44 χρόνια από την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη

44  χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσίασε την ιστορική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, με την οποία «γεννήθηκε» το ΠΑΣΟΚ ως φυσική προέκταση και μετεξέλιξη της ιστορικής διαδρομής της δημοκρατικής παράταξης.

Η ίδρυσή του πιστοποιεί την ιστορική ζεύξη των  στόχων της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Απελευθέρωσης με το δυναμισμό του δημοκρατικού και ριζοσπαστικού κινήματος.

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη δεν βρίσκεται μόνο σε αντιστοιχία με τη μεταπολιτευτική συγκυρία αλλά πολύ πιο πέρα από αυτή.

Λέξεις, οράματα και επιλογές έχουν και σήμερα μια απίστευτη ταύτιση με τις εξελίξεις, κάνοντας αναγκαία και επιτακτική την προσαρμογή και όχι την μετάλλαξή τους.

ΣΗΜΕΡΑ είναι περισσότερο από ποτέ κατανοητό ότι :

 Ο αγώνας για την κατοχύρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας περνά μέσα από την πραγματική αποδέσμευση της χώρας μας από τους μηχανισμούς εξάρτησης του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικα. Το ξεπέρασμα του μνημονίου και η αυτοδύναμη πορεία της χώρας σε μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη ουμανιστικών ιδεών, ευαισθησιών και αξιών, κοινωνικών στρατηγικών, που στηρίζονται στην ελευθερία, το διάλογο, στις ευρύτατες συναινέσεις και την αλληλεγγύη των λαών, είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.

Ο αγώνας για τη Λαϊκή Κυριαρχία σηματοδοτεί τη δυνατότητα όχι μόνο της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών και της άμεσης σχέσης των επιθυμιών του λαού και των πρακτικών της εκάστοτε μορφής εξουσίας αλλά και της ανατροπής ενός φαύλου, πελατειακού, αναποτελεσματικού και εξαρτημένου πολιτικού συστήματος, που επιβιώνει και γιγαντώνεται στις μέρες μας. Οι αλλαγές πρέπει να έχουν σαρωτικό χαρακτήρα.

Ο αγώνας για την Κοινωνική Δικαιοσύνη συμβαδίζει με τη μάχη κατά της μεγαλύτερης κοινωνικής ανισότητας που αποκτά τραγικά χαρακτηριστικά. Την αποτελεσματική μάχη κατά της ανεργίας, της ανασφάλειας για τη ζωή των νέων ανθρώπων. Είναι η μάχη για την κατοχύρωση δίκαιων κανόνων σε όλους τους τομείς της καθημερινής δραστηριότητας των πολιτών της χώρας.

Είναι ο αγώνας για αξιοκρατία, για ισότιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων ειδικά των ανίσχυρων που πολλαπλασιάζονται από την κρίση.

Είναι ο αγώνας για δίκαιο φορολογικό σύστημα και τη συμμετοχή του κάθε πολίτη ανάλογα με τα εισοδήματά του και την περιουσία του στη λειτουργία του κράτους.

Είναι ο αγώνας για ίση, αξιοπρεπή αμοιβή και σύνταξη προς όλους όσους έχουν τα ίδια προσόντα. Είναι η κατοχύρωση της απάλειψης των εξαιρέσεων για τους «υμετέρους», τους «έχοντες», τους «κραταιούς», που εκμεταλλεύτηκαν στο μέγιστο βαθμό την εξαρτημένη σχέση που είχε μαζί τους το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάμε ΜΠΡΟΣΤΑ, αν θέλουμε να πάμε ΜΑΚΡΙΑ.

Η προσαρμογή των θεμελιακών μας αρχών και αξιών στις απαιτήσεις του σήμερα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν αμείλικτα οι νέες κοινωνικές διεργασίες, δεν είναι εύκολη.

Δεν είναι εύκολες οι απαντήσεις γιατί πρέπει είναι υπεύθυνες και ουσιαστικές πέρα από μεταφυσικούς εξορκισμούς, πέρα από φοβισμένες διαμαρτυρίες και πέρα από ανέξοδους αφηρημένους και ρητορικούς δικολαβισμούς.

Σήμερα οφείλουμε να συμφωνήσουμε  ότι πρέπει να μετράμε τη συνέπειά μας με τη σθεναρή παρέμβασή μας στις σύγχρονες αντιφάσεις της πραγματικότητας και της ζωής και όχι με τις αφηρημένες και αναντίστοιχες επικλήσεις σε ξεπερασμένες θέσεις.

Είναι για αυτό που το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να σηματοδοτήσει την αναγέννηση της Κεντροαριστεράς.

Μέσα από την αναγέννηση στη σκέψη και τις ιδέες, τη σύνθεση της στρατηγικής, τις προτεραιότητες και τα πρόσωπα, τις πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις του κινήματος με τους πολίτες και την σταθερή σύνδεσή του με τις λαϊκές δυνάμεις.

Μια αναγέννηση που θα προκαλεί αλλά και θα κατοχυρώνει μια επιθυμητή και αναγκαία υπέρβαση, που δεν θα αρνείται αλλά θα εμπλουτίζει, θα κλιμακώνει και θα ανατροφοδοτεί την 44χρονη πορεία.

Σε αυτή την πορεία δεν χωρούν ούτε συμβιβασμοί, ούτε προσωπικές πολιτικές. Αυτή η πορεία δεν ταυτίζεται με λογικές «ημετέρων» και ελέγχου. Το Κίνημα Αλλαγής δεν μπορεί να είναι ο κομπάρσος και το βοηθητικό υποστύλωμα των συντηρητικών και αντιλαϊκών λύσεων που  προωθούνται σήμερα  από την Κυβέρνηση θίασο των ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ αλλά και τη Νέα Δημοκρατία. Οφείλει να είναι ο πρωταγωνιστής σε μια πορεία προοδευτικής αφύπνισης και κοινωνικής αλλαγής.

Σήμερα οφείλουμε να θυμηθούμε, να σκεφτούμε, να οργανωθούμε και να δράσουμε.

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Λάρισας στις 3-9-2018

Advertisements

Με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη…

closed_eyes[6]Κουράστηκα και βαρέθηκα!

Κουράστηκα να ζω αυτό το απίστευτο κλίμα διχασμού και απολίτικης αντιπαράθεσης.

Κουράστηκα να χαραμίζω μυαλό και ώρες για να ασχολούμαι με τις βλακώδεις αντιδικίες σας για πρόσωπα και δευτερεύουσας αξίας θέματα.

Κουράστηκα να σας βλέπω στοιχισμένους πίσω από κενά πρόσωπα, την ώρα που το έλλειμμα πολιτικής αποκτά τεράστιες διαστάσεις.

Βαρέθηκα να συζητώ τα πάντα εκτός από πολιτική.

Βαρέθηκα να σας βλέπω να ξεσκίζεστε, να βρίζετε, να υποτιμάτε, να κλείνετε τα μάτια στην πραγματικότητα.

Βαρέθηκα να σας βλέπω να μαλώνετε για ένα αδειανό πουκάμισο.

Γιατί έτσι το καταντήσατε: Ένα αδειανό πουκάμισο, χωρίς τίποτα! Χωρίς ιδεολογία, χωρίς στρατηγική, χωρίς οργανωμένες δυνάμεις, χωρίς σχέση με την κοινωνία!

Γιατί; Γιατί αρνείστε να δείτε την πραγματικότητα. Γιατί βλέπετε τη φωτογραφία του Ανδρέα και νομίζετε πως θα ξαναζωντανέψει. Και να μπορούσε δεν θα το έκανε.

Τι να κάνει ; Με ποιους να συνεννοηθεί; Με ποιους να συνεργαστεί;

Απαξιώσατε τα πάντα.

Σαν ανέκδοτο ακούγεται το «σοσιαλιστικό» στον τίτλο του σήμερα. Σοσιαλιστές, σε δεξιά Κυβέρνηση!

Σοσιαλιστές που συμφωνούν σε πολιτικές άγριου νεοφιλελευθερισμού.

Σοσιαλιστές και «πράσινα άλογα»!

Πόσο ευτελίζετε την πολιτική διαδρομή αυτού που υποτίθεται πιστέψατε όταν το μόνο που μπορείτε να συζητήσετε είναι το αν είστε με τον Γιώργο ή τον Βαγγέλη!

Και όμως όταν ενταχθήκατε (με) σε αυτό το κόμμα θέλαμε να αλλάξουμε την κοινωνία. Θέλαμε να έχουμε το λαό μας στο προσκήνιο, μπροστά. Θέλαμε μια χώρα δημοκρατική και ανεξάρτητη και μια κοινωνία συμμετοχής και αλληλεγγύης. Θέλαμε κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και δημοκρατικές διαδικασίες. Βεβαίως υπήρχαν και υπάρχουν και αυτοί που θέλανε πάντοτε κάτι … ανώτερο! Θέσεις, εξουσία, δημοσιότητα… Τους τα δώσαμε και με το παραπάνω. Και το πληρώσαμε και με το παραπάνω…

Γραφειοκράτες της πλάκας, χαμαιλέοντες προεδρικών αυλών, όλοι μέσα!

Και η χώρα; Η κοινωνία;

Δίπλα στα μνημεία της νέας πραγματικότητας (τουριστικές εγκαταστάσεις, μαρίνες, χώροι αναψυχής για όσους διαθέτουν χρήματα) θα συνωστίζονται τα στίφη των απόκληρων. Όλων εκείνων που θα ακροβατούν μεταξύ «μαύρης» εργασίας και μακρόχρονης ανεργίας, υπομένοντας την πιο ωμή ταξική βία αν δεν θέλουν να απολυθούν.

Ο μετασχηματισμός της νεοελληνικής κοινωνίας σ’ ένα Κόσσοβο εντός της ευρωζώνης έχει ήδη προχωρήσει.

Οι άνθρωποι οφείλουν να αντέξουν την πτώση τους, εκβιαζόμενοι –ηθικά και πολιτικά – για τα χειρότερα που τους περιμένουν έτσι και διανοηθούν να αμφισβητήσουν την μοίρα τους.

Η αποκαρδίωση και η παραίτηση, μέσα σ’ ένα πέλαγος κυνισμού και χλευασμού όποιας διαφορετικής φωνής, καλλιεργούνται συστηματικά και σε κάθε ευκαιρία. Το διακύβευμα δεν είναι απλά ο εξανδραποδισμός της πλειοψηφίας αλλά η κατασκευή της συναίνεσης πάνω στην ορθότητα της άνευ όρων υποταγής.

Οι απαντήσεις δεν αρκούν, στο πολιτικό πεδίο και μόνο, όταν τα ερωτήματα αποκτούν οντολογικό χαρακτήρα.

Αυτά όμως δεν τα βλέπετε; Δεν σας απασχολούν;

Δεν σας ενδιαφέρει κάποια στιγμή να καταλάβετε την αλήθεια που κρύβει η απάντηση στο ερώτημα πως κατάντησε ένα κόμμα του 44% στο 8%;

Δεν μπορείτε να αποδεχτείτε πως είναι η σύγκρουση με την κοινωνία, με τις δυνάμεις της που οδηγούν στην απαξίωση; Είναι οι πολιτικές που εκβιαστικά εφαρμόζονται που χτίζουν την παράγκα δίπλα όχι στο λαό αλλά στην πολυκατοικία της συντήρησης. Πολιτικές που ξεκίνησαν το 2010 και συνεχίζονται ακόμα πιο σκληρές σήμερα. ‘Η μήπως δεν είναι έτσι;

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι δεν καταλαβαίνετε πως αυτές οι πολιτικές αποτελούν την πιο βαριά προσβολή για όσους πίστεψαν στις αρχές και τα οράματα που δώσαμε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Και αυτή η προσβολή δεν λύνεται με αλλαγές προσώπων.

Και εσείς σκοτώνεστε για τα κομμάτια που απέμειναν. Πολεμάτε πάνω στα συντρίμμια ενός φωτεινού παρελθόντος αλλά και ενός σκοτεινού παρόντος. Και νομίζετε πως κάτι κάνετε!

Πόσο γελασμένοι είστε!

Οι ιστορικές συνθήκες που το ανέθρεψαν έχουν παύσει (προ πολλού) να υφίστανται. Οι πολιτικές χάθηκαν στον ωκεανό των μνημονίων. Οι κοινωνικές αυτοπυροβολήθηκαν από μικρούς ,ανίκανους  και εξαρτώμενους πολιτικούς και τις αυλές τους…

Βαρέθηκα, κουράστηκα, απογοητεύτηκα.

Ψάχνω να βρω έναν λόγο να ελπίζω. Όχι για το μέλλον ενός σχηματισμού που νοσεί θανατηφόρα. Αλλά για αυτά που πιστέψαμε.

Υπάρχει!  Υπάρχει στην αγωνία των περισσοτέρων που αναρωτιούνται τι θα γίνει. Που συμφωνούν πως δεν αξίζει σε αυτή την παράταξη αυτή η κατάντια. Που δεν βολεύονται  με κόκκαλα από την σαρκοφάγα εξουσία. Που δεν ζουν έξω από την κοινωνία. Και που ξεκαθάρισαν στο μυαλό τους πως, σωτήρες, μεσσίες και θαυματοποιοί δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρξουν.

Η προσαρμογή των θεμελιακών μας αρχών και αξιών στις απαιτήσεις του σήμερα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν αμείλικτα οι νέες κοινωνικές διεργασίες, δεν είναι εύκολη.

Δεν είναι εύκολες οι απαντήσεις κυρίως όταν θέλουν να είναι υπεύθυνες και ουσιαστικές πέρα από μεταφυσικούς εξορκισμούς, πέρα από φοβισμένες διαμαρτυρίες και πέρα από ανέξοδους αφηρημένους και ρητορικούς δικολαβισμούς.

Προτιμώ όμως τα δύσκολα από το διχασμό, την στασιμότητα και  την αποδοχή τετελεσμένων.

Εσείς συνεχίστε να σκίζετε τα απομεινάρια ενός άδειου πουκάμισου, ορκιζόμενοι στον έναν ή τον άλλο…