Τι είναι ένα ακόμη μνημόνιο μπροστά στην αιωνιότητα!

BKS.0732149Παρακολουθώντας τα επιχειρήματα με τα οποία πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ προσπαθούν να δικαιολογήσουν το 4ο μνημόνιο, εύκολα μπορεί να οδηγηθεί κάποιος στο συμπέρασμα ότι ζούμε τη φάση της συνειδητής αφέλειας και κοροϊδίας.

Αφέλειας γιατί με πυροτεχνήματα και λεκτικές πομφόλυγες η πραγματικότητα μετατρέπεται σε ένα πραγματικό παραμύθι.

Κοροϊδίας γιατί η προσπάθεια να δικαιολογηθούν δεκάδες ψέματα οδηγεί στη χρησιμοποίηση ακόμη περισσότερων ψεμάτων, που προκαλούν την κοινή νοημοσύνη.

Έτσι με ευκολία η μείωση των συντάξεων μετατρέπεται σε «μεταρρύθμιση που στοχεύει στη μείωση του συνταξιοδοτικού κόστους» και η μείωση του αφορολόγητου και η επιπλέον επιβάρυνση όλων με νέους φόρους σε «μεταρρύθμιση με την οποία διευρύνεται η φορολογική βάση»! Τόσο απλά και τόσο προκλητικά!

Η παράταση της επιτήρησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια μετονομάζεται σε «τέλος των μνημονίων» και η νομοθέτηση πολιτικών που οδηγούν σε αφαίμαξη άλλων 4,5 δις από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους επαγγελματίες σε μέτρα με «μηδενικό δημοσιονομικό ισοζύγιο».

Η νομοθέτηση της δέσμευσης για πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 ύψους 3,5 %, θεωρείται κάτι πολιτικά ουδέτερο άσχετα αν τα τωρινά «πλεονάσματα» είναι στηριγμένα στο αίμα και το δάκρυ των πολιτών.

Τα «αντίμετρα» θα δοθούν στο μέλλον (τι είναι άλλα τρία χρόνια λιτότητας και διάλυσης των πάντων) αλλά μετατρέπονται σε επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν επιλογές με άμεση εφαρμογή.

Η διάψευση κάθε προεκλογικής δέσμευσης και κάθε «κόκκινης γραμμής» εύκολα ξεχνιέται και δικαιολογείται με «την ανάγκη προσαρμογής στην πραγματικότητα» είτε με τους «κακούς δανειστές» που όμως γίνονται καλοί, όταν οι θέσεις τους για το χρέος ταυτίζονται με μέρος των επιδιώξεων των σύγχρονων πολιτικάντηδων.

Και αν όλα αυτά συγκρουστούν με την λογική και την αντίδραση ακόμη και αυτών που ανέμεναν κάτι καλύτερο από τη σημερινή Κυβέρνηση,  το οπλοστάσιο της πολιτικής απάτης έχει και άλλα όπλα! Το μνημόνιο δεν είναι μνημόνιο αλλά «νομοθέτηση   αντιμέτρων τριετίας», η επιβάρυνση της ελληνικής οικογένειας με νέα φορολογική βάρη δεν είναι και άσχημη γιατί οι «προηγούμενοι επιβάρυναν περισσότερο τους πολίτες» και βεβαίως οι ευθύνες βαρύνουν όλους τους άλλους για την μη επίτευξη των προσδοκώμενων ρυθμών ανάπτυξης.

Αν και αυτά δεν πείσουν τότε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας θα εμφανιστούν τα γνωστά επιχειρήματα για αυτούς που θέλουν να υπομονεύσουν τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση ( που με το ζόρι φθάνει στο 15%) και να κάνουν κακό στη χώρα σε μια «τόσο κρίσιμη στιγμή»!

Δεν υποστηρίζω ότι η πολιτική δημιουργεί το χώρο μέσα στον οποίο ανθεί η αλήθεια και η αντικειμενικότητα. Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πότε στο παρελθόν, τόσο ψέμα, τόση αθλιότητα και τόσο συνειδητή προσπάθεια παραπλάνησης. Θα ήθελα να μιλήσω για μια αρρωστημένη κατάσταση αλλά και πάλι δε νομίζω ότι μπορεί να περιγράψει την πραγματικότητα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε στην περίοδο των «και των δύο χεριών»!

Από τη μία αυτοί που θα ψηφίσουν και με τα δύο τους χέρια το νέο μνημόνιο και από την άλλη αυτοί που ζώντας τα αποτελέσματα αυτών των μέτρων θα ανταμείψουν τους πολιτικούς απόγονους των αδελφών Γκρίμ, με τη γνωστή κίνηση και των δύο υψωμένων χεριών…

ΥΓ

Μετά τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού ότι «αναμένεται τσουνάμι επενδύσεων στη χώρα μας», ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα … χειρότερα!

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…

pseftikaΥποθέτω ότι είστε και εσείς ένας από τους τόσους Έλληνες που κάθε πρωί, σηκώνονται νωρίς για να δούνε την ανάπτυξη που έρχεται ή που ήρθε ή που όπου να ‘ναι καταφτάνει…

Μια ανάπτυξη που θα εκτόξευε τη χώρα ήδη από πέρυσι τέτοιες ημέρες (μαζί με την Ανάσταση θα ερχότανε, όπως έλεγε ο καθόλα “αξιόπιστος” Πρωθυπουργός μας) και που θα μας έκανε να «τρίβουμε τα μάτια μας το καλοκαίρι», όπως υποστήριζε ο επίσης “αξιόπιστος” κυβερνητικός εταίρος του, ο Π. Καμμένος.

Βέβαια αν η ανάπτυξη ήτανε λόγια του αέρα, θα είχαμε εδώ και καιρό λύσει τα βασικά μας προβλήματα. Όταν μάλιστα ερωτούνται σχετικά, τα κυβερνητικά στελέχη, κάνουν κάθε οικονομολόγο  ή να τρέχει γρήγορα μπας και προλάβει να σκίσει το πτυχίο του ή να βλασφημήσει  για τα χαμένα χρόνια που προσπαθούσε  να σπουδάσει τις οικονομικές επιστήμες.

Η αφορμή για τα παραπάνω αλλά και για τα επόμενα, είναι μια αποστροφή της ομιλίας του Πρωθυπουργού, στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ : « … το 2019 ο ελληνικός λαός θα μπορεί να κρίνει και να συγκρίνει ,θα έχουμε καταφέρει να βγάλουμε τη χώρα από το πρόγραμμα και να συγκρίνουμε την ανεργία που πήραμε και τι παραδώσαμε, το κοινωνικό κράτος που παραλάβαμε και τι παραδώσαμε, τους ρυθμούς ανάπτυξης που παραλάβαμε και τι θα παραδώσουμε».

Δεν ξέρω αν γνωρίζει ότι μιλά για δύο χρόνια από σήμερα!

Ξεχνά σίγουρα ότι και το 2019 όπως και τα επόμενα χρόνια ο βρόγχος των πλεονασμάτων θα σφίγγει την ελληνική κοινωνία, με τη δική τους υπογραφή.

Δεν ξέρω αν θεωρεί ότι η ανεργία θα μειωθεί αλλά αν υπάρχει κάποιο σχέδιο θα ήταν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μας το πει. Στη χώρα της υποανάπτυξης, των μηδενικών επενδύσεων και του διωγμού της επιχειρηματικότητας, η μείωση της ανεργίας φαντάζει όνειρο απατηλό.

Δεν καταλαβαίνω επίσης για ποιο κοινωνικό κράτος μιλάει; Υπάρχει κάτι τέτοιο ή θα αναπτυχθεί ξαφνικά τα τελευταία δύο χρόνια; Γιατί κοινωνικό κράτος πέρα από την προστασία των ευαίσθητων οικονομικά και κοινωνικά ομάδων είναι αυτό που προσφέρει δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία και που ακουμπά στις πραγματικές ανάγκες της αδύναμης οικονομικά οικογένειας.

Σε κανένα κοινωνικό κράτος και εννοείται σε καμία μπροσούρα προοδευτικού κόμματος δεν υπάρχει η φορολόγηση όσων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχεια με ταυτόχρονη διάλυση και της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας!

Η κουβέντα δε για τους «ρυθμούς ανάπτυξης» μπορεί να είναι σίγουρα το ανέκδοτο αυτών των χρόνων.

Όταν το μίγμα της οικονομικής σου πολιτικής αποτελείται από δύο απλές συνισταμένες: Από τη μία ο περιορισμός των εξόδων του κράτους με μειώσεις μισθών και συντάξεων και από την άλλη η αύξηση των εσόδων με την υπερφορολόγηση, με φόρους στα πάντα, με μείωση του αφορολόγητου, με πάγωμα των πληρωμών των υποχρεώσεων του κράτους, δεν μπορείς να περιμένεις ρυθμούς ανάπτυξης παρά μόνο υποανάπτυξη, φτώχεια και καταστροφή κάθε παραγωγικής δομής. Βάλτε στην εξίσωση την μηδενική χρηματοδότηση των τραπεζών στην επιχειρηματική δραστηριότητα για να καταλήξετε στο αποτέλεσμα…

Το να μεταφέρεις στο μέλλον την επίλυση των προβλημάτων προφανώς και δεν είναι λύση!

Ακόμη και αυτοί που αναγκαστικά χειροκρότησαν τον Πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της ομιλίας του καταλαβαίνουν ότι , δυστυχώς, για όλους μας, ο κόσμος ανάποδα να έλθει τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να υλοποιηθεί.

Το μόνο σίγουρο που θα συμβεί σε δύο χρόνια είναι η έγκριση της «λυπητερής», για μια κυβέρνηση που αθέτησε κάθε προεκλογική της υπόσχεση, που κουρέλιασε κάθε «κόκκινη γραμμή» της, που διέλυσε μια ολόκληρη κοινωνία και που δυσφήμησε την Αριστερά , από την ίδια την κοινωνία.

ΥΓ

Για όσους ψάχνουν για πρότυπα, ας κάνουνε τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στην Πορτογαλία. Η χώρα που έφτασε στο χείλος του γκρεμού κατόρθωσε όχι μόνο να επανακάμψει αλλά να κάνει όλους να μιλούν για ένα οικονομικό θαύμα! Το 2016, το χρέος μειώθηκε στο 2,1%, με δυναμική να φθάσει και το 2%, τα κρατικά έσοδα αυξήθηκαν κατά 0,8% , χάρις στους εισπραχθέντες φόρους από την παραγωγή και τις εξαγωγές, ενώ τα έξοδα μειώθηκαν κατά 1,1%. Παράλληλα, οι θέσεις εργασίας στη χώρα αυξήθηκαν κατά 90.000, με το ποσοστό της ανεργίας να δείχνει τάσεις μείωσης κάτω από διψήφιο αριθμό: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ανεργία 10,1% για φέτος και 9,4% για το 2018. Και αυτά με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, όχι περικοπές!

Το αδιέξοδο βρίσκεται στο μίγμα της πολιτικής που γίνεται αποδεκτό και υλοποιείται από τους εδώ κυβερνώντες.

Μια μη αξιολογημένη … αξιολόγηση!

582558Το νέο ναυάγιο στο Eurogroup έρχεται σε συνέχεια των προηγούμενων αποτυχιών της σημερινής Κυβέρνησης, να κλείσει την υποχρέωση της προς τους δανειστές και δημιουργεί νέα αυξημένα προβλήματα στην οικονομία και τη χώρα.

Το πραγματικά «περίεργο» σε αυτή την ιστορία είναι η συνεχόμενη διάψευση των εκτιμήσεων – όπως έχουν καταγραφεί μέσα από τις δηλώσεις τους  – των κυβερνητικών στελεχών.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού τον περασμένο Οκτώβριο :«Τέλη Οκτωβρίου η β΄ αξιολόγηση, τέλη του 2016 τα μέτρα για το χρέος»;

Τη δήλωση του ιδίου στις 6 Νοεμβρίου: «Κλείνουμε λοιπόν έγκαιρα και χωρίς εκπτώσεις, αλλά και χωρίς άσκοπες κωλυσιεργίες τη δεύτερη αξιολόγηση. Ξεκινά στην ώρα της στο Eurogroup στις 5 Δεκέμβρη η συζήτηση για τα απαραίτητα μέτρα για το χρέος»;

Τη δήλωση επίσης του ιδίου, την 1η Φεβρουαρίου: «Η αξιολόγηση θα κλείσει και το κυριότερο θα κλείσει χωρίς υποχωρήσεις σε θέματα αρχών».

Τις δηλώσεις Σταθάκη ότι : «Η β’ αξιολόγηση θα κλείσει μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου»;

Τις δηλώσεις Τσακαλώτου τον περασμένο Δεκέμβριο  ότι : «Η β΄ αξιολόγηση σχεδόν έχει κλείσει»;

Θα μπορούσε κάποιος να καταγράψει δεκάδες εκτιμήσεις στον αέρα, των στελεχών της Κυβέρνησης, για να καταλήξει σε ένα λογικό – υποθέτω – ερώτημα:

Γιατί αυτό; Δεν ήξεραν; Δεν εκτίμησαν σωστά τα δεδομένα;

Προφανώς και ήξεραν , προφανέστατα προσπάθησαν να καθησυχάσουν τους πάντες και προφανέστατα απέτυχαν παταγωδώς στο να πείσουν τους συνομιλητές τους, καθώς η αξιοπιστία τους βρίσκεται στο ναδίρ!

Έτσι επανέρχονται σενάρια τύπου Ιουνίου 2015, έτσι η ρευστότητα μιας ήδη προβληματικής οικονομίας στερεύει, έτσι εξαφανίζονται από τις τράπεζες τεράστια ποσά που είχαν μαζευτεί με πολύ κόπο, έτσι η πληρωμή των ομολόγων του καλοκαιριού μετατρέπεται σε βουνό και έτσι οι επιλογές των κυβερνόντων περιορίζονται σε δύο: Υποχώρηση και υπογραφή νέων μέτρων ( η μείωση του αφορολόγητου για δεύτερη φορά σε ένα χρόνο, στα 5.600 € φαίνεται ότι έχει ήδη συμφωνηθεί, που σημαίνει αφαίμαξη περίπου 1,7 δις από τους διαλυμένους από τη φορολογία πολίτες) ή εκλογές και απόδραση από τις ευθύνες τους!

Αν και η δεύτερη επιλογή μπορεί να είναι εξίσου καταστροφική με την πρώτη, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως και η νέα κυβέρνηση θα οδηγηθεί στις ίδιες ή και χειρότερες επιλογές με τη νυν, εμπεριέχει ένα ελάχιστο ποσοστό πολιτικής και ηθικής αξιοπρέπειας.

Στο «δυστυχώς απέτυχα και φεύγω»,  μπορεί κάποιος να ανακαλύψει ίχνη αξιοπρέπειας.

Στο «επιμένω με κάθε τρόπο στη διαχείριση της εξουσίας», ακόμα και αν αυτό απαιτεί νέες υποχωρήσεις από παλιότερες κόκκινες γραμμές, ευθεία σύγκρουση με την κοινωνία, συντριβή κάθε εργασιακού και ασφαλιστικού δικαιώματος, το μόνο που μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει είναι αυξημένα ποσοστά πολιτικής αθλιότητας, καιροσκοπισμού και εξουσιολαγνείας, που παραπέμπουν στις χειρότερες σελίδες της πολιτικής μας ιστορίας.

ΥΓ

Δεν ξέρω τι έγινε με τα αντίμετρα στα μέτρα (άλλη μια παραμυθένια αφήγηση της Κυβέρνησης), αλλά το αντίμετρο στην πορεία καταστροφής προφανώς δεν είναι η πιο original εφαρμογή αυτών των πολιτικών από την original συντηρητική παράταξη της χώρας.

Η διέξοδος από το ατελείωτο σπιράλ της κρίσης και της υποανάπτυξης απαιτεί πολιτικές που να συγκρούονται με τα αίτια της, αλλά δυστυχώς και αυτές υποχωρούν μπροστά σε είτε λανθασμένες αναγνώσεις της κοινωνικής κινητικότητας είτε μπροστά σε ατελείωτες προσωπικές, μωροφιλόδοξες τακτικές, που κρατούν τις πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις του τόπου σε μόνιμη ακινησία.

 

Η ραψωδία μιας ψεκασμένης αυταπάτης…

tsipras-kammenosΞύπνησε χαρούμενος. Δεν ήταν μια μέρα σαν τις άλλες! Ήταν Η ΜΕΡΑ! Δύο χρόνια συμπλήρωνε  η νέα κυβέρνηση στην εξουσία. Δύο χρονιά «πρώτη φορά Αριστερά» ή για την ακρίβεια «πρώτη φορά ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ».

Έφτιαξε τον καφέ, κάθισε στο γραφείο του και έριξε το βλέμμα του στο παράθυρο, παρακολουθώντας τα παιχνίδια του ήλιου με τα σύννεφα. Τράβηξε την πρώτη ρουφηξιά από τον  καφέ του και αφέθηκε στις σκέψεις του:

« Πόσο γρήγορα στ’ αλήθεια μπορεί να αλλάξει η ζωή μας;

Και πόσο απλά να γίνει πιο εύκολη, πιο καλή ;

Πόσο πιο αισιόδοξοι νοιώθουμε αλήθεια όλοι μας, μετά από μόλις δύο χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;

Πόσο απλό ήταν τελικά να αλλάξουν όλα!

Δύο μόλις χρόνια χρειάστηκε για να αποτινάξουμε τα δεσμά των μνημονίων, να ρυθμίσουμε το χρέος και να βάλουμε τους τοκογλύφους δανειστές να χορεύουν στους ρυθμούς μας!

Σε δύο μόλις χρόνια η οικονομία άλλαξε ρότα! Η ανάπτυξη δεν είναι μια αόριστη λέξη, τόσο ταλαιπωρημένη από τους ανίκανους που μας κυβερνούσαν πριν… Η ανάπτυξη είναι ΕΔΩ! Είναι παντού. Δεν το νοιώθεις; Δεν το βλέπεις; Στον μικρομεσαίο που επιτέλους μπόρεσε να ανοίξει τα φτερά του… Στον  ιδιοκτήτη της μικρής επιχείρησης που επιτέλους φορολογήθηκε δίκαια και μπόρεσε να επενδύσει στην επιχείρηση του… Στον αγρότη που είδε επιτέλους τους κόπους του να μην πηγαίνουν χαμένοι… Στον ιδιωτικό υπάλληλο που ένοιωσε ξανά ασφαλής με τις συλλογικές συμβάσεις που επανέφερε η σωτήριος Κυβέρνηση! Στη μη αύξηση του ΦΠΑ παρά τις λυσσώδεις αντιδράσεις των ξένων…

Δύο μόλις χρόνια για να καταλάβουμε τι σημαίνει αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και όχι ξεπούλημας της! Δείτε για παράδειγμα πως αξιοποιήθηκε ο ΟΣΕ (μην ακούω μίζερες αντιλήψεις ότι τα 45 εκ ευρώ είναι λίγα…).

Δύο μόλις χρόνια για να νοιώσουν και πάλι ασφαλείς οι συνταξιούχοι καθώς ΚΑΜΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ στις συντάξεις δεν έγινε και βεβαίως δεν θα γίνει!  Ευτυχία για όσους παίρνουν το ΕΚΑΣ που ευτυχώς για αυτούς, η διαπραγματευτική τακτική της Κυβέρνησης τους το εξασφάλισε για πάντα! Χαμόγελα και στους νεοδιοριζόμενους με βασικό μισθό τα 751 ευρώ (νάναι καλά οι Κυβερνώντες). Χαμόγελα σε όλους τους αδύναμους συνταξιούχους για τη 13η σύνταξη που είναι πια μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα!

Έτσι απλά. Έτσι ταπεινά το κομματικό κράτος έγινε καπνός, χωρίς μετακλητούς, χωρίς διορισμούς κολλητών και συγγενών , με την αξιοκρατία να αποτελεί τη βασική παράμετρο για τη στελέχωση των θέσεων ευθύνης!

Έτσι απλά… το βαρίδιο του ΕΝΦΙΑ καταργήθηκε όπως ακριβώς είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Τον σκίσαμε, εκείνο το βράδυ στη Βουλή μαζί με το μνημόνιο… Αναπνεύσαμε και πάλι και κάναμε την ελπίδα μας καράβι για να ανταμώσουμε τη μεγάλη αλλαγή και στην Ευρώπη , που εκστασιασμένη υποκλίθηκε στις δομικές αλλαγές που προώθησε η Κυβέρνηση αυτά τα δύο χρόνια!

Και αν όλα αυτά είναι μικρά για μια υπεύθυνη και ειλικρινή κυβέρνηση τι θα μπορούσε κάποιος να πει για την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας αυτά τα χρόνια; Για την εμβάθυνση της, για το άπλωμα της… Με κορυφαία βεβαίως στιγμή το δημοψήφισμα (το καλοκαίρι εκείνο…). Γιατί μια δημοκρατική κυβέρνηση τηρεί όχι απλά τις υποσχέσεις της αλλά πάνω απ’ όλα σέβεται την ψήφο του λαού. «ΟΧΙ» ψηφίσαμε… «ΟΧΙ» έμεινε. Δεν λειτούργησε όπως πιθανώς θα λειτουργούσανε οι «άλλοι», που θα βρίσκανε την ευκαιρία και με δικαιολογίες τάχατε περί κρίσιμων στιγμών κ.τ.λ. θα το στρίβανε παραχαράσσοντας τη θέληση του λαού.

Αυτή όμως είναι και η μεγάλη διαφορά των «άλλων» με τους «νυν»…

Ακούω κάτι αθλιότητες… Μου είπε ο Μουλόπουλος ( ξέρετε ο κομματικός επίτροπος που μπήκε στο Δ.Ο.Λ.),  ότι κάποιοι εραστές του παλιού, διαδίδουν φήμες ότι τάχατε:

Υπογράφηκε τρίτο μνημόνιο, ψηφίστηκαν μέτρα λιτότητας 9 δις, ότι χάθηκαν 21 δις από το ΑΕΠ αυτά τα δύο χρόνια, ότι μειώθηκαν 20% οι συντάξεις, ότι 86 δις στοίχησαν στη χώρα οι επιλογές Βαρουφάκη, ότι υποθηκεύτηκε η δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, ότι αυξήθηκε ο ΦΠΑ στο 24% και ότι από την επόμενη χρονιά αλλάζουν και τα δεδομένα για όλα τα νησιά, ότι δεν καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ αλλά θα μείνει για άλλα 19 χρόνια, ότι καταργήθηκε τάχατε το ΕΚΑΣ, ότι μειώθηκε το αφορολόγητο και μάλλον θα μειωθεί και άλλο, ότι αυξήθηκαν οι φόροι σε τσιγάρα, πετρέλαιο , αλκοόλ, ότι βάλαμε φόρο και στο internet, ότι δεν αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός και πολλά ακόμα που ούτε να τα αναφέρω δεν μπορώ!

Μην τα πιστέψετε! Δεν είναι αλήθεια! Οι κύκλοι που θέλουν την αποτυχία της «πρώτης φοράς Αριστερά» τα διακινούν… Αυτοί που στέκονται στα τέσσερα μπροστά στους ξένους σατράπες… Αυτοί και οι τοποτηρητές τους στην Ελλάδα… Αυτοί που κάνουνε μοντάζ μέχρι και σε φωτογραφίες (θυμόσαστε εκείνη με τον Καμμένο, τον Βίτσα και τον Κασσιδιάρη;)…

Αλλά δεν θα τους περάσει. Τα ψέματα τελείωσαν. Τέλος και οι αυταπάτες. Η Ελπίδα ήρθε και θα μείνει για πάντα εδώ… Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται (Όχι αυτό το σύνθημα ήταν των άλλων…)»

Άνοιξε την τηλεόραση του βλέποντας τον Καμμένο, τον αντιπρόεδρο και Υπουργό Άμυνας να εκθειάζει τον Τραμπ! Το βλέμμα του άθελα έπεσε στη φωτογραφία που είχε στο γραφείο με τον Τσίπρα να μιλά στο συγκεντρωμένο πλήθος στην κηδεία του Κάστρο στην Αβάνα. «Αυτό είναι πολυδιάστατη πολιτική», σκέφτηκε φωναχτά. «Τους έχουμε τρελάνει όλους. Άλλος με τον Τραμπ, άλλος με τον Μαδούρο, άλλος με τη Μέρκελ, άλλος με την επανάσταση.»

Ζήτω η 25η Ιανουαρίου του 2015!!!

 

Η «καλή χρονιά» από τους φόρους… φαίνεται!

Καλή χρονιά λοιπόν.

Ευχή όχι από συνήθεια αλλά προσπάθεια να βρεθεί έστω μια χαραμάδα ελπίδας για κάτι , κάπως καλύτερο, τη στιγμή που οι κυβερνώντες «συνωμοτούν» για το ακριβώς αντίθετο.

Θα μου πείτε σε τι να ελπίσουμε όταν τα πάντα δείχνουν να εξελίσσονται ακόμα πιο άσχημα σε σχέση με τη χρονιά που έφυγε και ακόμα χειρότερα, να παγιώνεται στον κόσμο η βεβαιότητα ότι τα «χειρότερα είναι μπροστά μας».

Μετά το τέλος των πυροτεχνημάτων και των γιορτών που κράτησαν λίγο, ήρθαν οι ομοβροντίες των νέων φόρων και των νέων περικοπών, για να επιβεβαιώσουν αυτό που κάποιος καθόλα απαισιόδοξος φίλος υποστήριζε: «Αυτοί οι τύποι που κυβερνούν κατάφεραν να κάνουν την πολιτική , τέχνη της εξαπάτησης, να την κάνουν συνώνυμο της εχθρότητας με το λαό, να την προσαρμόσουν στη δική τους ανικανότητα…»

Γιατί η εξαπάτηση, η συνειδητή ψευδολογία, η παραχάραξη της ίδιας της πραγματικότητας γνωρίζουν απίστευτες δόξες με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Δεν είναι και λίγο το περασμένο (!) Πάσχα ο Πρωθυπουργός να υπόσχεται την «απογείωση της ελληνικής οικονομίας», μετά να μιλά ο αντ’ αυτού και πιστός σύμμαχός του Καμμένος, ότι το καλοκαίρι (το περασμένο) « θα εκτιναχτούν οι επενδύσεις» και εσύ να διαπιστώνεις ότι το μόνο που εκτινάσσεται και απογειώνεται σε δυσθεώρητα ύψη, είναι οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι.

Δεν είναι και λίγο να σε διαβεβαιώνουν όλοι οι «εξαίρετοι» Υπουργοί αλλά και οι κατά λάθος βουλευτές των κυβερνόντων κομμάτων, ότι δεν θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις και εσύ να διαπιστώνεις ότι οι μειώσεις είναι εδώ, σε τακτά χρονικά διαστήματα και με συνέχεια, ενώ η συνέπεια στις περικοπές αποδεικνύεται η μόνη σταθερά της κυβερνητικής πολιτικής.

Δεν είναι τέλος λίγο , τη στιγμή που ο Υπουργός Οικονομικών διαβεβαιώνει τους δανειστές με ύφος υπερήφανης δουλικότητας, ότι το βοήθημα που δόθηκε σε κάποιους χαμηλοσυνταξιούχους είναι για μια φορά και την ίδια στιγμή ο Πρωθυπουργός να μιλά για υλοποίηση της υπόσχεσης του, περί 13ης σύνταξης!

Αν δεν ήταν τόσο άθλιο αυτό το σκηνικό,  θα μπορούσε κάποιος να γελάσει…

Αλλά το 2017 έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά  για τους πολλούς καθώς το κράτος ( και βεβαίως – βεβαίως οι κυβερνώντες)  αποφάσισε να πάρει μερικά ακόμα δις (!) από τους ήδη εξαθλιωμένους πολίτες της χώρας που ανακαλύπτουν τώρα, σε όλο του το μεγαλείο, το πραγματικό προσωπείο μιας υποτιθέμενης «αριστερής» και «υπερήφανης» Κυβέρνησης , που εφαρμόζει ακριβώς τις ίδιες νεοφιλελεύθερες  πολιτικές που πριν, κατήγγειλε με τόση έμφαση!

Τι θα μας πάρουν το 2017;

Από αυξήσεις φόρων και νέους φόρους:

 

716.000.000 – φόρος εισοδήματος

668.500.000 – εισφορά αλληλεγγύης

439.600.000 – καύσιμα

218.400.000 – ΦΠΑ 24%

142.000.000 – τσιγάρα & ηλεκτρονικά τσιγάρα

91.000.000 – φόρος επιχειρήσεων

62.000.000 – καφές

54.200.000 – σταθερή τηλεφωνία

25.800.000 -μπίρα

19.300.000 -επενδυτικά σχήματα

14.600.000 – συνδρομητική τηλεόραση

12.500.000 – τέλη κυκλοφορίας

Από περικοπές συντάξεων – επιδομάτων

431.000.000 ΕΚΑΣ

132.400.000 πλαφόν

86.000.000 κύριες συντάξεις

33.100.000 συντάξεις θανάτου

27.000.000 επικουρικές συντάξεις

26.400.000 εφαρμογή κόφτη σε συντάξεις τραπεζικών

10.600.000 οικογενειακά επιδόματα

Και επειδή οι έμμεσοι φόροι είναι η πιο σκληρή και άδικη φορολογία με θύματα κυρίως αυτούς που δεν «έχουν», η σημερινή  Κυβέρνηση αποδεικνύει ότι θα υπάρχουν πάντοτε «φωτεινά μυαλά» και πειραγμένοι εγκέφαλοι, που θα ανακαλύπτουν νέους φόρους, όπως αυτοί που ήδη ισχύουν στον καφέ (!), στο internet (!), στην μπύρα (!), στη συνδρομητική τηλεόραση(!), στη σταθερή τηλεφωνία (!), στα  ηλεκτρονικά τσιγάρα (!), για να συμπληρώνουν τις σταθερές αξίες των φόρων σε ακίνητα, τσιγάρα, ποτά και βενζίνη, κάνοντας την άθλια ζωή των πολλών, ακόμη αθλιότερη!

 

Να τους χαιρόμαστε!

Ο αρχιεπίσκοπος επιβεβαίωσε στην τηλεοπτική του συνέντευξη στο ΣΚΑΙ, το συμβάν με τον Καμμένο.

Ο Καμμένος , με δάκρυα στα μάτια (κλαψ, κλαψ, κλαψ) του είπε ότι αν του το ζητήσει (ο αρχιεπίσκοπος),  θα ρίξει την Κυβέρνηση, της οποίας είναι Υπουργός, με αφορμή την υπόθεση των θρησκευτικών και τις εξαγγελίες Φίλη.

Δηλαδή ο ένας Υπουργός της Κυβέρνησης επειδή διαφώνησε με την επιλογή ενός άλλου Υπουργού, δηλώνει στον αρχιεπίσκοπο ότι είναι έτοιμος να γκρεμίσει την κυβέρνηση.

Ο επικεφαλής δε της Κυβέρνησης μας (βοηθάτε χριστιανοί), παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και δε νοιώθει την ανάγκη ούτε να «μαλώσει» τον διατεθειμένο να τον «γκρεμίσει», ούτε να ζητήσει τουλάχιστον εξηγήσεις, γιατί αντιλαμβάνεται ότι είναι αδύναμος και προφανώς ανίκανος!

Το σκηνικό είναι σκηνικό απόλυτης τρέλας και χαρακτηριστικό της ποιότητας των κυβερνόντων!

Το περίεργο δεν είναι ότι και ο Φίλης και ο Καμμένος παραμένουν Υπουργοί, το περίεργο δεν είναι ότι ο Τσίπρας αδιαφορεί για κάποιον που ετοιμάζεται να τον ρίξει από την προεδρία της κυβέρνησης αν του το ζητήσει τρίτος (ακόμη και αν αυτός είναι ο Αρχιεπίσκοπος), το περίεργο είναι ότι αυτό το συνονθύλευμα εξακολουθεί να βαυκαλίζεται με τα περί «πρώτης φοράς Αριστερά» και τα σχετικά!

Την ίδια πάντως στιγμή που στα «στιβαρά χέρια» του Τσίπρα και του Καμμένου έχει αφεθεί η πορεία της χώρας, οι επικουρικές συντάξεις εξαφανίζονται, οι φόροι αυξάνονται, η φτώχεια μεγαλώνει, το επόμενο μνημόνιο προετοιμάζεται, η ανασφάλεια εκτινάσσεται σε δυσθεώρητα ύψη!

Αλλά μην ανησυχείτε! Τουλάχιστον με τα θρησκευτικά τα βολέψαμε…

ΥΓ: Το πώς μπορεί να πέσει μια κυβέρνηση είναι μια άλλη συζήτηση…

Της δικαιοσύνης ήλιε…

Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτός που αναλαμβάνει να ασκήσει εξουσία αποκτά μια ερωτική – λατρευτική σχέση μαζί της.

Πιθανότατα δεν θα είναι και η τελευταία.

Δεν θυμάμαι όμως να υπήρξε ποτέ στην πολιτική ιστορία της χώρας τέτοια αντίδραση στο φόβο της απώλειας της εξουσίας.

Αντίδραση που οδηγεί σε ακραίες επιλογές, απαράδεκτες στάσεις και τελικά σε πολλές και συνεχιζόμενες αντιδημοκρατικές εκτροπές.

Και αν στην αρχή υπήρχε πάντοτε η εύκολη δικαιολογία του «δεν ξέρουν τα παιδιά, νέοι είναι θα μάθουν» ή «δεν πειράζει αρκεί να κάνουν αυτά που υποσχέθηκαν», στη συνέχεια , νομίζω, πως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι ο «σχεδιασμός» της Κυβέρνησης και όσων τη στηρίζουν ξεκινά από το «πως θα παραμείνουμε περισσότερο στην εξουσία», συνεχίζει με το «πως θα απολαύσουμε περισσότερο τα καλά της» και καταλήγει στο «χρησιμοποιείστε όλα τα μέσα» για να επιτευχθεί ο στόχος.

Σε καμία χώρα του κόσμου, ακόμη και σε αυτές όπου η «δημοκρατία» είναι όραμα απλησίαστο, δεν θα γινόταν ανεκτό ο Πρωθυπουργός να συναντά την ηγεσία των Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας, λίγες μόλις ημέρες μετά την αναβολή συζήτησης ενός σημαντικού θέματος (διαγωνισμός τηλεοπτικών αδειών) και τις καταγγελίες περί αρνησιδικίας και να υπόσχεται – αν είναι δυνατόν- ότι δεν θα μειωθούν οι μισθοί τους αλλά ίσως και να υπάρξουν αυξήσεις σε αυτούς!

Στη υπέροχη όμως χώρα μας, όπου ανθεί η κυβερνητική ουτοπία μιας υποτιθέμενης Αριστεράς, αυτό και γίνεται και αποκτά δημοσιότητα και προκαλεί την κοινή λογική, σε βαθμό που ο πρόεδρος του Σ.τ.Ε. να γίνεται αποδέκτης αντιδράσεων από τον κόσμο, όταν μετά τον καφέ στο Μαξίμου αποφασίζει να δοκιμάσει τη γεύση του καφέ στο …Κολωνάκι!

Ο δρόμος βέβαια έχει τη δική του ιστορία:

Δημοπρασία για τις τηλεοπτικές άδειες – προσφυγές στο Σ.τ.Ε. – η απαράδεκτη δήλωση ενός Πρωθυπουργού «δεν είναι δυνατόν να βγάλει αντισυνταγματική την διαδικασία, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα…» – η αναβολή της συνεδρίασης επ’ αόριστον της συνεδρίασης της Ολομέλειας του Σ.τ.Ε. , με απόφαση του Προέδρου του «…λόγω του κλίματος που έχει δημιουργηθεί…» – οι καταγγελίες των πάντων για την εξέλιξη αυτή – και η συζήτηση για μισθολογικά κι άλλα θέματα στο Μαξίμου, που τελειώνει με τη δήλωση και πάλι του Προέδρου του Σ.τ.Ε. αμέσως μετά, διδακτικότατη δε λέω, που καταλήγει στο βαρύγδουπο και πολλά υποσχόμενο στην εξουσία «οι δικαστές πρέπει να λαμβάνουν τις αποφάσεις τους, βάσει του παλμού της ελληνικής κοινωνίας…».

Σαν τις αποφάσεις που οι ίδιοι οι δικαστικοί πήρανε – βάσει του παλμού της κοινωνίας – για αναδρομικά εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, στους εαυτούς τους όταν η υπόλοιπη κοινωνία υποφέρει και βλέπει μισθούς και συντάξεις να εξαερώνονται.

Πολλοί μίλησαν για προσπάθεια «εξαγοράς» ή και «συναλλαγής».

Άλλοι χρησιμοποίησαν πιο βαριές εκφράσεις.

Η ανακοίνωση της Προέδρου και της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου και του Προέδρου του Σ.τ.Ε. είναι ενδεικτική:

«Πρώτιστο καθήκον των επικεφαλής των Ανωτάτων Δικαστηρίων είναι η διαφύλαξη του κύρους και της ανεξαρτησίας των Δικαστικών Λειτουργών, συνάρτηση της οποίας, ως θεσμικό και όχι ως οικονομικό ζήτημα, αποτελεί και το ύψος του μισθολογίου τους, ώστε να εξασφαλίζεται η αξιοπρεπής διαβίωσή τους, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα (άρθρ. 88)…»

Ξεχνώντας μόνο ότι δεν είναι συνδικαλιστικό όργανο, αλλά αντίθετα εκφράζουν το θεσμό της Δικαιοσύνης που οφείλει να είναι ανεξάρτητη, αχειραγώγητη και κυρίως να μπορεί να αντιληφθεί τις αντιδράσεις της κοινωνίας που παρακολουθεί τουλάχιστον αγανακτισμένη τα όσα συμβαίνουν.

Και για όσους ακόμα μιλούν για «υπερβολές» ας αναρωτηθούν γιατί ο αγωνιούντας Πρωθυπουργός δεν έχει απαντήσει ακόμη στο αίτημα της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για συνάντηση, που εκφράζει θεσμικά και συλλογικά το δικαστικό σώμα.

Η αντιμετώπιση της Δικαιοσύνης με το συγκεκριμένο τρόπο αλλά και η ανταπόκριση κάποιων δικαστικών λειτουργών στα κελεύσματα της εξουσίας, είναι χαρακτηριστικά καθεστωτικών λογικών. Δεν έχουν σχέση με το «νέο» που οι μεν υποσχέθηκαν και τον όρκο που οι δε οφείλουν να τιμούν.

Αν για τους Κυβερνώντες η «μπαχαλοποίηση» των θεσμών αποτελεί επιλογή ( Βουλή επί Ζωής, διάλυση Ανεξάρτητων Αρχών, έλεγχος ΜΜΕ και ενημέρωσης, ευτελισμός κοινοβουλευτικής διαδικασίας και τώρα καθοδήγηση δικαιοσύνης), για τον κόσμο , για τους πολλούς και πραγματικά δοκιμαζόμενους, για την υπό διάλυση κοινωνία, για τον βαριά χειμαζόμενο λαό, είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση των τελευταίων χρόνων.

Αν θεωρούσατε ότι τα είδατε όλα, ότι είδατε τον πάτο, πάρτε το απόφαση πως η με κάθε τρόπο διατήρηση του εναγκαλισμού με την εξουσία θα οδηγήσει και σε άλλες «εκτροπές».

Γιατί η κατηφόρα δεν έχει σταματημό. Η κατρακύλα δεν έχει τέλος!