Δεν αφορά τους άλλους ο ρατσισμός, ανόητε!

prosfyΉταν και αυτή μια καλή ευκαιρία για να γνωριστούμε καλύτερα!

Όσο απίστευτες ήταν οι αντιδράσεις ορισμένων σε αυτή την πόλη, για την φιλοξενία των παιδιών μεταναστών σε σχολείο, άλλο τόσο εντυπωσιακή ήταν η αγκαλιά που άνοιξε από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας σε αυτά τα παιδιά.

Αλληλεγγύη και ανθρωπιά ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό, σε μια αέναη μάχη, που ξεπερνά τα στερεότυπα μιας κοινωνίας σε κρίση και αγγίζει πολύ ιδιαίτερες πτυχές της ιστορικής διαδρομής και των αξιών του λαού μας.

Ήταν όμως και μια καλή ευκαιρία για να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις.

Δεν αφορά τους … άλλους ο ρατσισμός.

Δεν είναι μακριά από εμάς τα ξενοφοβικά σύνδρομα.

Δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα το δηλητήριο της «φυλετικής καθαρότητας» και του θρησκευτικού ταλιμπανισμού, που όλα αυτά τα χρόνια, σιγά – σιγά έπεσε στις φλέβες μιας διαλυμένης κοινωνίας.

Στο εύφορο έδαφος της οικονομικής κρίσης, της κοινωνικής εξαθλίωσης, της φτώχειας και της ανεργίας αναπτύχθηκαν και βρήκαν  πολιτική έκφραση οι πιο μαύρες αντιλήψεις. Το είδαμε και στο πρόσφατο παρελθόν. Το παράδειγμα της αριστερής Μασσαλίας που στα μέσα της δεκαετίας του ’80, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, μετατράπηκε σε άντρο του Λεπέν, διδάσκει πολλά.

Το χειρότερο όμως είναι η απώλεια και της στοιχειώδους λογικής:

Ένα παιδί γίνεται, στο αρρωστημένο μυαλό κάποιων, η προσωποποίηση του κινδύνου για τα δικά του – υποτίθεται παιδιά – και γύρω του πλέκεται ένα ακόμα μυθιστόρημα μίσους, που εκθέτει όλους μας…

Ένα παιδί, θύμα πολέμου, που έζησε τραγικές καταστάσεις, που αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα του, που ζει σε άθλιες συνθήκες, που το μέλλον του είναι … άγνωστο, στοχοποιείται, ενοχοποιείται και σημαδεύεται από όσους πρέπει να υπηρετήσουν και να επενδύσουν στη λογική του φόβου… Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Αυτή την «επένδυση» πρέπει να σταματήσει η κοινωνία. Να λειτουργήσει και να δράσει με οδηγό τις αυτονόητες αξίες της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς και της δημοκρατίας. Να προχωρήσει αφήνοντας πίσω τις φωνές από το μαύρο παρελθόν. Να αγκαλιάσει τους αδύναμους και να υπερασπιστεί αυτά που το σύνταγμα μιας δημοκρατικής χώρας επιτάσσει.

Και ευτυχώς το κάνει.

 

Advertisements

Η ραψωδία μιας ψεκασμένης αυταπάτης…

tsipras-kammenosΞύπνησε χαρούμενος. Δεν ήταν μια μέρα σαν τις άλλες! Ήταν Η ΜΕΡΑ! Δύο χρόνια συμπλήρωνε  η νέα κυβέρνηση στην εξουσία. Δύο χρονιά «πρώτη φορά Αριστερά» ή για την ακρίβεια «πρώτη φορά ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ».

Έφτιαξε τον καφέ, κάθισε στο γραφείο του και έριξε το βλέμμα του στο παράθυρο, παρακολουθώντας τα παιχνίδια του ήλιου με τα σύννεφα. Τράβηξε την πρώτη ρουφηξιά από τον  καφέ του και αφέθηκε στις σκέψεις του:

« Πόσο γρήγορα στ’ αλήθεια μπορεί να αλλάξει η ζωή μας;

Και πόσο απλά να γίνει πιο εύκολη, πιο καλή ;

Πόσο πιο αισιόδοξοι νοιώθουμε αλήθεια όλοι μας, μετά από μόλις δύο χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;

Πόσο απλό ήταν τελικά να αλλάξουν όλα!

Δύο μόλις χρόνια χρειάστηκε για να αποτινάξουμε τα δεσμά των μνημονίων, να ρυθμίσουμε το χρέος και να βάλουμε τους τοκογλύφους δανειστές να χορεύουν στους ρυθμούς μας!

Σε δύο μόλις χρόνια η οικονομία άλλαξε ρότα! Η ανάπτυξη δεν είναι μια αόριστη λέξη, τόσο ταλαιπωρημένη από τους ανίκανους που μας κυβερνούσαν πριν… Η ανάπτυξη είναι ΕΔΩ! Είναι παντού. Δεν το νοιώθεις; Δεν το βλέπεις; Στον μικρομεσαίο που επιτέλους μπόρεσε να ανοίξει τα φτερά του… Στον  ιδιοκτήτη της μικρής επιχείρησης που επιτέλους φορολογήθηκε δίκαια και μπόρεσε να επενδύσει στην επιχείρηση του… Στον αγρότη που είδε επιτέλους τους κόπους του να μην πηγαίνουν χαμένοι… Στον ιδιωτικό υπάλληλο που ένοιωσε ξανά ασφαλής με τις συλλογικές συμβάσεις που επανέφερε η σωτήριος Κυβέρνηση! Στη μη αύξηση του ΦΠΑ παρά τις λυσσώδεις αντιδράσεις των ξένων…

Δύο μόλις χρόνια για να καταλάβουμε τι σημαίνει αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και όχι ξεπούλημας της! Δείτε για παράδειγμα πως αξιοποιήθηκε ο ΟΣΕ (μην ακούω μίζερες αντιλήψεις ότι τα 45 εκ ευρώ είναι λίγα…).

Δύο μόλις χρόνια για να νοιώσουν και πάλι ασφαλείς οι συνταξιούχοι καθώς ΚΑΜΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ στις συντάξεις δεν έγινε και βεβαίως δεν θα γίνει!  Ευτυχία για όσους παίρνουν το ΕΚΑΣ που ευτυχώς για αυτούς, η διαπραγματευτική τακτική της Κυβέρνησης τους το εξασφάλισε για πάντα! Χαμόγελα και στους νεοδιοριζόμενους με βασικό μισθό τα 751 ευρώ (νάναι καλά οι Κυβερνώντες). Χαμόγελα σε όλους τους αδύναμους συνταξιούχους για τη 13η σύνταξη που είναι πια μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα!

Έτσι απλά. Έτσι ταπεινά το κομματικό κράτος έγινε καπνός, χωρίς μετακλητούς, χωρίς διορισμούς κολλητών και συγγενών , με την αξιοκρατία να αποτελεί τη βασική παράμετρο για τη στελέχωση των θέσεων ευθύνης!

Έτσι απλά… το βαρίδιο του ΕΝΦΙΑ καταργήθηκε όπως ακριβώς είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Τον σκίσαμε, εκείνο το βράδυ στη Βουλή μαζί με το μνημόνιο… Αναπνεύσαμε και πάλι και κάναμε την ελπίδα μας καράβι για να ανταμώσουμε τη μεγάλη αλλαγή και στην Ευρώπη , που εκστασιασμένη υποκλίθηκε στις δομικές αλλαγές που προώθησε η Κυβέρνηση αυτά τα δύο χρόνια!

Και αν όλα αυτά είναι μικρά για μια υπεύθυνη και ειλικρινή κυβέρνηση τι θα μπορούσε κάποιος να πει για την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας αυτά τα χρόνια; Για την εμβάθυνση της, για το άπλωμα της… Με κορυφαία βεβαίως στιγμή το δημοψήφισμα (το καλοκαίρι εκείνο…). Γιατί μια δημοκρατική κυβέρνηση τηρεί όχι απλά τις υποσχέσεις της αλλά πάνω απ’ όλα σέβεται την ψήφο του λαού. «ΟΧΙ» ψηφίσαμε… «ΟΧΙ» έμεινε. Δεν λειτούργησε όπως πιθανώς θα λειτουργούσανε οι «άλλοι», που θα βρίσκανε την ευκαιρία και με δικαιολογίες τάχατε περί κρίσιμων στιγμών κ.τ.λ. θα το στρίβανε παραχαράσσοντας τη θέληση του λαού.

Αυτή όμως είναι και η μεγάλη διαφορά των «άλλων» με τους «νυν»…

Ακούω κάτι αθλιότητες… Μου είπε ο Μουλόπουλος ( ξέρετε ο κομματικός επίτροπος που μπήκε στο Δ.Ο.Λ.),  ότι κάποιοι εραστές του παλιού, διαδίδουν φήμες ότι τάχατε:

Υπογράφηκε τρίτο μνημόνιο, ψηφίστηκαν μέτρα λιτότητας 9 δις, ότι χάθηκαν 21 δις από το ΑΕΠ αυτά τα δύο χρόνια, ότι μειώθηκαν 20% οι συντάξεις, ότι 86 δις στοίχησαν στη χώρα οι επιλογές Βαρουφάκη, ότι υποθηκεύτηκε η δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, ότι αυξήθηκε ο ΦΠΑ στο 24% και ότι από την επόμενη χρονιά αλλάζουν και τα δεδομένα για όλα τα νησιά, ότι δεν καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ αλλά θα μείνει για άλλα 19 χρόνια, ότι καταργήθηκε τάχατε το ΕΚΑΣ, ότι μειώθηκε το αφορολόγητο και μάλλον θα μειωθεί και άλλο, ότι αυξήθηκαν οι φόροι σε τσιγάρα, πετρέλαιο , αλκοόλ, ότι βάλαμε φόρο και στο internet, ότι δεν αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός και πολλά ακόμα που ούτε να τα αναφέρω δεν μπορώ!

Μην τα πιστέψετε! Δεν είναι αλήθεια! Οι κύκλοι που θέλουν την αποτυχία της «πρώτης φοράς Αριστερά» τα διακινούν… Αυτοί που στέκονται στα τέσσερα μπροστά στους ξένους σατράπες… Αυτοί και οι τοποτηρητές τους στην Ελλάδα… Αυτοί που κάνουνε μοντάζ μέχρι και σε φωτογραφίες (θυμόσαστε εκείνη με τον Καμμένο, τον Βίτσα και τον Κασσιδιάρη;)…

Αλλά δεν θα τους περάσει. Τα ψέματα τελείωσαν. Τέλος και οι αυταπάτες. Η Ελπίδα ήρθε και θα μείνει για πάντα εδώ… Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται (Όχι αυτό το σύνθημα ήταν των άλλων…)»

Άνοιξε την τηλεόραση του βλέποντας τον Καμμένο, τον αντιπρόεδρο και Υπουργό Άμυνας να εκθειάζει τον Τραμπ! Το βλέμμα του άθελα έπεσε στη φωτογραφία που είχε στο γραφείο με τον Τσίπρα να μιλά στο συγκεντρωμένο πλήθος στην κηδεία του Κάστρο στην Αβάνα. «Αυτό είναι πολυδιάστατη πολιτική», σκέφτηκε φωναχτά. «Τους έχουμε τρελάνει όλους. Άλλος με τον Τραμπ, άλλος με τον Μαδούρο, άλλος με τη Μέρκελ, άλλος με την επανάσταση.»

Ζήτω η 25η Ιανουαρίου του 2015!!!

 

Χαίρε βάθος …απύθμενο!

3-journalist-killedΚαλή δημοσιογραφία , για την κάθε εξουσία, είναι η απόλυτα ελεγχόμενη δημοσιογραφία.

Αντικειμενική δημοσιογραφία, για την κάθε εξουσία, είναι η δημοσιογραφία που «στρογγυλεύει», ωραιοποιεί, στηρίζει και προωθεί, τις επιλογές των εξουσιαζόντων.

Χρήσιμη δημοσιογραφία , για την κάθε εξουσία, είναι αυτή που μεγαλοποιεί τα κατορθώματα της, που αποδέχεται τις δικαιολογίες της, που εξυμνεί και επιχειρηματολογεί στη βάση των «υπέρ» των κυβερνόντων ( των ασκούντων την εξουσία).

Ανεκτή , από την κάθε εξουσία, δημοσιογραφία είναι αυτή που στρατεύεται στην υπόθεση της υπεράσπισης των λόγων και των πεπραγμένων της.

Αυτό όμως δεν είναι δημοσιογραφία. Και ποιον νοιάζει;

Η χειραγώγηση της ενημέρωσης, η παραχάραξη της αλήθειας, η διαστροφή της πραγματικότητας και η επιβίωση των κυβερνόντων μέσα από την δημιουργία και στήριξη μιας εικονικής πραγματικότητας, απαιτεί πρόθυμα μέσα, υπάκουους δημοσιογράφους και δεκτικούς ιδιοκτήτες. Την ώρα που όλοι μιλούν για ανεξάρτητη ενημέρωση, την ίδια στιγμή σχεδιάζουν και υλοποιούν ότι είναι απαραίτητο για το ακριβώς αντίθετο.

Τα σχέδια και οι πρακτικές συνήθως ακολουθούν μια πολύ συγκεκριμένη πορεία:

Στην αρχή η καταγγελία των όποιων σχέσεων διαπλοκής έχουν αναπτυχθεί και η στοχοποίηση όσων (μέσων και δημοσιογράφων) θεωρείται ότι μπορούν να παίξουν ρόλο στα επόμενα σχέδια. Η καταγγελία είναι άλλωστε αγαπημένο ανάγνωσμα και η επίκληση της κάθαρσης και της δικαιοσύνης δοκιμασμένη συνταγή…

Στη συνέχεια στην αυλόπορτα της εξουσίας, η συνάντηση, η συζήτηση, η αναζήτηση όρων συνεργασίας. Στα σκοτεινά, στη σιωπή και εν κρυπτώ, γιατί όταν «μοιράζεται η τράπουλα», όταν απογειώνεται το αλισβερίσι, οι αυτόπτες μάρτυρες δεν χρειάζονται. Άντε να συμμετέχει καμιά ξεχασμένη γάτα, Ιμαλαίων ή Περσίας, που έτσι κι αλλιώς λίγα μπορεί να ακούσει και λιγότερα να πει.

Την ώρα της εξουσίας μοναδικός στόχος είναι ο έλεγχος.

Ειδήσεις, εξελίξεις, αναλύσεις, προοπτικές είναι αποδεκτές μόνο αν μπορούν να γραφούν και να αναγνωστούν μέσα από την παραμορφωτική πραγματικότητα μιας ερωτικής σχέσης με την εξουσία. Αν όχι… πόλεμος. Ασύμμετρος, με όρους σκληρούς και με τη χρήση κάθε πρόσφορου μέσου.

Η λογική του «εγώ» αποφασίζω και «εγώ» κανονίζω οδηγεί τους πρώην δημοκράτες και υπερασπιστές του πλουραλισμού και της κανονικότητας της δημόσιας ζωής σε επιλογές που ξεφεύγουν από το πλαίσιο στοιχειωδών δημοκρατικών αρχών.

Έλεγχος μέσων ενημέρωσης, περιορισμός των αντιπάλων, συνειδητή ψευδολογία κατά των «εχθρών», εκβιασμοί, χαρακτηρισμοί, μηνύσεις, συλλήψεις, εκφοβισμός.

Όσο μάλιστα, η κοινωνία εναντιώνεται στις επιλογές της εξουσίας, όσο αυτή απομονώνεται από τις κοινωνικές δυνάμεις που την είχαν στηρίξει, όσο νοιώθει να την εγκαταλείπουν οι υποστηρικτές της, όσο το αφήγημα της περιορίζεται μόνο στην αποτυχία στόχων και υποσχέσεων, όσο μετατρέπεται σε μικρή ομάδα καταδυνάστευσης του τόπου, τόσο ο πόλεμος γίνεται πιο σκληρός.

Η μόνη ελπίδα μιας κάκιστης κυβέρνησης , μιας αδύναμης εξουσίας να επιβιώσει είναι η παραπλάνηση του λαού, των πολιτών.

Δεν ξέρω σε ποιο στάδιο αυτής της πορείας παροπλισμού της δημοκρατίας μπορεί κάποιος να εντάξει την τοποθέτηση κομματικών τοποτηρητών σε εκδοτικά συγκροτήματα. Αυτό αποτελεί κάτι το καινούργιο στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και μια μεγάλη προσφορά της σημερινής Κυβέρνησης στην υποχώρηση της δημοκρατίας.

Καινούργιοι δρόμοι.

Το δυστύχημα δεν είναι η πρακτική και οι επιλογές μιας κυβέρνησης με δεδομένη κατάληξη… Το δυστύχημα είναι ότι ανοίγει δρόμους στους επόμενους να εξελίξουν αυτές τις τακτικές, να χρησιμοποιήσουν αυτές τις αθλιότητες για τον ίδιο λόγο…

Το δυστύχημα είναι ότι ο ευτελισμός της δημόσιας ζωής, η υποχώρηση όλων των δημοκρατικών αξιών και η πορεία προς το απύθμενο βάθος… αποκτούν νέες παραμέτρους.

 

Όλα πήγανε καλά … εκτός κι αν πήγαν χάλια!

larisa_xionia_533_355Οφείλω να διευκρινίσω από την αρχή, γιατί οι καιροί είναι πονηροί ότι:

  1. Κανένας δεν μου υπαγόρευσε αυτά που αποφάσισα να γράψω (γιατί γνωριζόμαστε σε αυτή την πόλη)…
  2. Όπως με διαβεβαίωσε η οφθαλμίατρος μου δεν πάσχω από το σύνδρομο του “εκχιονιστικού μηχανήματος”, για να βλέπω κάθε πρωί που πήγαινα στη δουλειά μου, τρία τουλάχιστον εκχιονιστικά μηχανήματα να μου ανοίγουν το δρόμο…
  3. Δεν περίμενα το Δήμαρχο, ενώ καθόμουν αναπαυτικά στο ζεστό μου σπίτι, να έρθει να μου καθαρίσει την είσοδο του σπιτιού και την αυλή μου…
  4. Δεν περίμενα τον …Χουντίνι να εξαφανίσει με μιας το χιόνι που έπεσε από τους δρόμους…
  5. Δεν διακατέχομαι από καμία αντιπολιτευτική μανία κατά της Δημοτικής Αρχής, αλλά δεν έχω και καμία υποχρέωση να σιωπήσω για όσα είδα και έζησα αυτές τις μέρες. Γιατί όσο πιο γρήγορα βγουν τα παραμορφωτικά γυαλιά των μικροπολιτικών αναγκαιοτήτων  από τα μάτια όλων, τόσο πιο ουσιαστικά συμπεράσματα θα βγάλουμε από τη διαχείριση μιας, προαναγγελθείσας, κακοκαιρίας.

Για να είμαστε επίσης ειλικρινείς, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ούτε η χιονόπτωση των 30 cm μπορεί να θεωρηθεί ακραίο καιρικό φαινόμενο (!), ούτε η κακοκαιρία που μας ταλαιπώρησε μπορεί να θεωρηθεί πρωτοφανής (!), ούτε είχαμε να κάνουμε με “έκτακτα καιρικά φαινόμενα”, όταν οι πάντες είχαν ενημερωθεί. Το ότι δεν είναι μια κατάσταση συνηθισμένη για την πόλη  είναι γεγονός, όπως επίσης γεγονός είναι η οικονομική κατάσταση των ΟΤΑ αλλά και τα προβλήματα που προέκυψαν με τη διεύρυνση τους.

Η κατάσταση που επικράτησε στην πόλη είναι γνωστή. Η καθεμιά και ο καθένας την έζησαν. Ξέρουν αν ήταν «λειτουργική» ή αν αδρανοποιήθηκε από το πρωί του Σαββάτου. Ξέρουν αν μπορούσαν να κινηθούν στους δρόμους της συνοικίας τους, ξέρουν αν μπορούσαν να βγούνε στους κεντρικούς δρόμους που οδηγούσαν στα νοσοκομεία.

Δεν χρειάζονται ούτε υπερβολές ούτε ωραιοποιήσεις! Όταν δε, ακούω σαν επιχείρημα ότι τα λεωφορεία κινήθηκαν κανονικά, ειλικρινά εξοργίζομαι γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ το αντίθετο, με 30 cm χιόνι σε μια προετοιμασμένη  (υποτίθεται) για αυτό πόλη…

Τα “αυτονόητα” δεν μπορούν να γίνονται επιχειρήματα.Τα ελάχιστα” δεν μπορούν να πανηγυρίζονται. Η εικόνα και μόνο πολιτών και αυτοκινήτων που κινούνται στη μέση των δρόμων, ακόμη και  την Κυριακή, γιατί δεν υπάρχουν άλλες ασφαλείς διέξοδοι αρκεί για να κρίνει κανείς το αποτέλεσμα της προσπάθειας. Και το αποτέλεσμα οφείλει να κριθεί.

Για αυτό δεν έφταιγε απλά ο “κακός μας ο καιρός”, αλλά ο ελλιπής σχεδιασμός. Αν κάποιοι επιμένουν ότι δεν ήταν τέτοιος … εντάξει. Οφείλουν όμως να ακούσουν το θυμό των πολιτών και να κατανοήσουν ότι δεν είναι διατεταγμένοι μισθοφόροι της αντιπολίτευσης.

Το τι πήγε στραβά ας το βρούνε οι αρμόδιοι. Το μόνο που θα ήθελα να πω, με την όποια γνώση μπορεί να έχει κάποιος που έζησε για 5 περίπου χρόνια τη διαχείριση τέτοιων φαινομένων (από τη θέση που βρέθηκε), είναι ότι το ΠΡΙΝ είναι το σημαντικό.

“Πριν” … προμηθεύεσαι το αλάτι που θα χρειαστείς, “πριν” …εξασφαλίζεις την επάρκεια των μηχανημάτων βλέποντας , τι θα χρειαστείς, τι έχεις και τι θα πρέπει να μισθώσεις. Γιατί “μετά” και εν μέσω της κακοκαιρίας το παιχνίδι είναι χαμένο από χέρι. Ελπίζω οι ψυχραιμότεροι της Δημοτικής Αρχής να βάλουν τα πράγματα στη λογική τους σειρά.

Τέλος εύχομαι να έχουν αντιληφθεί ότι η κακοκαιρία δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ούτε με την προσπάθεια να γίνεται διαρκώς το άσπρο… μαύρο. Ούτε βεβαίως με το να λοιδορείται κάθε διαφορετική άποψη. Δεν μπορεί να είναι το ζητούμενο η καλή εικόνα μιας Δημοτικής Αρχής και όχι η καλή εικόνα της πραγματικότητας μιας πόλης. Το δεύτερο είναι προαπαιτούμενο για το πρώτο και όχι το αντίθετο.

ΥΓ

  1. Κάθε σύγκριση με τον χιονιά του 2001, με τις 42 συνεχόμενες ώρες χιονόπτωσης, τα 50 και πλέον cm χιόνι στην πόλη και τους -22oC (και βάλε)… είναι τουλάχιστον … ατυχής.
  2. Στα διάφορα κατ’ επάγγελμα trolls του διαδικτύου που εργολαβικά ανέλαβαν τους χαρακτηρισμούς των «μη αρεστών», απλά μια υπενθύμιση:  ξέρουμε να  κάνουμε καλύτερα αυτό,  που επιχειρήσατε  να κάνετε. Μην το δοκιμάσετε ξανά.
  3. Μια “συγγνώμη” της Δημοτικής Αρχής για όσους ταλαιπωρήθηκαν αυτές τις ημέρες, θα ήταν κάτι περισσότερο από αναγκαίο…

 

Όταν νικιέσαι από 2 εκατοστά χιόνι…

Κυριακή 8 Ιανουαρίου, δρόμος στη Λάρισα

Κυριακή 8 Ιανουαρίου, δρόμος στη Λάρισα

Ήταν τραγική η εικόνα της Λάρισας αυτές τις ημέρες. Και κυρίως το Σάββατο που τα 2 περίπου εκατοστά χιονιού που έπεσαν, στην ουσία παρέλυσαν τα πάντα.

Το αναμενόμενο το κύμα κακοκαιρίας και οι προειδοποιήσεις των μετεωρολόγων δεν δικαιολογούν την αδυναμία των αρμοδίων αρχών να εξασφαλίσουν τα αυτονόητα:

Την ομαλή λειτουργία της αγοράς και του κέντρου της πόλης σε μια γιορταστική ημέρα και την ομαλή μετακίνηση των πολιτών.

Οι συνοικίες δεν γνώρισαν την επιμέλεια των αρμοδίων, οι δρόμοι μεταβλήθηκαν σε παγοδρόμια, η δε κατάσταση στο κέντρο της πόλης το πρωί του Σαββάτου ήταν κυριολεκτικά τραγική.

Πολλές  οι διαμαρτυρίες, πολλά τα μικροατυχήματα και κοινός ο προβληματισμός για το τι θα γίνονταν αν για παράδειγμα το ύψος του χιονιού ήταν μεγαλύτερο.

Το δυστύχημα είναι ότι αντί να αντιληφθούν την πραγματικότητα οι αρμόδιοι έστρεψαν το βάρος τους στην επικοινωνιακή διαχείριση της κατάστασης με ανακοινώσεις τύπου «ρίξαμε 100 τόνους αλάτι» (το που και το γιατί έμειναν οι συνοικίες στον πάγο, δεν μας είπαν), «δεν ξεμείναμε από αλάτι» (λες και ενδιαφέρει κανέναν αν υπάρχει αλάτι τη στιγμή που ο δρόμος παραμένει παγωμένος)  ή το καταπληκτικό «αποφύγετε  τις μετακινήσεις» (σαν να σου λένε δηλαδή ότι δεν φτάνει που τα κάναμε μαντάρα, μείνε και εσώκλειστος γιατί δεν μπορούμε να σου εξασφαλίσουμε την ομαλή μετακίνηση).

Ο σχεδιασμός αποδείχθηκε ανεπαρκέστατος.

Η όποια προετοιμασία είχε γίνει ελλιπέστατη.

Λογικό επακόλουθο  ο προβληματισμός, η αγανάκτηση, οι διαμαρτυρίες αλλά κυρίως το θλιβερό φαινόμενο μιας πόλης νικημένης από 2 εκατοστά χιόνι!

Θα ήταν τραγική η μη αποδοχή της πραγματικότητας που έζησαν οι πολίτες από τη Δημοτική Αρχή. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να εντοπίσουν τις αιτίες της αποτυχίας και να οργανωθούν καλύτερα για την επόμενη φορά, που κατά πως δείχνουν τα πράγματα μπορεί και να μην αργήσει. Το αίτημα του πολίτη, που πληρώνει τα δημοτικά τέλη, να μπορεί να μετακινείται με ασφάλεια, είναι το λιγότερο που μπορεί και πρέπει να ικανοποιήσει σε τέτοιες περιπτώσεις μια Δημοτική Αρχή.

Τέλος, επειδή για μια ακόμη φορά, ακούστηκαν τα γνωστά περί «αρμοδιοτήτων» να επισημάνω  ότι αυτή η λογική,  της «πολιτικής προστασίας» με την πολυδιάσπαση των αρμοδιοτήτων, με τη σύγχυση σχετικά με το ποιος έχει την ευθύνη να παρέμβει και που, είναι ξεπερασμένη. Έχει αποδειχθεί πολλές φορές αναποτελεσματική.

Επιβάλλεται ο συντονισμός όλων από ένα ενιαίο κέντρο: Ένα κέντρο στο οποίο  θα πειθαρχούν οι Δήμοι, η Περιφέρεια, η Αστυνομία, η Πυροσβεστική, οι εργολάβοι, τα μισθωμένα ή μη μηχανήματα και όποιος τέλος πάντων εμπλέκεται.

Μέχρι τότε… ας οργανώσουμε τουλάχιστον τα βασικά και αυτονόητα και ας προετοιμαστούμε για τη συνέχεια του χειμώνα.

 

Η «καλή χρονιά» από τους φόρους… φαίνεται!

Καλή χρονιά λοιπόν.

Ευχή όχι από συνήθεια αλλά προσπάθεια να βρεθεί έστω μια χαραμάδα ελπίδας για κάτι , κάπως καλύτερο, τη στιγμή που οι κυβερνώντες «συνωμοτούν» για το ακριβώς αντίθετο.

Θα μου πείτε σε τι να ελπίσουμε όταν τα πάντα δείχνουν να εξελίσσονται ακόμα πιο άσχημα σε σχέση με τη χρονιά που έφυγε και ακόμα χειρότερα, να παγιώνεται στον κόσμο η βεβαιότητα ότι τα «χειρότερα είναι μπροστά μας».

Μετά το τέλος των πυροτεχνημάτων και των γιορτών που κράτησαν λίγο, ήρθαν οι ομοβροντίες των νέων φόρων και των νέων περικοπών, για να επιβεβαιώσουν αυτό που κάποιος καθόλα απαισιόδοξος φίλος υποστήριζε: «Αυτοί οι τύποι που κυβερνούν κατάφεραν να κάνουν την πολιτική , τέχνη της εξαπάτησης, να την κάνουν συνώνυμο της εχθρότητας με το λαό, να την προσαρμόσουν στη δική τους ανικανότητα…»

Γιατί η εξαπάτηση, η συνειδητή ψευδολογία, η παραχάραξη της ίδιας της πραγματικότητας γνωρίζουν απίστευτες δόξες με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Δεν είναι και λίγο το περασμένο (!) Πάσχα ο Πρωθυπουργός να υπόσχεται την «απογείωση της ελληνικής οικονομίας», μετά να μιλά ο αντ’ αυτού και πιστός σύμμαχός του Καμμένος, ότι το καλοκαίρι (το περασμένο) « θα εκτιναχτούν οι επενδύσεις» και εσύ να διαπιστώνεις ότι το μόνο που εκτινάσσεται και απογειώνεται σε δυσθεώρητα ύψη, είναι οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι.

Δεν είναι και λίγο να σε διαβεβαιώνουν όλοι οι «εξαίρετοι» Υπουργοί αλλά και οι κατά λάθος βουλευτές των κυβερνόντων κομμάτων, ότι δεν θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις και εσύ να διαπιστώνεις ότι οι μειώσεις είναι εδώ, σε τακτά χρονικά διαστήματα και με συνέχεια, ενώ η συνέπεια στις περικοπές αποδεικνύεται η μόνη σταθερά της κυβερνητικής πολιτικής.

Δεν είναι τέλος λίγο , τη στιγμή που ο Υπουργός Οικονομικών διαβεβαιώνει τους δανειστές με ύφος υπερήφανης δουλικότητας, ότι το βοήθημα που δόθηκε σε κάποιους χαμηλοσυνταξιούχους είναι για μια φορά και την ίδια στιγμή ο Πρωθυπουργός να μιλά για υλοποίηση της υπόσχεσης του, περί 13ης σύνταξης!

Αν δεν ήταν τόσο άθλιο αυτό το σκηνικό,  θα μπορούσε κάποιος να γελάσει…

Αλλά το 2017 έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά  για τους πολλούς καθώς το κράτος ( και βεβαίως – βεβαίως οι κυβερνώντες)  αποφάσισε να πάρει μερικά ακόμα δις (!) από τους ήδη εξαθλιωμένους πολίτες της χώρας που ανακαλύπτουν τώρα, σε όλο του το μεγαλείο, το πραγματικό προσωπείο μιας υποτιθέμενης «αριστερής» και «υπερήφανης» Κυβέρνησης , που εφαρμόζει ακριβώς τις ίδιες νεοφιλελεύθερες  πολιτικές που πριν, κατήγγειλε με τόση έμφαση!

Τι θα μας πάρουν το 2017;

Από αυξήσεις φόρων και νέους φόρους:

 

716.000.000 – φόρος εισοδήματος

668.500.000 – εισφορά αλληλεγγύης

439.600.000 – καύσιμα

218.400.000 – ΦΠΑ 24%

142.000.000 – τσιγάρα & ηλεκτρονικά τσιγάρα

91.000.000 – φόρος επιχειρήσεων

62.000.000 – καφές

54.200.000 – σταθερή τηλεφωνία

25.800.000 -μπίρα

19.300.000 -επενδυτικά σχήματα

14.600.000 – συνδρομητική τηλεόραση

12.500.000 – τέλη κυκλοφορίας

Από περικοπές συντάξεων – επιδομάτων

431.000.000 ΕΚΑΣ

132.400.000 πλαφόν

86.000.000 κύριες συντάξεις

33.100.000 συντάξεις θανάτου

27.000.000 επικουρικές συντάξεις

26.400.000 εφαρμογή κόφτη σε συντάξεις τραπεζικών

10.600.000 οικογενειακά επιδόματα

Και επειδή οι έμμεσοι φόροι είναι η πιο σκληρή και άδικη φορολογία με θύματα κυρίως αυτούς που δεν «έχουν», η σημερινή  Κυβέρνηση αποδεικνύει ότι θα υπάρχουν πάντοτε «φωτεινά μυαλά» και πειραγμένοι εγκέφαλοι, που θα ανακαλύπτουν νέους φόρους, όπως αυτοί που ήδη ισχύουν στον καφέ (!), στο internet (!), στην μπύρα (!), στη συνδρομητική τηλεόραση(!), στη σταθερή τηλεφωνία (!), στα  ηλεκτρονικά τσιγάρα (!), για να συμπληρώνουν τις σταθερές αξίες των φόρων σε ακίνητα, τσιγάρα, ποτά και βενζίνη, κάνοντας την άθλια ζωή των πολλών, ακόμη αθλιότερη!