Εντάξει λοιπόν … ΟΧΙ!

dimopsiΑν υπήρχε βραβείο για το πιο βλακώδες ερώτημα σε δημοψήφισμα είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι αυτό θα πήγαινε αβλεπεί σε αυτό της επόμενης Κυριακής!

Μετά από  5 μήνες, που η κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστερά ( χέρι – χέρι με τους Καμμένους και τους Νικολόπουλους – εκεί  δηλαδή που η προοδευτικότητα ξεχειλίζει), «διαπραγματεύτηκε», έκανε  μουτράκια και ναζάκια και τελικά «απείλησε»  τους Ευρωπαίους εταίρους, δανειστές ή τοκογλύφους με την καταστροφή που θα τους προκύψει αν τους εγκαταλείψουμε στη μοναξιά τους και τραβήξουμε ηρωικά το δρόμο μας εκτός κοινού νομίσματος.

Προς γνώση και συμμόρφωση των «εταίρων» προκήρυξε δημοψήφισμα με την ευγενική χορηγία και της «Χρυσής Αυγής», ρωτώντας το λαό αν θέλει δύσκολα μέτρα ή όχι.

ΟΧΙ λοιπόν. Δεν θέλουμε επιπλέον μέτρα.

ΟΧΙ λοιπόν και στα μέτρα των 8 δις που η ίδια η Κυβέρνηση πρότεινε στους «εκβιαστές – δανειστές» εκ των οποίων τα 6,5 δις ήταν φόροι και φόροι.

ΟΧΙ σε νέο μνημόνιο αλλά ΟΧΙ και στο μνημόνιο που η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα υπέγραφε στο πλαίσιο της συμφωνίας που απεργάζονταν…

ΟΧΙ λοιπόν στους εκβιασμούς , ΝΑΙ στην εθνική αξιοπρέπεια που δεν εξασφαλίζεται με το κλείσιμο των Τραπεζών, τον πανικό επιβίωσης ενός ταλαιπωρημένου λαού που θα κληθεί και πάλι έτσι κι αλλιώς, να πληρώσει τα σπασμένα. ( Μήπως είναι εθνική αξιοπρέπεια να υπογράφεις «αποχή από μονομερείς ενέργειες» τον Φεβρουάριο; Αν όχι , τότε πως ονομάζεται αυτό;)

ΟΧΙ στο φόβο ενός νέου διχασμού που απλώνεται ώρα με την ώρα και κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει. ΟΧΙ και στην απομόνωση μιας χώρας που, αν θέλει οι σημαίες της να κυματίζουν ,δεν μπορεί να είναι σήμερα χρεοκοπημένη και αύριο επαίτης, γιατί έτσι δυναμιτίζεται η όποια προοπτική της.

ΟΧΙ στην ανασφάλεια των πολιτών που δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει αύριο είτε έτσι είτε αλλιώς. ΟΧΙ και σε αυτούς που προσβλέπουν στο χάος, βλέποντας με ικανοποίηση  τους  δείκτες που χαρακτηρίζουν την κατάσταση μιας οικονομίας χειροτερεύουν, τους διεθνείς αξιολογητές κατατάσσουν τις ελληνικές προοπτικές κάπου πολύ κοντά στην κατηγορία «σκουπίδια» και όλους  τους παραγωγικούς τομείς στους οποίους κάθε κυβέρνηση προσβλέπει για έσοδα, να συρρικνώνονται.

ΟΧΙ σε λογικές υποταγής άνευ όρων και με κατεβασμένα τα χέρια αλλά ΟΧΙ και σε αυτούς που θεωρούν πως κάνουν επανάσταση, φοράν τα «φυσεκλίκια» τους, σηκώνουν την σημαία και ονειρεύονται ρήξεις με τον τοίχο που έχουν απέναντι τους.

ΟΧΙ φυσικά σε αυτό το αλλοπρόσαλλο κυβερνητικό μπουλούκι αλλά και ΟΧΙ σε αυτούς που οδήγησαν με τις καταστροφικές πολιτικές, τους ψηφοφόρους στην αγκαλιά αυτών που στο όνομα των εσωκομματικών τους ισορροπιών οδηγούν στο πλήρες ξεχαρβάλωμα της χώρας.

Ποιός αισθάνεται σιγουριά σήμερα σ’ αυτή τη χώρα; Ποιος μπορεί να σχεδιάσει το αύριο; Μήπως εκείνοι που βγαίνουν «αυθορμήτως» στο Σύνταγμα να διαδηλώσουν προς επίρρωση της κυβερνητικής διαπραγματευτικής ικανότητας ή μήπως όσοι παρακολουθούν την καταστροφολογία στα δελτία ειδήσεων και τα πρωτοσέλιδα με τις αντιφατικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και εκπροσώπων της μείζονος αντιπολίτευσης;

ΟΧΙ γιατί το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα είναι εύκολα διαχειρίσιμο από αυτούς που κατήγγειλαν με μεγαλοστομίες περί χρεοκοπίας, το αντίστοιχο που προτάθηκε το 2001. Σημαίνει απλά παραίτηση και εκλογές (αν και ο Βούτσης το αφήνει ανοιχτό…). Το ΟΧΙ είμαι περίεργος να δω πως θα το διαχειριστεί. Χωρίς συμμάχους, χωρίς χρήματα, χωρίς Ρώσους, Κινέζους , Αμερικανούς και Ιρανούς να μας δανείζουν (αυτά λέγανε οι ίδιοι το 2010), χωρίς πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα ( που είναι βρε Αλέξη), χωρίς παέγια από την Ισπανία των Podemos! Με ένα λαό στα κάγκελα, χωρίς χρήματα, χωρίς ελπίδα και με μοναδικούς κερδισμένους όσους κάνανε αυτά τα χρόνια γερές μπάζες και βγάλανε τα χρήματα τους στο εξωτερικό (ανάμεσα τους και σημερινοί Υπουργοί για να μην ξεχνιόμαστε).

Εκτός και αν στον κόσμο των ψευδαισθήσεων υπάρχει η υπόνοια πως αν η Κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου καταθέσει το ΟΧΙ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, τότε ξαφνικά θα αλλάξουνε όλα. (18-1 το σκορ στο τελευταίο Eurogroup). Και στα αλήθεια πως διαπραγματεύεται κανείς όντας χρεωκοπημένος, μόνος χωρίς καμία δυνατότητα;

Μακάρι να είμαι εγώ λάθος. Μακάρι να είναι αλλιώς τα πράγματα. Μα δεν το βλέπω. Τα όσα συμβαίνουν σήμερα σε Τράπεζες, Βενζινάδικα και Σούπερ Μάρκετ δεν είναι τίποτα, μπροστά σε αυτό που θα φανεί στα τέλη του Οκτώβρη. Τότε τα έσοδα από την τουριστική περίοδο θα δείξουν το πραγματικό μέγεθος της ζημιάς, που προκαλεί μια κυβέρνηση από αιθεροβάμονες αριβίστες.

Και τότε τα συνήθη υποζύγια θα κληθούν για μια ακόμα φορά να υποστούν τη συνέπεια των επιλογών τους! Και τότε θα διαπιστώσουν πως η χρεοκοπία δεν θα στοιχίσει τίποτα σε κάποιους σαν τον Βαρουφάκη.

Αυτοί θα προλάβουν να πάρουν το αεροπλάνο και να φύγουν. Τι τους έλειψε άραγε; Τα χρήματα, οι ανέσεις, οι διασυνδέσεις; Τι;

Οι άλλοι τι θα κάνουν είναι το θέμα…

ΟΧΙ λοιπόν σε ένα δημοψήφισμα αυτοεγκλωβισμού, αδιεξόδου και δειλίας.

 

Advertisements

Για τη δίκη της Χρυσής Αυγής

dikastesΜετ’ εμποδίων ξεκίνησε, διακόπηκε, ξαναξεκίνησε ξαναδιακόπηκε και ξανασυνεχίζεται, η δίκη της «Χρυσής αυγής».

Πρόκειται για μία μείζονος σημασία υπόθεση, οι δικαστικές συνέπειες της οποίας εξαπλώνονται πέραν της νεοναζιστικής οργάνωσης.

Καθώς τα στοιχεία ενοχής, τουλάχιστον για τον ηγετικό – και καθοδηγητικό – πυρήνα της «Χ.Α.» είναι τόσο συντριπτικά, που σχεδόν δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Μόνο που η ποινική διάσταση της όλης ιστορίας δεν μπορεί ν’ αποκρύψει την πολιτική πλευρά του ζητήματος.

Ότι η «Χρυσή Αυγή» ακόμα και μετά την δημοσιοποίηση των τεκμηρίων για την κακουργηματική της δράση – η σύλληψη Ρουπακιά για την δολοφονία του Π. Φύσσα είναι ο τελευταίος αιματοβαμμένος κρίκος της σχετικής αλυσίδας – εξακολουθεί ν’ απολαμβάνει της αποδοχής ενός διόλου ευκαταφρόνητου τμήματος της κοινής γνώμης.

Η επαναβεβαίωση της κοινοβουλευτικής της παρουσίας επιτρέπει στους κατηγορούμενους να επιμένουν στα σενάρια περί «σκευωρίας» και να επιμένουν στην εκδοχή της «δικαίωσης»!

Η επιλογή των κορυφαίων στελεχών της οργάνωσης, να μην προσέλθουν στην δικαστική αίθουσα, έχει προφανείς πολιτικές και επικοινωνιακές στοχεύσεις.

Πρώτα – πρώτα αμφισβητεί (έμμεσα, αλλά εύληπτα στο μεγάλο κοινό) την νομιμότητα της διαδικασίας. Πιστά στην λογική της «κρυπτείας» τα κορυφαία στελέχη της «Χ.Α.» αρνούνται ν’ αντιμετωπίσουν το κατηγορητήριο. Θεωρώντας χαλκευμένες τις εναντίον του μομφές, ακόμα κι όταν στοιχειοθετούνται με ακλόνητα τεκμήρια. Επιμένοντας στο ιδεολόγημα της πολιτικής δίωξης, την οποία δρομολόγησαν εγχώρια και αλλοδαπά κέντρα.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, εγκαταλείποντας τις αναφορές στον νεοναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης, επιδιώκουν να εμφανισθούν ως «εθνικιστές μάρτυρες».

Σ’ αυτό τους διευκόλυνε και ο τρόπος με τον οποίο το βαθύ κράτος μεταχειρίσθηκε τους (επί χρόνια) στενούς του συνεργάτες. Όταν δικαστικά κέντρα, τα οποία κατακρατούσαν δικογραφίες στα συρτάρια για χρόνια και απέδιδαν τον Κασιδιάρη «λευκό στην κοινωνία», εν μία νυκτί – με τις μεσολαβήσεις Σαμαρά και άλλων πρώην «κατανοούντων» – τους έκλεισαν στην φυλακή.

Επίσης η απουσία των πρωτοκλασάτων της «Χ.Α.» υποβαθμίζει και την σημασία της δίκης, άρα και την κάλυψή της από τα ΜΜΕ. Αφού θα περιορίσει τις αντιμαχίες στο αυστηρά δικανικό τους σκέλος. Είναι επίσης εμφανές πως, τουλάχιστο σε μία μερίδα στελεχών της «Χ.Α.», επικρατεί η αίσθηση (πιθανόν ευσεβής πόθος) πως κάποια τμήματα της κρατικής εξουσίας θα τους χρειασθούν, ενόψει γενικότερων αποσταθεροποιητικών εγχειρημάτων.

Συνεπώς μπορεί να πέσουν στα μαλακά, αρκεί βέβαια να μην εκτεθούν με την συμπεριφορά τους στην δικαστική αίθουσα.

Οι διαρκείς καθυστερήσεις της δίκης, πάντως, δεν αποτελούν ενθαρρυντικά σημάδια.

Από τα συλλαλητήρια για το «Μακεδονικό» στους «αγανακτισμένους»

Τα υψηλά ποσοστά που κατέγραψε  η  «Χρυσή  Αυγή» είναι λογικό να αποτελούν αντικείμενο δημοσίου διαλόγου και προβληματισμού.

Καθώς πλέον δεν υπάρχει το άλλοθι της άγνοιας των πολιτών για τον νεοναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης και τις εγκληματικές πράξεις των «ταγμάτων εφόδου». Άρα δημιουργείται η απορία γύρω από το πώς ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού επιβραβεύει τέτοιες ενέργειες ενώ κάποιο άλλο τείνει ευήκοο ούς σε κηρύγματα μίσους και «φυλετικής καθαρότητας».

Η κρίση λειτούργησε καταλυτικά στην ωρίμανση τάσεων που προϋπήρχαν και απλώς εγγράφονταν στο εσωτερικό των μεγάλων κομμάτων και ιδιαίτερα της ΝΔ. Οι πελατειακές σχέσεις ωστόσο συγκρατούσαν τους φορείς τέτοιων απόψεων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αποκτήσουν (άξια λόγου) αυτόνομη πολιτική έκφραση.

Η έναρξη αυτών των μετασχηματισμών μπορεί να τοποθετηθεί στις απαρχές της δεκαετίας του 1990, με τα συλλαλητήρια για το «Μακεδονικό» να εδραιώνουν εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις πυρήνων, που έδρασαν οργανωμένα στις παρυφές τους. Κάπου εκεί αρχίζει να ενδυναμώνεται η παρουσία της «Χρυσής Αυγής» και να παρεμβαίνει δημόσια. Τελευταίος –επιταχυντικός της ανόδου της – σταθμός ήταν το κίνημα των «αγανακτισμένων», που το «εθνικό» του σκέλος εξέθρεψε την «Χ.Α» .

Δύο είναι τα κρίσιμα ιδεολογικά στοιχεία του νεοναζιστικού φαινομένου.

Το πρώτο είναι η αναγόρευση του πολεμικού πνεύματος ως υπέρτατης αξίας και το δεύτερο (συμπληρωματικό) η εκκαθάριση του τόπου από τους «εχθρούς», εξωτερικούς και εσωτερικούς. Η δύναμή του είναι το ότι γεννιέται από τα κάτω, με συνεκτικό δεσμό την φυλή και το έθνος. Το ότι αξιοποιείται εν συνεχεία από κρατικά κέντρα και επιχειρηματικά συμφέροντα δεν πρέπει να συσκοτίζει τις αιτίες εμφάνισης του κοινωνικού φασισμού και στην χώρα μας.

Ακριβώς αυτή η βαθιά γείωση επιτρέπει στην «Χ.Α» να μακροημερεύει, την ώρα που η ηγεσία της και οι περισσότεροι βουλευτές της βρίσκονται στις φυλακές.

Όσο για το μεταναστευτικό αυτό έπαιξε δευτερεύοντα –κυρίως προπαγανδιστικό – ρόλο στην στρατολόγηση μελών, ενώ εξαιρετικά κρίσιμη στο θέμα της δημιουργίας δεσμών αλληλεγγύης ήταν και η εμπλοκή με το κοινό έγκλημα.

Το παράδειγμα της πρωτιάς της «Χ.Α» στο Κολωνάκι είναι αποκαλυπτικό για την ευρύτητα των κριτηρίων μισαλλοδοξίας ακόμα και σε μια περιοχή όπου δεν υπάρχει, έστω για δείγμα, μετανάστης.

 

Το πιο ανησυχητικό εξαγόμενο της κάλπης.

moralis mpeosΤα υψηλά ποσοστά της «Χρυσής Αυγής» (ειδικά στον δήμο Αθήνας και την περιφέρεια Αττικής) πιστοποίησαν το τέλος μιας θεωρητικής κατασκευής που θεωρούσε «αγανακτισμένους» και «παραπλανημένους» τους ψηφοφόρους της.

Η εμφάνιση ναζιστικών μορφωμάτων ανά την Ευρώπη στηρίχθηκε (όπως και εδώ άλλωστε) στην συνειδητή αποδοχή ιδεολογικών κηρυγμάτων μίσους, βίας, εξόντωσης των αποδιοπομπαίων τράγων.

Μόνο που η εμμονή σε αυτή την απροκάλυπτη πραγματικότητα δεν φωτίζει τους ηθικούς και πολιτισμικούς μετασχηματισμούς που ανέδειξε η κρίση σε όλο τους το εύρος.

Η εμφάνιση τοπικών συνδυασμών σε δήμους (Πειραιάς, Βόλος) όπου κυριαρχούν επιχειρηματικά συμφέροντα συνδεδεμένα με αθλητικούς πυκνωτές της κοινωνικής βίας και τον άμεσο έλεγχο οπαδικών στρατών είναι συμπληρωματική στο φαινόμενο της «Χ.Α».

Ίσως αυτός ο συνδυασμός να αποτελεί το πιο ανησυχητικό εξαγόμενο της κάλπης

 

Στρατηγέ μου!!!

xrysh-aygh-logoΑίσθηση προκάλεσε το γεγονός ότι δύο απόστρατοι στρατηγοί επέλεξαν να κατέλθουν στον εκλογικό στίβο με ψηφοδέλτια της «Χρυσής Αυγής».

Το πιο εν- διαφέρον είναι πως για τον ένα εκ των δύο –που τελικά αποστρατεύθηκε το 2012– είχε επιχειρηθεί νωρίτερα η απομάκρυνσή του, αλλά παρέμεινε με παρέμβαση του τότε αρχηγού Γ.Ε.Σ. Φρ. Φράγκου.

Σε μια περίοδο όπου είχαν ακουστεί πολλά για κινήσεις αξιωματικών στο στράτευμα – είχε αναφερθεί μάλιστα πως ο Γ. Παπανδρέου είχε υπονοήσει πως κάποιοι κύκλοι φλέρταραν με την ιδέα ενός «βελούδινου» πραξικοπήματος. Ας μην ξεχνάμε την σπουδή με την οποία ο ΥΠΕΘΑ Δ. Αβραμόπουλος φρόντισε να κλείσει τις έρευνες, για σχέσεις στελεχών των ενόπλων δυνάμεων με τη νεοναζιστική οργάνωση.

Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό, παρά το πέπλο μυστηρίου και αδιαφάνειας που επιχειρεί να σκεπάσει τις αποκαλύψεις.

Ας ελπίσουμε πως δεν θα κλείσει όσο γρήγορα επιθυμούν κάποιοι από την  κυβέρνηση.

Στην εντατική λόγω … Μπαλτάκου!

Η δημοσιοποίηση της συνομιλίας Μπαλτάκου-Κασιδιάρη πιστοποίησε κάποια συγκεκριμένα πράγματα:

Πρώτον ότι υπήρχε δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του μεγάρου Μαξίμου και της «Χρυσής Αυγής», αφού ο τέως γενικός γραμματέας της κυβέρνησης είναι η «σκιά» του Αντ. Σαμαρά.

Δεύτερον ότι κάποια τμήματα της δικαστικής εξουσίας αποτελούν εντολοδόχους της ηγεσίας της ΝΔ, με συνδετικό κρίκο τον (πρώην εισαγγελέα) Χ. Αθανασίου.

Τρίτον ότι βασικό κίνητρο της επιλογής του πρωθυπουργού να συγκρουσθεί με την «Χ.Α.» (με την οποία ο Τ. Μπαλτάκος ονειρευόταν συγκυβέρνηση) ήταν τα ποσοστά που αφαιρούσε από την ΝΔ. Έτσι εξηγείται και ο λόγος που αρκετοί δικαστές δεν έβλεπαν, πριν την δολοφονία του Π. Φύσσα, τις εγκληματικές δράσεις των νεοναζιστικών ομάδων.

Αυτά δεν είναι λίγα. Και σίγουρα δεν μπορούν να περάσου απαρατήρητα παρόλο που είναι φανερό πως η απόφαση Κασιδιάρη να δώσει στη δημοσιότητα το βίντεο δεν έχει  στόχο την αποκάλυψη της όποιας αλήθειας, αλλά την παρουσίαση της Χρυσής Αυγής ως διωκόμενης άδικα και για πολιτικούς λόγους!

«Μας κυνηγούν λόγω δημοσκοπήσεων» αυτό θέλει να τονίσει ο Κασιδιάρης!

Εντύπωση όμως προκαλεί και η αντίδραση (τρόπος του λέγειν) της ζαλισμένης κυβέρνησης!

Αντιληπτή η προσπάθεια να καλυφθεί ο Σαμαράς με λογικές ακροβασίες τύπου Άδωνι , που ούτε λίγο ούτε πολύ δηλώνει πως «το βίντεο δικαιώνει το Σαμαρά»!

Αποκαλύπτοντας  την ελαφρότητα της σκέψης τέτοιων πολιτικών που ξεχνούν πως  η επιλογή Μπαλτάκου ήταν προσωπική επιλογή του ίδιου του Σαμαρά! Πως ήταν ΓΓ της Κυβέρνησης!

Και τώρα τι; Να πιστέψουμε το ρεπορτάζ που έρχεται από την Συγγρού που λέει ότι ο Σαμαράς δεν ήθελε να συναντήσει τον Μπαλτάκο;

Δεν τον ήξερε; Δεν ήξερε τι έκανε; Δεν ήξερε μέχρι που το πήγαινε; Το είχε ευχαριστηθεί πριν λίγο διάστημα που δήλωνε αντικομουνιστής;

Λάτρευε την χούντα, ως πρωτοετής φοιτητής της νομικής Αθηνών το 1973, ο Τ. Μπαλτάκος! Επειδή αρκετοί το θυμόντουσαν στην μεταπολίτευση αραίωσε (μέχρι εξαφάνισης) τις εμφανίσεις του στην σχολή!

Αργότερα, μέσω τουΕυάγ. Αβέρωφ, γνωρίστηκε με τον Αντ. Σαμαρά!

Μια φιλία που κρατά μέχρι σήμερα, με κοινό στοιχείο την απέχθεια στον κομμουνισμό!

Γι’ αυτό η υπόθεση Μπαλτάκου ακουμπά την καρδιά της κυβέρνησης. Γιατί αφορά την ίδια της τη λειτουργία.

Δεν ξέρω αν Πρωθυπουργός άλλης χώρας θα έμενε στη θέση του και δεν θα είχε παραιτηθεί, αν προέκυπταν οι ίδιες αποκαλύψεις. Γιατί στο κάτω –  κάτω υπάρχει και το ερώτημα ποιους και τι υπηρετεί η κυβέρνηση. Αλλά και με ποιον τρόπο.

ΥΓ

Αντιλαμβάνομαι την πίκρα πολλών φίλων του ΠΑΣΟΚ των οποίων τα πιστεύω και οι αρχές τους απέχουν έτη φωτός από τέτοιες «συνεργασίες» και με τέτοιας ιδεολογίας ανθρώπους. Δεν πρόκειται να μπω στη λογική της ταύτισης της σημερινής ηγετικής του ομάδας με τον Μπαλτάκο. Είναι υπερβολή ακόμη και αν διαφωνώ πλήρως με τις επιλογές της.

Είναι όμως σαφές πως η συμμετοχή, κάτω από αυτές τις συνθήκες και με τους συγκεκριμένους όρους σε μια κυβέρνηση που αναδεικνύει αυτά τα χαρακτηριστικά, πληγώνει ακόμη περισσότερο το ήδη βαριά πληγωμένο, σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Σε τελική ανάλυση ο σημερινός Πρωθυπουργός είναι στη συγκεκριμένη θέση εξ αιτίας του. Καλό είναι να θυμηθούνε κάποιοι πως ένας από τους όρους του Σαμαρά το 2011 μπροστά στη συγκυβέρνηση ήταν το να μην είναι Πρωθυπουργός ο Παπανδρέου. Ο Σαμαράς έβαζε τότε όρους (ελέω Ζαππείων). Το ΠΑΣΟΚ γιατί να μην μπορεί; Εκτός και αν δε θέλει.

Για να το πω πιο απλά: Αν είχε εκλεγεί Πρωθυπουργός αυτοδύναμα ο Σαμαράς ας έκανε όποια επιλογή για συνεργάτη ήθελε. Σήμερα που ανέλαβε Πρωθυπουργός με τη στήριξη και συμφωνία άλλων (κακώς), δεν μπορεί να το κάνει…

 

Ο διάλογος της ντροπής!

baltaΟ διάλογος Μπαλτάκου – Κασιδιάρη! Ο διάλογος ενός υμνητή της Χούντας που έμενε γενικός γραμματέας της Κυβέρνησης με τον Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής. Ο διάλογος ντροπής για τη δημοκρατία μας, για τον Πρωθυπουργό, για τους υποστηρικτές του και για όσους ακόμα αμφιβάλλουν για τα κατορθώματα της ακροδεξιάς πτέρυγας της ΝΔ.

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ

Η. ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ.: Όταν κατ’ αρχήν όταν βγήκα εγώ τι έπαθε ο Σαμαράς, μπορείς να μου πεις;
Π. ΜΠΑΛΤΑΚΟΣ.: Ήταν στην Αμερική τότε.
Η. ΚΑΣ.: Ναι, ήταν στην Αμερική, αλλά εγώ έχω μάθει ότι έπαθε εγκεφαλικά.
Π. ΜΠΑ.: Σοκ και δέος! Χαμός έγινε, της πουτάνας… δεν με πήρε εμένα, του ‘χα πει ότι αυτά που κάνεις… του τα είχα πει. Δεν θα μου έλεγε εμένα γι’ αυτό το πράγμα. Πήρε τους άλλους δυο και τους γάμησε τα πρέκια. Τον Αθανασίου και τον Δένδια: «με κοροϊδέψατε, μ ε δουλέψατε, τι είναι αυτά ξεφτιλίστικα». Γιατί είχε κάνει την προηγούμενη μέρα δήλωση στο αμερικανικό σιωνιστικό συνέδριο ότι: «τελείωσε, τους έδεσα, τους έδεσα γειά σας!» και την άλλη μέρα βγαίνετε εσείς.
Η. ΚΑΣ.: Με τους ανακριτές που μας αφήσανε, εκεί στο επίμαχο στάδιο, τι έγινε; Γιατί αυτοί το γυρίσανε κωλοτούμπα μετά, αφ’ ότου αφήσανε εμάς, μετά που πήρανε τους άλλους το γυρίσανε κωλοτούμπα.
Π. ΜΠΑ.: Σας αφήσανε για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχουν στοιχεία.
Η. ΚΑΣ.: Ναι, ωραία δεν υπήρχε τίποτα.
ΜΠΑ.: Και δεν τους πήρε κανείς τηλέφωνο να τους πιέσει, γιατί το θεωρούσαν όλοι αυτονόητο… όλοι θεωρούσαν σαν δεδομένο: «ε, τι θα κάνει ο ανακριτής;» Ο ανακριτής όμως δεν είχε στοιχείο κανένα

Η. ΚΑΣ.: Ούτε για τους άλλους είχε όμως…
ΜΠΑ.: Μα με τους άλλους ήτανε… (κάνει την κίνηση κλήσης στο τηλέφωνο και τηλεφωνικής συνομιλίας).
ΚΑΣ.: Ποιος την έκανε τη ζημιά εκεί;
ΜΠΑ.: Και οι δυο.
ΚΑΣ.: Δένδιας, Αθανασίου;
ΜΠΑ.: Ποιος άλλος να το κάνει…
ΚΑΣ.: Και τι λέει ο Σαμαράς γι’ αυτά; Έχει συναίσθηση του τι γίνεται;
ΜΠΑ.: Όχι, στην αρχή δεν είχε… τώρα όμως που είδε τα γκάλοπ… αυτός νόμιζε, σαν μεγαλοαστός που είναι, ότι όλα αυτά τα τρομερά «2% – μου λέει – θα πάνε»… του λέω: «εγώ σου λέω 20% θα πάνε». Μου λέει: «Είσαι μαλάκας».
ΚΑΣ.: Ποιος του ‘πε να τα κάνει αυτά;
ΜΠΑ.: Πρώτ’ απ’ όλα φοβάται για τον εαυτό του. Επειδή εσείς τον κόβετε απ’ το να έχει προβάδισμα από το Σύριζα.
ΚΑΣ.: Κόβει ψήφους ‘ντάξει;
ΜΠΑ.: Είναι λογικό.
ΚΑΣ.: Κι επειδή του κόβουμε ψήφους δηλαδή θα μας βάλει φυλακή;
ΜΠΑ.: Τον πούστη… απίστευτο πράγμα, απίστευτο.
ΚΑΣ.: Κι αυτά που είπε ο Ρουπακιώτης;
ΜΠΑ.: Αυτό είναι σίγουρο, αφού το ‘κανε την εβδομάδα που θα πήγαινε εκεί.
ΚΑΣ.: Η Γκουτζαμάνη, αυτά τα πράγαμτα που έκανε, που εγώ πράγματι είχα τις πληροφορίες ότι ήτανε δεξιά και με το γράμμα του νόμου.
ΜΠΑ.: (κάνει τον σταυρό του).
ΚΑΣ.: Θεούσα.
ΜΠΑ.: Ναι.
ΚΑΣ.: Πώς τα ‘κανε αυτά τα αίσχη με τον Βουρλιώτη και με το στήσιμο αυτού του πορίσματος;
ΜΠΑ.: Την πείσανε ότι: «είναι παγανιστές, ειδωλολάτρες, ναζί και ότι είναι αντίθετιο με τον Χριστιανισμό».
ΚΑΣ.: Ποιος την έπεισε γι’ αυτά τα πράγματα;
ΜΠΑ.: Ο Αθανασίου κι ο Δένδιας.
ΚΑΣ.: Να πας στον Εισαγγελέα και να πεις ποιοι έστησαν όλη αυτή την σκευωρία: ότι ο Αθανασίου έδωσε εντολή στην Γκουτζαμάνη, ότι ο Σαμαράς είχε δώσει εντολή στον Αθανασίου και όλοι αυτοί να πάνε να δικαστούνε. Αν είσαι δίκαιος άνθρωπος αυτό πρέπει να κάνεις.
ΜΠΑ.: Άμα το κάνω αυτό τώρα θα κάνει προκαταρκτική εξέταση μισής ώρας και θα την βάλει στο αρχείο.
ΚΑΣ.: Λες ε;
ΜΠΑ.: Ε, βέβαια! Με κυβέρνηση Σαμαρά θα το κάνω; Σε ποιον εισαγγελέα θα πάω; Εισαγγελέας είναι η ίδια η Γκουτζαμάνη. Θα πάω να καταγγείλω την Γκουτζαμάνη στον εαυτό της;
Η. ΚΑΣ.: Πώς μπήκε η Γκουτζαμάνη Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου;
Π. ΜΠΑ.: Αφού είναι απ’ το ίδιο χωριό.
Η. ΚΑΣ.: Άρα τώρα ξεπληρώνει το γραμμάτιο.
ΜΠΑ.: Ναι, είναι από το ίδιο χωριό. Δηλαδή δεν είναι απ’ το ίδιο χωριό είναι από απέναντι χωριά, έτσι. Αλλά έχουν μπει στον ίδιο διαγωνισμό, είναι συνομίληκιο σχεδόν. Είναι συντοπίτες, δεν χρειάζεται να ψάχνουμε.»

Να τους χαίρεστε!