Τίνος είναι η έδρα τελικά;

vouliΟι εξελίξεις της χθεσινής μέρας στη βουλή ξαναφέρνουν στο επίκεντρο ένα θέμα το οποίο είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και γνώριμο από πολύ παλιά. Η παραίτηση του Σακελλαρίδη χθες, η μη παραίτηση του Νικολόπουλου και του Παναγούλη, ξαναφέρνουν στο προσκήνιο το θέμα της βουλευτικής έδρας.

Τελικά η βουλευτική έδρα ανήκει στο κόμμα ή ανήκει στον βουλευτή; Ανήκει στον κάθε φορά βουλευτή ή στο κόμμα με το οποίο εκλέγεται;

Μέχρι σήμερα έχουν γραφεί αρκετά πράγματα.

Ηδη χθες ακούσαμε τον κ. Τσίπρα να καλεί τον κ. Σακελλαρίδη να παραιτηθεί και ο τελευταίος να παραδίδει την έδρα. Ακούσαμε τον κ. Τσίπρα να λέει τα ίδια στο κ. Παναγούλη, χωρίς όμως να έχει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα. Ακούσαμε τον κ. Καμμένο να ζητά από τον κ. Νικολόπουλο να παραδώσει την έδρα αλλά και εδώ δεν ευοδώθηκαν οι επιθυμίες του αρχηγού των ΑΝΕΛ.

Οι ειδικοί λοιπόν θα μας πουν ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα οι βουλευτές εκφράζουν το έθνος. Επίσης θα μας πουν ότι οι βουλευτές έχουν απεριόριστο δικαίωμα γνώμης αλλά και ψήφου και όλα αυτά κατά συνείδηση. Επίσης θα μας πουν την συνταγματική πρόβλεψη ότι η παραίτηση του βουλευτή από το αξίωμά του είναι κατεξοχήν δικαίωμά τους και μάλιστα θα μας πουν ότι αυτό συντελείται μόλις ο βουλευτής υποβάλλει γραπτή δήλωση στον πρόεδρο της βουλής και δεν ανακαλείται. Όλα αυτά βεβαίως είναι γνωστά σε όλους και το κυριότερο το τι λέει και τι προβλέπει το Σύνταγμα ίσως και να μην έχει και καμία σχέση με αυτά τα οποία καταγράφονται στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Άλλωστε πουθενά δεν έλεγε το Σύνταγμα ότι επιβάλλεται από τα κόμματα μέσα στη βουλή κομματική πειθαρχία, δηλαδή ένας τύπος, μια πρακτική πειθαναγκασμού του βουλευτή να ψηφίσει έστω και αν μπαίνει κάτω από διλημματική μορφή.

Επειδή το Σύνταγμα σε αρκετές περιπτώσεις μιλά για τη συνείδηση του βουλευτή είναι αυτονόητο ότι καμία έδρα δεν ανήκει σε κανένα κόμμα.

Βεβαίως αρχίζουν οι ερμηνείες για το πολιτικά ορθό για τον κομματικό σχηματισμό ο οποίος ανέδειξε τον βουλευτή. Να μην ξεχνάμε όμως ότι ο ρόλος του βουλευτή δεν είναι άλλος παρά η αντιπροσώπευση και η προάσπιση των συμφερόντων και των δικαιωμάτων των πολιτών που τον εμπιστεύτηκαν ανεξάρτητα με ποιο κόμμα επέλεξαν. Βεβαίως ο πρωθυπουργός έχει δικαίωμα να σχηματίζει την κυβέρνηση. Ο βουλευτής δεν είναι κομμάτι της κυβέρνησης, ουσιαστικά αποτελεί τον καθρέφτη της κοινωνίας, ένα κομμάτι της κοινωνίας. Δηλαδή αν προχωρήσουμε και λίγα βήματα πιο πέρα ο βουλευτής έχει υποχρέωση να ελέγχει την κυβέρνηση. Έχει υποχρέωση με βάση την συνείδησή του και το συμφέρον των πολιτών να ψηφίσει ή να μην ψηφίσει διάφορες προτάσεις της ίδιας της κυβέρνησης. Τώρα γιατί τα πράγματα στο ελληνικό κοινοβούλιο είναι ιδιαίτερα θολά ή γιατί κάθε φορά γινόμαστε μάρτυρες μίας κατάφωρης παραβίασης του Συντάγματος;

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά τα γεγονότα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή και αν έρχονται είτε μας θυμίζουν τον Φωτήλα από τον παραίτηση Παπανδρέου στο αεροπλάνο, είτε μας θυμίζουν την ψήφο του Κατσίκη στο παρελθόν, είτε μας θυμίζουν νεότερες ιστορίες εκείνο που προκύπτει είναι ότι έχουν κοινό παρονομαστή.

Συνεπώς το έλλειμμα δημοκρατίας μεγαλώνει και από ένα σημείο και μετά γίνεται ιδιαίτερα απειλητικό καθώς οδηγεί τα πράγματα σε επικίνδυνους ατραπούς.

 

Τα γιουχαΐσματα είναι μόνο η αρχή!

angerΑνήμερα του Πολυτεχνείου ήρθαν τα μαντάτα!

Την ώρα που χωρίς ντροπή ΣΥΡΙΖΑιοι φώναζαν στις πορείες αστειότητες του τύπου πως δεν «ξεμπερδέψαμε με την Αριστερά» και ότι «θα ακουστούνε μέχρι την Ευρώπη», οι εκπρόσωποι της πιο ψεύτικης Κυβέρνησης της Μεταπολίτευσης, υπέγραφαν  τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της κοινωνίας.

Η προστασία της πρώτης κατοικίας πάει περίπατο – με ρυθμίσεις που ακόμα και τώρα είναι τόσο θολές που χωράνε τα πάντα , η ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» γίνεται με τρόπο που αποτελεί καθαρή κοροϊδία, η φορολογική λαίλαπα εξαπλώνεται ακόμη περισσότερο με στόχο την λεηλασία του μικρού και μεσαίου εισοδήματος, η πάγια ρύθμιση των 12 δόσεων δίνεται θυσία στις απαιτήσεις των δανειστών, οι 100 δόσεις αναπροσαρμόζονται με τρόπο που θα γονατίσουν άμεσα και αυτούς που στερήθηκαν για να είναι συνεπείς!

Τα τέλη κυκλοφορίας αυξάνονται κατά 5% για τη μεγαλύτερη μάζα των ιδιοκτητών αυτοκινήτων (προφανώς ακολουθούν τις αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις τα τελευταία χρόνια), το κρασί φορολογείται επιπλέον (ναι αλλά αντισταθήκαμε για την μπύρα!), οι συντάξεις εξαερώνονται και η κοινωνία απολαμβάνει τα δώρα μιας αλλοπρόσαλλης κυβέρνησης που προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία δίνοντας τα πάντα στους δανειστές και παίρνοντας τα πάντα από το λαό.

Είναι τόσο άθλιο το σκηνικό που αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ από όσα είχαν υποσχεθεί προεκλογικά δεν υλοποιείται. ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Στη θέση τους υπάρχουν νέα μέτρα και ξανά νέα μέτρα που στόχο έχουν να κλείσουν την απύθμενη τρύπα του προϋπολογισμού που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Επειδή και ο πλέον αδαής μπορεί να αντιληφθεί πως δεν είναι απλά αδιέξοδη αυτή η πολιτική αλλά καταστροφική, πολύ σύντομα θα ζήσουμε το τέλος της εποχής της αθωότητας της Κυβέρνησης Τσίπρα και το τέλος της ανοχής της κοινωνίας απέναντι στους πολιτικούς βιαστές της.

Τα γιουχαΐσματα στις χθεσινές πορείες για το Πολυτεχνείο είναι απλά η αρχή.

Η Κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου θα αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή οργή που πυροδοτεί η διάψευση κάθε προσδοκίας όσων τους ψηφίσανε και η συνειδητοποίηση μιας τεράστιας πολιτικής απάτης. Αυτοί που εξαπάτησαν τον χωρίς ελπίδα απογοητευμένο ψηφοφόρο θα τον βρούνε πολλαπλάσια εκδικητικό απέναντι τους.

Δε νομίζω ότι τους ενδιαφέρει. Δε νομίζω ότι τους καίγεται κυριολεκτικά καρφί. Γαντζώθηκαν στην εξουσία με τα ψέματα, θα διατηρηθούν όσο μπορέσουν εκεί με την υποταγή στους δανειστές και την εικόνα της καλής συμπεριφοράς και διαγωγής στους μεγάλους «συμμάχους», που μέχρι χθες κατήγγειλαν, ζώντας την επαναστατική τους ονείρωξη.

Και όταν σε λίγες ημέρες κατατεθεί και το ασφαλιστικό, τότε θα κατανοήσουνε όλοι το μέγεθος της πολιτικής απάτης.

Το σύνθημα με το ελικόπτερο και την Αργεντινή φαντάζομαι δεν το έχουν ξεχάσει…

Της αντίστασης και των ισοδυνάμων!

 Πάνε και έρχονται τα ισοδύναμα. Τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Το μετρούν από τη μια δεν βγαίνει, το μετρούν από την άλλη δεν περισσεύει.

Με την… περιοδεία που έχουν κάνει το τελευταίο διάστημα έχουν καλύψει το σύνολο της φοροδοτικής ικανότητας.

Τη μια μέρα παίζουν τα τέλη κυκλοφορίας. Την άλλη μέρα φωνάζουν οι γονείς και τα φροντιστήρια. Την τρίτη μέρα έρχονται τα αυτοκίνητα στο προσκήνιο. Ξαφνικά μεταφέρονται στα ποτά και τα τσιγάρα. Ο τζόγος μπαίνει στην ίδια σφαίρα. Η μπύρα βγαίνει γιατί φωνάζει ο Καμμένος.

Απίστευτο σκηνικό.

Εκεί που λέμε ότι τα έχουμε όλα έτοιμα έρχεται η Δευτέρα, να σου πάλι, σπάνε τα ισοδύναμα και ξανά από την αρχή.

Όχι δεν θέλουμε να το συνδυάσουμε με το προσφυγικό. Είναι προτιμότερο να μετρούν δυσαρεστημένους και ευνοημένους.

Μετρούν το αποτέλεσμα και ανάλογα κόβουν. Ωστόσο ακόμα και στα καμπαναριά να ανέβουν οι αγρότες- και όχι στα κτίρια των Περιφερειών – δεν πρόκειται να τους καταλάβουν καθώς απ’ ότι δείχνουν τα ίδια τα στοιχεία δεν είναι μεταξύ εκείνων που παίζονται.

Το σκηνικό το οποίο βιώνουμε το τελευταίο διάστημα είναι ίδιο και όμοιο της περσινής περιόδου. Να τα μετρούν και να μη φτάνουν. Τι κι αν πέρασε ένα μνημόνιο, για να μην ξεχνιόμαστε είμαστε στο τρίτο.

Είχαμε μπροστά μας μια «γενναία και περήφανη» διαπραγμάτευση που στο κάτω-κάτω δεν θα έβαζε την τρόικα μέσα στα υπουργεία και δεν θα ασχολούμασταν με ισοδύναμα. Εκείνο που βλέπουμε όμως είναι σχεδόν οι ίδιοι διαπραγματευτές, για να μη μου πούμε πραγματευτάδες, να έχουν ακριβώς τις ίδιες τις απαιτήσεις.

Μέσα σ’ όλο αυτό το σκηνικό να μην  ξεχάσουμε κάτι:

Δεν ήταν η κυβέρνηση αυτή που θα μάζευε τα λεφτά από τη νοθεία στα πετρέλαια, από τον έλεγχο της φοροδιαφυγής στη λίστα Λαγκάρντ και τις υπόλοιπες λίστες;

Δεν ήταν αυτή η κυβέρνηση που θα μπορούσε να ελέγξει το λαθρεμπόριο σε διάφορα προϊόντα;

Βλέπω ότι το τελευταίο διάστημα έχουν αφαιρεθεί από τον δημόσιο διάλογο όλα αυτά που ήταν κατεξοχήν θέματα το προηγούμενο οκτάμηνο , για να μην πούμε κάτι περισσότερο.

Τι ζούμε; Τι βιώνουμε;

Ακριβώς το ίδιο σκηνικό, όπως άλλωστε το είχαμε προβλέψει. Το μαρτύριο της σταγόνας. Αντε τώρα πάλι από την αρχή τη Δευτέρα με νέα μέτρα και με την πίεση στους κυβερνητικούς βουλευτές να φτάνει σε ανώτατα όρια γιατί θα αναγκαστούν να πάρουν και από κει που είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα πάρουν.

Ξέχασα να σας πω ότι κατέρρευσε και το τελευταίο σημείο αντίστασης. Οι βουλευτές πλέον του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν τα αυτοκίνητα, όχι όπως τον περασμένο Γενάρη που δήλωναν ότι δεν τα θέλουν.

 Ένα οκτάμηνο αντίσταση πάει πολύ.

Αντε καλή βδομάδα!