σαμαράς εκτιμά πως ο περίφημος «μεσαίος χώρος», το αφήγημα με το οποίο πορεύτηκε στην πρωθυπουργική του διαδρομή ο Κ. Καραμανλής, δεν υφίσταται ως πολιτική και εκλογική δεξαμενή. Συνεπώς η πολιτική της ακραίας πόλωσης θα ενταθεί, αφού στην εξίσωση εισέρχονται και οι βουλευτές της ΝΔ. Γνωρίζοντας πως η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν θα επανεκλεγεί και δίνοντας εξετάσεις σ’ ένα συγκεκριμένο ακροατήριο, θα στρέφονται «επί δεξιά» – η περίπτωση Στύλιου είναι ενδεικτική.

Αν για τη ΝΔ του Σαμαρά αυτή η εξέλιξη αποτελεί στρατηγική επιλογή, είναι απορίας άξιο τι προσδοκά η ηγεσία του σημερινού ΠΑΣΟΚ από την συνεχιζόμενη συμπόρευση μαζί της. Καθώς οι πολιτικές επιλογές γίνονται ολοένα και πιο σκληρές για τον λαό και την κοινωνία, το ίδιο διευρύνει την απόσταση με τους πρώην ψηφοφόρους του. Οι καταγραφές στις δημοσκοπήσεις , μόνο τυχαίες δεν είναι. Και ας προσπαθούν οι «φωτεινοί εγκέφαλοι» της Χαριλάου Τρικούπη να δείχνουν ως υπεύθυνο όλων των κακών τον … Γ. Παπανδρέου.

Ο μονόδρομος που χάραξε η ηγεσία του σημερινού ΠΑΣΟΚ οδηγεί με ασφάλεια στην εκλογική συντριβή άσχετα με το όνομα ή την μορφή με την οποία θα κατέλθει στις επόμενες εκλογές.

Οι οποίες μπορεί να είναι πιο κοντά απ’ ότι φανταζόμαστε…

Advertisements

«Εγγυημένες» … μίζες

euro-mizesΟι πρόσφατες αποκαλύψεις εγγράφονται στην ευρύτερη υπόθεση δωροδοκιών κατά την προμήθεια αεροπλάνων επί ΥΠΕΘΑ Α. Τσοχατζόπουλου.

Έτσι οι έρευνες οδήγησαν στα εμβάσματα, ύψους 1.650.000 ευρώ, στην εταιρεία «Catalina Ltd» του Γ. Καρατζαφέρη. Οδηγώντας έτσι στην πολιτική και ηθική απαξίωση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ.

Προφανώς ο χρόνος των αποκαλύψεων συνδέεται με πολιτικά σχέδια και επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς, αυτά ωστόσο θα εκτυλιχθούν σε βάθος χρόνου.

Η διακίνηση του μαύρου χρήματος έγινε από την εταιρεία «Premeum Properties» των εμπόρων όπλων Αλ. Τσάτσου και Στ. Κομνόπουλου, οι οποίοι εκπροσωπούσαν γαλλικά συμφέροντα στην προμήθεια ελικοπτέρων.

Ωστόσο υπάρχει και μία πλευρά της υπόθεσης η οποία παραπέμπει στη συγκρότηση σχέσεων σε (μεγάλο) βάθος χρόνου.

Αφορά τη διαδρομή των εμπλεκόμενων προσώπων στη χουντική επταετία. Ο Αλ. Τσάτσος αποτελεί γόνο της γνωστής μεγαλοαστικής οικογένειας των ιδιοκτητών της ΑΓΕΤ, το επιχειρηματικό σκέλος της οποίας ευνοήθηκε σκανδαλωδώς από το καθεστώς των συνταγματαρχών.

Ο Στ. Κομνόπουλος υπήρξε οδηγός του αρχιβασανιστή Θ. Θεοφιλογιαννάκου, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας την περίοδο 1972 – 1974. Προφανώς δεν επιλέχθηκε τυχαία, αυτό αποδείχθηκε άλλωστε και από τη μεταπολιτευτική (επαγγελματική) διαδρομή του.

 Όσο για τον Γ. Καρατζαφέρη είναι γνωστοί οι ύμνοι του στην περίοδο 1967 – 1973, όταν επικεφαλής της δικτατορίας ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος. Ενώ εξαπέλυσε μύδρους στον μετέπειτα ισχυρό άνδρα του καθεστώτος Δ. Ιωαννίδη. Ο αδελφός του, δημοσιογράφος Σπ. Καρατζαφέρης, διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Ι. Λαδά την ίδια περίοδο, άλλωστε τότε ανδρώθηκε επαγγελματικά στον χώρο.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πως η απαρχή των γνωριμιών και των διασυνδέσεων (πιθανότατα) βρίσκεται σε πρώιμο πολιτικό χρόνο. Το τι συνέβη μετά την κατάρρευση της δικτατορίας είναι προς διερεύνηση. Μία εκδοχή είναι πως ο ΥΠΕΘΑ των κυβερνήσεων Κων. Καραμανλή, ο Ευάγ. Αβέρωφ, έπαιξε (ως «γεφυροποιός» μεταξύ χούντας και μεταπολίτευσης) καταλυτικό ρόλο στις μετέπειτα καριέρες των υπό διερεύνηση.

Λόγου χάρη ο Γ. Καρατζάφερης, επί αρχηγίας Αβέρωφ στη ΝΔ το 1983, δημιούργησε τη «βιντεοεφημερίδα TV Press» (προάγγελο του «Telecity» και του «ΤΗΛΕΑΣΤΥ»), η οποία αποτέλεσε τότε τον επικοινωνιακό βραχίονα του κόμματος στον χώρο της εικόνας. Άλλωστε επί ημερών του στο υπουργείο εθνικής άμυνας υπήρξαν οι πρώτες καταγγελίες για σκάνδαλα –με τα «Leopard» και την εμφάνιση και νέων ονομάτων, όπως του επίσης ελεγχόμενου Θ. Λιακουνάκου.

Τέτοιας σημασίας και οικονομικής τάξης μπίζνες πρέπει να διεκπεραιώνονται από εγγυημένα πρόσωπα και να λαδώνονται σίγουρα χέρια

«Πατριωτικές» κραυγές … με το αζημίωτο!

Η, εν διερευνήσει, ιστορία με την off-shore του Γ. Καρατζαφέρη έχει και μια ευρύτερη –πέραν της προσωπικής, του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ. – διάσταση.

Αφορά τη σύνδεση κάποιων πατριωτικών κραυγών με την εξυπηρέτηση εμπόρων όπλων και το τάισμα των χρήσιμων μεσαζόντων.

Όλοι θυμούνται το πώς καλλιεργούσε, ο ίδιος και οι ομοϊδεάτες αγωνιούντες του ΛΑΟΣ που μετακόμισαν τώρα στη ΝΔ (Αδ. Γεωργιάδης, Μ. Βορίδης, Θ. Πλεύρης), ένα κλίμα εθνικιστικής υστερίας, που εξαργυρωνόταν στο αίτημα αύξησης των ποσών που διατίθονταν για εξοπλιστικά προγράμματα.

Πλέον προκύπτει πως για ορισμένα πρόσωπα (θα τα προσδιορίσει η ανακριτική διαδικασία) αυτή η ιδεολογική συστράτευση με τους κεκράκτες της προμήθειας πολεμικού υλικού γινόταν με το αζημίωτο.

Όσο και αν ορισμένοι εμφανίζονταν ως «αναλυτές επί εθνικών θεμάτων», ως «ειδικοί» και μυστηριωδώς «παντογνώστες» επί αμυντικών θεμάτων.

Όμως η ιστορία εκδικείται.

 

Come back ?

papΗ ομιλία του Γ. Παπανδρέου στη Χαλκίδα πιστοποίησε πως ο τέως πρωθυπουργός προετοιμάζει κάποιου είδους επάνοδο στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Η ρήση «έχει ο καιρός γυρίσματα» μοιάζει με εκτίμηση περί αναδρομικής του δικαίωσης, για την περίοδο 2009 – 2011.

Γεγονός είναι πως οι μαρτυρίες προσώπων που είχαν ενεργό ρόλο στις πυρίκαυστες εξελίξεις εκείνης της περιόδου (Άκκερμαν, Ρομπάι, Γκάιτνερ) αποδόμησαν μια σειρά συνωμοσιολογικών ερμηνειών για την έλευση των μνημονίων και του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Υπό αυτή την έννοια ο Γ. Παπανδρέου, διαπιστώνοντας και την κατάσταση των διαδόχων του –στο τιμόνι της πρωθυπουργίας και της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα – εκτιμά πως το κλίμα γι’ αυτόν είναι πολύ καλύτερο απ’ ότι  παλιότερα.

Μόνο που η διατήρηση υψηλών προσδοκιών είναι δύσκολο να πραγματωθεί και αυτό δείχνει να το κατανοεί.

Συνεπώς η απορία για το πώς ακριβώς θα πολιτευθεί, από τούδε και στο εξής, παραμένει.

Θα αποτελέσει πραγματική έκπληξη πιθανή απόφαση του Γ. Παπανδρέου να στηρίξει το νέο δημιούργημα Βενιζέλου με τον τίτλο ΔΗΠΑΡ. Καθώς είναι προφανής και η αντιπαλότητα των δύο αλλά και πολλές φορές εκφρασμένη η διαφωνία του με την πολιτική που ακολουθείται.

Αυτή που πραγματικά καίγεται για το πώς θα κινηθεί ο Παπανδρέου είναι η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Βλέποντας τα δημοσκοπικά ποσοστά να βρίσκονται σε συνεχόμενη πτωτική πορεία, την διακήρυξη περί ίδρυσης Δημοκρατικής Παράταξης να αφήνει παντελώς αδιάφορους τους πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, τη δημοτικότητα του νυν προέδρου του να παραμένει πάντοτε στην προτελευταία θέση και την πιθανότητα να … αποχαιρετήσει τη Βουλή στις επόμενες εκλογές ολόενα να μεγαλώνει, το μόνο που δεν θα ήθελε είναι μια πολιτική κίνηση του Γ. Παπανδρέου.

Η επιλογή του κατάλληλου χρόνου για κάθε πολιτική κίνηση είναι μια από τις σημαντικές παραμέτρους.

Μένει να φανεί πως αυτό θα «δουλευτεί» από την πλευρά Παπανδρέου.

Ο Μάρτιος άλλωστε δεν είναι μακριά…

Αλλαγή σελίδας!

Τον καιρό εκείνο ...

Τον καιρό εκείνο …

Με τη δημοσίευση της σχετικής απόφασης στο ΦΕΚ, κλείνει ο κύκλος της παρουσίας μου στο Δήμο Λαρισαίων.

Με αίτηση μου εντάχθηκα στο πρόγραμμα εθελοντικής κινητικότητας και μετατάχθηκα στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, μπαίνοντας ταυτόχρονα σε διαθεσιμότητα για τον ένα μήνα, όπως προβλέπεται από το σχετικό νόμο.

Από το Νοέμβριο του 1992 έως και τον Φεβρουάριο του 2010, δεν είναι και λίγα 18 χρόνια, εργάστηκα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο της Λάρισας. Μεγάλωσα στην ουσία μαζί του και μαζί με τους συναδέλφους μου. Άλλοι από αυτούς, οι λιγότεροι, βρίσκονται ακόμη εκεί, άλλοι  βρίσκονται σε άλλες υπηρεσίες του Δήμου και άλλοι ακολούθησαν άλλη πορεία.

Πολλές καλές και κακές στιγμές. Όπως είναι η ζωή. Άνθρωποι σημαντικοί και άλλοι λιγότερο. Δημιουργία αλλά και συγκρούσεις. Σημαντικές αποφάσεις – άλλες που καθορίζουν ως ένα σημείο την ίδια τη ζωή και άλλες που ανατρέπουν αυτά που είχες σχεδιάσει.

Από την Εκδήλωση της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τα ΜΜΕ με τους Γιάννη Δημαρά, Λιάνα Κανέλλη, Παρασκευά Παρασκευόπουλο,Κώστα Γκιουλέκα και Νίτσα Λουλέ, το 2000

Από την Εκδήλωση της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τα ΜΜΕ με τους Γιάννη Δημαρά, Λιάνα Κανέλλη, Παρασκευά Παρασκευόπουλο,Κώστα Γκιουλέκα και Νίτσα Λουλέ, το 2000

Σοβαρές και αστείες καταστάσεις. Ένας μικρόκοσμος με όλα τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας.

Τρείς Δήμαρχοι , ο καθένας με τα καλά και τα κακά του, πολλοί πρόεδροι και αντιπρόεδροι στη Δημοτική Επιχείρηση Τουρισμού Πολιτισμού στην οποία ανήκε η Δημοτική Ραδιοφωνία. Περίοδοι δημιουργίας αλλά και απραξίας. Περίοδοι συνεργασίας αλλά και αντιπαλότητας. Περίοδοι έντασης αλλά και ηρεμίας.

Πάντως νομίζω πως όλοι προσπαθήσαμε. Δεν ξέρω αν και πόσα καταφέραμε ( για αν είμαι ειλικρινής ξέρω, αλλά δεν μπορώ εγώ να το πω).

Πρωινές και απογευματινές εκπομπές. Βραδινές και μεσημεριανές. Σαββατοκύριακα και γιορτές, μέχρι που η τεχνολογία αλλά και μια λάθος αντίληψη για την «οικονομία» τις κατήργησαν.

Αφιερώματα, εκλογές, ζωντανές μεταδόσεις, εκδηλώσεις, κοινωνικές πρωτοβουλίες και εκατοντάδες συνεντεύξεις. Κάπως έτσι περάσανε 18 χρόνια.

Εκδήλωση Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τις επιπτώσεις του πολέμου στο ΙΡΑΚ 21 Μαίου 2001 στην αίθουσα της ΔΕΥΑΛ: Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Σάκης Πεπονής και Παντελής Σαββίδης

Εκδήλωση Δημοτικής Ραδιοφωνίας Λάρισας για τις επιπτώσεις του πολέμου στο ΙΡΑΚ
21 Μαίου 2001 στην αίθουσα της ΔΕΥΑΛ:
Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Σάκης Πεπονής και Παντελής Σαββίδης

Όταν τον Φεβρουάριο του 2010 βρέθηκα στην τότε Περιφέρεια Θεσσαλίας και μετέπειτα Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, ήξερα πως η επιστροφή  στη ραδιοφωνία θα ήταν δύσκολη.

Μου έμεινε ένα μεγάλο – υπερβολικά μεγάλο  – προσωπικό αρχείο που μπορεί άνετα να περιγράψει αυτή την πορεία με κάθε λεπτομέρεια και πολλές σημαντικές συνεντεύξεις, που ίσως κάποια στιγμή πρέπει να τις ξαναθυμηθούμε…

Θέλω να γράψω για αυτή τη διαδρομή ζωής. Θα το κάνω. Ίσως και σύντομα.

Η απόφαση μου να ενταχθώ στην εθελοντική κινητικότητα ήταν απόλυτα συνειδητή. Θεωρώντας απλά πως αυτό το κομμάτι της επαγγελματικής μου ζωής έκλεισε οριστικά. Αν και η νοσταλγία των ραδιοφωνικών εκπομπών δεν έχει ακόμα χαθεί, φαίνεται πολύ μακρινή η απόσταση ανάμεσα στο σήμερα και το χθες.

Ξεκινώ τον ένα μήνα διαθεσιμότητας που λήγει στις 10 Δεκεμβρίου.

Στις 11 Δεκεμβρίου αναλαμβάνω υπηρεσία στη νέα μου θέση.

Εννοείται πως θα τα λέμε. Υπάρχει άλλωστε πολύς ελεύθερος χρόνος αυτόν τον μήνα…

Για τις (φοιτητικές) δάφνες ενός νεκρού παρελθόντος

panmioΦαντάζομαι πως είναι δύσκολο για οποιονδήποτε «ωρίμασε» πολιτικά στα αμφιθέατρα του Πανεπιστημίου, σε εποχές που η πολιτική αντιπαράθεση είχε και νόημα και περιεχόμενο, να αδιαφορήσει για τα όσα συμβαίνουν σήμερα εκεί.

Πολύ περισσότερο για όσους τους έφερε η τύχη ή η στιγμή, να συνδιαμορφώνουν απόψεις για το μέλλον του Πανεπιστημίου, για όσους έζησαν την μεγάλη προσπάθεια εκδημοκρατισμού στις αρχές της δεκαετίας του ’80, για όσους πίστεψαν στην έννοια της κοινωνικής δημοκρατίας, της συμμετοχής και της προοδευτικής κατεύθυνσης των προγραμμάτων σπουδών και της σύνδεσης τους με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Με αυτό το πρίσμα επιτρέψτε μου να γράψω τις παρακάτω γραμμές:

Τα όσα έγιναν το τελευταίο διάστημα σε πανεπιστημιακές σχολές της Αθήνας (συμπληρωματικά και στο ΑΠΘ) αποτελούν την αποτύπωση της εκ βάθρων ανασύνταξης των κοινωνικών και θεσμικών όρων λειτουργίας των ΑΕΙ.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου» και οι (επί το αυταρχικότερο και συγκεντρωτικότερο) προσθήκες Αρβανιτόπουλου ολοκλήρωσαν τη μεταβατική περίοδο.

Το πανεπιστήμιο διαλύεται, σε μικρές και ευέλικτες μονάδες οι οποίες συνδέονται με μια γενικευμένη αγορά. Δίκτυα καθηγητικών συμφερόντων διαπλέκονται με επιχειρηματικά συμφέροντα, υπό τον μανδύα της προαγωγής της έρευνας και της αναζήτησης τεχνολογικών καινοτομιών.

Στο νέο σχήμα δεν υπάρχει περιθώριο για έννοιες προερχόμενες από τις καταστατικές αρχές των (δυτικών) πανεπιστημίων.

Το άσυλο, από προϋπόθεση ελευθερίας της σκέψης και προστασίας της από κρατικές και αγοραίες επιβουλές, μεταπίπτει σε συντελεστή «υπόθαλψης της ασυδοσίας».

Το νέο, ολιγαρχικό μοντέλο πανεπιστημιακής διοίκησης, ανταποκρίνεται στις αναγκαιότητες των καιρών.

Η κοινωνική δημοκρατία (απόβλητη και εξοστρακισμένη) δεν δικαιούται να κατοικοεδρεύει στους γνώριμους τόπους της.

Συνεπώς οι κριτικές απόψεις και η αμφισβήτηση των θέσφατων της αγοράς είναι ανεπιθύμητες στους ναούς του ακαδημαϊκού εμπορίου.

Αντί δημόσιας – κοινωνικά καθοδικής- παιδείας προσφέρεται η διαρκής κατάρτιση, άλλως πως «διά βίου εξάρτηση από τοξικές εκπαιδευτικές ουσίες».

Το αγοραίο (ανταγωνιστικό) πνεύμα διαλύει κάθε μορφής συλλογικότητα, πόσο μάλλον την φοιτητική που είχε σημαδέψει ιστορικά τον ακαδημαϊκό χώρο.

Άρα η κατοχύρωση ενός πρωτόγνωρου απολυταρχισμού, με κλειδωμένους εργαζομένους και φιμωμένους αντιφρονούντες –ο ρόλος των ΜΜΕ στη συσκότιση της πραγματικότητας ελάχιστους εκπλήσσει- αποτελούν τους υλικούς όρους εγκατάστασης και αναπαραγωγής του επιδιωκόμενου συστήματος σχέσεων εξουσίας εντός των ανώτατων ιδρυμάτων.

Στο πλαίσιο αυτό οι «τέντυ μπόις» πάσης φύσεως θα τιμωρούνται παραδειγματικά, για σωφρονισμό των υπολοίπων και την εμπέδωση της «ευταξίας».

Εδώ οι (φοιτητικές) δάφνες ενός νεκρού παρελθόντος αποκαλύπτουν, απλώς, την αμηχανία μπροστά στο κενόηχο σήμερα.

Τα πρόσωπα διαλύονται σε θραύσματα, ακριβώς όπως τα πτυχία κονιορτοποιούνται σε αθροίσματα «μονάδων πιστοποίησης». Η μακρά πορεία στην ακαδημαϊκή έρημο μόλις ξεκίνησε και μέχρις στιγμής δεν διαφαίνεται ελπιδοφόρες οάσεις.

 

Ένας χρόνος πέρασε…

ertΣυμπληρώθηκε ένα έτος από την εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής και την εκδίωξη των απολυμένων της ΕΡΤ που συνέχισαν να αγωνίζονται ενάντια στο «μαύρο».

Παρά τις αντιξοότητες και τις προφανείς δυσκολίες δεν το βάζουν κάτω, αναζητώντας τη δικαίωση των κινητοποιήσεών τους.

Εν τω μεταξύ ο «αναμορφωμένος» φορέας του Σ. Κεδίκογλου, του Π. Καψή και του προέδρου της ΝΕΡΙΤ Φορτσάκη έχει εξελιχθεί σε πρότυπο φαυλότητας, τακτοποίησης κομματικών εγκάθετων και ποιότητα ενημέρωσης που συναγωνίζεται επάξια την αλήστου μνήμης ΥΕΝΕΔ.

Οδηγώντας σε παραίτηση ακόμα και πρόσωπα που έσπευσαν να συνδράμουν το κυβερνητικό εγχείρημα.

Βέβαια εκείνοι που πανηγύριζαν με το λουκέτο και εκθείαζαν τον πρωθυπουργικό τσαμπουκά το 2013 έχουν πάψει να το διαλαλούν δημοσίως.

Όχι τόσο από ντροπή, κυρίως από κυνικό και χυδαίο υπολογισμό.