Το πηγάδι της λήθης…

178194-P1060057Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες και σε μια χώρα που δεν είναι πνιγμένη από το λαϊκισμό και την πολιτική αθλιότητα, η συνέντευξη Τσακαλώτου στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit με αφορμή άρθρο της για την υπόθεση Γεωργίου, θα αποτελούσε μείζον πολιτικό ζήτημα.

«H ποιότητα των στατιστικών στοιχείων του προγράμματος δεν αμφισβητείται από κανέναν κι επ’ ουδενί από την ελληνική κυβέρνηση» τονίζει ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος σε δήλωσή του προς την γερμανική εφημερίδα.

Και συμπληρώνει: «Θα ήταν απρεπές ο υπουργός Οικονομικών να σχολιάσει μια δικαστική απόφαση και σε κάθε περίπτωση η ετυμηγορία σε βάρος του κ. Γεωργίου δεν αφορούσε την κατηγορία της ανάρμοστης ανάμιξης (στην κατάρτιση) των στατιστικών στοιχείων αλλά σε ένα ήσσον ζήτημα το οποίο αφορούσε τη διαδικασία. Κατά συνέπεια, η ποιότητα των στατιστικών στοιχείων του προγράμματος δεν αμφισβητείται από κανέναν κι επ’ ουδενί από την ελληνική κυβέρνηση».

Με απλά λόγια ο Υπουργός Οικονομικών της Κυβέρνησης που έβαλε στο στόχαστρο τον Γεωργίου και μέσω αυτού λοιδόρησε πολιτικούς, κόμματα και πολιτικές διαδρομές, αποδέχεται τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ από το 2010, αποδέχεται δηλαδή το μέγεθος του ελλείμματος και απαλλάσσει τον επικεφαλής της από την κατηγορία του «μαγειρέματος» των στατιστικών στοιχείων προκειμένου να δικαιολογηθεί η επιλογή των μνημονίων και της επιτροπείας…

Τινάζει δηλαδή στον αέρα τη βάση της πολιτικής αλητείας που κυριάρχησε στην Ελλάδα και πάνω της χτίστηκε το αφήγημα των πουλημένων πολιτικών που έφεραν τα δεινά των μνημονίων για να εξυπηρετήσουν τους ξένους «αφεντάδες τους», των προδοτών που το 2011 εξαγριωμένα πλήθη αλλόκοτων πολιτικών πεποιθήσεων ζητούσαν τις «κρεμάλες» στο Σύνταγμα, των «γερμανοτσολιάδων» και  Νενέκων!

Η λογική συνέχεια αυτών των δηλώσεων οδηγεί στην αναζήτηση επιτέλους των πραγματικών ευθυνών για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας και βάζει ίσως για πρώτη φορά στο κέντρο της συζήτησης και στην πλευρά των Κυβερνόντων τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης Καραμανλή.

Λέω για τη λογική συνέχεια…

Αλλά είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για λογική, ειδικά στην πολιτική ζωή του τόπου τα τελευταία χρόνια, όταν το οποιοδήποτε αφήγημα για την επόμενη ημέρα της χώρας,  δεν ξεκινά από την ανάλυση και συζήτηση των πραγματικών αιτίων και άρα την αναζήτηση των πραγματικών πολιτικών ευθυνών, μα αντίθετα προσαρμόζει «τα αίτια» στο μικροπολιτικό συμφέρον που σταθερά βλέπει προς τη διαχείριση της εξουσίας.

Προφανώς τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ειδικά για τη σημερινή Κυβέρνηση που έχει διαψεύσει κάθε προσδοκία, που έχει διαγράψει κάθε προεκλογική δέσμευση, που έχει γαντζωθεί στην εξουσία με νύχια και δόντια, η κατάρρευση της καρδιάς του βασικού πολιτικού αφηγήματός της, η αθώωση των υποτιθέμενων ενόχων, μεγιστοποιεί τις δικές της ευθύνες και υπογράφει, το δεδομένο, πολιτικό τέλος της.

Ένα τέλος που δεν μπορούν να σώσουν ούτε οι διορισμοί, ούτε η νέου τύπου οικογενειοκρατία, ούτε η «Μαδουροποίηση» της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Η μόνη τους ελπίδα είναι η επένδυση στη λήθη με το πέρασμα των χρόνων, όλων όσων ειπώθηκαν, όσων έγιναν και όσων δεν έπρεπε να γίνουν.

Επένδυση όμως χαμηλής απόδοσης για ένα λαό που ευτυχώς ακόμη… έχει μνήμη.

 

Μια μη αξιολογημένη … αξιολόγηση!

582558Το νέο ναυάγιο στο Eurogroup έρχεται σε συνέχεια των προηγούμενων αποτυχιών της σημερινής Κυβέρνησης, να κλείσει την υποχρέωση της προς τους δανειστές και δημιουργεί νέα αυξημένα προβλήματα στην οικονομία και τη χώρα.

Το πραγματικά «περίεργο» σε αυτή την ιστορία είναι η συνεχόμενη διάψευση των εκτιμήσεων – όπως έχουν καταγραφεί μέσα από τις δηλώσεις τους  – των κυβερνητικών στελεχών.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού τον περασμένο Οκτώβριο :«Τέλη Οκτωβρίου η β΄ αξιολόγηση, τέλη του 2016 τα μέτρα για το χρέος»;

Τη δήλωση του ιδίου στις 6 Νοεμβρίου: «Κλείνουμε λοιπόν έγκαιρα και χωρίς εκπτώσεις, αλλά και χωρίς άσκοπες κωλυσιεργίες τη δεύτερη αξιολόγηση. Ξεκινά στην ώρα της στο Eurogroup στις 5 Δεκέμβρη η συζήτηση για τα απαραίτητα μέτρα για το χρέος»;

Τη δήλωση επίσης του ιδίου, την 1η Φεβρουαρίου: «Η αξιολόγηση θα κλείσει και το κυριότερο θα κλείσει χωρίς υποχωρήσεις σε θέματα αρχών».

Τις δηλώσεις Σταθάκη ότι : «Η β’ αξιολόγηση θα κλείσει μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου»;

Τις δηλώσεις Τσακαλώτου τον περασμένο Δεκέμβριο  ότι : «Η β΄ αξιολόγηση σχεδόν έχει κλείσει»;

Θα μπορούσε κάποιος να καταγράψει δεκάδες εκτιμήσεις στον αέρα, των στελεχών της Κυβέρνησης, για να καταλήξει σε ένα λογικό – υποθέτω – ερώτημα:

Γιατί αυτό; Δεν ήξεραν; Δεν εκτίμησαν σωστά τα δεδομένα;

Προφανώς και ήξεραν , προφανέστατα προσπάθησαν να καθησυχάσουν τους πάντες και προφανέστατα απέτυχαν παταγωδώς στο να πείσουν τους συνομιλητές τους, καθώς η αξιοπιστία τους βρίσκεται στο ναδίρ!

Έτσι επανέρχονται σενάρια τύπου Ιουνίου 2015, έτσι η ρευστότητα μιας ήδη προβληματικής οικονομίας στερεύει, έτσι εξαφανίζονται από τις τράπεζες τεράστια ποσά που είχαν μαζευτεί με πολύ κόπο, έτσι η πληρωμή των ομολόγων του καλοκαιριού μετατρέπεται σε βουνό και έτσι οι επιλογές των κυβερνόντων περιορίζονται σε δύο: Υποχώρηση και υπογραφή νέων μέτρων ( η μείωση του αφορολόγητου για δεύτερη φορά σε ένα χρόνο, στα 5.600 € φαίνεται ότι έχει ήδη συμφωνηθεί, που σημαίνει αφαίμαξη περίπου 1,7 δις από τους διαλυμένους από τη φορολογία πολίτες) ή εκλογές και απόδραση από τις ευθύνες τους!

Αν και η δεύτερη επιλογή μπορεί να είναι εξίσου καταστροφική με την πρώτη, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως και η νέα κυβέρνηση θα οδηγηθεί στις ίδιες ή και χειρότερες επιλογές με τη νυν, εμπεριέχει ένα ελάχιστο ποσοστό πολιτικής και ηθικής αξιοπρέπειας.

Στο «δυστυχώς απέτυχα και φεύγω»,  μπορεί κάποιος να ανακαλύψει ίχνη αξιοπρέπειας.

Στο «επιμένω με κάθε τρόπο στη διαχείριση της εξουσίας», ακόμα και αν αυτό απαιτεί νέες υποχωρήσεις από παλιότερες κόκκινες γραμμές, ευθεία σύγκρουση με την κοινωνία, συντριβή κάθε εργασιακού και ασφαλιστικού δικαιώματος, το μόνο που μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει είναι αυξημένα ποσοστά πολιτικής αθλιότητας, καιροσκοπισμού και εξουσιολαγνείας, που παραπέμπουν στις χειρότερες σελίδες της πολιτικής μας ιστορίας.

ΥΓ

Δεν ξέρω τι έγινε με τα αντίμετρα στα μέτρα (άλλη μια παραμυθένια αφήγηση της Κυβέρνησης), αλλά το αντίμετρο στην πορεία καταστροφής προφανώς δεν είναι η πιο original εφαρμογή αυτών των πολιτικών από την original συντηρητική παράταξη της χώρας.

Η διέξοδος από το ατελείωτο σπιράλ της κρίσης και της υποανάπτυξης απαιτεί πολιτικές που να συγκρούονται με τα αίτια της, αλλά δυστυχώς και αυτές υποχωρούν μπροστά σε είτε λανθασμένες αναγνώσεις της κοινωνικής κινητικότητας είτε μπροστά σε ατελείωτες προσωπικές, μωροφιλόδοξες τακτικές, που κρατούν τις πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις του τόπου σε μόνιμη ακινησία.

 

Όταν οι ΔΕΚΟ άλλαξαν χέρια…

Όταν διαπιστώνεις στην πράξη ότι οι εμβληματικότερες δημόσιες επιχειρήσεις της χώρας αλλάζουν χέρι και παύουν να ανήκουν στο δημόσιο, είναι λογικό να αγανακτείς.

Πολύ περισσότερο όταν γίνεται καθαρό πως εκείνη τη νύχτα της 13ης Ιουλίου του 2015, η σημερινή κυβέρνηση πέταξε όχι απλά λευκή πετσέτα αλλά στήθηκε κυριολεκτικά στα «τέσσερα», πληρώνοντας τους πειραματισμούς Βαρουφάκη, τις αυταπάτες του Τσίπρα και τις μεγαλοστομίες του γίγαντα Καμμένου.

Ήταν εκείνη η νύχτα της μεγάλης συνθηκολόγησης που μια ολόκληρη χώρα μπήκε υπό την πλήρη έλεγχο των δανειστών όχι για κάποια χρόνια αλλά για 99 ολόκληρα χρόνια, όσα δηλαδή θα είναι η διάρκεια ζωής του υπερταμείου.

Αφού απέτυχαν παταγωδώς και οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, οι μάγοι τω ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έβαλαν ενέχυρο το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, προκειμένου να πάρουν το νέο δάνειο των 86 δις και να υπογράψουν μετά βαΐων και λαμπάδων το πιο σκληρό μνημόνιο!

ΟΑΣΑ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΟΑΚΑ και τώρα ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ ( η διαχείριση του νερού δηλαδή), οι κτιριακές υποδομές, η Αττικό Μετρό, η ΕΛΒΟ και η ΔΕΗ και πιθανότητα αύριο ότι άλλο έχει απομείνει.  Μαζί με τα ονόματα των ΔΕΚΟ και περισσότεροι από 38.000 εργαζόμενοι σε αυτές αλλάζουν στην ουσία εργοδότη, καθώς θα ανήκουν πλέον στην ανώνυμη εταιρεία με την ονομασία «Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας».

Θα μπορούσαμε να την πούμε και πιο απλά: Εταιρεία ξεπουλήματος της Δημόσιας Περιουσίας. Και δεν θα είχαμε άδικο.

Ούτε οι πιο σκληροί νεοφιλελεύθεροι δεν θα είχαν αποδεχτεί την πλήρη καταστροφή και εξαφάνιση κάθε δημόσιας παραγωγικής επένδυσης στις υποδομές κοινής ωφέλειας!

Το κάνανε αυτοί που υποτίθεται πρέσβευαν κάτι το διαφορετικό! Ήταν αυτοί που διαλαλούσαν τις «κόκκινες γραμμές», τη διαφορετικότητα τους από τους άλλους, τους προδότες και τους Τσολάκογλου, την προστασία του κοινωνικού πυρήνα από τις διαθέσεις των δανειστών!

Και το έκαναν έχοντας χαλαρή τη συνείδηση τους και μεγάλη προτεραιότητα να μπορέσουν να διαχειριστούν την εξουσία, όσο περισσότερο μπορούν…

Δε δίστασαν να πούνε συνειδητά ψέματα:  Η κυβέρνηση τότε υποστήριξε ότι είχε κερδίσει μέσω της διαπραγμάτευσης τα εξής: τη χρησιμοποίηση σημαντικού μέρους των εσόδων για την ανάπτυξη της οικονομίας (αντί για τη μέχρι τότε δέσμευση ότι κάθε ευρώ θα πήγαινε στην αποπληρωμή του χρέους) και τον έλεγχο του νέου Ταμείου από την Ελλάδα, μιλώντας μάλιστα πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου για μόνο 9 (!) ιδιωτικοποιήσεις.

Σύμφωνα με αυτά που ψήφισαν οι 153 αυτοεξεφτελισμένοι βουλευτές της συμπολίτευσης:

Τη διοίκηση του Υπερταμείου  αναλαμβάνει ένα Διοικητικό Συμβούλιο, με μέλη επιλεγμένα από την ελληνική κυβέρνηση. Τον έλεγχο όμως θα τον έχει ένα Εποπτικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου θα ορίζονται με τη σύμφωνη γνώμη των πιστωτών

Σε αυτό θα μεταφερθούν για πώληση: α)τα 27 περιουσιακά στοιχεία του ΤΑΙΠΕΔ β) όλα τα assets της ΕΤΑΔ και γ) κάποιες ΔΕΚΟ. Από το κείμενο προκύπτει ότι υπήρξε διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και Κομισιόν για το ποιος θα είναι ο αρμόδιος να επιλέξει τις ΔΕΚΟ προς ιδιωτικοποίηση και από ότι φαίνεται δεν είναι η Κυβέρνηση.

Το Υπερταμείο είναι  απόλυτα ανεξάρτητο από το ελληνικό κράτος

Οι οικονομικοί στόχοι του παραμένουν οι ίδιοι με τη συμφωνία του Ιουλίου: έσοδα 1,4 δις, 3,7 δις. και 1,3 δις. Ευρώ για το 2016, 2017 και 2018 αντίστοιχα

Τελευταίο και σημαντικότερο:  Η ρήτρα ότι μέρος των εσόδων θα πηγαίνει για την ανάπτυξη δεν υπάρχει πλέον. Το μόνο που αναφέρεται στο κείμενο είναι ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις θα πηγαίνουν για την αποπληρωμή του δανείου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).

Οι αποφάσεις του υπερταμείου  λαμβάνονται από νεοφιλελεύθερα στελέχη με παντελή άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας που θα «φυτευτούν» από το εξωτερικό. Και έχοντας πλήρη επίγνωση των συνεπειών θέσπισαν επίσης το ακαταδίωκτο για τους διοικούντες του ίδιου ταμείου! Απίστευτα πράγματα δηλαδή! Πραγματικά απίστευτα!

Το τι μπορεί να σημαίνει η «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας από το Υπερταμείο νομίζω εύκολα το αντιλαμβάνεται κανείς…

Οι δανειστές θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους ( μηδενική η αξιοπιστία των κυβερνόντων μετά τα καραγκιοζιλίκια Βαρουφάκη), προφανώς ανάπτυξη δε θα υπάρξει για να αποδώσει η ελληνική οικονομία αυτά που πρέπει οπότε ο σίγουρος τρόπος είναι να δεσμεύσουν για τα επόμενα χρόνια τη χώρα – χειροπόδαρα – και να ξεζουμίσουν τη δημόσια περιουσία προκειμένου να εισπράξουν τα 50 δις που θέλουν! Πως; Είτε με την πώλησή της, είτε με την «αναδιάρθρωσή και τον εξορθολογισμό» των δραστηριοτήτων των ΔΕΚΟ που μεταφέρθηκαν σε αυτό. Και αν ρωτήσει κανείς τι σημαίνει αυτό: περικοπές περιττών λειτουργιών, αυξήσεις τιμολογίων, συρρίκνωση προσωπικού κλπ!

Λογικά οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ αντιδρούν όπως θα έπρεπε να αντιδράσει το σύνολο του ελληνικού λαού. Πολύ δε περισσότερο όταν ο μεν Σκουρλέτης λέει πως «Η μεταφορά των ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο δεν συνεπάγεται την ιδιωτικοποίησή τους» ο δε Τσακαλώτος παραδέχεται στη Βουλή  «ότι δεν αποκλείεται να γίνει στο μέλλον ιδιωτικοποίηση», συμπληρώνοντας το απίστευτο «Συμβιβασμός ήταν το ταμείο, μας δημιουργεί προβλήματα αλλά κάθε εμπόδιο για καλό. Θα μας βοηθήσει να αναδιαρθρώσουμε τις ΔΕΚΟ»!

Πώς να αλλάξει λοιπόν η πραγματικότητα; Και πώς να χαρακτηρίσει κάποιος όσους αποδέχτηκαν την πλήρη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της χώρας; Τι να πει και τι να κάνει που να αντιστοιχεί στο μέγεθος αυτής της αθλιότητας;

Όταν χαρίζεις γη και ύδωρ (κυριολεκτικά) στους δανειστές , το μόνο που σου απομένει είναι οι ατάκες τύπου Άννας Βαγενά – που αποφάσισε να αφήσει την πολιτική για να αφοσιωθεί πάλι στο θέατρο- που παραλλήλιζε τη λειτουργία του Υπερταμείου με τους τέσσερις αιώνες Τουρκοκρατίας. Εκφράζοντας παράλληλα την αμέριστη αισιοδοξία της ότι θα το αντέξουμε, όπως τότε! Τόσο καλά δηλαδή…

 

Πολιτικοί καραγκιόζηδες!

Ήταν λίγος καιρός πριν, όταν ο Τσακαλώτος έλεγε το περίφημο: «Αν φτάσουμε στο Μάιο καήκαμε»! Συνειδητά ή λόγω της απίστευτης ανικανότητας της, η Κυβέρνηση οδήγησε για μια ακόμη φορά τα πράγματα σε οριακές καταστάσεις.

Οι τελευταίες εξελίξεις οδηγούν τη χώρα και όχι την ανεπανάληπτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με την πλάτη στον τοίχο και με μοναδική μέχρι στιγμής διέξοδο την πραγματοποίηση της πιο οδυνηρής επιλογής: Την άνευ όρων υποταγή στις απαιτήσεις των δανειστών.

Πράγμα που σημαίνει ακόμη σκληρότερα μέτρα, ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις μισθών και συντάξεων, ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια και ανεργία.

Το σενάριο ήταν γνωστό και κυρίως οι κυβερνώντες και αποφασίζοντες το είχανε ζήσει ξανά , εκείνες τις θλιβερές ημέρες του καλοκαιριού. Ξέρανε καλά πως όσο δεν έκλεινε η «διαπραγμάτευση», όσο δεν σχεδίαζαν σωστά, όσο δεν αποφασίζανε, τόσο τα πράγματα θα γίνονται πιο δύσκολο, τόσο οι δρόμοι θα μετατρεπόταν σε έναν και μοναδικό μονόδρομο.

Δεν γνωρίζω αν τις επόμενες ημέρες ή ώρες μπορεί να αλλάξει η φορά των πραγμάτων.

Αλλά εδώ που τα λέμε τι μπορεί να αλλάξει και ποιος μπορεί να γίνει πιστευτός όταν το έλλειμμα αξιοπιστίας χαρακτηρίζει το κυβερνητικό μόρφωμα;

Πως μπορεί να αποκτηθεί η ικανότητα να ελιχθεί μια παντελώς ανίκανη κυβέρνηση όταν οι συσχετισμοί δυνάμεων εξαιτίας της δικής της αφέλειας είναι αρνητικοί;

Πως μπορούν να ισορροπήσουν οι διαφορετικές πολιτικές γραμμές και εκτιμήσεις στο εσωτερικό της, που κάνουν αδύνατη την ανάγνωση της πραγματικότητας;

Τι να περιμένει κανείς από τους τύπους που συζητάνε προσφυγή σε δημοψήφισμα (ποιο αλήθεια να είναι το ερώτημα;) ή σε εκλογές προκειμένου να εξέλθουν ηρωικά από τις ευθύνες τους, ρίχνοντας στις πλάτες ενός εξαθλιωμένου από τη φτώχεια και την υπερφορολόγηση του λαού, ακόμη μεγαλύτερα βάρη;

Γιατί ακόμη και σε αυτό το σενάριο, η δικιά τους ανικανότητα θα είναι η δικαιολογία για την σκληρή πολιτική που κάποιοι εκεί στη ΝΔ σχεδιάζουν ήδη!

Το «κατόρθωμα» των Τσίπρα – Καμμένου και των περί αυτών κολαούζων της εξουσίας, δεν είναι μόνο η απόλυτη καταστροφή των πάντων αλλά η επαναφορά στην Κυβέρνηση μιας Δεξιάς που μόνο θεωρητικά άλλαξε και που μόνο θεωρητικά ακουμπά το λεγόμενο κέντρο.

Το «κατόρθωμα» του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι η κατασυκοφάντηση της Αριστεράς στο όνομα μιας άνευ προηγουμένου  λατρείας της εξουσίας.

Λιγούρια για εξουσία ξεφτίλισαν αρχές και οράματα!

Μέσα στο γενικότερο χαμό είναι να θλίβεται κανείς όταν απέναντι σε όλα αυτά, οι άλλοι, στο όνομα της κεντροαριστεράς αναζητούν απλά σανίδες εκλογικής σωτηρίας για να πιάσουν θέσεις στην πιθανή κυβέρνηση Μητσοτάκη (είναι δυνατόν;), αδιαφορώντας για τον πόνο και το αίμα που έρχεται για το λαό!

Όταν βλέπει τους διορισμένους από τη σημερινή κυβέρνηση, να αφήνουνε στην άκρη τις μεγάλες κουβέντες περί αντιμνημονιακού αγώνα και να αρπάζουνε τις κρατικές θέσεις απολαμβάνοντας το τίμημα  του αυξημένου μισθού για υποτιθέμενες θέσεις ευθύνης.

Πολιτικοί καραγκιόζηδες (συγγνώμη από τον καραγκιόζη γιατί αυτός τουλάχιστον δεν φταίει σε τίποτα). Δημιουργήματα των ισορροπιών και της κρίσης της πολιτικής. Πολιτικά «τίποτα».

Μεγάλη εβδομάδα και κανένας δεν γνωρίζει πόσο θα διαρκέσει…

Γιαούρτι με συνταγή … Τσακαλώτου!!!

Το τελείωσαν!

Δυστυχώς για όλους μας, δυστυχώς για μια ολόκληρη κοινωνία!

Το τελείωσαν λίγο πριν να τελειώσουν και εξαφανιστούν οριστικά, κουβαλώντας μαζί τους την πλήρη απαξίωση της Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που είχε την ατυχία να τη χρησιμοποιήσουν ανίκανοι, μικροί και επικίνδυνοι εραστές της εξουσίας, πλήρως υποταγμένοι και αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα για να μακροημερεύσουν στη διαχείριση της εξουσίας.

Αυτή τη φορά το πλήγμα έρχεται για μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα που αποτελεί έναν κορμό αυτής καθ’ αυτής της αγροτικής παραγωγής και της οικονομίας της χώρας.

Σε αναμμένα κάρβουνα κάθονται οι αγελαδοτρόφοι και δεν είναι μόνο αυτοί, αλλά είναι συνολικά όλη η γραμμή παραγωγής από τα προϊόντα με τα οποία τρέφονται οι αγελάδες μέχρι την κατανάλωση του γάλακτος, ένα εποικοδόμημα που τρίζει συθέμελα από την συνταγή Τσακαλώτου για να χρησιμοποιείται η σκόνη γάλα στην παρασκευή γιαουρτιού.

Δεν πρόκειται για κάποια συνταγή κάποιας νυχτερινής έμπνευσης του κ. Τσακαλώτου ή κάποιων άλλων κυβερνητικών αλλά ουσιαστικά είναι ένα μέτρο βγαλμένο από την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ. Οι αντιδράσεις βρίσκονται ακόμα στο πρώτο στάδιο αλλά είναι το όλο σκηνικό ενδεικτικό της λογικής των κυβερνώντων!

Οι  αγελαδοτρόφοι μιλούν για αφανισμό.

Οι παραγωγοί ζωοτροφών γονατίζουν.

Οι ντόπιες βιομηχανίες, που έχουν επενδύσει στο αγελαδινό γάλα και που μάλιστα προσπαθούν να το φέρουν όσο γίνεται περισσότερο πιο κοντά στον πολίτη, ετοιμάζονται για μόνιμη εγκατάσταση στο εξωτερικό.

Σιγά μη σκάσουν οι μαθητευόμενοι μάγοι αυτής της άθλιας κυβέρνησης.

Σιγά μη λυπηθούν!

Μια κυβέρνηση μαζί με την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, απέναντι σε κοινωνικές τάξεις, έτοιμη να βάλει τις υπογραφές και να προωθήσει και άλλες καταστροφικές αποφάσεις!

Όλο αυτό το σκηνικό δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να οδηγηθεί σε ναυάγιο μια ολόκληρη εθνική οικονομία, που βεβαίως δεν έκανε τίποτα το σπουδαίο αλλά προσπάθησε να ποντάρει στην βιωσιμότητα επιχειρήσεων οι οποίες ασχολούνταν με την κτηνοτροφία στον πρωτογενή τομέα.

Υποθέτω ότι η προθεσμία που ζήτησε ο αρμόδιος Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης για να «μελετήσει το θέμα»… έλεος! δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι.

Τα γραμμάτια πρέπει να εξοφληθούν και άμεσα από τους εδώ εντολοδόχους των δανειστών.  Λέτε να συγκινηθούν από την τρομακτική πραγματικότητα που ετοιμάζουν για όλους μας;  Δε νομίζω!