Στην υγειά του νέου μνημονίου ή «μερικά πράγματα δεν αλλάζουνε ποτέ»!

boylhΣεμνά και ταπεινά έπεσε η αυλαία μιας ακόμη διαπραγμάτευσης. Υπερήφανης ή μη, με δημοψηφίσματα ή μη, με συνεδριάσεις της Βουλής ή μη, η κατάληξη η ίδια και το ακόμη εντυπωσιακότερο και τα επιχειρήματα τα ίδια!

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με το ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο Τσίπρας για να δικαιολογήσει την υπογραφή του τρίτου μνημονίου είναι ακριβώς , μα ακριβώς, ίδια με αυτά του Παπανδρέου το 2010 και του Σαμαρά – Βενιζέλου το 2012.

«Είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην άτακτη χρεωκοπία και μια δύσκολη έως κακή συμφωνία». Αυτό δεν ακούσαμε τόσες και τόσες φορές μέχρι τώρα;

Στο πολιτικό παρασκήνιο βεβαίως και υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες, κυρίως πολιτικές αλλά και διαφορετικές αντιδράσεις από την κοινωνία.

Αλλιώς είναι να αναζητάς τον τρόπο με τον οποίο θα στηθεί μηχανισμός στήριξης και άλλο να το έχεις έτοιμο και δεδομένο.

Άλλο είναι να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που για πρώτη φορά μετά την «ευδαιμονία», βρίσκεται αντιμέτωπη με λιτότητα, περικοπές και μειώσεις μισθών και άλλο μια κοινωνία που έχει ήδη συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα.

Άλλο είναι να πηγαίνεις για την υπογραφή της συμφωνίας με 251 ψήφους της Βουλής και σχεδόν όλη την αντιπολίτευση μαζί σου και να την ψηφίζεις με μεγάλη πλειοψηφία επίσης μαζί με την αντιπολίτευση και άλλο να είσαι μόνος, καθυβριζόμενος απ’ όλους σαν «προδότης και γερμανοτσολιάς»!

Άλλο είναι να πουλάς αντιμνημόνιο και «πατριωτισμό», να κάνεις κόμμα και να εκλέγεσαι κιόλας και άλλο να αναλαμβάνεις την υλοποίηση του νέου μνημονίου, βάζοντας την ουρά κάτω από τα σκέλια, στημένος στα τέσσερα (κατά τη δική του έκφραση).

Άλλο είναι να διαφωνείς, να παραιτείσαι από το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκες γιατί δεν μπορούσες να ανεχτείς προσβολή στην ιδεολογία σου και άλλο να συμβιβάζεσαι σήμερα με την καλά αμειβόμενη θέση του Υπουργού ή του Ευρωβουλευτή και να καταπίνεις αμάσητο ένα χειρότερο μνημόνιο.

( Μου ήρθε στο μυαλό η συνέντευξη Κουρουμπλή, ο οποίος απαντώντας για την παραίτηση του το 2011, έλεγε «Αυτό θα το γράψει η ιστορία. Εγώ πάντως όταν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, όταν διάβασα τη δανειακή σύμβαση, έμεινα εμβρόντητος. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι η κυβέρνηση η δική μας, θα υπέγραφε μία τέτοια δανειακή, καταδυναστευτική σύμβαση για την πατρίδα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν δύο πράγματα. τον πατριωτισμό του και για το κοινωνικό του πρόσωπο. Εγώ, λοιπόν, είπα στον Παπακωνσταντίνου ότι δεν μπορώ να φανταστώ έναν Έλληνα υπουργό να υπογράφει μία τέτοια δανειακή σύμβαση. Και μου λέει “αμφιβάλεις τον πατριωτισμό μου;”. Του είπα τι έχω διαβάσει. Από τότε ασφυκτιούσα και έφτασα στο όχι. Και σε τρία λεπτά ο Παπανδρέου με διέγραψε»

http://www.newsbomb.gr/ekloges/ethnikes-ekloges/story/546485/ekloges-panagiotis-koyroymplis-ayto-poy-egine-einai-genoktonia#ixzz3fx21cvTP)

Είναι γλυκό το πιοτό της εξουσίας και γίνεται γλυκύτερο σε περιόδους κρίσεις!

Είναι εύκολο να συνομωσιολογείς  λέγοντας πως το ΔΝΤ το έφερε ο Παπανδρέου στην Ευρώπη και να θεωρείς λόγια του αέρα τα λεγόμενα του πως το επέβαλε η Γερμανία και η Γαλλία. Όταν αυτό επαναλαμβάνεται και γίνεται ξεκάθαρο πως πρόγραμμα χωρίς ΔΝΤ δεν γίνεται αποδεκτό από τους Ευρωπαίους, τότε απλά σιωπάς και προσπαθείς να ανακαλύψεις … νέα σενάρια συνομωσιών!

Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τους  «προδότες» που ενώ μπορούσανε να δανειστούν από άλλες χώρες δεν το κάνανε επίτηδες και άλλο να ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος ότι αυτό που έλεγες τότε ήταν ένα παραμύθι χωρίς όνομα, τρώγοντας στα μούτρα την πόρτα όσων χτύπησες για να βρεις χρήματα.

Είναι εύκολο να υπόσχεσαι εναλλακτικές προτάσεις, τρόπους και μέσα να αντιπαλέψεις τα μνημόνια και τη λιτότητα, να γράφεις ισοδύναμα να πηγαινοέρχεσαι στα Ζάππεια σαν τον Κολόμβο που ανακάλυψε την Αμερική, να εξαγγέλλεις άμεσα υλοποιήσιμα προγράμματα από τη Θεσσαλονίκη  ή να σχεδιάζεις ντου στο νομισματοκοπείο και εθνικοποιήσεις Τραπεζών, μέχρι να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα και να μετατραπείς σε ρόμπα και μάλιστα ξεκούμπωτη!

Θα μπορούσα να γράψω άλλα τόσα. Αυτό όμως που πραγματικά με απασχολεί είναι το «γιατί μόνο εμείς;»

Μια πρόχειρη ανάγνωση της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας θα δείξει ότι δεν είμαστε οι μόνοι που αντιμετώπισαν μια οικονομική κρίση στα τελευταία χρόνια. Εκτός από την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, παλαιότερα η Βρετανία, η Φιλανδία, οι χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ ακόμα και η Τουρκία βρέθηκαν σε δεινή οικονομική κατάσταση και μερικές ζήτησαν βοήθεια από το ΔΝΤ.

Όλες ανεξαιρέτως αντιμετώπισαν το πρόβλημα και άρχισαν να ανακάμπτουν.

Αντίθετα εμείς μετατρέψαμε την κρίση σε καθεστώς επειδή αρνούμαστε ν’ αλλάξουμε τις συνθήκες που μας οδήγησαν σ’ αυτή.

Γι’ αυτό δεν είμαι αισιόδοξος και γι’ αυτό ανησυχώ.

Φταίει λέμε τώρα το «πολιτικό προσωπικό». Η λογική της Χρυσής Αυγής που πραγματικά κάνει την κρίση ευκαιρία για τη δική της άνοδο.

Μια γενιά πολιτικών στελεχών, που άλλοι πρόσφεραν λιγότερα και άλλοι περισσότερα, οδηγήθηκαν στην αποστρατεία λόγω των μνημονίων και της συσχέτισης τους με τα οδυνηρά μέτρα των τελευταίων πέντε χρόνων. Στη θέση τους αναδείχθηκαν νέα «φυντάνια», προϊόντα του καιρού, της συγκυρίας και της αρρωστημένης ατμόσφαιρας που επικράτησε στην πολιτική. Άτομα που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων συνεισφέρουν μετά μανίας στην απαξίωση της πολιτικής, στη γελοιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών, στη συνέχιση του παλαιοκομματισμού

Αν για όλα φταίει το πολιτικό προσωπικό, είναι επειδή είναι σαρξ εκ της σαρκός μας και βρέθηκαν εκεί που είναι , με δική μας εξουσιοδότηση ή δικό μας λάθος.

Στις περιπτώσεις όμως αυτές τα λάθη πληρώνονται ακριβά και οι ζημιές είναι αδύνατο να επιδιορθωθούν.

Στην υγειά λοιπόν του νέου μνημόνιου. Αυτού που είναι ίδιο με τα άλλα, μα ξεχωρίζει γιατί έχει τις υπογραφές των «μη μνημονιακών».

Στη υγεία μας επίσης, γιατί στο πετσί μας θα το νοιώσουμε μέχρι την επόμενη φορά που θα ολοκληρώσουμε την πολιτική μας αυτοκτονία, τιμωρώντας για άλλη μια φορά αυτούς που το φέρανε ( άσχετα με το τι θα φέρουμε στη θέση τους).

Στην υγειά όλων όσων ξεφύγανε από ιδεοληψίες και μεγαλώσανε, ενηλικιωθήκαν αντιμετωπίζοντας όχι τα όνειρα, τα οράματα και τις όμορφες λέξεις αλλά τους εφιάλτες της πραγματικότητας.

Στην υγειά του ρεαλισμού αλλά και εκείνων που αρνούνται να τον υιοθετήσουν γιατί θα χάσουν το «γήπεδο που παίζουν»!

Υ.Γ.

Αυτά μέχρι και τις αρχές Αυγούστου, όταν ξαναβρεθούμε μετά από μια μικρή και αναγκαία άδεια. Το καλοκαίρι στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνει από μνημόνια και ΦΠΑ. Η ζωή συνεχίζεται… Καλά να περάσετε!

Advertisements

Η πρεμούρα των δραχμολάγνων …

Η μεγάλη υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι των υπολοίπων νομισμάτων στις 9 Απριλίου 1953 ήταν ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για την ελληνική οικονομία, που είχε ως εμπνευστή τον Υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου, Σπύρο Μαρκεζίνη. Η ισοτιμία της δραχμής άλλαξε από 1:15000 σε 1:30000 έναντι του δολαρίου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση  επικρίθηκε για το ότι είχε μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο την υποτίμηση, με αποτέλεσμα κάποιοι, αποθησαυρίζοντας δολάρια, να δουν την περιουσία τους να διπλασιάζεται σε μια νύχτα.

Η μεγάλη υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι των υπολοίπων νομισμάτων στις 9 Απριλίου 1953 ήταν ένα γεγονός τεράστιας σημασίας για την ελληνική οικονομία, που είχε ως εμπνευστή τον Υπουργό Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου, Σπύρο Μαρκεζίνη. Η ισοτιμία της δραχμής άλλαξε από 1:15000 σε 1:30000 έναντι του δολαρίου των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση επικρίθηκε για το ότι είχε μεθοδεύσει με τέτοιο τρόπο την υποτίμηση, με αποτέλεσμα κάποιοι, αποθησαυρίζοντας δολάρια, να δουν την περιουσία τους να διπλασιάζεται σε μια νύχτα.

Το παραμύθι του εθνικού νομίσματος αρχίζει και γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνο. Οι χθεσινές αποκαλύψεις για την «εναλλακτική» πρόταση της πλευράς Λαφαζάνη – Λαπαβίτσα, ξεπερνούν και την πιο άγρια φαντασία και αναδεικνύουν το μεγαλείο της ιδεοληψίας από τη μία και της τραγικής φιγούρας της υποτιθέμενης «αριστεράς», που προσπαθώντας να αναδειχθεί και να διαφοροποιηθεί δεν διστάζει να θέσει σε κίνδυνο τη υπόσταση μιας ολόκληρης χώρας.

Η ιδεοληψία που δικαιολογεί τις φωνές περί ρήξης, προφανώς έχει τις ρίζες της στη μυωπική και εκτός εποχής ανάλυση των πολιτικών και οικονομικών δεδομένων, που στηρίζεται σε αντιλήψεις που από καιρό , από χρόνια έχουν ξεπεραστεί.

Όπως για παράδειγμα ακόμη και σήμερα κάποιοι προσπαθούν να περιγράψουν την διαδικασία κοινωνικής αλλαγής μέσω της επανάστασης του προλεταριάτου (!), έτσι και οι δραχμολάγνοι προσπαθούν να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στο ευρώ και κατά προέκταση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σχεδιάζοντας στον αέρα και κινδυνεύοντας να τινάξουν στον αέρα ότι έχει απομείνει σε αυτή την έρημη χώρα.

Μιλάω για τις ιδεοληψίες.

Αφήνω έξω από τη συζήτηση τα οργανωμένα συμφέροντα που κρύβονται άνετα πίσω από υποτιθέμενες «επαναστατικές προτάσεις», συμφέροντα κερδοσκόπων και ισχυρών του πλούτου, για τους οποίους η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα αποτελεί την καλύτερη δυνατή εξέλιξη. Για αυτούς, όχι για τη χώρα και το λαό της.

Σε κάθε περίπτωση ούτε μανιακός ευρωλάγνος είμαι, ούτε κολλημένος με το νόμισμα αλλά όπως και να το πάρεις, πρέπει να μετρήσεις τουλάχιστον, τις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας για να μπορείς να έχεις επαφή με την πραγματικότητα.

Οι ελλείψεις σε βασικά προϊόντα που μέσα σε 10 μόλις ημέρες αρχίζουν να γίνονται εμφανείς λόγω και των capital controls, φανερώνουν με το χειρότερο τρόπο το επί δεκαετίες λανθασμένο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες διαφόρων παραδειγμάτων όπου δείχνουν το επίπεδο ακριβώς της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας.

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της ανακοίνωσης των ορνιθοτρόφων, οι οποίοι διαμαρτύρονται για το ότι δεν μπορούν να φτάσουν τα προϊόντα τους στην αγορά καθώς εκτός όλων των άλλων οι αυγοθήκες μέσα στις οποίες γίνεται η συσκευασία είναι εισαγόμενες!

Μέσα σ’ όλο αυτό το σκηνικό όσοι μιλούν για επιστροφή στην δραχμή ή σε άλλο νόμισμα,  έχουν σκεφτεί τις επιπτώσεις;

Θα συμφωνούσα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να το κάνει μία οικονομία που πατά στα πόδια της ή τέλος πάντων μία οικονομία που έχει πίσω της μία παραγωγική δυνατότητα.

Όταν βλέπεις το ισοζύγιο εισαγωγών – εξαγωγών να σε βολεύει μπορείς να παίρνεις αποφάσεις, ως κυβέρνηση πάντα, και να κατευθύνεις την οικονομία σου προς συγκεκριμένες πλευρές. Με ποια λοιπόν παραγωγική δυνατότητα θα μπορούσε να προχωρήσει σε ένα τέτοιο δρόμο η χώρα που βρίσκεται στη δική μας την κατάσταση;

Ποια παραγωγική δυνατότητα θα μπορούσε να στηρίξει ένα νέο νόμισμα στα βήματά του και με μια προοπτική;

Μιλάμε για ένα Βατερλό.

Επειδή ακούμε διάφορα θα πρέπει ο καθένας να φανταστεί ότι όταν δεν υπάρχει δυνατότητα εξαγωγικού προσανατολισμού είναι αυτονόητο ότι θα έχουμε μία συνεχή διολίσθηση του νομίσματος και μέσα σε λίγο χρόνο θα χάσει στις αγορές την αξία του.

Που θα φτάσει κανένας δεν γνωρίζει.

Ποια θα είναι η αντιστοιχία νομίσματος –ευρώ; Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά.

Ποια θα είναι η αγοραστική αξία του μισθού ή της σύνταξης; Άγνωστο.

Τι θα γίνει με τον πληθωρισμό; Γνωστό τη στιγμή που τα βασικά είδη είναι εισαγόμενα και μιλάω κυρίως για καύσιμα, φάρμακα και πρώτες ύλες

Αυτό άραγε επιδιώκουν όσοι με πρεμούρα κινούνται με τέτοιου είδους θέσεις; Βεβαίως θα γίνουν ανταγωνιστικά τα προϊόντα αλλά το μεγάλο θέμα είναι ποιος θα καλλιεργεί και κάτω από ποιες συνθήκες.

Βεβαίως θα είναι φθηνά τα μεροκάματα, για όποιον όμως έχει την δυνατότητα να ζήσει μέχρι τότε.

Βεβαίως θα είναι ανταγωνιστική η οικονομία, αν όμως υπάρχει μέχρι τότε και έχει περισωθεί στο πλαίσιο της βαλκανοποίησής της.

Βεβαίως πάντα κάποιοι κερδίζουν από την διολίσθηση ή την υποτίμηση, όπως θέλετε πέστε το, κερδίζουν όμως αυτοί οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να το κάνουν με σκληρό νόμισμα.

Βεβαίως μεγαλώσαμε με την δραχμή.

Δεν το μετανιώνουμε.

Δεν θέλουμε όμως να μετανιώσουμε να επιστρέψουμε άναρχα σε μία δραχμή η οποία επιβάλλει από μόνη της φτωχοποίηση των ασθενέστερων τάξεων και διεύρυνση της ψαλίδας των εισοδημάτων.

Αυτά δεν τα ξέρουν; Τα ξέρουν αλλά δεν θέλουν να τα λένε.

Κλείνοντας αναρωτιέμαι τι τελικά είναι προοδευτικό σήμερα; Και πως κρίνεται αυτό στο παζάρι των ανεδαφικών ιδεολογικών αντιπαραθέσεων;

Αναρωτιέμαι αν μπορεί η πραγματική Αριστερά να κινείται όχι στο ρεαλισμό αλλά στο … υπερπέραν.

Αναρωτιέμαι πως μπορεί να βρεθεί η καλύτερη δυνατή ισορροπία ανάμεσα στο κοινωνικά αναγκαίο και το πολιτικά εφικτό. Γιατί η πολιτική είναι πράξη και αποτέλεσμα. Αυτή η πολιτική μπορεί να βοηθήσει.

Οι ιδεοληψίες, τα εξωπραγματικά επιχειρήματα και η δαιμονοποίηση του ρεαλισμού οδηγούν σε καταστροφικές επιλογές.

Ας ρίξουν μια ματιά στην προσαρμογή της Κούβας στην πραγματικότητα του σήμερα για να κατανοήσουν το μέγεθος της βλακείας τους…

ΥΓ

Και μια ενδιαφέρουσα ιστορία:

Μπροστά στην απειλή της οικονομικής κατάρρευσης το 1921, ο τότε υπουργός Οικονομικών Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης κατέφυγε σε αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό. Έκοψε όλα τα χαρτονομίσματα στη μέση και έθεσε το δεξιό τους τμήμα στην κυκλοφορία στη μισή αξία από την αναγραφόμενη (π.χ. το χαρτονόμισμα των 25 δραχμών είχε ανταλλακτική αξία 12,5 δραχμών), ενώ το αριστερό τους τμήμα ανταλλάχθηκε με ομολογίες του δημοσίου. Έτσι όλοι οι Έλληνες δανειοδότησαν υποχρεωτικά το κράτος με τα μισά τους χρήματα. Η λύση εκείνη αποδείχθηκε σωτήρια, ωστόσο ο εμπνευστής της υπουργός δεν γλύτωσε την εκτέλεση στη δίκη των έξι που ακολούθησε της Μικρασιατικής καταστροφής.

Για να πάρουμε μια βάση…

moneyΜε βάση τα στοιχεία τα οποία έπεσαν στο τραπέζι των Βρυξελλών οι πραγματικές χρηματοδοτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας έως το τέλος του 2018 με βάση την έκθεση βιωσιμότητας του χρέους από το ΔΝΤ είναι 51,9 δισ. ευρώ.

Για χρεολύσια απαιτούνται 29,8 δισ. ευρώ, για τόκους 17,2 δισ. ευρώ ενώ στο πακέτο περιλαμβάνονται ποσά 7 δισ. ευρώ για την εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου και 7,7 δισ. ευρώ «μαξιλάρι» ασφαλείας για να καλύπτονται οι τρέχουσες ανάγκες.

Το ΔΝΤ στο τελευταίο του σενάριο εκτιμά ότι τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις έως το 2018 θα είναι μόλις 2 δισ. ευρώ και το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι στην τριετία 9,4 δισ. ευρώ.

Εφόσον αποφασιστεί να εξοφληθούν τα δάνεια του ΔΝΤ από το ΕSM θα απαιτηθούν 18-19 δισ. ευρώ.

Και τέλος για τις τράπεζες εξετάζεται το σενάριο της απευθείας ανακεφαλαιοποίησής τους από τον ESM. Ακόμη δεν έχει απαντηθεί το ποσό που θα χρειαστεί αν και βεβαίως οι υπολογισμοί χθες το ανέβαζαν στα 25 δις ευρώ. Αυτό όμως θα προσδιοριστεί τον Αύγουστο.

Έτσι απλά, να έχουμε μια εικόνα γιατί πολλά ακούμε το τελευταίο διάστημα σε σχέση με τα οικονομικά μεγέθη αλλά ας πάρουμε μια βάση!