Ματωμένες εικόνες

odissos
Οι ματωμένες εικόνες από την Ουκρανία επαναφέρουν βιώματα και μνήμες που οι παλιότεροι θέλουν να ξεχάσουν –την ώρα που οι νεότεροι κινδυνεύουν να εξοικειωθούν μαζί τους.
Οι σφαγές και οι βιαιότητες, σε συγκρούσεις διαφορετικών εθνικών ομάδων, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο –δυστυχώς. Ωστόσο τα όσα συνέβησαν γύρω από το φλεγόμενο «κτίριο των συνδικάτων» ξεπερνούν την διάσταση μιας κτηνωδίας.
Όταν άνθρωποι (όποιας εθνοτικής καταγωγής) πηδούν από το εσωτερικό ενός κτιρίου και όσοι επιζήσουν πυροβολούνται με όπλα ή εκτελούνται με ρόπαλα τότε το πνεύμα του ναζισμού αναβιώνει στην καρδιά της Ευρώπης.
Λίγη σημασία έχει αν οι δολοφόνοι προέρχονται από τις τάξεις των Ουκρανών φασιστών του «δεξιού τομέα», άλλωστε και στην ρωσική πλευρά υπάρχουν εθνικιστικές ομάδες που θαυμάζουν την κληρονομιά των SS. Αποδεικνύεται ξεκάθαρα πως οι ιδέες που μεσουράνησαν στην Ευρώπη του μεσοπολέμου επανέρχονται δριμύτερες στο ιστορικό γίγνεσθαι. Άλλωστε ο πόλεμος είναι η αγαπημένη μέθοδος επίλυσης των διαφορών για τους οπαδούς των οραμάτων του Χίτλερ.
Ο πόλεμος διαιωνίζει το μίσος (που τον προκαλεί) και ολοκληρώνει τις εθνικές εκκαθαρίσεις. Δίχως την αλληλοσφαγή δεν είναι δυνατό να εγκατασταθούν «εθνικές καθαρότητες».
Από την άλλη πλευρά το φρικιαστικό έγκλημα των Ουκρανών νεοναζί εξυπηρετεί άριστα τα συμφέροντα του καθεστώτος Πούτιν.
Είναι πλέον πολύ πιο εύκολο να εμφανισθεί ως προστάτιδα δύναμη των ρωσόφωνων της περιοχής και να παρέμβει στρατιωτικά, στο όνομα της σωτηρίας των συμπατριωτών. Εμφανής είναι η παγωμάρα που προκλήθηκε στην κυβέρνηση του Κιέβου και στις ΗΠΑ που έχουν αναλάβει τον ρόλο του άτυπου καθοδηγητή του.
Κάποιες πρώτες ρωγμές, ανάμεσα στον υπερατλαντικό παράγοντα και την Ε.Ε. –που προϋπήρχαν– φαίνεται πως διευρύνονται.
Το μόνο που είναι βέβαιο αφορά την δυνατότητα συμβίωσης διαφορετικής καταγωγής ανθρώπων, η οποία καταστράφηκε οριστικά. Την δυστυχία αναλαμβάνει να την διαχειριστεί η ωμή βία και η υποκρισία της διεθνούς διπλωματίας.
Ο πραγματικός νικητής ωστόσο είναι ο θάνατος, στην βαθύτερη (πραγματική και συμβολική) εκδοχή του.

Advertisements

Το μίξερ της λήθης και της αποενοχοποίησης…

Η συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο της Λάρισας δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας αλλά ταυτόχρονα προσγειώνει και τους «αιθεροβάμονες» στην πραγματικότητα, του πως αντιλαμβάνονται πολλοί τη λειτουργία των Ταγμάτων Εφόδου της Χρυσής Αυγής.

Όταν προσπαθείς να στρογγυλοποιήσεις τα πάντα, να τα κάνεις αδιάφορα και ουδέτερα, όταν μπερδεύεις με γενικότητες μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, που κρύβει μια πολιτική και κοινωνική αντίληψη, καταλήγεις σε τέτοιες καταστάσεις.

Αυτό το «καταγγέλλουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται!», μπορεί να αποτελεί μια γενικόλογη αναφορά αλλά σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Και το πρόβλημα σήμερα είναι πολύ συγκεκριμένο.

Τα τάγματα εφόδου έχουν συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο. Οι συμμετέχοντες σε αυτά είναι μέλη συγκεκριμένης «οργάνωσης». Η βία στην καθημερινότητα, οι προπηλακισμοί και οι επιθέσεις σε αλλοδαπούς έχουν συγκεκριμένους δράστες. Οι εμπρησμοί σπιτιών και οι δολοφονικές επιχειρήσεις έχουν συγκριμένους δράστες. Τα μέλη της Χρυσής Αυγής!

Ακόμα πιο επικίνδυνο για τη λειτουργία της ίδιας της Δημοκρατίας είναι η προσπάθεια ταύτισης ιδεολογιών και πρακτικών. Δεν είμαι οπαδός του Στάλιν ούτε των ιδεολογιών εκείνων που προσπαθούν να παραρμηνεύσουν την πραγματικότητα. Δεν μπορώ όμως να ταυτίσω , ούτε καν να διανοηθώ ότι η Αριστερά, με τις όποιες αδυναμίες της , τα όποια προβλήματα, τις όποιες αστοχίες, μπορεί να μπαίνει στο ίδιο καζάνι με τους νοσταλγούς του Χίτλερ και του Παπαδόπουλου.

Η Αριστερά των αγώνων και της τεράστιας προσφοράς στη Δημοκρατία δεν μπορεί να ευτελίζεται με την ταύτιση της με τους φορείς των πιο επικίνδυνων ιδεοληψιών.

Όταν λοιπόν οι διαφορές καλύπτονται κάτω από το σεντόνι της συνενοχής και της μικροπολιτικής σκοπιμότητας, λειτουργεί το μίξερ της λήθης και της αποενοχοποίησης εκείνων που εγκληματούν κατά της ίδιας της χώρας.

Το μέγεθος της τραγωδίας περιγράφεται πλήρως από τα λεγόμενα – αν μου τα μετέφεραν σωστά – του Γραμματέα του Δημοτικού Συμβουλίου, του κ. Μπαρτζώκη:

« Τα θέματα που θα πρέπει να μας απασχολούν είναι το κυκλοφοριακό, η παιδεία, ή άλλα συναφή με την καθημερινότητα των κατοίκων θέματα. Δεν πρέπει να στοχοποιούμε οργανώσεις. Φασιστική είναι και η ακροαριστερά…»

Άξιος ο μισθός του! Να τον ξαναψηφίσετε!

Βέβαια ο Μπαρτζώκης ξέχασε ότι ο ακροδεξιός δολοφόνος της Νορβηγίας , Μπρέιβικ, είχε ρητά περιελάβει στους εμπνευστές της πράξης του τη Χρυσή Αυγή!

Σε μια κοινωνία που βιώνει τη χειρότερη κρίση των μεταπολιτευτικών χρόνων, σε ένα πολιτικό σύστημα πλήρως αναξιόπιστο και προβληματικό, σε συνθήκες φόβου και απογοήτευσης για το μέλλον, αναπτύσσονται φαινόμενα ακροδεξιού λαϊκισμού, που χαϊδεύοντας τα αυτιά όσων οδηγήθηκαν στην απογοήτευση, στρατολογούν  με την επίδειξη δύναμης και την υπόσχεση εκδίκησης όσους δεν έχουν άλλες ελπίδες.

Επενδύουν όμως και με τη γραφικότητα τους, με την έλλειψη πολιτικής κουλτούρας και τον ευτελισμό των ιδανικών του προοδευτικού χώρου, στο αύριο, καλύπτοντας προσεκτικά αυτά που πραγματικά πρεσβεύουν!

Ο εφιάλτης του εκφασισμού της κοινωνίας είναι μπροστά μας. Ζωντανός. Και όσοι σήμερα δεν χτυπούνε τη ρίζα του κακού, αύριο θα βρεθούν μπροστά σε πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις…

Αλλά εδώ ο Χίτλερ εμφανίζεται ως «ηγέτης»! Και κάποιοι «κλαίνε» για την ήττα του ναζισμού!

Περιοδικό «ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ» [Ιούν. 2005]

Ο Μεταξάς σαν «ο ήρωας» που είπε το ΟΧΙ!

Ο Παπαδόπουλος ως «τίμιος διαχειριστής» του ελληνικού κράτους!

Εδώ και σήμερα η ιστορία που διδάσκεται στα παιδιά μας κρύβει την αλήθεια, καλύπτει την πραγματικότητα, ταυτίζει τους θύτες με τα θύματα!

Κανένας δεν μπορεί να τους πει ότι οι φασίστες ΠΟΤΕ δεν πολέμησαν για το λαό της Ελλάδας; Προκάλεσαν πάντοτε το μεγαλύτερο κακό και στο δικό τους λαό και στους άλλους. Στο τέλος μίσησαν και τιμώρησαν και τους  δικούς τους λαούς  γιατί δεν φάνηκαν … αντάξιοι τους!

Εδώ και σήμερα η κοινωνία σφυρίζει αδιάφορα σε φαινόμενα φασιστικού παροξυσμού!

Όταν λοιπόν θα αναλύονται τα αποτελέσματα των επόμενων εκλογών ας θυμηθούν οι περισπούδαστοι αναλυτές του πολλούς «Μπαρτζώκηδες» σε όλη την Ελλάδα.

Αλλά τότε θα είναι αργά!

Γιατί ρώτησε ο κ. Κούνερ , έγινα εθνικιστής εκείνη τη στιγμή;

Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή…

Μα για αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύσουμε αυτή τη βλακεία

Γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν…

Μπέρτολντ  Μπρέχτ