«Εγγυημένες» … μίζες

euro-mizesΟι πρόσφατες αποκαλύψεις εγγράφονται στην ευρύτερη υπόθεση δωροδοκιών κατά την προμήθεια αεροπλάνων επί ΥΠΕΘΑ Α. Τσοχατζόπουλου.

Έτσι οι έρευνες οδήγησαν στα εμβάσματα, ύψους 1.650.000 ευρώ, στην εταιρεία «Catalina Ltd» του Γ. Καρατζαφέρη. Οδηγώντας έτσι στην πολιτική και ηθική απαξίωση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ.

Προφανώς ο χρόνος των αποκαλύψεων συνδέεται με πολιτικά σχέδια και επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς, αυτά ωστόσο θα εκτυλιχθούν σε βάθος χρόνου.

Η διακίνηση του μαύρου χρήματος έγινε από την εταιρεία «Premeum Properties» των εμπόρων όπλων Αλ. Τσάτσου και Στ. Κομνόπουλου, οι οποίοι εκπροσωπούσαν γαλλικά συμφέροντα στην προμήθεια ελικοπτέρων.

Ωστόσο υπάρχει και μία πλευρά της υπόθεσης η οποία παραπέμπει στη συγκρότηση σχέσεων σε (μεγάλο) βάθος χρόνου.

Αφορά τη διαδρομή των εμπλεκόμενων προσώπων στη χουντική επταετία. Ο Αλ. Τσάτσος αποτελεί γόνο της γνωστής μεγαλοαστικής οικογένειας των ιδιοκτητών της ΑΓΕΤ, το επιχειρηματικό σκέλος της οποίας ευνοήθηκε σκανδαλωδώς από το καθεστώς των συνταγματαρχών.

Ο Στ. Κομνόπουλος υπήρξε οδηγός του αρχιβασανιστή Θ. Θεοφιλογιαννάκου, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας την περίοδο 1972 – 1974. Προφανώς δεν επιλέχθηκε τυχαία, αυτό αποδείχθηκε άλλωστε και από τη μεταπολιτευτική (επαγγελματική) διαδρομή του.

 Όσο για τον Γ. Καρατζαφέρη είναι γνωστοί οι ύμνοι του στην περίοδο 1967 – 1973, όταν επικεφαλής της δικτατορίας ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος. Ενώ εξαπέλυσε μύδρους στον μετέπειτα ισχυρό άνδρα του καθεστώτος Δ. Ιωαννίδη. Ο αδελφός του, δημοσιογράφος Σπ. Καρατζαφέρης, διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον Ι. Λαδά την ίδια περίοδο, άλλωστε τότε ανδρώθηκε επαγγελματικά στον χώρο.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πως η απαρχή των γνωριμιών και των διασυνδέσεων (πιθανότατα) βρίσκεται σε πρώιμο πολιτικό χρόνο. Το τι συνέβη μετά την κατάρρευση της δικτατορίας είναι προς διερεύνηση. Μία εκδοχή είναι πως ο ΥΠΕΘΑ των κυβερνήσεων Κων. Καραμανλή, ο Ευάγ. Αβέρωφ, έπαιξε (ως «γεφυροποιός» μεταξύ χούντας και μεταπολίτευσης) καταλυτικό ρόλο στις μετέπειτα καριέρες των υπό διερεύνηση.

Λόγου χάρη ο Γ. Καρατζάφερης, επί αρχηγίας Αβέρωφ στη ΝΔ το 1983, δημιούργησε τη «βιντεοεφημερίδα TV Press» (προάγγελο του «Telecity» και του «ΤΗΛΕΑΣΤΥ»), η οποία αποτέλεσε τότε τον επικοινωνιακό βραχίονα του κόμματος στον χώρο της εικόνας. Άλλωστε επί ημερών του στο υπουργείο εθνικής άμυνας υπήρξαν οι πρώτες καταγγελίες για σκάνδαλα –με τα «Leopard» και την εμφάνιση και νέων ονομάτων, όπως του επίσης ελεγχόμενου Θ. Λιακουνάκου.

Τέτοιας σημασίας και οικονομικής τάξης μπίζνες πρέπει να διεκπεραιώνονται από εγγυημένα πρόσωπα και να λαδώνονται σίγουρα χέρια

Advertisements

Εισαγγελικές υπερβάσεις

dikhΗ αγόρευση της εισαγγελέα, στην δίκη του Α. Τσοχατζόπουλου, δεν περιορίσθηκε στην τεκμηρίωση του κατηγορητηρίου για τον πρώην υπουργό και την εμπλοκή του στο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Αντιθέτως επεκτάθηκε και σε ζητήματα πέραν της ποινικής δικαιοδοσίας, όπως ο νόμος «περί ευθύνης υπουργών» και οι παραγραφές αδικημάτων που επιφέρει η εφαρμογή του σε περιπτώσεις βουλευτών –εφ’ όσον δεν ασκηθεί εγκαίρως η δίωξη από την βουλή.

Μάθαμε λοιπόν πως «αυτό προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα», ενώ κατά την εισαγγελέα οι σύγχρονες πληγές του κόσμου συμπυκνώνονται στο τρίπτυχο «τρομοκρατία, ναρκωτικά, διαφθορά».

Γίνεται ορατός ο κίνδυνος να διολισθήσουμε σ’ ένα κράτος δικαστών, οι οποίοι αναλαμβάνουν (χλευάζοντας τους πολιτικούς) να επιβάλουν «νόμο και τάξη» με βάση ένα απροσδιόριστο «περί δικαίου αίσθημα».

Η περίπτωση Τσοχατζόπουλου, με την ηθική ανυποληψία του βασικού κατηγορούμενου σε δημόσια θέα, προσφέρεται για τέτοιου είδους εγχειρήματα!

Η ηθική της πολιτικής και οι ανήθικοι πολιτικοί

akisΩς προς την έναρξή της τουλάχιστον η «δίκη Τσοχατζόπουλου» θύμισε περισσότερο μια συνάθροιση επώνυμων και γνωστών παρά ένα φαινόμενο πολιτικής διαφθοράς και διαδικασία διερεύνησης ποινικών ευθυνών των κατηγορουμένων.

Άλλωστε ο πρώην υπουργός και κάποτε πανίσχυρο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εμφανίσθηκε ευθυτενής και σχεδόν αδιάφορος για τις βαρύτατες και ταπεινωτικές για το πρόσωπό του αναφορές, που γίνονται στο παραπεμπτικό βούλευμα.

Ήδη άνοιξε τα χαρτιά του, ως προς την τακτική που προτίθεται ν’ ακολουθήσει στην αίθουσα του δικαστηρίου. Εμφανίζεται ως θύμα πολιτικής σκευωρίας και καλεί τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους στην υπόθεση των υποβρυχίων, πολιτικά και υπηρεσιακά πρόσωπα.

Όσο για τα τεράστια ποσά, που βρέθηκαν ως μίζες σε υπεράκτιες εταιρείες, δεν δίνει κάποια εξήγηση.

Άλλωστε ένας ευπατρίδης της πολιτικής δεν ασχολείται με παρακατιανούς.

Η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου» αποτελεί μια ανοιχτή πληγή για το ΠΑΣΟΚ.

Το ζημιώνει σε πολιτικό αλλά κυρίως σε ηθικό επίπεδο.

 Όχι όπως θα ζημίωνε οποιοδήποτε κόμμα, του οποίου ένα άλλοτε προβεβλημένο και κορυφαίο του στέλεχος, επί χρόνια Υπουργός, βρισκότανε κατηγορούμενο για μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Πολύ περισσότερο! Γιατί συνέθλιψε το θεμέλιο της ηθικής, αυτό που ξεχωρίζει ένα προοδευτικό από ένα συντηρητικό κόμμα, αυτό που οφείλει να υπερασπιστεί κάθε προοδευτικός άνθρωπος, αυτό που  διαλύθηκε από τους εραστές της εξουσίας και του χρήματος, από τους κατά καιρούς «κολλητούς» προεδρικών αυλών, από τους ανθρώπους που ήξεραν να ελίσσονται προκειμένου να απολαμβάνουν κάθε χρονική περίοδο, τους καρπούς των «υπηρεσιών» που προσέφεραν.

Τώρα αν κάποιος αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν μόνο το ΠΑΣΟΚ, να πληρώνει με τόση ένταση τα αρνητικά ενός συστήματος εξουσίας, ας αναζητήσει την απάντηση σε κάτι απλό:

Πληρώνει τα πάντα, γιατί το εμπιστεύτηκε και το στήριξε ο απλός λαός, με πάθος, επειδή πίστεψε ότι είναι διαφορετικό από τους άλλους. Επειδή ακούμπησε επάνω του την ελπίδα για να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα, την ελπίδα ότι θα μπορεί να ζήσει σε μια χώρα, ίσων ευκαιριών, ισονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Και δυστυχώς το βλέπει να απομακρύνεται από τους στόχους, να μικραίνει, να απαξιώνεται, να ηττάται και να προσπαθεί να επιβιώσει, κολλημένο και πάλι πάνω στην εξουσία…

Το αίσθημα της προσβολής των πιστεύω του, δεν μπορεί κανείς να το διαχειριστεί.

Η αίσθηση της απάτης δεν βρίσκεται μόνο στις μίζες του Άκη και του κάθε Άκη, αλλά στη διάψευση των προσδοκιών, των ελπίδων και των αρχών.

Κουμπάροι και κουμπάρες, γενικοί γραμματείς Υπουργείων, βουλευτές ,πρώην  Υπουργοί και Περιφερειάρχες, μεγαλοστελέχη της ΝΔ, κατηγορήθηκαν, δικάστηκαν και κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν στη φυλακή ή χάσανε τα αξιώματα τους για σκάνδαλα οικονομικού περιεχομένου. Αποδεδειγμένες εμπλοκές με offshore οδήγησαν πολλούς από αυτούς στην απομάκρυνση από την πολιτική σκηνή. Ο φάκελος για  το σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα, μια καθαρή ιστορία ληστείας των ασφαλιστικών ταμείων, βρίσκεται αραχνιασμένος σε κάποια γραφεία δικαστικών λειτουργών.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είχε τις επιπτώσεις, που έχει η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου».

Τίποτα από όλα αυτά , όσο η «υπόθεση Τσοχατζόπουλου», δεν ταυτίστηκε τόσο με την αρνητική πλευρά της  λειτουργίας του ίδιου του πολιτικού συστήματος.  Ένα πολιτικό σύστημα, εχθρικό προς τον πολίτη, τα λάθη του οποίου υπηρετούν την ευρέως διαδεδομένη άποψη περί της «συνολικής ευθύνης»: Όλοι τα παίρνουν, όλοι διαχειρίζονται μίζες, όλοι συμμετέχουν στο μεγάλο φαγοπότι!

Λανθασμένη, πέρα για πέρα αντίληψη. Και ιδιαίτερα επικίνδυνη. Προφανώς και δεν είναι όλοι ίδιοι. Προφανώς και «μερικοί» δεν μπορούν να χαρακτηρίζουν το σύνολο. Προφανώς και η ατομική ευθύνη για τη λαμογιά και για το παράνομο κέρδος δεν μπορεί να χαρακτηρίζει συνολικά κόμματα, θεσμούς και το σύνολο της πολιτικής ζωής.

Αλλά άντε να πείσεις αυτόν που υποφέρει από τις πολιτικές λιτότητας, που με το ζόρι τα βγάζει πέρα, που βλέπει τις οικονομικές του δυνατότητες να μειώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάθε μέρα και περισσότερο , ότι δεν είναι έτσι. Άντε να τον πείσεις ότι η εξουσία δεν είναι μέσο για πλουτισμό, ότι μέσα της δεν αναπτύσσονται διαπλοκές συμφερόντων.

Άντε να τους πείσεις ότι πολιτική σημαίνει ηθική, σημαίνει προσφορά στο σύνολο και όχι προσωπική απολαβή…

Παρακολουθώ βαθυστόχαστες αναλύσεις για το πόσο στοίχισε ο Άκης στο ΠΑΣΟΚ!

Αναρωτιέμαι απλά, αν υπάρχει ζυγαριά για να μετρήσει τι στοίχισε περισσότερο.

Ο Άκης ή η σύμπλευση με δεξιές πολιτικές;

Η Βίκυ και τα γούστα της ή η αντιπαλότητα με ολόκληρη την κοινωνία;

Ο Σμπώκος και ο κάθε Σμπώκος ή η πολιτική του απαξίωση, το ιδεολογικό του συνονθύλευμα και η οργανωτική του διάλυση;

Όσο λάθος είναι να αδιαφορούν κάποιοι για την υπόθεση Τσοχατζόπουλου, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε σαν σίριαλ, με επεισόδια που εμφανίζονταν παραμονές των τελευταίων εκλογών, άλλο τόσο λάθος είναι να προσπαθεί κάποιος να μηδενίσει τις πραγματικές πολιτικές επιλογές που οδηγούν στον πολιτικό παροπλισμό ενός κόμματος.

Τα υπόλοιπα μετά το Πάσχα, όταν επαναρχίζει η συνεδρίαση.

Φαντάζομαι ότι πρώτα θα ξεκινήσει η δίκη και αργότερα θα δούμε τον ανασχηματισμό. Τυχαία, για να μην πάει ο νους σας, σε «σημειωμένη τράπουλα».