Να τους χαιρόμαστε!

Ο αρχιεπίσκοπος επιβεβαίωσε στην τηλεοπτική του συνέντευξη στο ΣΚΑΙ, το συμβάν με τον Καμμένο.

Ο Καμμένος , με δάκρυα στα μάτια (κλαψ, κλαψ, κλαψ) του είπε ότι αν του το ζητήσει (ο αρχιεπίσκοπος),  θα ρίξει την Κυβέρνηση, της οποίας είναι Υπουργός, με αφορμή την υπόθεση των θρησκευτικών και τις εξαγγελίες Φίλη.

Δηλαδή ο ένας Υπουργός της Κυβέρνησης επειδή διαφώνησε με την επιλογή ενός άλλου Υπουργού, δηλώνει στον αρχιεπίσκοπο ότι είναι έτοιμος να γκρεμίσει την κυβέρνηση.

Ο επικεφαλής δε της Κυβέρνησης μας (βοηθάτε χριστιανοί), παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και δε νοιώθει την ανάγκη ούτε να «μαλώσει» τον διατεθειμένο να τον «γκρεμίσει», ούτε να ζητήσει τουλάχιστον εξηγήσεις, γιατί αντιλαμβάνεται ότι είναι αδύναμος και προφανώς ανίκανος!

Το σκηνικό είναι σκηνικό απόλυτης τρέλας και χαρακτηριστικό της ποιότητας των κυβερνόντων!

Το περίεργο δεν είναι ότι και ο Φίλης και ο Καμμένος παραμένουν Υπουργοί, το περίεργο δεν είναι ότι ο Τσίπρας αδιαφορεί για κάποιον που ετοιμάζεται να τον ρίξει από την προεδρία της κυβέρνησης αν του το ζητήσει τρίτος (ακόμη και αν αυτός είναι ο Αρχιεπίσκοπος), το περίεργο είναι ότι αυτό το συνονθύλευμα εξακολουθεί να βαυκαλίζεται με τα περί «πρώτης φοράς Αριστερά» και τα σχετικά!

Την ίδια πάντως στιγμή που στα «στιβαρά χέρια» του Τσίπρα και του Καμμένου έχει αφεθεί η πορεία της χώρας, οι επικουρικές συντάξεις εξαφανίζονται, οι φόροι αυξάνονται, η φτώχεια μεγαλώνει, το επόμενο μνημόνιο προετοιμάζεται, η ανασφάλεια εκτινάσσεται σε δυσθεώρητα ύψη!

Αλλά μην ανησυχείτε! Τουλάχιστον με τα θρησκευτικά τα βολέψαμε…

ΥΓ: Το πώς μπορεί να πέσει μια κυβέρνηση είναι μια άλλη συζήτηση…

Advertisements

Δεν είναι η συγκέντρωση … ηλίθιε!

demoΑναρωτιέμαι για πιο λόγο η συγκέντρωση με σύνθημα «παραιτηθείτε», προκάλεσε και προκαλεί τέτοια ανησυχία στην κοιμωμένη και αποχαυνωμένη κυβέρνηση.

Αν εξαιρέσει κανείς τις έτσι κι αλλιώς γραφικότητες του Φίλη (κάθε κυβέρνηση οφείλει να έχει τον …Πάγκαλο της), δεν αντιλαμβάνομαι τις αναφορές των στελεχών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «σοβαρά»!

Η δαιμονοποίηση μιας συγκέντρωσης διαμαρτυρίας για την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, αποτελεί έτσι κι αλλιώς μέρος του παιχνιδιού.

Αποτελεί δικαίωμα αναμφισβήτητο για τον καθένα και μια ένδειξη ότι κάτι κινείται (άσχετα με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με το περιεχόμενο της) η διαμαρτυρία και μάλιστα με τον πλέον κλασσικό τρόπο.

Πολύ περισσότερο όταν η ίδια η κυβέρνηση με τις πράξεις της και την αθέτηση κάθε προεκλογικού της λόγου και υπόσχεσης, δίνει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση στον καθένα να εκφράσει την αντίδραση του.

Ο φόβος των κυβερνόντων δεν είναι η συγκέντρωση πολιτών στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο φόβος τους είναι μην τυχόν και βρει διέξοδο αλλά και έκφραση η συσσωρευμένη απογοήτευση, η τεράστια αγανάκτηση, η δικαιολογημένη οργή του κόσμου, που από το σοκ της διάψευσης του ερχομού της ελπίδας πέρασε στη φάση της διάλυσης οποιασδήποτε πιθανότητας να ζήσει καλύτερα.

Δε γνωρίζουν άλλωστε ότι αποτελούν ένα πρωτότυπο δείγμα μιας κυβέρνησης που υλοποιεί εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που υποσχέθηκε;

Ότι αυταπάτες και ψέματα σε συνδυασμό με πειράματα ερασιτεχνών και ανικανότητα υπουργών οδήγησαν τη χώρα σε αυτή τη δυσμενέστατη κατάσταση;

Δεν γνωρίζουν ότι με τις δικές τους επιλογές, αυτές της υπερφορολόγησης, της άγριας λιτότητας, της συνεχιζόμενης διόγκωσης της ανεργίας, της υποανάπτυξης, της εθνικής υποχώρησης διαμορφώνουν συνθήκες διαιώνισης της κρίσης και μεγέθυνσης του αριθμού των θυμάτων της;

Τα ξέρουν.

Όπως ξέρουν ότι η κοινωνία βράζει, η αίσθηση της αδικίας ξεχειλίζει, η φτώχεια καλά κρατεί και το μέλλον όλων των πολιτών της χώρας υποθηκεύεται .

Ξέρουν ότι έχουν αποτύχει και γνωρίζουν ότι αυτός ο δρόμος που επέλεξαν έχει μία και μόνη κατάληξη.  Την κατάληξη κάθε κυβέρνησης που έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνία, που χάνει κάθε κοινωνικό έρεισμα που μένει μόνη της να διαχειρίζεται την εξουσία για τον εαυτό της και όχι για το λαό.

Δεν είναι λοιπόν η συγκέντρωση που πρέπει να τους ανησυχεί αλλά η αποτυχία τους σε κάθε έκφραση της κυβερνητικής τους πολιτικής. Τα φοβικά σύνδρομα, όπως αυτά εκφράστηκαν τις τελευταίες ημέρες, εστιάζονται στο φόβο της απώλειας της εξουσίας και της αδυναμίας να πείσουν για το παραμικρό.

Όταν μια Κυβέρνηση μετά από 1,5 χρόνο το μόνο για το οποίο μπορεί να υπερηφανευτεί είναι το ότι έκανε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί, δεν είναι λογικό να τρομάζει μπροστά στην έκφραση της οργής και της απογοήτευσης του κόσμου;

Απλά είναι τόσο ανίκανοι που το δείχνουν προκαταβολικά…