Η πιο trendy ασφαλτόστρωση της πόλης!

Στη δεκαετία του ’70 και στις αρχές εκείνης του ’80, οι ασφαλτοστρώσεις ήταν … είδηση. Αλλά και κάτι που χρεωνόταν πάντοτε στα θετικά του εκάστοτε Δημάρχου, ο οποίος υπερήφανος ανακοίνωνε πως «… ασφαλοστρώσαμε και την οδό…»!

Στις χρόνια που ακολούθησαν η ασφαλτόστρωση έπαψε να είναι ένα τόσο σημαντικό γεγονός, όχι γιατί δεν αποτελούσε ανάγκη για τους πολίτες αλλά γιατί σιγά – σιγά ταυτίστηκε με τις αυτονόητες υποχρεώσεις της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής.

Και λογικά θα μου πείτε, αν μια Δημοτική Αρχή δεν είναι ικανή τουλάχιστον να συντηρήσει σε ένα καλό επίπεδο τους δρόμους της πόλης, για τι άλλο θα είναι ικανή;

Το αυτονόητο όμως για τον πολίτη, δεν είναι αυτονόητο τις περισσότερες φορές φορές για την εξουσία.

Και ιδιαίτερα για εκείνους που πιστεύουν πως κάτω από την άσφαλτο μπορούν να κρυφτούν τα βασικά προβλήματα μιας δημαρχιακής θητείας με ελάχιστα αποτελέσματα, αλλά με πολλά … φρου φρου και αρώματα!

Κάπως έτσι τον Οκτώβριο του 2016 ανακοινώθηκε από τη Δημοτική Αρχή της Λάρισας η σύμβαση για τις νέες ασφαλτοστρώσεις στην πόλη.

Στις 2 Οκτωβρίου του 2017 (ένα χρόνο αργότερα), ο Δήμαρχος επισκέπτεται τις συνοικίες Ιπποκράτη και Αμπελοκήπων προκειμένου να διαπιστώσει την πρόοδο των έργων που εκτελεί η ΔΕΥΑΛ για την αντικατάσταση των δικτύων ύδρευσης, αλλά και να ανακοινώσει – σύμφωνα με το τότε δελτίο τύπου – ότι σε αυτές τις συνοικίες «ασφαλτοστρώνονται πλήρως και οι δρόμοι»!

Πλήρως; Ε! Όχι και τόσο…

Στον Ιπποκράτη (Πέρα Μαχαλά) έχει μείνει μέχρι σήμερα το έργο που μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες…

Ο μισός δρόμος ασφαλοστρωμένος … ο άλλος μισός ξεχασμένος…

Δεν έφτασε η άσφαλτος;

Δεν ήταν αυτή η συμβατική υποχρέωση του εργολάβου;

Κουράστηκαν και έφυγαν;

Έλεγξε κάποιος την «παραλαβή» του έργου;

Ποιος ξέρει τελικά;

Πάντως η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτελεί σίγουρα την πιο trendy ασφαλτόστρωση στην ιστορία της πόλης!

Advertisements

Το «προσκλητήριο»

Μετά τη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, ο Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε κάλεσμα «για τη δημιουργία ενός ευρύτατου μετώπου, μιας ευρύτατης συμπαράταξης, σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, κόμματα, συλλογικότητες αλλά και πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο, προκειμένου να αποτραπεί, ενόψει των επόμενων, κρίσιμων ευρωπαϊκών εκλογών, σε 3 μήνες από σήμερα, η επέλαση στην Ευρώπη της Ακροδεξιάς, αλλά και να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι κυρίαρχες σήμερα νεοφιλελεύθερες επιλογές στην οικονομία».

Ο αγώνας επιβίωσης της σημερινής ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι προφανές, ότι περνά μέσα από τη λεηλασία, τον εγκλωβισμό και τελικά την εξαφάνιση όσων ακόμα διεκδικούν τη θέση τους στο χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς.

Στην προσπάθεια αυτή χρησιμοποιήθηκε ήδη κάθε διαθέσιμο μέσο:

Η προσέλκυση «προθύμων» με την «αμοιβή» μιας υπουργικής θέσης έστω και περιορισμένης διάρκειας. Η φιλοδοξία άλλωστε ποτέ δεν λογάριασε το «αύριο» αλλά πάντοτε ποτιζόταν με το «σήμερα».

Οι  υποσχέσεις για «αξιοποίηση» των αναξιοπαθούντων πρώην Υπουργών που επιμένουν να θεωρούν τους εαυτούς τους πολύτιμες νύφες για την εξουσία, περνώντας ασυνείδητα στο στάδιο του πλήρους πολιτικού ευτελισμού. Καλή ώρα περιπτώσεις τύπου Ραγκούση, που αφού «είδε το φως το αληθινό», διαπίστωσε προσφάτως ανάμεσα στα άλλα, ότι «ζούμε μια περίοδο ανάλογη του 1974»!

Ο εναγκαλισμός με συντηρητικούς αλλά και ακροδεξιούς μέχρι πρότινος, που γοητεύτηκαν όχι προφανώς από τις ιδέες της «Αριστεράς» αλλά από τα ιδεατά αποτελέσματα της άσκησης εξουσίας (οι περιπτώσεις Κουντουρά, Κουίκ, Κόκκαλη και Παπακώστα είναι ιδιαιτέρως χαρακτηριστικές του πολιτικού αχταρμά που γεννιέται).

Η συστράτευση ανθρώπων των οποίων η περιφορά από πολιτικό σε πολιτικό χώρο, αποτελεί πλέον τρόπο ζωής και εκφράζει την εναγώνια προσπάθειά τους να επιβιώσουν πολιτικά ως «στελέχη» ακόμα και αν υποχρεωθούν να γλύψουν εκεί που έφτυναν μέχρι χθες (Μπίστης και διαφόρων τύπων γεφυροποιοί δίνουν το νυν υπέρ πάντων αγώνα)!

Μια πολύχρωμη κουρελού, διαφόρων αποχρώσεων με συνδετικό ιστό τη διαχείριση της εξουσίας, ελπίζοντας ο καθένας ότι την ώρα της μεγάλης μοιρασιάς κάτι θα μείνει για τον καθένα τους…

Τελευταία προέκυψε και η ανάγκη να «αποτραπεί η  επέλαση στην Ευρώπη της Ακροδεξιάς», που προφανώς και δεν υπήρχε όταν οι ίδιοι αγκαλιάζονταν και τιμούσαν με τη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής τον Δ. Καμμένο ή όταν ο άνθρωπος που χαρακτήριζε τους μετανάστες «κατσαρίδες» γινόταν Υπουργός ή όταν ο γνωστός για τις απόψεις του Κουίκ δήλωνε δημόσια τον «έρωτά του» για την «εξουσία», συγγνώμη για τον Τσίπρα ήθελα να γράψω!

Αλλά και να «αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι κυρίαρχες σήμερα νεοφιλελεύθερες επιλογές στην οικονομία», λες και τα τελευταία 4 χρόνια στην οικονομία ζήσαμε τη σοσιαλιστική εκδοχή της αντιμετώπισης της κρίσης!

Λες και οι πολιτικές της συμβιβασμένης και πλήρους υποταγμένης Κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν ήταν σκληρά νεοφιλελεύθερες! Και να έχεις και συγκυβερνήτη επί 4 χρόνια τον Καμμένο!

Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε προοδευτικός ούτε «Αριστερός».

Είναι μια έντονα συντηρητική εκδοχή των εραστών της εξουσίας, που ευτέλισε τις αρχές της «Αριστεράς», υπονόμευσε το μέλλον της χώρας και δέσμευσε με δάνειο που δεν τελειώνει ποτέ (τύφλα ν’ έχει ο Πολάκης),  τη δυνατότητα διαλόγου, συνεργασίας και κοινής δράσης,  γιατί απλά πολιτεύτηκε χωρίς Αρχές και Κανόνες.

Χωρίς σεβασμό στην ιστορική διαδρομή των κομμάτων που σήμερα προσπαθεί να διεμβολίσει !

Χωρίς σεβασμό στην κοινωνία και τους πολίτες.

Το «προσκλητήριο» στο πίσω μέρος του περιγράφει απλά και μόνο την ανάγκη πολιτικής επιβίωσης μιας ομάδας απαξιωμένων πολιτικών και δεν έχει καμία σχέση με την αναγκαιότητα Κοινωνικών Συμμαχιών  με τα πραγματικά προοδευτικά κομμάτια της κοινωνίας που θέλουν αλλαγές και όχι συναλλαγές, ρήξεις και όχι συμβιβασμούς, αλήθειες και όχι αυταπάτες.  Για αυτό και πρέπει να επιστραφεί. Χωρίς κανένα ενδοιασμό και χωρίς καμία υποχώρηση.

Αυτό αφορά και τις αυτοδιοικητικές εκλογές, που μπορεί να είναι διαφορετικές από τις βουλευτικές, αλλά δεν «ωραιοποιούν»  τους πολιτικούς εκφραστές των παραπάνω απόψεων.

Όσοι πάνε «αγκαλιά»  με αυτούς που επιχειρούν να λεηλατήσουν τον πολιτικό τους χώρο, στο όνομα μιας πρόσκαιρης εξουσίας, γίνονται πιόνια στο δικό τους παιχνίδι…

 

Προσχηματικές «συμμαχίες» και κυνικές συμπεριφορές;

Το να υποστηρίζεις ότι δεν «δίνω χρίσματα αλλά στήριξη σε αυτοδιοικητικά πρόσωπα», όταν τα συγκεκριμένα πρόσωπα έχουν πάρει το «χρίσμα ή τη στήριξη» από κόμματα ή πολιτικές κινήσεις, αποτελεί τουλάχιστον μια ανειλικρινή συμπεριφορά.

Το να μιλάς αόριστα για προγραμματικές προτάσεις και «συνεργασίες στη βάση συγκεκριμένων προγραμμάτων για την  περιφερειακή και τοπική ανάπτυξη», αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια να αποκρύψεις τους πραγματικούς σου στόχους και να ψαρέψεις στα θολά νερά.

Γιατί ναι μεν η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ένας θεσμός που ευνοεί ευρύτερες συνεργασίες αλλά αυτές δεν μπορούν να είναι ουδέτερες, απολίτικες και απρόσωπες, στο βαθμό που αποτελεί ένα πολιτικό θεσμό εξουσίας, λογοδοσίας, διαφάνειας και δημοκρατίας.

Η κεντρική πολιτική εξουσία, η εκάστοτε κυβέρνηση, παράγει αποτελέσματα με τις πολιτικές της και στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Για να συνεργαστείς δεν θα πρέπει να συμφωνήσεις έστω και στο ελάχιστο στην αξιολόγηση της κυβέρνησης;

Όταν αυτή έχει παρέμβει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με ένα θεσμικό πλαίσιο που καθορίζει τη λειτουργία της, δεν θα πρέπει να υπάρχουν στο πλαίσιο της συνεργασίας κοινές απόψεις για αυτό; Σε ποια βάση θα υπάρξει η συνεργασία όταν οι μεν εκτιμούν ότι ο «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ Ι» αποτελεί μέγιστη θεσμική παρέμβαση σε προοδευτική κατεύθυνση και οι δε, ότι συνιστά απορρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που την προικίζει με δεκάδες προβλήματα και οδηγεί σε Δημάρχους και Περιφερειάρχες, δέσμιους μικρών μειοψηφιών;

Όταν η Κυβέρνηση εκχωρεί όλη τη δημόσια ακίνητη περιουσία στο Υπερταμείο, στερώντας την από τους Δήμους ή τις Περιφέρειες που θα μπορούσαν να την αξιοποιήσουν προς όφελος των πολιτών τους και οι μεν σιωπούν ή συγκαλύπτουν ενώ οι άλλοι καταγγέλλουν, πως θα συνεργαστούν;

Όταν θεωρείς τον έλεγχο των αιρετών και τη λογοδοσία τους απαραίτητα συστατικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πώς να συνεργαστείς με  δήθεν άχρωμους και «ανεξάρτητους» που δεν λογοδοτούν σε κανένα παρά μόνο στην μιντιοκρατία ή στα συμφέροντα που τους τροφοδοτούν;

Όταν θεωρείς ότι η διαφάνεια πρέπει να αποτελεί βασικό συστατικό μιας σύγχρονης κοινωνίας, μπορείς να συμφωνήσεις με όσους κατοχυρώνουν δια νόμου, την κατάργηση των ελέγχων των αρμοδίων μηχανισμών στις συμβάσεις έργων, προμηθειών και υπηρεσιών των ΟΤΑ, μέχρι και του ποσού των 60.000€;

Όταν θεωρείς πως αυτοδιοίκηση χωρίς ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών δεν μπορεί να υπάρξει, όταν αρνείσαι τη λογική των «ειδικών» και των «κολλητών», όταν βιώνεις τα αποτελέσματα ενός δημαρχοκεντρικού ή αντίστοιχα περιφερειακού μοντέλου διοίκησης, σε ποια βάση θα συνεργαστείς με τους φορείς αυτών των αντιλήψεων;

Εκτός και αν «προγραμματική συμφωνία» σημαίνει απλά, προσαρμογή στις ανάγκες της μιντιακής επικοινωνίας και της διαπλοκής με τα μικρά αλλά ισχυρά πολιτικοοικονομικά συμφέροντα που πάντα ευδοκιμούν στις τοπικές κοινωνίες ή αποδοχή της λογικής των προσωπικών «αναγκαιοτήτων» ενός φιλόδοξου μικρομεσαίου πολιτικού προσωπικού…

Και αν αυτά τα ξεπεράσουμε πόσο … προγραμματική είναι μια συζήτηση περί «ρόλων» την επομένη των εκλογών, περί διανομής αξιωμάτων, περί… “δικών μας και δικών σας”, εν κρυπτώ και μακριά από τους πολίτες που θα κληθούν να ψηφίσουν, χωρίς να ξέρουν τι θα τους προκύψει την επόμενη ημέρα είτε στο Δήμο είτε στην Περιφέρεια;

Κάτι τέτοιο δεν φαντάζει  ούτε «προγραμματικό» , ούτε «συμφωνία» αλλά προσχηματική συμμαχία και – κατά κανόνα- αποτέλεσμα μη υγιούς δημοκρατικής λειτουργίας, στο βαθμό που η ίδια η κοινωνία, την οποία όλοι αναφέρουν, παραμένει μακριά και έξω από τις «εξελίξεις».

ΥΓ

Οι εποχές δεν ενδείκνυνται για “μοναχικούς καβαλάρηδες”, για “αυθεντίες”, για “αφ’ υψηλού” αντιμετώπιση των προβλημάτων. Άλλο όμως είναι ένας ουσιαστικός διάλογος , με αποτελεσματικές μορφές πρωτοβουλιών και πράξης σε ένα πλαίσιο συναινέσεων, με όλους εκείνους που θέλουν μια διαφορετική τοπική αυτοδιοίκηση και άλλο όσα προκύπτουν σαν παράμετροι προεκλογικών αναγκών.

«Αριστερός» Τυχοδιωκτισμός…

Είναι η ανάγκη ή το άλλοτε πολιτικό παρελθόν που οδηγεί τους σημερινούς υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ να μιλούν για «αριστερά» και «προοδευτική παράταξη»;

Είναι η πολιτική παράνοια στην οποία οδηγεί πολλές φορές η διαχείριση της εξουσίας ή η συνειδητή παραμόρφωση της πραγματικότητας μέσα από τα γυαλιά  του εξουσιαστή που οδηγεί σε υπερβάσεις της κοινής πολιτικής λογικής;

‘Η μήπως απλά ζούμε, σήμερα, την εποχή που οι πραγματικές αξίες βρωμίζονται στο παζάρι των πολιτικών σκοπιμοτήτων;

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός» αν πιστεύεις ότι η καλή ενημέρωση είναι η… κατευθυνόμενη ενημέρωση.

Κάπως έτσι ανέχεσαι τη συνεχιζόμενη αθλιότητα της ΕΡΤ, την απόλυτα στρατευμένη δημοσιογραφία τύπων σαν τον Καψώχα ή την Ακριβοπούλου, την ίδια στιγμή που βρίσκεις μη αντικειμενικό τον ΣΚΑΙ και «πυροβολείς» τον κάθε Πορτοσάλτε…

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός», αν την ίδια στιγμή που συνεργάζεσαι τα με δεξιά λαϊκίστικα μορφώματα  (ΑΝΕΛ), που αγκαλιάζεσαι πολιτικά με γραφικότητες (Καμμένος) και επιλέγεις την συμπόρευση με πρώην Καραμανλικούς (και σκληρά συντηρητικούς) βουλευτές (Παπακώστα, Αντώναρο κ.τ.λ.) , θέτεις και το ερώτημα «με την πρόοδο ή τη συντήρηση»!

Τοποθετώντας με μια βλακώδη αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνη αντίληψη, το πήχη της  προοδευτικότητας στη λογική του «πας μη συνεργαζόμενος με το ΣΥΡΙΖΑ … βάρβαρος»!

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός», όταν σιωπάς για το προσβλητικό για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, σκηνικό που έχει στηθεί στη Μόρια, όταν  ανέχεσαι το βιασμό κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, όταν δέχεσαι 9 χιλιάδες ψυχές να ζούνε σε απάνθρωπες και τραγικές συνθήκες, ότανκλείνει ς τα μάτια στις αναφορές του BBC και του Al Jazeera, στις καταγγελίες των Γιατρών χωρίς Σύνορα, των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, μόνο και μόνο επειδή ξέρεις ότι αυτό το σύγχρονο κολαστήριο είναι δημιούργημα της δικής σου Κυβέρνησης!

Αλλά ξεχνάς ότι ήσουν εσύ που χαρακτήριζες «Νταχάου» την Αμυγδαλέζα επί Σαμαρά και έκανες λόγο για «ανθρώπους που στοιβάζονται κάτω από  απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες».

Σήμερα τίποτα! Ευαισθησίες κατ’ αποκοπή…

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός»,  όταν αποδέχεσαι χωρίς ούτε μια διαμαρτυρία, ένα σχόλιο, μια διαφωνία, την άθλια πρακτική Υπουργού της Κυβέρνησης σου, να δίνει στη δημοσιότητα τη διεύθυνση κατοικίας ενός ανθρώπου, μόνο και μόνο επειδή τα γραφόμενα στην έκθεση του για την τραγωδία στο Μάτι δεν του είναι αρεστά… Όπως ήσουν «αριστερός» όταν έδινες τον τόπο παρουσίας των πολιτικών σου αντιπάλων, προκειμένου να υπάρξουν «αυθόρμητες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας» τη διετία 2011 – 2013…

Γιατί σήμερα είσαι «αριστερός» όταν  ενώ εμφανίζεσαι  να συζητάς –παίζοντας με την αγωνία των συνταξιούχων- τη μη εφαρμογή των περικοπών 18% στις παλαιές συντάξεις (για αιτήσεις έως 12/5/2016) που η Κυβέρνησή σου  συμφώνησε μόλις το 2017 (β’ αξιολόγηση) και επιβεβαίωσε πρόσφατα (Ιούνιος 2018) με το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2019-21 και την τελευταία αξιολόγηση, την ίδια στιγμή δεν λες κουβέντα για το :

– Τι θα γίνει με τις άλλες συντάξεις (αιτήσεις μετά τις 12/5/2016) οι οποίες έχουν περικοπεί έως και 35% με τον νόμο-καρμανιόλα του κ.Κατρούγκαλου;

– Τι θα γίνει με τις συντάξεις χηρείας που έχουν πέσει στα 50%, ενώ καταργήθηκαν για τις χήρες κάτω των 55 ετών;

-Εάν οι αναπηρικές συντάξεις θα συνεχίζουν να χάνουν το 25%-50% της εθνικής σύνταξης για ποσοστά αναπηρίας κάτω του 80%;

Είναι η κοινωνική ευαισθησία που περισσεύει! Είναι η κοροϊδία που δεν τελειώνει! Είναι η παραπλάνηση που γίνεται κανόνας!

Γιατί έτσι φυσικά και δεν είσαι «Αριστερός», ούτε «προοδευτικός», παρά ένας κοινός πολιτικός τυχοδιώκτης .

Ένας στρατηγικός σύμμαχος της συντήρησης, που την ενδυναμώνεις μέσα από το διασυρμό κάθε έννοιας που ταυτίστηκε με την υγιή «Αριστερά» σε αυτή τη χώρα.

Που δικαιολογείς με τη στάση σου και τη στήριξη σε αυτή την Κυβέρνηση, επιλογές που πάντοτε βρέθηκαν στην απέναντι πλευρά της προόδου.

Αποδοχή και σιωπή στην καταπάτηση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων…

Αποδοχή και σιωπή στην κατευθυνόμενη δημοσιογραφία και στην Γκεμπελική της εκδοχή…

Αποδοχή και σιωπή στον ευτελισμό των αξιών της προοδευτικής παράταξης…

Αποδοχή και σιωπή στη μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητα, συνειδητή συμμαχία με τις αυταπάτες και τα ψέματα.

Υπάρχει μια τεράστια  απόσταση μεταξύ της ουσίας εκείνου που ο καθένας υπηρετεί στην πολιτική ζωή και  από την άλλη, εκείνου που τάχα πρεσβεύει και το οποίο προβάλλει ώστε να το εξαργυρώσει στη συνέχεια στα σαλόνια της.

Για όσους ασχολούνται με την ουσία είναι σίγουρο ότι καθώς ο νόμος της βαρύτητας δεν έχει καταργηθεί στην πολιτική ,  ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός τελικά πληρώνεται!

44 χρόνια από την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη

44  χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσίασε την ιστορική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, με την οποία «γεννήθηκε» το ΠΑΣΟΚ ως φυσική προέκταση και μετεξέλιξη της ιστορικής διαδρομής της δημοκρατικής παράταξης.

Η ίδρυσή του πιστοποιεί την ιστορική ζεύξη των  στόχων της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Απελευθέρωσης με το δυναμισμό του δημοκρατικού και ριζοσπαστικού κινήματος.

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη δεν βρίσκεται μόνο σε αντιστοιχία με τη μεταπολιτευτική συγκυρία αλλά πολύ πιο πέρα από αυτή.

Λέξεις, οράματα και επιλογές έχουν και σήμερα μια απίστευτη ταύτιση με τις εξελίξεις, κάνοντας αναγκαία και επιτακτική την προσαρμογή και όχι την μετάλλαξή τους.

ΣΗΜΕΡΑ είναι περισσότερο από ποτέ κατανοητό ότι :

 Ο αγώνας για την κατοχύρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας περνά μέσα από την πραγματική αποδέσμευση της χώρας μας από τους μηχανισμούς εξάρτησης του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικα. Το ξεπέρασμα του μνημονίου και η αυτοδύναμη πορεία της χώρας σε μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη ουμανιστικών ιδεών, ευαισθησιών και αξιών, κοινωνικών στρατηγικών, που στηρίζονται στην ελευθερία, το διάλογο, στις ευρύτατες συναινέσεις και την αλληλεγγύη των λαών, είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.

Ο αγώνας για τη Λαϊκή Κυριαρχία σηματοδοτεί τη δυνατότητα όχι μόνο της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών και της άμεσης σχέσης των επιθυμιών του λαού και των πρακτικών της εκάστοτε μορφής εξουσίας αλλά και της ανατροπής ενός φαύλου, πελατειακού, αναποτελεσματικού και εξαρτημένου πολιτικού συστήματος, που επιβιώνει και γιγαντώνεται στις μέρες μας. Οι αλλαγές πρέπει να έχουν σαρωτικό χαρακτήρα.

Ο αγώνας για την Κοινωνική Δικαιοσύνη συμβαδίζει με τη μάχη κατά της μεγαλύτερης κοινωνικής ανισότητας που αποκτά τραγικά χαρακτηριστικά. Την αποτελεσματική μάχη κατά της ανεργίας, της ανασφάλειας για τη ζωή των νέων ανθρώπων. Είναι η μάχη για την κατοχύρωση δίκαιων κανόνων σε όλους τους τομείς της καθημερινής δραστηριότητας των πολιτών της χώρας.

Είναι ο αγώνας για αξιοκρατία, για ισότιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων ειδικά των ανίσχυρων που πολλαπλασιάζονται από την κρίση.

Είναι ο αγώνας για δίκαιο φορολογικό σύστημα και τη συμμετοχή του κάθε πολίτη ανάλογα με τα εισοδήματά του και την περιουσία του στη λειτουργία του κράτους.

Είναι ο αγώνας για ίση, αξιοπρεπή αμοιβή και σύνταξη προς όλους όσους έχουν τα ίδια προσόντα. Είναι η κατοχύρωση της απάλειψης των εξαιρέσεων για τους «υμετέρους», τους «έχοντες», τους «κραταιούς», που εκμεταλλεύτηκαν στο μέγιστο βαθμό την εξαρτημένη σχέση που είχε μαζί τους το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάμε ΜΠΡΟΣΤΑ, αν θέλουμε να πάμε ΜΑΚΡΙΑ.

Η προσαρμογή των θεμελιακών μας αρχών και αξιών στις απαιτήσεις του σήμερα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν αμείλικτα οι νέες κοινωνικές διεργασίες, δεν είναι εύκολη.

Δεν είναι εύκολες οι απαντήσεις γιατί πρέπει είναι υπεύθυνες και ουσιαστικές πέρα από μεταφυσικούς εξορκισμούς, πέρα από φοβισμένες διαμαρτυρίες και πέρα από ανέξοδους αφηρημένους και ρητορικούς δικολαβισμούς.

Σήμερα οφείλουμε να συμφωνήσουμε  ότι πρέπει να μετράμε τη συνέπειά μας με τη σθεναρή παρέμβασή μας στις σύγχρονες αντιφάσεις της πραγματικότητας και της ζωής και όχι με τις αφηρημένες και αναντίστοιχες επικλήσεις σε ξεπερασμένες θέσεις.

Είναι για αυτό που το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να σηματοδοτήσει την αναγέννηση της Κεντροαριστεράς.

Μέσα από την αναγέννηση στη σκέψη και τις ιδέες, τη σύνθεση της στρατηγικής, τις προτεραιότητες και τα πρόσωπα, τις πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις του κινήματος με τους πολίτες και την σταθερή σύνδεσή του με τις λαϊκές δυνάμεις.

Μια αναγέννηση που θα προκαλεί αλλά και θα κατοχυρώνει μια επιθυμητή και αναγκαία υπέρβαση, που δεν θα αρνείται αλλά θα εμπλουτίζει, θα κλιμακώνει και θα ανατροφοδοτεί την 44χρονη πορεία.

Σε αυτή την πορεία δεν χωρούν ούτε συμβιβασμοί, ούτε προσωπικές πολιτικές. Αυτή η πορεία δεν ταυτίζεται με λογικές «ημετέρων» και ελέγχου. Το Κίνημα Αλλαγής δεν μπορεί να είναι ο κομπάρσος και το βοηθητικό υποστύλωμα των συντηρητικών και αντιλαϊκών λύσεων που  προωθούνται σήμερα  από την Κυβέρνηση θίασο των ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ αλλά και τη Νέα Δημοκρατία. Οφείλει να είναι ο πρωταγωνιστής σε μια πορεία προοδευτικής αφύπνισης και κοινωνικής αλλαγής.

Σήμερα οφείλουμε να θυμηθούμε, να σκεφτούμε, να οργανωθούμε και να δράσουμε.

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Λάρισας στις 3-9-2018

Λίγο πριν το τέλος…

Το να σχολιάσει κάποιος έναν κυβερνητικό ανασχηματισμό σαν τον τελευταίο, είναι σα να ληστεύει … εκκλησία!

Ένας πολιτικός αχταρμάς, χωρίς αρχή και τέλος, που σηματοδοτεί το κύκνειο άσμα μιας απαξιωμένης Κυβέρνησης, η οποία  έχοντας χάσει κάθε ίχνος κοινωνικής υποστήριξης αναζητά τους «χρήσιμους» στα «ορφανά» του πολιτικού κατεστημένου.

Το παλιό δεν τελείωσε.

‘Ισα – ίσα που ξαναχρησιμοποιείται, από αυτούς …που το κατήγγειλαν.

Οι μνημονιακοί επιβραβεύονται από αυτούς… που ήρθαν στην Κυβέρνηση καταγγέλλοντας τους.

Ο παλαιοκομματισμός, η μετριότητα, η πολιτική αθλιότητα με δόσεις ρατσισμού, η γραφικότητα που ενίοτε εκφράζεται με ένα τόνο σκληρού αυταρχισμού, καλύπτονται κάτω από την ομπρέλα της εξουσίας που υπηρετεί μόνο τους ίδιους.

Οι «προοδευτικές συμμαχίες» μεταφράζονται σε υπουργοποιήσεις ακραίων απόψεων που χαρακτήριζαν τους μετανάστες  «ακρίδες», σε εναγκαλισμούς με ευνοημένους του άλλοτε καταδικασμένου «εκσυγχρονισμού», αλλά και σε επιβράβευση των προσωπικών σχέσεων και της χειρότερης μορφής του πελατειακού κράτους.

Μοναδικό συνεκτικό στοιχείο η διαχείριση της εξουσίας, μιας εξουσίας στην υπηρεσία των προσωπικών τους σκοπιμοτήτων.

Με παλιά υλικά, με φθαρμένες αντιλήψεις, με φτηνιάρικα πολιτικά παιχνίδια, με απαξιωμένα πρόσωπα που σέρνουν τις δικές τους «πολιτικές ουρές», προφανώς και δεν χτίζεις κάτι καινούργιο. Δεν μπορείς και να συντηρήσεις το υπάρχον.

Γιατί μέσα σε αυτή τη Βαβυλωνία προσώπων και απόψεων μόνο κάτι  μπορείς να διακρίνεις καθαρά: Το οριστικό διαζύγιο του ΣΥΡΙΖΑ με αυτό που ονομάζεται προοδευτική παράταξη. (Για Αριστερά δεν γίνεται καν λόγος).

Ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτή την ηγετική του ομάδα ζητά  διαπιστευτήρια σαν ένα κόμμα του νεοσυντηρητικού χώρου, που η μοναδική του ιστορική προσφορά είναι δυστυχώς μέχρι στιγμής ο ευτελισμός των οραμάτων και των αρχών της Αριστεράς στη χώρα.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει τον θερμό του εναγκαλισμό με τα ορφανά του «Καραμανλισμού», ανακυκλώνει το πολιτικό παρελθόν, γυρνά την πλάτη του στο μέλλον και συνεισφέρει στη γελοιότητα των πολιτικών επιχειρημάτων υποστηρίζοντας ότι με την Παπακώστα και τη Μαριλίζα … διεμβολίζει την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά!

Το μόνο που μένει είναι να αποχαιρετίσουμε οριστικά, με απόλυτο και εκκωφαντικό τρόπο, αυτή την πολιτική καρικατούρα.

Ο χρόνος πλέον μετράει αντίστροφα…

Η σύμβαση εκτελέστηκε…

Αυτή είναι η αλήθεια όσο και αν ενοχλεί κάποιους.

Αυτό είναι το τέλος των μνημονίων. Η ολοκλήρωση μιας συμφωνίας που ανέλαβαν οι τελευταίοι γιατί οι προηγούμενοι είτε δεν μπορούσαν είτε δεν τους άφησαν είτε δεν θέλησαν να την τελειώσουν.

Και ήταν βρώμικη η δουλειά που ανέλαβαν. Ετεροβαρής η σύμβαση που υπέγραψαν.

Έπρεπε να βρεθεί ο κατάλληλος , να συνεισφέρουν οι επιλεγμένοι και πρόθυμοι να παίξουν το ρόλο του αναλώσιμου σε αυτή την ιστορία.

Και βρέθηκαν, αφού αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν σε όλα όσα πίστευαν και να οδηγήσουν έναν ολόκληρο λαό και μία χώρα ένα βήμα πριν την απόλυτη καταστροφή.

Έπρεπε να μπορέσουν να δικαιολογήσουν… ότι θα συμφωνούσαν.

Γιατί δεν είναι εύκολο να δέχεσαι ότι ο δημόσιος πλούτος της χώρας σου θα βρίσκεται υπό τη διαχείριση εκπροσώπων των δανειστών για τα υπόλοιπα 97 χρόνια…

Δεν ήταν εύκολο να σχεδιάσεις (αν και οι άλλοι το σχεδίασαν) την πιο άθλια αντιμεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό και να την εφαρμόσεις με θύματα χιλιάδες συνταξιούχους που πληρώνουν την ανικανότητα των κυβερνόντων.

Δεν ήταν εύκολο να εφορμήσεις στα ελάχιστα που είχαν απομείνει στην άλλοτε μεσαία τάξη, με τσουνάμι 15 δις φορολογικών μέτρων, ούτε να μονιμοποιήσεις τον πιο άδικο φόρο (που δεν αλλάζει αλλά καταργείται), τον ΕΝΦΙΑ,  στο διηνεκές!

Δεν είναι εύκολο να οργανώνεις την πιο μαζική εκποίηση ιδιωτικής περιουσίας με πλειστηριασμούς σπιτιών και πρώτων κατοικιών. Όχι δεν είναι εύκολο και πρέπει να είσαι αποφασισμένος να το κάνεις.

Δεν είναι εύκολο να έχεις πιστέψει όλα αυτά τα χρόνια ότι υπηρετείς κάποιες αρχές, κάποια πιστεύω βρε παιδάκι μου, να δηλώνεις «αριστερός», να ταυτίζεσαι – θεωρητικά τουλάχιστον – με την κοινωνία και τις πραγματικές ανάγκες της, να είσαι ο υπερασπιστής των δικαιωμάτων των ασθενέστερων και να πρέπει να κόψεις το ΕΚΑΣ από τους συνταξιούχους, για να επιμηκύνεις την παραμονή σου στην εξουσία.

Δεν είναι εύκολο για κανέναν.

Αποδείχθηκε όμως εύκολο για αυτούς που επένδυσαν στον λαϊκισμό αλλά και την κόπωση ενός εκλογικού σώματος το οποίο, απογοητευμένο από τον κατεστημένο συσχετισμό δυνάμεων και εθισμένο στον λαϊκισμό, παρέδωσε τη χώρα σε ανθρώπους που έλεγαν ότι θα τιμωρήσουν τη Μέρκελ, θα καταργήσουν τον ΕΝΦΙΑ και θα κάνουν τις αγορές να χορεύουν.

Κάπου εκεί τα ψέματα των Ζαππείων συνάντησαν τις αυταπάτες του προγράμματος της Θεσσαλονίκης και εμείς απλά παρακολουθούσαμε  άλλες χώρες να βγαίνουν από αντίστοιχα προγράμματα, ενώ η δική μας είχε την πολυτέλεια να ανέχεται τα πειράματα Βαρουφάκη (180 δις το κόστος – αλλά τι είναι αυτά μπροστά στην αιωνιότητα…), τα νομισματοκοπεία, τους εικονικούς δανεισμούς από τη Μόσχα, τα πετρέλαια από τη Βενεζουέλα και τι να θυμηθεί κανείς…

Η “δουλειά” ολοκληρώθηκε. Η σύμβαση είχε υπογραφεί με μάρτυρες πολλούς (Εσύ Τσακνή έφυγες νωρίς). Και όπως κάθε καλός εργολάβος που παραδίδει το έργο του έτσι και οι υπεύθυνοι για τη μεγαλύτερη πολιτική και ηθική ήττα της Αριστεράς στην Ελλάδα, παραδίδουν το δικό τους  στις … αναθέτουσες αρχές.

Άλλωστε πια αυτές, δεν έχουν να χάσουν κάτι. Το διασφάλισαν με τον καλύτερο τρόπο όταν στη σύμβαση πέρασε ο όρος της διαρκούς λιτότητας με πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2060, πάνω από 2% και την εποπτεία στο αόριστο μέλλον.

Η “δουλειά” ολοκληρώθηκε με εξαιρετική επιτυχία και στο πολιτικό σκηνικό. Οι πολιτικές δυνάμεις αναδιατάχθηκαν, οι «ενοχλητικοί» συνταξιοδοτήθηκαν αφού προηγουμένως διαπομπεύθηκαν, η συνομωσία των μετρίων και των υπάκουων ανέλαβε περισσότερους ρόλους, προκειμένου να στερηθεί η πορεία μετάβασης κάθε ίχνος ευαισθησίας και ανθρωπιάς.

Πολιτικές καρικατούρες και γραφικότητες, λαϊκιστές και ακροδεξιοί, πρόθυμοι για τα πάντα, εραστές της θέσης και της όποιας εξουσίας, οδήγησαν σε ασφαλή προορισμό τη χώρα (Ασφαλή για τους ξένους και μόνο για αυτούς).

Υπάρχει όμως κάτι που δεν πρόσεξαν. Αυτά που γράφονται με ψιλά γράμματα σε τέτοιου τύπου συμβάσεις. Αυτό που η δίψα για την εξουσία, ο έρωτας για την καρέκλα δεν σ’ αφήνει να το δεις: Η απαξίωση της κοινωνίας και η κοροϊδία ενός λαού οδηγεί μαθηματικά στην δική σου πολιτική απαξίωση. Το τίμημα των «πρόθυμων» να διαλύσουν την κοινωνία θα είναι βαρύ, ίσως τόσο που κανείς ακόμη δεν μπορεί να υπολογίσει.

Η πορεία προς το βιολογικό και πολιτικό τέλος της πιο υποταγμένης και κυνικής κυβέρνησης της μεταπολίτευσης έχει ξεκινήσει και εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς.

Από την επιδρομή στην εξουσία στην πλήρη αποδρομή

Και τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει…