Από τα μέλη η εκλογή προέδρου της ΝΔ

Τα μέλη που επιβεβαιώνουν την εγγραφή τους και οι οπαδοί και οι προσκείμενοι που θα γίνουν μέλη κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας με την εγγραφή τους στην ηλεκτρονική βάση του κόμματος θα έχουν δικαίωμα να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου της ΝΔ, όπως αποφάσισε η Κεντρική Επιτροπή.

Οι εργασίες της συνεδρίασης ολοκληρώθηκαν με την ψηφοφορία επί της πρότασης της Κεντρικής Επιτροπής στο συνέδριο για τη διεύρυνση του εκλεκτορικού σώματος για την ανάδειξη του επόμενου αρχηγού της ΝΔ.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην ΚΕ, ο πρόεδρος της ΝΔ Κώστας Καραμανλής, τόνισε ότι «η πορεία προς το συνέδριο δεν χωρά αντεγκλήσεις και προσωπικούς χαρακτηρισμούς», απευθύνοντας κάλεσμα για ενότητα, συνοχή και αλληλεγγύη.

Ο κ. Καραμανλής κάλεσε όλα τα στελέχη να επιδείξουν προσήλωση στο παραπάνω τρίπτυχο. Οι αρχές αυτές, ανέφερε, ορίζουν τη βάση του κοινού μας οικοδομήματος, εξασφαλίζουν τη δυναμική συνέχεια της παράταξης.

Πρέπει να εμπεδώσουμε και να συζητήσουμε αυτές τις αρχές, τώρα, υπογράμμισε. Θα πρέπει να συζητήσουμε πολιτικά και όχι παραπολιτικά, πρόσθεσε και προέτρεψε στα στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής να απομονώσουν και να απορρίψουν πρακτικές που δεν υπηρετούν το τρίπτυχο που ανέφερε.

O κ. Καραμανλής αναφέρθηκε στη συμφωνία της 17ης Οκτωβρίου μεταξύ των υποψηφίων αρχηγών, η οποία προβλέπει ότι για την ανάδειξη νέου αρχηγού μπορούν να ψηφίσουν και τα μέλη του κόμματος.

Χαρακτήρισε δε θετική εξέλιξη την απόφαση εκλογής του νέου αρχηγού από τη βάση, επισημαίνοντας ότι το άνοιγμα αυτό μπορεί να ισχυροποιήσει τους δεσμούς της ΝΔ με την κοινωνία.

Σημείωσε ακόμη πως δεν αρκεί μια άψογα οργανωμένη, δαφανής και αδιάβλητη διαδικασία, αλλά χρειάζεται και η έμπρακτη ανταπόκριση στις αρχές του κόμματος.

«Καμιά διαδικασία δεν επαρκεί εάν δεν υπηρετείται ανυπόκριτα και ουσιαστικά από όλους και όλες», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Καραμανλής δεσμεύθηκε ότι θα στηρίξει το νέο πρόεδρο από την πρώτη στιγμή της εκλογής του, τονίζοντας ότι δεν θα είναι μόνο ο πρόεδρος του κόμματος αλλά και ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας.

Παράλληλα, με εκτός προγράμματος παρέμβασή του ο κ. Καραμανλής ζήτησε να κλείσει σήμερα το θέμα ηγεσίας, οριστικά και αμετάκλητα.

Ανέφερε ακόμη ότι την απόφαση που έλαβε αρχικά για έκτακτο συνέδριο και εκλογή προέδρου από εκεί, την άλλαξε από κοινού με τους τέσσερις υποψηφίους.

«Όχι επειδή συμφώνησαν οι τέσσερις αλλά επειδή και εμένα με εκφράζει. Άλλαξαν οι εποχές. Όμως όλο αυτό πρέπει να έχει σύντομο τέλος. Η πραγματικότητα πιέζει, δεν βιάζομαι εγώ. Το επείγον είναι να έχει η παράταξη ηγεσία. Το καταλαβαίνουμε αυτό ή όχι; Όση κουβέντα κι αν γίνεται, αν δεν έχεις αρχηγό δεν έχει νόημα» ανέφερε.

Ο κ. Καραμανλής επεσήμανε ακόμη ότι κανένας δεν ενοχλείται από το διάλογο, που θα γίνει και δεύτερη και τρίτη ημέρα στο συνέδριο. «Ο βασικός σκοπός του συνεδρίου είναι συγκεκριμένος. Απο εκεί και πέρα, απο κανέναν δεν αφαιρούμε το λόγο» σημείωσε ο κ. Καραμανλής.

Στην πρότασή του για την εκλογή προέδρου όχι μόνο από τα μέλη του κόμματος αλλά και από τους φίλους επέμεινε κατά την ομιλία του o Δημήτρης Αβραμόπουλος.

Με την πρότασή μου αυτή ανοίγει ο δρόμος για ένα νέο ξεκίνημα για μία νέα και δυναμική παράταξη, ανέφερε ο κ. Αβραμόπουλος.

Από την πλευρά της, η Ντόρα Μπακογιάννη αναφέρθηκε στη συμφωνία των τεσσάρων για εκλογή του προέδρου από τα μέλη του κόμματος. Εμφανίστηκε, ωστόσο, πρόθυμη, σε περίπτωση που η Οργανωτική Επιτροπή αποφασίσει και τη συμμετοχή των φίλων, να το αποδεχθεί.

«H υπογραφή μου με δεσμεύει» τόνισε, με τη σειρά του ότι ο Αντώνης Σαμαράς, αναφερόμενος στη συμφωνία μεταξύ των τεσσάρων για εκλογή προέδρου από τα μέλη του κόμματος.

Επανέλαβε δε ότι θα δεχθεί να ψηφίσουν και οι φίλοι του κόμματος αρκεί να συμφωνήσουν όλοι. «Από εκεί και πέρα ότι νέο υπάρχει, εμπιστεύομαι απολύτως τη σοφία της οργανωτικής επιτροπής», σημείωσε.

Υπέρ της πρότασης Αβραμόπουλου για την εκλογή προέδρου μόνο από τα μέλη αλλά και από τους φίλους του κόμματος τάχθηκε, τέλος, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης .

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Advertisements

Βρε, πως αλλάζουν οι καιροί!

Ήταν εντυπωσιακό το παρόν του κόσμου, στην ανοιχτή ολομέλεια της δημοτικής παράταξης «Λαρισαίων Πόλις» και του Γιάννη Σάπκα!

Τόσο που πολλοί δεν πίστευαν στα μάτια τους!

Και όχι μόνο για την ποσότητα, αλλά κυρίως για τα πρόσωπα που είδαμε και μάλιστα μετά από καιρό και μάλιστα μετά από ένα διάστημα έντονων τριβών, συγκρούσεων, απομακρύνσεων και δημόσιων καταγγελιών.

Με εξαίρεση ελάχιστους, οι περισσότεροι ήτανε εκεί.

Και σηματοδότησαν ηθελημένα ή άθελα τους (ελπίζω όχι) και την επόμενη ημέρα.

Η παρουσία του επίσημου ΠΑΣΟΚ ( Ν.Ε. και Περιφερειακή Θεσσαλίας), πολλών γνωστών στελεχών, υποψηφίων με το ψηφοδέλτιο του κόμματος στις τελευταίες εκλογές, της επικεφαλής της Νομαρχιακής παράταξης, γνωστών ανένταχτων ανθρώπων της πόλης, έδωσε μια μεγάλη ώθηση στην παράταξη αλλά και στον Γιάννη Σάπκα, που μπαίνει μπροστά για τις ερχόμενες δημοτικές εκλογές.

Ήταν το τέλος μιας μεγάλης περιόδου αμφισβήτησης. Ήτανε καλύτερα η αρχή της πορείας για τις επόμενες εκλογές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Και αυτό μένει.

Είναι θα μου πείτε διαφορετικό το κλίμα!

Αλλά άλλαξαν και οι απόψεις κάποιων για την αποτελεσματικότητα της παράταξης;

Άλλαξε η εικόνα που είχανε μερικοί για τον επικεφαλής;

Ήτανε της φαντασίας μου όσα διάβασα στις εφημερίδες στη διάρκεια του καλοκαιριού;

Όσα άκουσα το προηγούμενο διάστημα;

Οι 4 διαφωνούντες έλειπαν. Ο καθένας μαθαίνω για δικούς του λόγους.

Έλειπαν όμως και όσοι δημόσια είχανε προσπαθήσει να μειώσουν τον επικεφαλής της παράταξης.

Και επειδή τα όσα γράφηκαν υπάρχουν, για να τα θυμηθούμε!

Πέτρος Ηλιάδης:

«Ο Γιάννης Σάπκας συνεχίζοντας να λειτουργεί στο πλαίσιο της παρέας – απ’ όπου μάλιστα εκπορεύονται κατά καιρούς χυδαίες επιθέσεις σε ιστοσελίδες κατά στελεχών του ΠΑΣΟΚ και Δημοτικών Συμβούλων- δημιούργησε χάσμα ανάμεσα στα μέλη της Δημοτικής ομάδας με αποτέλεσμα σήμερα να μην υπάρχει ουσιαστικά ισχυρή και ενιαία έκφραση του ΠΑΣΟΚ στο Δήμο της Λάρισας».

2 Ανώνυμοι:

«Στο πλευρό των κ.κ. Γεωργάκη, Κουραμά, Κουρσούμη και Λυτροκάπη τάχθηκαν χθες με ανεπίσημες δηλώσεις τους δύο επιφανή στελέχη του ΠΑΣΟΚ Λάρισας (έχουν διατελέσει σε υψηλές θέσεις στη Ν.Ε. του κόμματος), οι οποίοι επέρριψαν ευθύνες στον επικεφαλής της «Λαρισαίων Πόλις» κ. Γιάννη Σάπκα για τους χειρισμούς του.»

Κώστας Τσαλαπόρτας:

«Μήπως τελικά οι 320 ψήφοι δεν θα έλειπαν αν στην όλη προσπάθεια συμμετείχαν και οι «δεινόσαυροι»; Οι οποίοι, σημειωτέον, χάρισαν τα καλύτερά τους χρόνια συμμετέχοντας και παλεύοντας στο ΠΑΣΟΚ, πολύ πριν εμφανιστούν στο ΠΑΣΟΚ και μάλιστα ως τιμητές κάποιοι από την παρέα του κ. Σάπκα.»

Οι ανώνυμοι του Πάσχα:

«Ο Γιάννης Σάπκας δεν δικαίωσε τις προσδοκίες μας. Αντί να ενώσει, δίχασε. Λειτουργώντας εξ αρχής στο πλαίσιο μιας παρέας γύρισε την πλάτη σε μια σειρά στελέχη του ΠΑΣΟΚ λες και η «παράταξη» την οποία δημιούργησε είναι κάτι δικό του έξω και πέρα από το ΠΑΣΟΚ»

Έγραφα πριν από καιρό με αφορμή τα όσα γινότανε:

«Και κάτι τελευταίο προς τους υψηλά ιστάμενους κομματικούς «παρατηρητές», «ψιθυριστές» και «σχεδιαστές»:

Σε μικρό διάστημα θα κληθείτε να προτείνετε υποψήφιους Δημάρχους και να ανοίξετε διαδικασίες. Και τότε θα πρέπει να βγάλετε το κεφάλι από τα σκατά που το βουτήξατε, να μιλήσετε και να πείσετε.

Σας βλέπω να θερίζετε θύελλες, εκτός και αν ξυπνήσετε και αντιληφθείτε εγκαίρως ότι η συνταγή του να σκάβεις τον πολιτικό λάκκο κάποιου άλλου, πολλές φορές οδηγεί στον δικό σου ενταφιασμό!

Μακάρι να διαψευστώ αλλά φοβάμαι ότι the game is over!

Εκτός και αν …»

https://ra64.wordpress.com/2009/07/23/mauri/

Φαίνεται ότι οι εκλογές λειτούργησαν καταλυτικά προκειμένου να σκεφτούνε καλύτερα πολλοί, αλλά και να δούνε πιο καθαρά τα πράγματα.

Φαίνεται ότι ,με εξαίρεση ελάχιστους, η συντριπτική πλειοψηφία τάσσεται στο πλευρό του Γ. Σάπκα, στο πλευρό της επίσημης επιλογής του κόμματος στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές.

Πιστεύω και σε αυτές που έρχονται!

Και έτσι θα πρέπει να πάνε. Όλοι μαζί.

Η χθεσινή παρουσία του κόσμου «ξόρκισε» τα κακά της προηγούμενης περιόδου.

Στο χέρι του Γ. Σάπκα και  της παράταξης του είναι, να είναι η συνέχεια αντίστοιχη των προσδοκιών.

Ίδωμεν!

 

Υ.Γ.

Για όσους προέβλεπαν το γρήγορο πολιτικό τέλος του Σάπκα και αναζητούσαν την επόμενη «λύση», για όσους πρότειναν «ελαφρά τη καρδία» κομματικούς τοποτηρητές, για όσους βιάστηκαν, υπάρχει και το «συγνώμη, λάθος!»

Άλλωστε ουδείς αλάνθαστος στην πολιτική…

Οι ανοιχτοί κατάλογοι… και το διάτρητο κόμμα

Το ζήσαμε το έργο στις διαδικασίες εκλογής προέδρου αλλά και Νομαρχιακών Επιτροπών στο ΠΑΣΟΚ.

Τους ανοιχτούς καταλόγους, στο όνομα του ανοιχτού κόμματος και τις «παρενέργειες» που είχανε.

Αλλά και αυτή την περίεργη ιστορία των «φίλων» ενός κόμματος, που μπορούν να δηλώσουν αυτή την ιδιότητα και να ψηφίσουν, αποκτώντας ακριβώς την ίδια δύναμη με ένα οργανωμένο μέλος του κόμματος!

Και τώρα ο προβληματισμός μεταφέρεται στην άλλη πλευρά. Κινούνται σε παράλληλους δρόμους σε ότι αφορά τις διαδικασίες και δυστυχώς για αυτούς αναδεικνύουν κυρίως τα διαδικαστικά προβλήματα και δεν μιλάνε για πολιτική.

Με ρώτησε ένας νεοδημοκράτης – γνωστός- να του πω τη γνώμη μου.

Έλεγα μετά τις εκλογές ότι ανοιχτό κόμμα δεν σημαίνει και διάτρητο κόμμα.

Γιατί είναι γνωστά τα «παρατράγουδα» στις διαδικασίες εκείνες του ΠΑΣΟΚ. Και φάνηκε ότι παρά τις καλές διαθέσεις της ηγεσίας, τις αγνές διαθέσεις για να είμαι ακριβής, οι μηχανισμοί ξεσαλώνουν όταν βρίσκουν ανοιχτές τις πόρτες!

Γνωστά τα φαινόμενα με εκατοντάδες ψηφοφόρους να γράφονται την τελευταία στιγμή «φίλοι» και να ψηφίζουν, γνωστά τα φαινόμενα με τους μεταφερόμενους με πούλμαν ψηφοφόρους από το ένα εκλογικό κέντρο στο άλλο, γνωστά τα αποτελέσματα.

Αυτά που οδήγησαν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ να αναθεωρήσει τις απόψεις του και με τη διαδικασία της κάρτας μέλους να δημιουργήσει επιτέλους καθαρούς εκλογικούς καταλόγους!

Φίλος, φίλος εντάξει αλλά όχι την τελευταία στιγμή.

Από μόνο του αυτό αναιρεί κάθε έννοια αντικειμενικής έκφρασης των μελών αλλά και των φίλων ενός κόμματος.

Και που τελικά οδηγούν σε επιλογές που καμία σχέση μπορεί να μην έχουν με τις πραγματικές διαθέσεις αυτών που θέλουν πραγματικά να συμμετάσχουν στις διαδικασίες του πολιτικού φορέα, είτε με τη μία είτε με την άλλη ιδιότητα.

Δημιουργούν εσωκομματικά προβλήματα και αντιπαραθέσεις.

Και δυστυχώς αυτά μένουν.

Οι ανοιχτές διαδικασίες δεν σημαίνουν ανεξέλεγκτη συμμετοχή, χωρίς δυνατότητα διασφάλισης της αξιοπιστίας της ψήφου του καθένα.

Κανένας πολιτικός μανδύας στην τρομοκρατία!

Δεν υπάρχουν πολλά που θα μπορούσε να πει κανείς για μια δολοφονική ενέργεια.

Παρά να την καταδικάσει όσο πιο δυνατά μπορεί.

Ούτε βέβαια να αναζητήσει ιδεολογικές επικαλύψεις, να κάνει πολιτικούς συνειρμούς ή να στρογγυλοποιήσει το αποτέλεσμα τέτοιων ενεργειών.

Η τρομοκρατία έχει περάσει σε μια διαφορετική φάση. Και έτσι εκδηλώθηκε.

Θα μπορούσε να είναι μια μαφιόζικη ενέργεια.

 Ένα χτύπημα του υποκόσμου. Μια ενέργεια εγκληματικών στοιχείων.

Δημιουργεί μια υποχρέωση όμως στον πολιτικό κόσμο και αυτή η εξέλιξη.

Οφείλουν όλοι να μιλήσουν ξεκάθαρα. Και να πάρουν θέση.

Οφείλει η Κυβέρνηση να εξαρθρώσει αυτές τις δομές αλλά και να αντιμετωπίσει και τις αιτίες που δημιουργούν τέτοια φαινόμενα.

Κυρίως όμως πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.

Χωρίς υπονοούμενα ή περίεργες αναφορές!

Και προπάντων χωρίς να δίνουμε πολιτικά χαρακτηριστικά σε εγκληματικές ενέργειες.

Μου έκανε εντύπωση η ανακοίνωση του ΚΚΕ. Στη γνωστή γραμμή περί προβοκατόρων.

 «Ο λαός πρέπει να σκεφτεί το ποιος ωφελείται από τέτοιου είδους επιθέσεις. Πρόκειται για προβοκατόρικη ενέργεια που είναι χρήσιμη σε όσους επεξεργάζονται σχέδια καταστολής του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Χρειάζεται λαϊκή επαγρύπνηση και αγωνιστική ετοιμότητα. Ευχόμαστε την πλήρη και ταχεία ανάρρωση των θυμάτων» ανέφερε το ΚΚΕ.

Αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί που θα «χρησιμοποιήσουν» μια δολοφονική ενέργεια για την καταστολή του εργατικού – λαϊκού κινήματος; Που βρίσκονται και αν υπάρχουν γιατί δεν ονομάζονται;

Ποιοι φωτεινοί εγκέφαλοι ανακαλύπτουν ανεμόμυλους και παίζουν το ρόλο του Δον Κιχώτη; Ιδεοληψίες και στερεότυπα χρόνων , δυστυχώς, επαναλαμβάνονται.

Το ίδιο περίεργη και η δήλωση Καρατζαφέρη:

 «Οι φυσικοί αυτουργοί των τρομοκρατικών επιθέσεων, αποθρασύνονται όσο το σύστημα αφήνει ανέγγιχτους τους ηθικούς αυτουργούς. Καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κοινωνικός εχθρός είναι εντός των πυλών.»

Ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί κατά τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ;

Είναι κόμματα, είναι πολιτικοί; Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα;

Ποιος κοινωνικός εχθρός είναι εντός των πυλών;

Για ποιους αφήνει υπόνοιες και γιατί; Ποιανού παιχνίδι παίζει;

Όσο τρομοκρατικές, εγκληματικές και μαφιόζικες ενέργειες θα ντύνονται με πολιτικό μανδύα από μέρη του πολιτικού μας συστήματος, τόσο πιο πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη αυτών των φαινομένων, θα δημιουργούν.

Και όσο η πολιτική δεν αναγνωρίζει το αυτονόητο, τόσο θα επαναλαμβάνονται.

20% των Ελλήνων κάτω από το όριο φτώχειας!

Ανησυχητικά στοιχεία φέρνει στο φως το ευρωβαρόμετρο: το 20% του πληθυσμού της Ελλάδας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, έναντι του επίσης πολύ υψηλού 16% του πληθυσμού της ΕΕ. Αυτό σημαίνει ότι 80 εκατομμύρια Ευρωπαίοι ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

Υψηλό είναι και το ποσοστό των Ελλήνων, 35%, που δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, έναντι 12% στην ΕΕ.

Τα σοκαριστικά αυτά στοιχεία ενισχύουν τους φόβους ότι οι απειλές για την κοινωνική συνοχή και κατ’ επέκταση κοινωνική ειρήνη στην Ευρώπη έχουν αυξηθεί επικίνδυνα και ο κίνδυνος «κοινωνικών εκρήξεων» στο άμεσο μέλλον είναι πια ορατός.

Σημειωτέον δε, ότι τα προαναφερόμενα ποσοστά μπορεί να έχουν επιδεινωθεί περαιτέρω, δεδομένου ότι η εν λόγω ευρωπαϊκή δημοσκόπηση, ευρωβαρόμετρο, σχετικά με την στάση των Ευρωπαίων απέναντι στη φτώχεια και των κοινωνικό αποκλεισμό, πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Ειδικότερα, στην ερώτηση: «Με βάση το συνολικό μηνιαίο εισόδημα του νοικοκυριού σας, πόσο εύκολα ή δύσκολα αντεπεξέρχεστε στις οικονομικές σας υποχρεώσεις;», το 54% των Ελλήνων απάντησε ότι τα καταφέρνει «μέτρια», το 35% ότι τα καταφέρνει «δύσκολα» και το 11% «εύκολα».

Στην ΕΕ των 27 χωρών μελών, το 56% απάντησε ότι τα καταφέρνει «μέτρια», το 12% «δύσκολα» και το 30% «εύκολα».

Επίσης, τo 84% των Ελλήνων, έναντι 73% των Ευρωπαίων, θεωρεί ότι η φτώχεια είναι διαδεδομένο πρόβλημα στη χώρα του.

Σύμφωνα με αποτελέσματα του Ευρωβαρόμετρου η εικόνα είναι εξαιρετικά ζοφερή: περίπου 80 εκατομμύρια άτομα – δηλαδή το 16% του πληθυσμού της ΕΕ – ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και συναντούν σοβαρά εμπόδια όσον αφορά την πρόσβαση στην απασχόληση, στην εκπαίδευση, στη στέγαση, καθώς και στις κοινωνικές και χρηματοδοτικές υπηρεσίες.

Οι κυριότεροι παράγοντες που εξηγούν «κοινωνικά» το φαινόμενο της φτώχειας είναι για τους Ευρωπαίους το υψηλό ποσοστό ανεργίας (52%), το ποσοστό των χαμηλόμισθων (49%), οι ανεπαρκείς κοινωνικές παροχές και συντάξεις (29%) και το υπερβολικό κόστος αξιοπρεπούς στέγασης (26%).

Από την άλλη πλευρά, οι Ευρωπαίοι θεωρούν ότι η έλλειψη εκπαίδευσης, κατάρτισης ή επαγγελματικών προσόντων (37%), καθώς και η «κληρονομούμενη» φτώχεια (25%) και η τοξικομανία (23%), είναι οι κυριότεροι λόγοι που εξηγούν τη φτώχεια σε «ατομικό» επίπεδο.

Επιπλέον, οι Ευρωπαίοι πιστεύουν ότι πιο κοντά στο όριο της φτώχειας βρίσκονται οι άνεργοι (56%), οι ηλικιωμένοι (41%) και οι άνθρωποι με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και ελάχιστη κατάρτιση ή επαγγελματικά προσόντα (31%).

Σχεδόν οι εννέα στους δέκα Ευρωπαίους (87%) πιστεύουν ότι η φτώχεια περιορίζει τη δυνατότητα πρόσβασης σε αξιοπρεπή στέγαση, οι οκτώ στους δέκα αισθάνονται ότι η φτώχεια περιορίζει την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ή στη μάθηση ενηλίκων και το 74% πιστεύει ότι μειώνει τις δυνατότητες εξεύρεσης εργασίας.

Επίσης, η πλειονότητα των Ευρωπαίων (60%) πιστεύει ότι η φτώχεια επηρεάζει την πρόσβαση σε αξιοπρεπή βασική σχολική εκπαίδευση.

Τέλος, το 89% των Ευρωπαίων υποστηρίζει ότι πρέπει να ληφθούν επειγόντως μέτρα από τις εθνικές κυβερνήσεις, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η φτώχεια και το 53% θεωρεί ότι οι εθνικές κυβερνήσεις είναι πρωτίστως υπεύθυνες για την καταπολέμησή της.

Πηγή: in.gr

Η Αριστερά, οι Stagers και οι Ρέιτζερς!

Καμία ιδιαίτερη εντύπωση δεν προκαλεί η θέση και η στάση της ΝΔ στην υπόθεση της κατάργησης των stage.

Δεν είναι μόνο η πολιτική της ταύτιση με τις ελαστικές μορφές απασχόλησης, την ανασφάλιστη εργασία και τα ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και η πρόσφατη ιστορία της, καθώς η επέκταση των stage, παντού και η επανασύσταση ενός ρουσφετολογικού και πελατειακού κράτους ήταν η καρδιά της πολιτικής της σαν κυβέρνηση.

Μέχρι και ο Ψωμιάδης ενοχλήθηκε από την άνευ προηγουμένου ρητορική για τα stage των στελεχών του κόμματος του, τις τελευταίες ημέρες.

«Η ΝΔ να πάψει να ομιλεί σε ό,τι αφορά τα Stage. Η ΝΔ ήταν έτοιμη να τα καταργήσει εδώ και έξι μήνες», είπε.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η στάση των κομμάτων της παραδοσιακής αριστεράς.

ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, ξεπερνούν τους εαυτούς τους σε αντιπολιτευτική διάθεση, αναδεικνύοντας όμως μια βαθιά συντηρητική λογική.

Απέναντι στην ξεκάθαρη τοποθέτηση  και προεκλογική υπόσχεση του ΠΑΣΟΚ για κατάργηση των stage στο δημόσιο και τους ΟΤΑ, μασούν τα λόγια τους πατώντας σε δύο βάρκες.

Από τη μία ναι μεν απαράδεκτες μορφές εργασίας από την άλλη απαράδεκτη και η κυβέρνηση που τις καταργεί!

Από τη μία να διοριστούν όλοι σε μόνιμες θέσεις (ΚΚΕ)! , από την άλλη να ληφθεί μέριμνα για αυτούς που ήδη εργάζονται(ΣΥΝ)!

Ευκολία και ανευθυνότητα, προκειμένου να χαϊδέψουνε αυτιά και να επενδύσουνε εκλογικά και μικροπολιτικά, σε έναν αριθμό εργαζομένων σήμερα.

Αλλά τα πράγματα είναι απλά:

Ήτανε ή όχι προεκλογική δέσμευση ξεκάθαρη του ΠΑΣΟΚ η συγκεκριμένη θέση;

Μιλήσανε προεκλογικά για την κατάσταση ομηρίας των εργαζομένων με αυτές τις μορφές;

Δέχονται ή όχι ότι οι συγκεκριμένες θέσεις εργασίας αποτελούν προϊόν πολιτικού εκβιασμού συνειδήσεων;

Θέλουν ή όχι να συνεχιστεί η ομηρία των ανθρώπων αυτών;

Υπάρχουν προσλήψεις που έστω και σε ένα μικρό βαθμό ικανοποιούν βασικές προϋποθέσεις αξιοκρατίας;

Συμφωνούν με το να μοριοδοτούνται περισσότερο σε διαγωνισμό ΑΣΕΠ οι (χωρίς κανένα έλεγχο) διορισμένοι σε τέτοιες θέσεις περισσότερο από έναν κάτοχο δύο μεταπτυχιακών;

Θέλουν ένα σύστημα αξιοκρατικών διορισμών στο δημόσιο και στους ΟΤΑ, με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για τους εργαζομένους ή συνέχιση του πελατειακού κράτους  που έστησε η ΝΔ;

Τα πράγματα είναι απλά!

Για το ΠΑΣΟΚ είναι στάση ευθύνης και συνέπειας απέναντι στις δεσμεύσεις που δημόσια πήρε.

Για την αριστερά (;) είναι παιχνίδι στην πλάτη ανθρώπων που έγιναν αντικείμενα πολιτικής εκμετάλλευσης.

Όσοι επέλεξαν το ρόλο των rangers στην Άγρια Δύση φοβάμαι ότι θα χαθούν στην έρημο των πολιτικών τους αδιεξόδων.

Καλό ταξίδι Έλλη!

Την τελευταία της πνοή άφησε τα ξημερώματα της Τρίτης η Έλλη Παππά, σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει στο Γ’ Νεκροταφείο, όπου εκεί και θα ταφεί, δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Νίκο Μπελογιάννη.

Η Έλλη Ιωαννίδη της ιστορίας, η Έλλη Παππά, δημοσιογράφος και συγγραφέας, η μαχήτρια της Αριστεράς, αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο κόσμο που «βούτηξε βαθιά στα νερά» του 20ού αιώνα.

Αποχαιρέτησε τον αιώνα της, για να συναντήσει τον 21ο, με την ίδια κριτική συγκροτημένη σκέψη που την χαρακτήριζε και την διαφοροποιούσε από πολλούς της γενιάς της. Στόχος της , όπως η ίδια έλεγε, «η κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις».

Πραγματοποίησε μελέτες για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, όπως «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» και η «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας – Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό», και μελέτες για τον μαρξισμό και τον λενινισμό, όπως ο «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση -οδοιπορικό από το ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» και «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».

Οι μαρτυρίες της σε χειρόγραφα από τη φυλακή, διηγήματα και θεατρικά που, επίσης, έγραψε έγκλειστη στις φυλακές Αβέρωφ πάνω από μια δεκαετία, δημοσιευμένα και αδημοσίευτα άρθρα της στον παράνομο Τύπο του ΚΚΕ, στις εφημερίδες και στα περιοδικά της μεταπολίτευσης όπου εργάστηκε, αναδεικνύουν το ανήσυχο πνεύμα της.

Ο μύθος της προσωπικής της ιστορίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στην Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας.

«Γεννήθηκα στην Σμύρνη, παραμονή της καταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο», γράφει αυτοβιογραφούμενη. «Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει», δήλωσε.

«Δεν ήμουν παιδί, ήμουν άλλο πράμα και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου. Η καταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας. Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

Η Έλλη Παππά ήταν ήδη από τα γυμνασιακά της χρόνια οργανωμένη σε αντιδικτατορική ομάδα και μετά, στην Κατοχή, προσχώρησε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ.

Διέτρεξε όλo τον Εμφύλιο και έως τη σύλληψή της, το 1950, δούλεψε για τα παράνομα έντυπα, σε στενή συνεργασία με διαπρεπείς αριστερούς διανοούμενους και κυρίως, στους παράνομους μηχανισμούς του ΚΚΕ.

Καταδικάστηκε κι εκείνη σε θάνατο, στη δίκη Μπελογιάννη, αλλά η ποινή της δεν εκτελέστηκε, γιατί ο γιος που απέκτησε από τον Νίκο Μπελογιάννη, και που είχε στο μεταξύ γεννηθεί στη φυλακή, ήταν μόλις επτά μηνών.

 

«Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα» έγραψε η ίδια.

Αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963, δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η απριλιανή χούντα την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά. Η Σοβιετική Ένωση την προσκαλεί να τη φιλοξενήσει με τον γιο της, αλλά η ίδια αρνείται γιατί είχε διαφωνήσει με την εισβολή των στρατιωτικών τανκς στην, τότε, Τσεχοσλοβακία.

Μέχρι την πτώση της δικτατορίας δεν εργάστηκε σε εφημερίδες της εποχής, αλλά σε εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά και αργότερα στην εφημερίδα «Μακεδονία», με ψευδώνυμο.

Στη μεταπολίτευση, η Έλλη Παππά συνοψίζει την επανασύνδεσή της με το ΚΚΕ, ως εξής: «Η επανένωση της Αριστεράς ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Απεχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε».

Επαγγελματικά δούλεψε στις εφημερίδες «Έθνος», «Μακεδονία» και στο περιοδικό «Γυναίκα» έως το 1990, οπότε και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο συγγραφικό της έργο. Τα τελευταία πολιτικά βιβλία της είναι «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος) και «Μακιαβέλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Αγρα), κυκλοφόρησαν το 2006.

Το αρχείο της Έλλης Παππά φυλάσσεται στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α).

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ