Μια τρύπα στο νερό!

320px-WhirlpoolΠόσο πιο απλά θα μπορούσε να περιγράψει κάποιος τα όσα συνέβησαν στο τελευταίο Eurogroup;

Παρά τις  προσδοκίες, που για μια ακόμη φορά καλλιεργήθηκαν από την κυβερνητική πλευρά, η κατάληξη ήταν η γνωστή των τελευταίων χρόνων:

Απολύτως τίποτα για εμάς, όλα για τους άλλους!

Το χρέος παραπέμπεται στο μέλλον, καμία δέσμευση για το μεσοδιάστημα μέχρι το τέλος του προγράμματος ενώ παραμένουν στο σβέρκο μας η λιτότητα και τα μέτρα που ψηφίστηκαν από τους 153 περιχαρείς βουλευτές της συμπολίτευσης.

Το μεγαλύτερο βέβαια δράμα το ζούνε κάτι τύποι σαν τον Παπαχριστόπουλο που με περισσή ελαφρότητα, διακήρυξαν το τέλος της επιτήρησης και των μνημονίων σε μια βδομάδα (χθες δηλαδή)! Δεν ξέρω τι τους λέγανε, ούτε τι τους υποσχότανε αλλά τέτοια ξεφτίλα νομίζω δεν έχει προηγούμενο!

Η δόση δεν εκταμιεύεται και οδηγούμαστε σε ένα πολύ θερμό Ιούλιο με τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας να αγγίζουν τα 6,3 δις (το μαρτύριο της τελευταίας στιγμής, που εγκυμονεί πάντοτε κινδύνους «ατυχήματος»), τα πλεονάσματα παραμένουν μέχρι το 2022 στο 3,5 % και από εκεί και έπειτα ακούγονται μυστήρια πράγματα για πλεονάσματα 2,2% μέχρι και το 2060 (!), ενώ η έξοδος στις αγορές κάτω από αυτές τις συνθήκες μοιάζει με κίνηση καμικάζι αυτοκτονίας!

«Όλοι οι θεσμοί, όλες οι πλευρές και τα κράτη μέλη συνεχάρησαν την Ελλάδα όσον αφορά ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων και κανένας δεν αναμένει να υπάρξουν προβλήματα σε αυτό το ζήτημα», δήλωσε ο Τσακαλώτος, ξεχνώντας βεβαίως ότι η «ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων», περιλαμβάνει τη μείωση του αφορολόγητου, τη φορολόγηση των πλέον φτωχών, τις μειώσεις στις συντάξεις και τη διάλυση των ελευθέρων επαγγελματιών.

Ξεχνά ότι αυτό το πακετάκι στοιχίζει κάτι περισσότερο από 4,5 δις στον απλό Έλληνα πολίτη και ξεχνά επίσης ότι τα συγχαρητήρια των δανειστών δεν είναι τίποτα άλλο από την υπογραφή του πόνου και της δυσκολίας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας!

Τα χθεσινά γεγονότα ίσως όμως βοηθήσουν στο να αντιληφθούν οι σημερινοί καρπαζοεισπράχτορες, την σημασία της μοναδικής ελάφρυνσης του χρέους κατά 100 δις (2011-2012) και να ξαναθυμηθούν τα όσα έλεγαν τότε οι ίδιοι …για τους άλλους!

Πάντως στα σίγουρα τον τελευταίο καιρό ένας έρωτας φουντώνει στα σαλόνια του Eurogroup! Αυτός της Ελληνικής Κυβέρνησης με το ΔΝΤ!

Και έχει πλάκα το παιχνίδι της ιστορίας που οδηγεί αυτούς που υποτίθεται θέλανε το ΔΝΤ έξω από κάθε συμφωνία, να στηρίζουν τις πονεμένες (από τις σφαλιάρες) πλάτες τους στα χέρια των «γερακιών της παγκόσμιας οικονομίας»!  Βλέπω την επόμενη φορά οι χοροί να στήνονται στο Σύνταγμα για να αποθεώσουν τη σθεναρή στάση του «καλού» ΔΝΤ ενάντια στα σχέδια των «κακών» της Ευρώπης!

Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι μέχρι και η Περιστέρα πίεσε τη Λαγκάρντ για την Ελλάδα, σύμφωνα με τις αναφορές της καθόλα… έγκυρης και …αντικειμενικής ΕΡΤ!

Advertisements

Μια μη αξιολογημένη … αξιολόγηση!

582558Το νέο ναυάγιο στο Eurogroup έρχεται σε συνέχεια των προηγούμενων αποτυχιών της σημερινής Κυβέρνησης, να κλείσει την υποχρέωση της προς τους δανειστές και δημιουργεί νέα αυξημένα προβλήματα στην οικονομία και τη χώρα.

Το πραγματικά «περίεργο» σε αυτή την ιστορία είναι η συνεχόμενη διάψευση των εκτιμήσεων – όπως έχουν καταγραφεί μέσα από τις δηλώσεις τους  – των κυβερνητικών στελεχών.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού τον περασμένο Οκτώβριο :«Τέλη Οκτωβρίου η β΄ αξιολόγηση, τέλη του 2016 τα μέτρα για το χρέος»;

Τη δήλωση του ιδίου στις 6 Νοεμβρίου: «Κλείνουμε λοιπόν έγκαιρα και χωρίς εκπτώσεις, αλλά και χωρίς άσκοπες κωλυσιεργίες τη δεύτερη αξιολόγηση. Ξεκινά στην ώρα της στο Eurogroup στις 5 Δεκέμβρη η συζήτηση για τα απαραίτητα μέτρα για το χρέος»;

Τη δήλωση επίσης του ιδίου, την 1η Φεβρουαρίου: «Η αξιολόγηση θα κλείσει και το κυριότερο θα κλείσει χωρίς υποχωρήσεις σε θέματα αρχών».

Τις δηλώσεις Σταθάκη ότι : «Η β’ αξιολόγηση θα κλείσει μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου»;

Τις δηλώσεις Τσακαλώτου τον περασμένο Δεκέμβριο  ότι : «Η β΄ αξιολόγηση σχεδόν έχει κλείσει»;

Θα μπορούσε κάποιος να καταγράψει δεκάδες εκτιμήσεις στον αέρα, των στελεχών της Κυβέρνησης, για να καταλήξει σε ένα λογικό – υποθέτω – ερώτημα:

Γιατί αυτό; Δεν ήξεραν; Δεν εκτίμησαν σωστά τα δεδομένα;

Προφανώς και ήξεραν , προφανέστατα προσπάθησαν να καθησυχάσουν τους πάντες και προφανέστατα απέτυχαν παταγωδώς στο να πείσουν τους συνομιλητές τους, καθώς η αξιοπιστία τους βρίσκεται στο ναδίρ!

Έτσι επανέρχονται σενάρια τύπου Ιουνίου 2015, έτσι η ρευστότητα μιας ήδη προβληματικής οικονομίας στερεύει, έτσι εξαφανίζονται από τις τράπεζες τεράστια ποσά που είχαν μαζευτεί με πολύ κόπο, έτσι η πληρωμή των ομολόγων του καλοκαιριού μετατρέπεται σε βουνό και έτσι οι επιλογές των κυβερνόντων περιορίζονται σε δύο: Υποχώρηση και υπογραφή νέων μέτρων ( η μείωση του αφορολόγητου για δεύτερη φορά σε ένα χρόνο, στα 5.600 € φαίνεται ότι έχει ήδη συμφωνηθεί, που σημαίνει αφαίμαξη περίπου 1,7 δις από τους διαλυμένους από τη φορολογία πολίτες) ή εκλογές και απόδραση από τις ευθύνες τους!

Αν και η δεύτερη επιλογή μπορεί να είναι εξίσου καταστροφική με την πρώτη, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως και η νέα κυβέρνηση θα οδηγηθεί στις ίδιες ή και χειρότερες επιλογές με τη νυν, εμπεριέχει ένα ελάχιστο ποσοστό πολιτικής και ηθικής αξιοπρέπειας.

Στο «δυστυχώς απέτυχα και φεύγω»,  μπορεί κάποιος να ανακαλύψει ίχνη αξιοπρέπειας.

Στο «επιμένω με κάθε τρόπο στη διαχείριση της εξουσίας», ακόμα και αν αυτό απαιτεί νέες υποχωρήσεις από παλιότερες κόκκινες γραμμές, ευθεία σύγκρουση με την κοινωνία, συντριβή κάθε εργασιακού και ασφαλιστικού δικαιώματος, το μόνο που μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει είναι αυξημένα ποσοστά πολιτικής αθλιότητας, καιροσκοπισμού και εξουσιολαγνείας, που παραπέμπουν στις χειρότερες σελίδες της πολιτικής μας ιστορίας.

ΥΓ

Δεν ξέρω τι έγινε με τα αντίμετρα στα μέτρα (άλλη μια παραμυθένια αφήγηση της Κυβέρνησης), αλλά το αντίμετρο στην πορεία καταστροφής προφανώς δεν είναι η πιο original εφαρμογή αυτών των πολιτικών από την original συντηρητική παράταξη της χώρας.

Η διέξοδος από το ατελείωτο σπιράλ της κρίσης και της υποανάπτυξης απαιτεί πολιτικές που να συγκρούονται με τα αίτια της, αλλά δυστυχώς και αυτές υποχωρούν μπροστά σε είτε λανθασμένες αναγνώσεις της κοινωνικής κινητικότητας είτε μπροστά σε ατελείωτες προσωπικές, μωροφιλόδοξες τακτικές, που κρατούν τις πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις του τόπου σε μόνιμη ακινησία.

 

Νικήσαμε και πάλι… Νίκη μεγάλη!

%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%b7Παρακολουθώντας από την ΕΡΤ τις αναλύσεις για τα αποτελέσματα του τελευταίου Eurogroup, για μια ακόμη φορά ένοιωσα ότι βρίσκομαι μπροστά σε μια εντελώς εικονική πραγματικότητα.

Ο υπότιτλος την ώρα του σχολιασμού από γνωστή για την αντικειμενικότητα της δημοσιογράφο (!) ήταν «Τέλος στη λιτότητα». Αυτό ήταν και το κεντρικό σημείο όλων των αναφορών, των συνομιλητών και σχολιαστών που κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι τα 1,5 δις ευρώ μέτρα που θα ζητηθούν – σύμφωνα πάντα με πληροφορίες – μέχρι το 2019 δεν θα συμβάλλουν περαιτέρω στη λιτότητα.

Στα γρήγορα πέρασαν οι αναφορές για εργασιακό (μέχρι πριν λίγο καιρό οι υπουργοί της Κυβέρνησης έλεγαν πως δεν υπάρχει τέτοιο θέμα), συνταξιοδοτικό ( και αυτό ήταν οριστικά λυμένο σύμφωνα και με τον Κατρούγκαλο) και διεύρυνση της φορολογικής βάσης, βλέπε μείωση αφορολόγητου (και αυτό αποτελούσε μία από τις πολλές κόκκινες γραμμές που παραβιάστηκα επανειλημμένα).

Για να μη θυμίσω την προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για αφορολόγητο 12000 €!

Το συμπέρασμα της συζήτησης ήταν ότι έχουμε μια καλή συμφωνία με ακόμη καλύτερη προοπτική! Νικήσαμε λοιπόν, σκέφτηκα!

Και τότε, όταν η πλύση εγκεφάλου έλαβε τέλος, η λογική άρχισε να πλέκει το δικό της αφήγημα:

Θέμα 1ο : Κανένας δε ζητούσε επιπλέον λιτότητα. Άλλωστε το ΔΝΤ πολλάκις το είπε! Θυμίζω ότι στην ιστοσελίδα του, λίγες ημέρες νωρίτερα (7-2-2017) σημείωνε πως «…Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περαιτέρω λιτότητα αυτή τη στιγμή…

Η Ελλάδα πρέπει να διευρύνει τη βάση του φόρου εισοδήματος, για να επιτρέψει πιο δίκαιη κατανομή των βαρών. Τα έσοδα που θα προκύψουν από αυτό μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειωθούν οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές που τώρα στέλνουν θέσεις εργασίας στη «μαύρη» οικονομία ή σε γειτονικές χώρες. Την ίδια στιγμή, χρειάζονται περαιτέρω συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, για να βελτιωθεί η βιωσιμότητα του συστήματος και να δημιουργηθεί ένα καλύτερο και πιο στοχευμένο σύστημα πρόνοιας, για να προστατευθούν οι πιο ευάλωτοι…

Οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας και προϊόντων είναι σημαντικές. Θα ήταν λάθος να συμπεράνει κανείς ότι η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στο προηγούμενο, λιγότερο ευέλικτο, πλαίσιο της αγοράς εργασίας. Αντί για αυτό, οι υπάρχουσες μεταρρυθμίσεις πρέπει να συμπληρωθούν με μέτρα για την ευθυγράμμιση των κανόνων για τις ομαδικές απολύσεις και με πιο αποφασιστικές προσπάθειες να ανοίξουν τα υπολειπόμενα κλειστά επαγγέλματα και να αφαιρεθούν τα εμπόδια για τον ανταγωνισμό και τις επενδύσεις…»

Θέμα 2ο : Τι προέκυψε από το Eurogroup;

Αφορολόγητο και ασφαλιστικό και πάλι στο τραπέζι! Τι διαφορετικό από μείωση του πρώτου και επίσης μειώσεις των συντάξεων – που ήδη “εκτελούνται”  με το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου –μπορεί να σημαίνει αυτό; Εργασιακά και πάλι στο τραπέζι ! Απελευθέρωση Ομαδικών απολύσεων δηλαδή γιατί αυτό παρέμενε από μια διαλυμένη εργασιακή νομοθεσία, μεσαιωνικής λογικής και έμπνευσης, που οδήγησε με γρήγορους ρυθμούς στην μετατροπή  της εικόνας στην αγορά εργασίας με κυριαρχία (σε συντριπτικό βαθμό) των ευέλικτων μορφών εργασίας!

Θέμα 3ο : Μέτρα ελάφρυνσης χρέους; Τίποτα προς στιγμή καθώς και αυτά παραπέμπονται σε άλλο Eurogroup, μαζί με το θέμα των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Θέμα 4ο : Ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα… Καμία βιασύνη για κλείσιμο της αξιολόγησης με τη χώρα να σέρνεται και όλους να μεταφέρουν για αργότερα την οριστικοποίηση μιας συμφωνίας που και επώδυνη και δύσκολη θα είναι για τους πολλούς. Τι σημαίνει αυτό… Παράταση της εκκρεμότητας. Μείωση των ταμειακών διαθεσίμων και ασφυξία όπως εκείνο το απίστευτο καλοκαίρι του 2015!

Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολύ περισσότερα!

Ας μείνουμε σε αυτά.

Δεν είναι αρκετά για να καταλάβουμε που πηγαίνουμε και γιατί;

Δεν είναι αρκετά για να καταλάβουμε ότι στη θέση των κόκκινων γραμμών παραμένει μόνο η με πάση θυσία παραμονή στην εξουσία;

Με απλά λόγια…

Για να προσεγγίσουν περισσότερο το ΔΝΤ οι Ευρωπαίοι υιοθέτησαν το μεγαλύτερο μέρος των απόψεων του.

Για να παραμείνει στην εξουσία η κυβέρνηση συμφώνησε με τους Ευρωπαίους (βλέπε ΔΝΤ).

Για να πειστεί το … πόπολο για μια ακόμη μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης ταΐζεται με το «όχι επιπλέον λιτότητα», που κανείς δε τη ζήτησε.

Όπως η τρόικα μετονομάστηκε σε “θεσμοί”, όπως το μνημόνιο  ονομάστηκε σε “Σχέδιο Ανάπτυξης Νέας Οικονομίας”, έτσι και τα νέα μέτρα μετονομάζονται σε “νέο μίγμα πολιτικής”.

Το παιχνίδι με τις λέξεις είναι τελικά η μοναδική επιτυχία της Κυβέρνησης… Γι’ αυτό σας λέω πως νικήσαμε… Και πάλι!

 

Η σωτηρία της ψυχής και το … αεροπλάνο!

giougerΟδεύοντας προς τα καθήκοντα του προέδρου της Κομισιόν ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ επιφύλαξε κάποιες εξομολογήσεις για την σωτηρία της ψυχής του.

Μας πληροφόρησε λοιπόν για την αίσθηση που είχε σχετικά με την ελληνική τραγωδία, ως πρώην πρόεδρος του Eurogroup.

Παρομοιάζοντας την χώρα μας με «φλεγόμενο αεροπλάνο εν πτήσει», η κατάσβεση της φωτιάς στ’ οποίο «καμιά φορά σου καίει τα δάχτυλα».

Είναι εντυπωσιακό πως αγωνιούσε για τα μικροκαψίματα των δανειστών την ώρα που απανθρακώνονταν οι επιβάτες της πτήσης του φλεγόμενου αεροπλάνου.

Επιβεβαιώνοντας πως ο στόχος της επέμβασης των ράμπο του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν το πώς θα γλυτώσουν οι ατυχείς ταξιδιώτες των αιθέρων αλλά το πώς το «σιδερένιο πουλί» δεν θα έπεφτε, πυρόεν, σε κάποια οικονομική τοποθεσία της ευρωζώνης.

Σκεφτείτε να μην δήλωνε και φιλέλληνας, ο συγκεκριμένος τεχνο- γραφειοκράτης!

 

Προσχήματα και ρόλοι

EurokoinovoulioΜια πλευρά του τρόπου λειτουργίας των υπερεθνικών θεσμών και οργανισμών αφορά την ύπαρξη ενός είδους «εσωτερικής αντιπολίτευσης». Δίκτυα προσώπων ή άτυπες οργανώσεις που οργανώνουν έναν αντίλογο στους μηχανισμούς που οικοδομεί η ωρίμανση του «οικουμενικού καπιταλισμού».

Λόγου χάρη τα χρόνια της μετεξέλιξης του ΝΑΤΟ σε οργανισμό διεξαγωγής «ανθρωπιστικών πολέμων» ήταν ορισμένες συστημικές Μ.Κ.Ο.  που κατήγγειλαν τις βαρβαρότητες των βομβαρδισμών στην πρώην Γιουγκοσλαβία.  Κάποιες ήταν αυτές που ζητούσαν την επέμβαση του ΝΑΤΟ, για την σωτηρία αμάχων και προσφύγων.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το ψήφισμα της επιτροπής του ευρωκοινοβουλίου, για τον ρόλο της τρόικα (Δ.Ν.Τ., Ε.Ε., Ε.Κ.Τ.) στις υπό πτώχευση χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Σε αυτό επισημαίνεται πως η δράση της έσωσε τέσσερις χώρες από την χρεοκοπία, ωστόσο η «άνιση κατανομή των ευθυνών» μεταξύ των εταίρων της τριμερούς συνέβαλε «στην απουσία του κατάλληλου ελέγχου και της απαραίτητης δημοκρατικής λογοδοσίας στο σύνολό της».

Σημειώνεται πως τα θεσμικά όργανα της ΕΕ αποτελούν τον «αποδιοπομπαίτράγο» για τις ευθύνες που (κατά τους δύο συντάκτες της έκθεσης, χριστιανοδημοκράτη και σοσιαλδημοκράτη) ανήκουν στους υπουργούς οικονομικών των κρατών –μελών της Ε.Ε. Ζητείται να υπάρξουν ευρωπαϊκές «κατευθυντήριες γραμμές» για τον δημοκρατικό έλεγχο των αποφάσεων και καλείται το Eurogroup να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τα προγράμματα διάσωσης.

Συνοψίζοντας αυτό που αναφέρει η έκθεση είναι πως στο πλαίσιο διευθέτησης των προβλημάτων με τις υπερχρεωμένες χώρες δεν υπάρχει κάποια σοβαρή ένσταση, οι διαφωνίες έχουν να κάνουν με τους φορείς (και τα επίπεδα) νομιμοποίησης των αποφάσεων της τρόικα.

Τα τοπικά κοινοβούλια οφείλουν να λειτουργούν ως χώροι διαβούλευσης και αποστολής προτάσεων, ωστόσο οι κρίσιμες αποφάσεις οφείλουν να λαμβάνονται σε μη αιρετά και υπερεθνικά όργανα, όπως το Eurogroup.

Το ευρωκοινοβούλιο αναζητεί κάποιο ρυθμιστικό ρόλο σε ένα σύστημα σχέσεων όπου κυριαρχούν πρόσωπα που εκπροσωπούν επιχειρηματικά συμφέροντα και ανέλεγκτοι τραπεζίτες. Η τήρηση των κοινοβουλευτικών προσχημάτων δεν πρέπει να συγχέεται με την διαφάνεια και τον κοινωνικό έλεγχο, πολύ περισσότερο με την, απόβλητη στις μέρες μας, κοινωνική δημοκρατία