Φόβοι και αλήθειες

Εδώ και κάποιο διάστημα διαμορφώνονται (πολιτικά και ιδεολογικά) οι προϋποθέσεις για την απρόσκοπτη είσοδο επιχειρηματικών ομίλων στο σύνολο των λειτουργιών των Ο.Τ.Α.

Πολιτικά, καθώς η οικονομική συγκυρία λόγω κρίσης έχει φέρει τους δήμους και τις περιφέρειες στο όριο του λουκέτου. Συνεπώς η συγκυρία (για αποδοχή των όσων επιβάλει η τρόικα και αποδέχονται πολλοί από τους  αυτοδιοικητικούς άρχοντες ανά την χώρα) δεν θα μπορούσε να είναι ευνοϊκότερη.

Ιδεολογικά επειδή, στο πλαίσιο της διάλυσης του «κράτους-πρόνοιας» και των τοπικών του δομών, ο αγοραίος εποικισμός εμφανίζεται ως μονόδρομος και λύση ανάγκης.

Η επέλαση του κεφαλαίου στον χώρο όπου απομένουν αναμνηστικά υπολείμματα του δημοσίου (κοινωνικά καθολικού) είναι η αυτονόητη συνέπεια.

Στην νεοδημιουργούμενη αγορά υπάρχουν χρυσοφόροι τομείς, όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, οι οποίοι αποδίδονται στις καραδοκούσες ιδιωτικές εταιρείες. Ταυτόχρονα μια σειρά υπηρεσιών, μέσω των περιβόητων «κοινωνικών συνεταιρισμών», αφαιρούνται από την δημόσια ευθύνη της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης. Η ανασύνταξη των εργασιακών σχέσεων, οι απολύσεις και η εναλλαγή περιόδων εργασίας με αντίστοιχες ανεργίας είναι ενδιάμεσα προϊόντα αυτής της διεργασίας.

Τελικός στόχος είναι  ο πλήρης έλεγχος των κρίσιμων λειτουργιών των Ο.Τ.Α. από το ιδιωτικό κεφάλαιο;

Ημερίδες, συναντήσεις, διαλέξεις που εκλαϊκεύουν τη νέα πραγματικότητα πυκνώνουν διαρκώς. Η κρατική χρηματοδότηση, πολύ περισσότερο εν μέσω μνημονίων, υποχωρεί προς όφελος των «συμπράξεων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα».

Το κράτος αναλαμβάνει να εγγυηθεί την στήριξη και την κερδοφορία των επιχειρήσεων που ενεργοποιούνται στις συγκεκριμένες επενδυτικές περιοχές.

Ο ιστορικός κύκλος έκλεισε, το κεϋνσιανό κράτος που οριοθετούσε την αγορά μετατρέπεται σε τμήμα της, εγγυάται, ρυθμιστικά, τις αρχές λειτουργίας της.

Η αυτοδιοίκηση φαίνεται πως θα πορευθεί σε ένα εντελώς αλλαγμένο τοπίο, με θεσμικά όργανα τα οποία καλούνται να υφίστανται ως νομιμοποιητικές βιτρίνες της καινούριας πραγματικότητας.

Η επόμενη (πενταετής) θητεία των αιρετών στους Ο.Τ.Α. πολύ πιθανόν, αν  συνεχιστεί αυτή η εισβολή, να αποτελέσει το κύκνειο άσμα της δημόσιας ύπαρξής τους.

Όλα τούτα ερήμην των πολιτών, οι οποίοι αποδέχτηκαν, σχεδόν σιωπηλά, την εκχώρηση των κοινωνικών τους δικαιωμάτων στις εργολαβικές βουλήσεις και τις τοπικές τους διασυνδέσεις.

 

Δημοτικές εκλογές στη Λάρισα: Η κατάρα των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ

Η ιστορία, τα αποτελέσματα και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

(ΜΕΡΟΣ 3ο )

Οι εκλογές του 1994. Δημαρχία Καφφέ

 

Ένα νέο κεφάλαιο άνοιγε για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Περίπου έναν χρόνο έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές της 10ης Οκτωβρίου του 1993 στις οποίες θριάμβευσε το ΠΑΣΟΚ και επέστρεψε ως πρωθυπουργός για τελευταία φορά ο Ανδρέας Παπανδρέου διεξήχθησαν για πρώτη φορά νομαρχιακές εκλογές, δηλαδή οι νομάρχες πλέον θα ήταν αιρετοί και όχι διορισμένοι από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Όπως ήταν αναμενόμενο η Νέα Δημοκρατία με καινούργιο αρχηγό τον Μιλτιάδη Έβερτ, η οποία σημειωτέον είχε γνωρίσει στο ενδιάμεσο μια ακόμη ήττα στις ευρωεκλογές του ίδιου χρόνου, δεν είχε προλάβει να ανακάμψει.

Το πιο έντονο πολιτικό χρώμα σε σχέση με τις ταυτόχρονες δημοτικές εκλογές κατέδειξε περισσότερο έντονα τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ που πέτυχε μερικές εξαιρετικές νίκες, σε αρκετές περιπτώσεις με τη συνεργασία του-τότε-Συνασπισμού. Αντιθέτως, μάλλον πενιχρές πρέπει να θεωρηθούν οι επιδόσεις του ΚΚΕ και της Πολιτικής Άνοιξης, που επέλεξαν την αυτόνομη κάθοδο με φτωχά ως επί το πλείστον εκλογικά οφέλη.

Η ιδιαιτερότητα της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης για την ανάδειξη νομαρχών συνίσταται στη δημιουργία τριών υπερνομαρχιών: Αθηνών-Πειραιώς, Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης και Έβρου-Ροδόπης, ενώ ξεχωριστές νομαρχίες αποτελούσαν η Ανατολική και η Δυτική Αττική.

Έτσι, το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τη συντριπτική πλειοψηφία των νομαρχιών και τις τρεις υπερνομαρχίες (δεν υπολογίζουμε χωριστά τις νομαρχίες που συναποτελούν τις υπερνομαρχίες).  Επικράτησε σε 37 περιπτώσεις, στις 9 μάλιστα από τον πρώτο γύρο. Σε 16 νομαρχίες κέρδισε χωρίς την υποστήριξη άλλου κόμματος, σε 21 συνεργαζόμενο με τον ΣΥΝ και σε μία με τον Συνασπισμό και την ΠΟΛΑΝ. Η ΝΔ εξέλεξε δικούς της νομάρχες σε 14 νομούς, 13 κατεβαίνοντας με αυτόνομο ψηφοδέλτιο και έναν σε συνεργασία με την ΠΟΛΑΝ, ενώ σε 4 περιπτώσεις επικράτησε από τον πρώτο γύρο. Σε δύο περιπτώσεις επικράτησαν ανεξάρτητοι υποψήφιοι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ (Πέλλα και Ζάκυνθο), στην Κεφαλονιά ο νέος νομάρχης υποστηρίχθηκε από Συνασπισμό και ΠΟΛΑΝ, ενώ στα Γρεβενά εξελέγη ο υποψήφιος που διέθετε τη στήριξη του Συνασπισμού και του ΚΚΕ.

Στη Λάρισα η υποψηφιότητα του Γιάννη Φλώρου δεν άφηνε πολλές ελπίδες στους αντιπάλους του! Η επικράτηση του ήταν άνετη παρόλο που δεν κατάφερε για λίγες ψήφους να εκλεγεί από την πρώτη Κυριακή.

Τα αποτελέσματα:

nomarxiakes 1994Σε επίπεδο Δήμων

Το 1994 οι δημοτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 16 και στις 23 Οκτωβρίου. Το ενδιαφέρον τους εστιάστηκε στο δήμο της Αθήνας, όπου το ΠΑΣΟΚ πρότεινε το Θόδωρο Πάγκαλο, κορυφαίο στέλεχός του, υπουργό και από τους δελφίνους του κόμματος. Από την άλλη πλευρά παρατάχθηκε ο συνδυασμός του Δημήτρη Αβραμόπουλου, από τα ανερχόμενα νέα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Η υποψηφιότητα του δυναμικού Θ. Πάγκαλου, ο οποίος επανειλημμένα δεν είχε διστάσει να έρθει σε σύγκρουση με τον Α. Παπανδρέου, εντυπωσίασε. ΄Πμως μέρα με τη μέρα ο Δ. Αβραμόπουλος κέρδιζε έδαφος, παρόλο που ο αντίπαλος του στις ρητορικές του αναφορές τον αποκαλούσε «ο κύριος τίποτα».

Από τον πρώτο γύρο ο Δ. Αβραμόπουλος, που κράτησε προσεκτικά ήπιους τόνους, πήρε το προβάδισμα. Τα αποτελέσματα της 16ης Οκτωβρίου ήταν: Θ. Πάγκαλος 32%, Δ. Αβραμόπουλος 44,6%. Η Μαρία Δαμανάκη του Συνασπισμού πήρε ένα ποσοστό 11,2%, ενώ ο Λέων Αυδής του ΚΚΕ συγκέντρωσε 6%. Στις δημοτικές εκλογές συμμετείχε κα η Πολιτική ’νοιξη του Αντώνη Σαμαρά, που είχε αποχωρήσει από τη Νέα Δημοκρατία. Υποψήφιος του κόμματος ήταν ο Ανδρέας Λεντάκης, γνώστης των προβλημάτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από τη θητεία του στο δήμο του Υμηττού. Περιορίστηκε στο 4%.

Η προεκλογική εβδομάδα του δεύτερου γύρου ήταν σκληρή, αλλά ο Δ. Αβραμόπουλος επικράτησε με 54,37% έναντι 45,63% του Θ. Πάγκαλου.

Στον Πειραιά τα πράγματα εξελίχτηκαν αντίστροφα. Εκεί ο ήδη δήμαρχος Στέλιος Λογοθέτης, υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και το Συνασπισμό, επικράτησε στο δεύτερο γύρο. Πήρε 52,54% έναντι 47,46% του αντιπάλου του Κώστα Κεφάλα.

Στις εκλογές εκείνες παρουσιάστηκε εντονότερο παρά ποτέ το φαινόμενο των ανταρτών υποψηφίων, δηλαδή των στελεχών που διεκδίκησαν δημαρχίες χωρίς να έχουν πάρει το χρίσμα της κομματικής ηγεσίας. Στον Πειραιά παρουσιάστηκαν αντάρτες και από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας. Το δήμο διεκδίκησε ο βετεράνος του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Παπασπύρου, αλλά και ο προερχόμενος από τη συντηρητική παράταξη Γιάννης Παπασπύρου, που πρόκειται να είναι ο επόμενος δήμαρχος στο μεγάλο λιμάνι. Και οι δύο στον πρώτο γύρο συγκέντρωσαν σημαντικά ποσοστά ψήφων. Ο πρώτος 15,6% και ο δεύτερος 15,1%. Αλλά και ο Π. Σαλπέας του ΚΚΕ έφτασε στο 9,6%.

Στη Θεσσαλονίκη ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, παλιά δόξα του κλασικού αθλητισμού, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, κυριάρχησε από τον πρώτο γύρο.

Από τη στιγμή που οι εντυπώσεις κερδίζονται με τα αποτελέσματα στις τρεις μεγάλες πόλεις, νικήτρια των εκλογών θεωρήθηκε η Νέα Δημοκρατίας. Αλλά αυτό ήταν μία πολύ επιδερμική εκτίμηση. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να έχασε την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά είχε κερδίσει 218 δήμους σε όλη τη χώρα, μόνο του ή με τη σύμπραξη του εναπομείναντα από τη διάσπαση του Συνασπισμού.

Στη Λάρισα ο Χριστόδουλος Καφφές είχε να αντιμετωπίσει τον Γιώργο Δουβαλόπουλο από τη Νέα Δημοκρατία, τον Αριστείδη Λαμπρούλη  που πλέον βρισκόταν στη δύση της πολιτικής του καριέρας ενώ από την πλευρά του ΚΚΕ εσ. κατέβαινε υποψήφιος ο Γιώργος Μπατάλης και ο Κώστας Τσαντίλης ως ανεξάρτητος.

Το ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά εμφανίστηκε οργανωμένο και με επικεφαλής που τουλάχιστον δημόσια δεν αμφισβητούταν. Η σύγκρουση Καφφέ – Λαμπρούλη το προηγούμενο διάστημα κατοχύρωσε στη συνείδηση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ τον πρώτο. Η συγκρότηση ενός ψηφοδελτίου, που πέρα από τις γνωστές αυτοδιοικητικές προσωπικότητες του χώρου περιελάμβανε και γνωστούς Λαρισαίους, από όλους τους κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους, αποτέλεσε ένα ακόμα πλεονέκτημα.

Στον δεύτερο γύρο πέρασαν ως πρώτος ο Καφφές με 33,24% και σαν δεύτερος ο Δουβαλόπουλος με 32,35%. Ο πρώην δήμαρχος Αριστείδης Λαμπρούλης έμεινε τρίτος συγκεντρώνοντας το 20,09% και αναδεικνυότανε ως ο βασικός παράγοντας που θα έκρινε το τελικό αποτέλεσμα.

Επίσημη ανακοίνωση στήριξης από την πλευρά του ΚΚΕ δεν υπήρξε ποτέ. Η δράση του Δουβαλόπουλου στα χρόνια της χούντας(Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών το 1970), αλλά και το γενικότερο κλίμα που είχε διαμορφωθεί, παρά τις αντιδράσεις του στενού κομματικού μηχανισμού του ΚΚΕ, οδήγησαν στην επικράτηση του Χριστόδουλου Καφφέ με 54,27% στο β’ γύρο.

1994Για πρώτη φορά υποψήφιος που στηρίζονταν από το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε το Δήμο της Λάρισας. Μιας Λάρισας που πλέον ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν των αρχών της δεκαετίας του ’80. Με καινούργιες δομές, πεζοδρομημένους δρόμους, μεγάλα έργα και σημαντικό πολιτιστικό γίγνεσθαι.  Το έργο αυτό όφειλε να συνεχίσει και να πλατύνει ο νέος δήμαρχος που είχε όμως να αντιμετωπίσει δύο σοβαρά προβλήματα.

Το πρώτο είχε να κάνει με τη στάση του σκληρού μηχανισμού του ΚΚΕ που κυριαρχούσε στο Δήμο και το δεύτερο , όπως θα φανεί στα πρώτα κιόλας βήματα της νέας δημοτικής αρχής, οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι κόντρες και η σύγκρουση βουλευτικών και πολιτικών γραφείων, που επωάζει η εξουσία.

Εξαιτίας και των δύο αυτών παραγόντων ζήσαμε στη Λάρισα ακραίες καταστάσεις και πρωτοφανή γεγονότα.

Αν στην πρώτη περίπτωση η προσπάθεια διασφάλισης των «κεκτημένων» μιας καθαρά κομματικής λογικής ξεπερνούσε τα όρια της σοβαρότητας, στη δεύτερη περίπτωση μια ολόκληρη δημοτική αρχή ακολούθησε ένα βασανιστικό και αργό πολιτικό χαρακίρι.

Και τα δύο όμως έπαιξαν το ρόλο τους για την ήττα των επόμενων εκλογών. Ο συγκρουσιακός με τους μηχανισμούς δήμαρχος λύγισε κάτω από την πίεση του διασπαστικού ψηφοδελτίου του Ν. Σχοινά και όσων το στήριξαν (τα ονόματα πάντοτε έχουν μεγάλο ενδιαφέρον), αλλά και της συντεταγμένης και μαζικής υποστήριξης του ΚΚΕ στον υποψήφιο της ΝΔ Κώστα Τζανακούλη (σημερινό δήμαρχο της πόλης).

Σε πολιτικό επίπεδο ήταν σαφές πως τρείς πόλοι εξουσίας συγκρούστηκαν μεταξύ τους μέσα στο ΠΑΣΟΚ με μεγάλη ένταση. Κόμμα (Ν.Ε. και βουλευτές), Δημαρχία και Νομαρχία ανέδειξαν με διαφορετικό τρόπο όλα τα συμπτώματα που αφήνει πίσω της η κακή αντίληψη της διαχείρισης εξουσίας.

Η δημαρχία Καφφέ αφήνει πίσω της ένα τεράστιο και σημαντικό έργο, για το οποίο κανείς δεν αμφιβάλλει. Αντί το αυτοδιοικητικό ΠΑΣΟΚ να επενδύσει πάνω σε αυτό, μπαίνει σε μια διαδικασία συγκρούσεων (και με προσωπικά χαρακτηριστικά πολλές φορές) και καταφέρνει να ολοκληρώσει το πολιτικό του χαρακίρι.

Για τις εκλογές του 1998 αλλά και το παρασκήνιο θα πούμε περισσότερα στο επόμενο άρθρο.

Κλείνω με κάτι που έχει ενδιαφέρον. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε εκείνες τις εκλογές το ΚΚΕ φαίνεται από δύο κείμενα στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της εποχής.

Τον Αύγουστο του 1998 δημοσιεύεται το παρακάτω άρθρο με την υπογραφή του πρώην αντιδημάρχου του Λαμπρούλη,  Χρ. Χαλκιά. Η αναφορά στη Λάρισα είναι χαρακτηριστική:

Δείτε το άρθρο ΕΔΩ

1998dΣτον απόηχο των εκλογών δημοσιεύεται το παρακάτω άρθρο. Η ανάγνωση του αξίζει τον κόπο:

rizos 27.10.98Στο επόμενο : Οι ήττες έχουν ονοματεπώνυμο: Διασπαστικά ψηφοδέλτια

 

Άλλες εποχές, άλλες προτεραιότητες

local_governance_grΣτη Γαλλία υπάρχουν περίπου 37.000 Δήμοι. Οι 36.000 των οποίων είναι με πληθυσμό γύρω στους 2.000 κατοίκους. Εκεί η διοικητική δομή της χώρας λαμβάνει υπόψη την ιστορική παρακαταθήκη της εποχής των καντονίων ακόμη. Υπάρχουν επίσης 10 μεγάλοι μητροπολιτικοί δήμοι, ανάμεσα τους αυτοί του Παρισιού και της Μασσαλίας.

Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο πλέγμα διαδημοτικών συνεργασιών σε επίπεδο των εκεί Νομαρχιών, που αφορούν στις περισσότερες από τις αρμοδιότητες της Τ.Α.

Θα μου πείτε γιατί σας τα λέω! Υπομονή!

Το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα είναι το ότι, ο εκεί Δήμαρχος είναι δημόσιος υπάλληλος, μάλιστα από ένα ειδικό σώμα δημοσίων υπαλλήλων και δεν αμείβεται ! Υπάρχει μόνο μια μηνιαία αποζημίωση περίπου στα 300 € το μήνα!

Με απλά λόγια υπάρχει Δήμαρχος γνώστης της διοίκησης και των διοικητικών μεταρρυθμίσεων της χώρα, που δεν είναι επαγγελματίας της πολιτικής. Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που προσφέρουν τις ώρες τους στο κοινό καλό και στην τοπική τους κοινωνία όχι γιατί πρέπει να συνεχίσουν μια πρώην πολιτική καριέρα ή να χτίσουν μια καινούργια ή γιατί απλά πρέπει να έχουν έναν καλό (ή κακό, αυτό είναι θέμα προς συζήτηση), μισθό.

Στην Ελλάδα ( ο μητροπολιτικό δήμος του Παρισιού, έχει πληθυσμό μεγαλύτερο από τη χώρα μας), γνωρίσαμε όλων των τύπων τους δημάρχους. Ίσως και οι εποχές, οι ανάγκες και οι συνθήκες να διαμόρφωναν συγκεκριμένους πολιτικούς χαρακτήρες, γιατί για δημάρχους – πολιτικούς μπορούμε να μιλάμε.

Υπήρξαν αυτοί που συνέδεσαν το όνομα τους με μεγάλα έργα στις πόλεις εκμεταλλευόμενοι τις οικονομικές δυνατότητες μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, αλλά και τα ευρωπαϊκά κονδύλια που έρευσαν στη χώρα για μεγάλες χρονικές περιόδους. Αλλού έργα υποδομής, αλλού έργα για το «θεαθήναι».

Υπήρξαν οι κλασσικοί πολιτικοί (την ατυχία την είχαν κυρίως οι μεγάλες πόλεις, όπου έπαιζε κυρίαρχο το πολιτικό μήνυμα των εκλογών), που λειτούργησαν ως επί το πλείστον με τους γνωστούς παλαιοκομματικούς τρόπους, αυτούς που ξέρανε δηλαδή.

Υπήρξαν οι δήμαρχοι – εργάτες, που βάλανε πλάτη στην όποια ανάπτυξη των πόλεων τους, πάντοτε όμως χωρίς ουσιαστικό σχέδιο για το μέλλον και κυρίως χωρίς καμία απάντηση για την αναπτυξιακή πορεία της πόλης αλλά και της περιοχής!

Υπήρξαν οι «δήμαρχοι – κομματόσκυλα», που μετά τις αφιερώσεις το βράδυ των εκλογών στον πρόεδρο του κόμματος τους , έβαλαν στο πλάνο τους αποκλειστικά και μόνο την ικανοποίηση με κάθε τρόπο της εκλογικής τους (και κομματικής τους πελατείας).

Υπήρξαν δήμαρχοι αδιάφοροι που ξεχάστηκαν μετά από λίγα χρόνια, άλλοι που δε δίστασαν να βάλουν το χέρι στο μέλι της εξουσίας, δήμαρχοι καταστροφικοί για τον τόπο τους.

Υπήρξαν και αυτοί των πολλών θεωριών και της μηδενικής πράξης. Ένα φαινόμενο που άνθισε στην Ελλάδα της προηγούμενης εποχής και κάπως έτσι προέκυψαν οι ειδήμονες περί την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που προτιμούσαν να δίνουν διαλέξεις από το να παρακολουθήσουν από κοντά τα τεκταινόμενα στην πόλη τους.

Το σήμερα όμως είναι εντελώς διαφορετικό από το μόλις πρόσφατο χθες.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση βρέθηκε και βρίσκεται στο στόχαστρο των μνημονίων και της διαρκούς λιτότητας, οι εποχές των «παχιών αγελάδων» πέρασαν οριστικά, η ανάπτυξη του τόπου δεν μπορεί να ειδωθεί μέσα από τα μυωπικά γυαλιά της μιας πόλης ή του ενός δήμου, τα μεγάλα έργα είναι για να το μνημονεύουμε και η κοινωνία σε κατάσταση πανικού και απόλυτης δυστυχίας!

Σήμερα οι μεγάλες κουβέντες, τα μεγαλόπνοα σχέδια, οι μεγάλες επενδύσεις, και οι σχεδιασμοί του αέρα είναι το ίδιο επικίνδυνα όσο και η πολιτική αντίληψη που θέλει μόνο να κοστολογεί τη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Σήμερα παρά ποτέ απαιτείται ρεαλισμός, γνώση και ειλικρίνεια από κάθε υποψήφιο προς τον εαυτό του και από όλους προς τους πολίτες!

Κοινωνική αλληλεγγύη και κοινωνική συνοχή. Αυτό , νομίζω πρέπει να είναι το πρόταγμα όσων αποφασίσουν να ηγηθούν των τοπικών κοινωνιών.

Εδώ χρειάζεται σχέδιο που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες, δομές που να απευθύνονται σε αυτούς που έχουν ανάγκη – και είναι πολλοί , αξιοποίηση κάθε ευρώ των ελλειμματικών προϋπολογισμών, συνεργασίες σε επίπεδο νομού και στοχευμένες κινήσεις για να έχουν αποτέλεσμα, όχι για τους ίδιους αλλά για αυτούς στους οποίους απευθύνονται.

Μετρήσιμοι στόχοι χρειάζονται όχι προεκλογικά πυροτεχνήματα και γενικολογίες. Συγκεκριμένα πράγματα δηλαδή: Αυτό, που θα γίνει με αυτόν τον τρόπο και με αυτά τα χρήματα.

Για να μπορέσουμε να τα αξιολογήσουμε δηλαδή!

 

Αποσυγκέντρωση και αποκέντρωση (Μέρος 2ο)

2Έγραφα στο πρώτο κείμενο για την αναγκαιότητα ουσιαστικής αποσυγκέντρωσης του κεντρικού κράτους και την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να το κάνει, σαν προϋπόθεση της πραγματικής αποκέντρωσης.

Λεπτομέρειες ΕΔΩ!

Η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση του κεντρικού κράτους είναι λάθος να περιοριστεί στην ανάγκη για μείωση του κόστους λειτουργίας του ή στο θέμα της μείωσης του προσωπικού και μάλιστα με τον οριζόντιο , άδικο και ισοπεδωτικό τρόπο που επιχειρείται σήμερα.

Το άρθρο 101 του Συντάγματος προβλέπει ρητά ότι η διοίκηση του κράτους οργανώνεται σύμφωνα με το αποκεντρωτικό σύστημα. Προβλέπει επίσης ρητά, την ύπαρξη περιφερειακών κρατικών οργάνων.

Ο Καλλικράτης δεν έλυσε το ζήτημα του κατακερματισμού που εξακολουθεί να υπάρχει στη διοίκηση των αποκεντρωμένων κρατικών λειτουργιών και των αρμοδιοτήτων.

Η συζήτηση έγινε πολλές φορές, πολλοί συμφώνησαν με την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός ΕΠΙΤΕΛΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, αλλά στην πράξη αυτό παρέμεινε ζητούμενο. Να ξαναβάλουμε στη συζήτηση το … ζητούμενο:

Το σύγχρονο κράτος πρέπει να είναι ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ στην κορυφή του με ενδυνάμωση των επιτελικών προγραμματικών λειτουργιών του, ώστε ΝΑ ΕΓΓΥΑΤΑΙ την ισχυρή διεθνή παρουσία της χώρας και την αποτελεσματική διεύθυνση των εσωτερικών υποθέσεων.

Το κεντρικό κράτος διαχειρίζεται ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, όπως είναι η άμυνα, η εξωτερική πολιτική, η δημόσια τάξη και ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η γενική δημοσιονομική πολιτική. Τα υπουργεία συνεπώς λειτουργούν ως ΕΠΙΤΕΛΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ του κράτους, όπου διαμορφώνεται το πλαίσιο άσκησης των εκάστοτε δημόσιων πολιτικών, έχουν δε , μόνα αυτά, την ευθύνη για την παρακολούθηση της εφαρμογής και της αξιολόγησης των αποτελεσμάτων τους.

ΑΡΑ:

– Επιβάλλεται ο προσεκτικός καθορισμός των αρμοδιοτήτων που θα παραμείνουν στα Υπουργεία, προκειμένου αυτά  να καταστούν επιτελικά.

– Η αποκέντρωση είτε καθ’ ύλη είτε κατά τόπο, των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων τους.

– Ο επιμερισμός των αποκεντρωμένων αρμοδιοτήτων είτε στα περιφερειακά κρατικά όργανα, είτε στα αυτοδιοικητικά όργανα των δύο βαθμίδων. Αναπόφευκτα και μέχρι τη συνταγματική μεταρρύθμιση (εάν και εφόσον αυτή γίνει), οι αρμοδιότητες που έχουν κριθεί από το ΣτΕ ως μη μεταβιβαστές στην Αυτοδιοίκηση , με βάση το ισχύον Σύνταγμα, θα ασκούνται από τα αποκεντρωμένα όργανα.

Οποιαδήποτε προσπάθεια μεταρρύθμισης του κράτους θα πρέπει να έχει τους εξής στόχους:

Α) Δημιουργία κράτους των πολιτών και όχι των πελατών, χωρίς ο πολίτης να γίνεται κάθε φορά όμηρος γραφειοκρατικών αγκυλώσεων και της σύγχυσης αρμοδιοτήτων ανάμεσα στα διάφορα επίπεδα της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης. Στο πλαίσιο αυτό και με βάση την αρχή της συγκέντρωσης του διοικητικού  έργου, αρμοδιότητες και λειτουργίες που σχετίζονται με την άμεση εξυπηρέτηση του πολίτη, π.χ. αδειοδοτήσεις, κοινωνικές παροχές κ.λ.π., θα πρέπει να συγκεντρώνονται στο εγγύτερο δυνατό επίπεδο , ασχέτως του ποιος αποφασίζει την παροχή τους. Στις περιπτώσεις αυτές οι ΟΤΑ λειτουργούν και ως αποκεντρωμένες μονάδες της κεντρικής διοίκησης ( αναβάθμιση ΚΕΠ, αξιοποίηση νέων τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας κ.λ.π.)

Β) Αποφασιστικό χτύπημα της κακοδιαχείρισης και της διαφθοράς , η απαλλαγή της ΔΔ από την κομματικο – συνδικαλιστική χειραγώγηση και τον συντεχνιασμό, η απαρέγκλιτη τήρηση της αρχής της προστασίας του δημοσίου συμφέροντος ως θεμελιακής αρχής για την οργάνωση και λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης.

Γ) Διαφάνεια και λογοδοσία , ιδίως σε κρίσιμες περιοχές της διοίκησης , όπου λαμβάνονται αποφάσεις μεγάλου οικονομικού ενδιαφέροντος.

Δ) Σχεδιασμός και εφαρμογή δημοσίων πολιτικών σε συνδυασμό με την ορθολογική χρήση και διαχείριση των διαθέσιμων πόρων, καθώς και αξιολόγηση, με αξιοκρατικούς και διαφανείς μηχανισμούς του προσωπικού και των υπηρεσιών στη βάση  ΜΕΤΡΗΣΙΜΩΝ ΣΤΟΧΩΝ. Επιδίωξη η εξάλειψη των παραγόντων που ευθύνονται για τη χαμηλή αποδοτικότητα – παραγωγικότητα, στο ελληνικό δημόσιο  αλλά και ενός συστήματος που παγιώνει ανισότητες αντί να τις θεραπεύει.

Υπάρχει και ένας επιπλέον λόγος, για τον οποίο θεωρώ πως η αλλαγή του κεντρικού κράτους είναι βασική προϋπόθεση μιας ουσιαστικά αποκεντρωμένης διοικητικής οργάνωσης:

Η κοινωνία είναι δυναμική και όχι στατική. Το διοικητικό σύστημα πρέπει να ανταποκρίνεται με ταχύτητα και επάρκεια στις ανάγκες της κοινωνίας.

Τα συστήματα διοικητικής οργάνωσης συνδέονται με τα συστήματα πολιτικής οργάνωσης. Οι σημαντικές αλλαγές στη διοικητικο-πολιτικο- νομιμοποιητική διαδικασία και στη χώρα μας και στην υπόλοιπη Ευρώπη, θα αφορούν τόσο στο σύστημα διοίκησης και εκπροσώπησης , όσο και στη γεωγραφία της πολιτικής εξουσίας, δηλαδή την κατανομή της στις περιφέρειες, τους νομούς, τους δήμους και τις κοινότητες.

Οι παράγοντες που θα επηρεάσουν τις επερχόμενες μεταβολές προκύπτουν τόσο από τον τρόπο λειτουργίας του διοικητικού συστήματος, όσο και από τις πιέσεις που ασκούνται από το εξωτερικό περιβάλλον.

Οι εξωτερικές πιέσεις αφορούν καταρχήν την υιοθέτηση του μοντέλου της διακυβέρνησης (governance) ως νέου συστήματος άσκησης δημόσιας πολιτικής, το οποίο έχει προταθεί ήδη από το 2001 από την Ε.Ε. Το μοντέλο αυτό πέρα από την θεωρητικά αμφισβητούμενη βάση στην οποία στηρίζεται ( την υπόθεση δηλαδή ότι το κράτος έχει αποδυναμωθεί και κατά συνέπεια αδυνατεί να ασκήσει όλες τις πολιτικές που παραδοσιακά ασκούσε), παρουσιάζει και πρακτικές δυσκολίες εφαρμογής.

Πολύ περισσότερο όταν δεν έχουν λυθεί βασικά προβλήματα λειτουργικότητας του διοικητικού συστήματος , ειδικά στην Ελλάδα. Αυτή η συνολική διοικητική μεταρρύθμιση δεν μπορεί παρά να ενσωματώσει και την ελληνική εκδοχή της συμμετοχικής διακυβέρνησης.

Κάτω από τις σημερινές συνθήκες (κυρίως οικονομικές και κοινωνικές), που διαμορφώθηκαν στη χώρα, είναι προφανές πως κρίσιμα προβλήματα της εποχής μας, όπως η ανεργία, το περιβάλλον, η ανάπτυξη της υπαίθρου, η υγεία και η εκπαίδευση, η κοινωνική μέριμνα δεν αντιμετωπίζονται ούτε με εντολές «των πάνω προς τους κάτω», ούτε μόνο από ένα επίπεδο διοίκησης.

Απαιτείται αντίθετα η συνεργασία και η σύμπραξη όλων των επιπέδων διοίκησης, με διακριτούς φυσικά ρόλους και οριοθετημένες αρμοδιότητες, ώστε να απαντάται ταυτόχρονα με σαφήνεια το ερώτημα «ποιος κάνει τι;»

Με απλά λόγια, όπως και αν διαμορφωθούν τα διάφορα επίπεδα διοίκησης και αποκέντρωσης, το ζητούμενο αλλά και ο μεγάλος στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος από την συνέργεια, την ανάγκη δηλαδή ισότιμης και οριζόντιας σύμπραξης των διαφόρων επιπέδων διακυβέρνησης.

Για το λόγο αυτό είναι αναγκαίο να προβλέπονται τρόποι συνάρθρωσης των αρμοδιοτήτων, είτε μεταξύ των διαφόρων επιπέδων διοίκησης, είτε εντός του ιδίου επιπέδου, που θα βελτιώνουν τη λειτουργία των υπηρεσιών και την εξυπηρέτηση του πολίτη.

Η πράξη δείχνει πως η αυστηρή τυποποίηση των αρμοδιοτήτων και ο αυστηρός λειτουργικός διαχωρισμός και η εξειδίκευση ανά επίπεδα διοίκησης (Κεντρικό Κράτος, Αποκεντρωμένες Κρατικές Υπηρεσίες , Περιφέρειες και Δήμοι), δεν αρκούν, προκειμένου να μην προκύψουν προβλήματα συγχύσεων , αλληλοεπικαλύψεων και θεσμικών ανταγωνισμών.

Διαδημοτική Κινητικότητα: Το μετέωρο βήμα της Τ.Α.

DIMOSIO-4-630x400Μέχρι τις 6 Μαρτίου Δήμοι και Περιφέρειες της χώρας που ζητούν προσωπικό μέσω της ενδοδημοτικής κινητικότητας θα πρέπει να στείλουν στο υπουργείο Εσωτερικών τα αιτήματά τους.

Παράλληλα, το ηγετικό επιτελείο του υπουργείου ξεκαθαρίζει ότι όσοι υπάλληλοι ΟΤΑ κάνουν αιτήσεις μετάταξης ή μεταφοράς θα μείνουν ένα μήνα σε διαθεσιμότητα και εφόσον τοποθετηθούν σε νέα θέση θα εξαιρεθούν από όποια νέα διαδικασία διαθεσιμότητας.

Εν τω μεταξύ, διευκρινίζεται ότι η διαδικασία της ενδοδημοτικής κινητικότητας θα προχωρήσει κανονικά, χωρίς να επηρεασθεί από την απαγόρευση υπηρεσιακών.

Εκείνο που ξεκαθαρίζεται σε όλα τα επίπεδα είναι ότι οι διαδικασίες θα κινηθούνε γρήγορα και ότι οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι θα τεθούν σε διαθεσιμότητα ενός μηνός για να προχωρήσουν οι οποιεσδήποτε άλλες διαδικασίες.

Μάλιστα διευκρινίζεται ότι οι μετατάξεις με το πρόγραμμα εθελοντικής ενδοαυτοδιοικητικής κινητικότητας δεν εμπίπτουν στην απαγόρευση λόγω διενέργειας δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, σύμφωνα με τα οριζόμενα στις διατάξεις του άρθρου 17 του Ν. 3870/2010 (Α΄138).

Όλα αυτά περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων στο έγγραφο το οποίο απεστάλη στα γραφεία των δημάρχων και των περιφερειαρχών της χώρας, όπως επίσης προς την ΚΕΔΕ (Κεντρική ένωση Δήμων Ελλάδας), την ΕΝΠΕ (Ενωση Περιφερειών Ελλάδας), το ΙΤΑ (Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης) και τις ΠΕΔ (Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων) της χώρας. Υπογράφεται από τον υπουργό Εσωτερικών κ. Γιάννη Μιχελάκηκαι τον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών κ. Λεωνίδα Γρηγοράκο (εγκύκλιος 4/2014) και εστάλη με την ένδειξη «εξαιρετικά επείγον» (αριθμ. Πρωτ. 6096 / 18 Φεβρουαρίου 2014).

Φόβοι για «αυτάρκεις» Δήμους

Η κυβέρνηση προσδίδει εθελοντικό χαρακτήρα στη διαδικασία, αλλά ουσιαστικά οι εργαζόμενοι βρίσκονται ανάμεσα σε συμπληγάδες, αφού πολλοί νιώθουν εγκλωβισμένοι στον φόβο ότι θα χαρακτηριστούν πλεονάζον προσωπικό αν δεν δηλώσουν μετάταξη και άλλοι φοβούνται για την τύχη τους αν δηλώσουν συμμετοχή στο πρόγραμμα αλλά τελικά δεν μετακινηθούν…

Άλλοι σκέφτονται ότι η μετάταξη ή η μεταφορά μπορεί να τους οδηγήσει ακόμα και σε θέσεις μακριά από τον τόπο κατοικίας τους.

Προβληματισμός σε επίπεδο δήμων που έχουν οικονομικά προβλήματα υπάρχει για την πρόβλεψη ότι για να ζητήσουν προσωπικό ως φορείς υποδοχής προσωπικού θα πρέπει στα αιτήματά τους να προσδιορίζονται όχι μόνο οι υπηρεσιακές ανάγκες αλλά και να βεβαιώνεται η ύπαρξη των αναγκαίων πιστώσεων….

Οι φορείς που μπορούν να λάβουν προσωπικό μέσω της ενδοδημοτικής κινητικότητας είναι:

– Δήμοι, Δημοτικά Ιδρύματα και ΝΠΔΔ αυτών καθώς και οι Σύνδεσμοι Δήμων (ΟΤΑ α’βαθμού)

– ΟΤΑ β’ βαθμού

– Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ)

– Ένωση Περιφερειών Ελλάδος (ΕΝΠΕ)

– Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων (ΠΕΔ)

Οι φορείς προέλευσης για την εφαρμογή του προγράμματος εθελοντικής ενδοαυτοδιοικητικής κινητικότητας, δηλαδή οι φορείς προσωπικό των οποίων έχει το δικαίωμα να υποβάλει αίτηση προς μετάταξη, είναι:

– ΟΤΑ α΄ βαθμού

– Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ)

– Ένωση Περιφερειών Ελλάδος (ΕΝΠΕ)

– Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΙΤΑ)

Επιχειρηματικά συμφέροντα και Τοπική Αυτοδιοίκηση

symferontaΗ περίπτωση του δήμου Πειραιά είναι ένα υπόδειγμα του πώς εκτυλίσσονται επιχειρηματικές και πολιτικές συγκρούσεις στις τοπικές κοινωνίες.

Πρωταγωνιστές δύο από τους γνωστότερους εφοπλιστές, ο Β. Μαρινάκης και ο Δ. Μελισσανίδης, οι οποίοι στηρίζουν ένθερμα τον φίλο τους Αντ. Σαμαρά. Μόνο που ο αδυσώπητος ανταγωνισμός τους, για χρήμα και εξουσία, υπερβαίνει τις κοινές πολιτικές τους προτιμήσεις.

Αφορμή του πολέμου υπήρξε μια δωρεά του ισχυρού άνδρα της ΑΕΚ, ύψους 50.000 ευρώ, για την επαναλειτουργία του δημοτικού θεάτρου του Πειραιά. Σε δημόσιο έπαινό του ο δήμαρχος της πόλης Β. Μιχαλολιάκος χαρακτήρισε «φωτεινό παράδειγμα» την συμπεριφορά του, ζητώντας να βρει μιμητές. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής για τον Β. Μαρινάκη, οι σχέσεις του οποίου (με τον ανταγωνιστή του) είναι εκρηκτικές.

Σύντομα ξεκίνησε ένας ορυμαγδός δημοσιευμάτων, κεντρική ιδέα των οποίων ήταν πως ο δήμαρχος στήριζε τους αντίπαλους του «Ολυμπιακού», του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο Β. Μαρινάκης. Επακολούθησε ο αποκλεισμός του από την κεντρική εκδήλωση προς τιμήν των θυμάτων της «θύρας 7» το 1981. Εν τω μεταξύ από κάποια Μ.Μ.Ε, φίλα προσκείμενα στον «ερυθρόλευκο» επιχειρηματία, διοχετεύθηκαν δηλητηριώδεις υπαινιγμοί κατά του Τ. Μπαλτάκου –στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού.

Παρά τις προειδοποιήσεις ωστόσο ο Αντ. Σαμαράς εμμένει στην στήριξη του Β. Μιχαλολιάκου, κάνοντας λόγο για «έναν επιτυχημένο δήμαρχο –πρότυπο». Μόνο που οι αντίπαλοι δεν μένουν με σταυρωμένα χέρια. Ήδη ο πρώτος σε σταυρούς δημοτικός σύμβουλος Πειραιά Γ. Μελάς δήλωσε έτοιμος για εκλογική κάθοδο απέναντι στον επικεφαλής του συνδυασμού με τον οποίο εξελέγη.

Για να γίνει απολύτως σαφής ο προσανατολισμός και η στόχευση ο φιλόδοξος μνηστήρας επισημάνει πως από τις «δημιουργικές δυνάμεις» του μεγάλου λιμανιού «δεν μπορεί να λείπει ο «Ολυμπιακός Πειραιώς», η ομάδα που μεταφέρει το όνομα «Πειραιάς» σε όλο τον κόσμο και μας κάνει υπερήφανους».

Γίνεται κατανοητό το πώς διατάσσονται οικονομικά συμφέροντα, πολιτικές διαπλοκές και αυτοδιοικητικοί πυρήνες. Ακόμα κι αν αποτελούν φράξιες του ίδιου κομματικού –κυβερνητικού μπλοκ, όπως συμβαίνει στην περίπτωση που προαναφέραμε.

Είναι μια ακόμα όψη της υπαγωγής των Ο.Τ.Α. στον έλεγχο αδιαφανών –συχνά απροσδιόριστων- δικτύων ισχύος, τα οποία ποδηγετούν τον δημόσιο βίο. Υπάρχουν φυσικά και οι ψηφοφόροι οι οποίοι, μέσα σε αυτές τις συνθήκες χειραγώγησης, αναζητούν τρόπους να διατυπώσουν την κρίση τους…

 

Ο ανεξάρτητος … «πρώτος τον λίθον βαλέτω»!

13stoningΚαι είναι ακόμη η αρχή!

Πολλή ανεξαρτησία βρε παιδάκι μου, ενόψει αυτοδιοικητικών εκλογών.

Αίφνης κομματικοί μεγαλοπαράγοντες, με Ναπολεόντεια ορμή, δηλώνουν την απόλυτη πίστη τους στην Ανεξάρτητη Τοπική Αυτοδιοίκηση!

Εγώ; Με κόμματα; Ποτέ!

Μα βρε καραγκιόζη μέχρι εχθές έτρεχες για χρίσματα!

Παρακαλούσες και φιλούσες κατουρημένες ποδιές.

Πρώτευες στο σπορ των κάμψεων της μέσης σε αυλοκόλακες προεδρικών κομματικών αυλών για να πάρεις το πρόκριμα.

Αναζητούσες να φωτογραφηθείς με μεγαλοστελέχη κομμάτων και να λανσάρεις τις φωτογραφίες στα ΜΜΕ σαν ένδειξη των γνωριμιών που έχεις αλλά και της κομματικής σου νομιμοφροσύνης.

 Έβαζες υποψηφιότητες σε κομματικά όργανα.

Έγλυφες μπας και ήσουνα υποψήφιος βουλευτής.

Ορκιζόσουνα στον ένα και μοναδικό κομματικό ηγέτη ( και αν αυτός άλλαζε ορκιζόσουνα και πάλι στον επόμενο).

Κατέβαζες και κατέθετες βιογραφικά προκειμένου να πάρεις το χρίσμα του υποψήφιου Δημάρχου!

 Έτρεχες από βουλευτικό σε βουλευτικό γραφείο για να πείσεις πως ήσουνα και θα έμενες για πάντοτε πιστός στον βουλευτή αν αυτός σε βοηθούσε!

Και το βράδυ των εκλογών αφιέρωνες τη νίκη σου στο κόμμα σου (είπαμε ανεξάρτητη τοπική αυτοδιοίκηση).

Το θέμα δεν είναι γιατί σήμερα το ξεχνάς. Το θέμα είναι πόσο μπορεί να άλλαξες!

Το θέμα δεν είναι ότι πιστεύεις και υπηρετείς κάποιον κομματικό φορέα. Το θέμα είναι γιατί θέλεις να το κρύψεις. Τι θα κερδίσεις; Ποιον θα πείσεις;

Και άντε καλά εσύ! Μα οι άλλοι που από αλλού ξεκίνησαν , αλλού συνέχισαν και αλλού θέλουν να καταλήξουν;

Αυτοί που λανσάρονται ως νέοι και «ανεξάρτητοι» και φορείς νέων ιδεών, που αλλάζουνε πολιτικούς φορείς σαν τα πουκάμισα, μόνο και μόνο γιατί δεν βρήκανε εκεί την «όαση» τους;

Τι να πεις για αυτούς που εξορκίζουν το μόλις πρόσφατο παρελθόν τους και προσπαθούν να βρούνε τον εξαγνισμό τους, σε άλλο πολιτικό φορέα, καταγγέλλοντας τον προηγούμενο που λίγο , μόλις λίγο, παλιότερα εξυμνούσαν;

Προτιμώ όσους παραμένουν σταθεροί στις πολιτικές τους απόψεις, όσους υπερασπίζονται το παρελθόν τους από τους πολιτικούς χαμαιλέοντες που γεμίσανε την πολιτική σκηνή.

Προτιμώ καθαρές εξηγήσεις και τοποθετήσεις, από τον κρυμμένο παλαιοκομματισμό που ξεχειλίζει από υποτιθέμενους «νέους και άφθαρτους»!

Προτιμώ να ξέρω, από το να μου προκύψει στην πορεία κανένα πολιτικό εξάμβλωμα.

Σε τελική ανάλυση ή είσαι ή δεν είσαι ανεξάρτητος. Δεν γίνεσαι ανεξάρτητος περιστασιακά και ανάλογα με την πορεία της εξέλιξης των πολιτικών πραγμάτων. Και κυρίως δεν γίνεσαι ανεξάρτητος παραμονές των εκλογών.

Γιατί αυτό δεν είναι νέο. Είναι παλιό. Πολύ παλιό και επικίνδυνο!

 

 

Διευρύνσεις: Όπως λέμε … κουλουβάχατα!

karipidis-theodΗ περίπτωση της άδοξα τερματιζόμενης  περιφερειακής υποψηφιότητας του Θ. Καρυπίδη στην δυτική Μακεδονία εξελίχθηκε σε μέγα πονοκέφαλο για την Κουμουνδούρου. Δεδομένου ότι ο Αλ. Τσίπρας έδωσε προσωπικά την μάχη για την έγκριση του αυτοδιοικητικού εκλεκτού του.

Δεν γνωρίζουμε αν είχε υπ’ όψη του τις αντισημιτικές και εθνικιστικές κορώνες του αντιμνημονιακού αστέρα, αν και το αντίθετο θα συνιστούσε επικίνδυνο ερασιτεχνισμό και αξιολογική αναπηρία.

Πιθανό να έπαιξε ρόλο τ’ ότι ο Θ. Καρυπίδης είναι κάτοχος τοπικού τηλεοπτικού σταθμού, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί εναγωνίως υποστηρικτές στα media. Σε κάθε περίπτωση όσοι στήριξαν την συγκεκριμένη επιλογή μένουν έκθετοι, ηθικά και πολιτικά.

Το αν η απόφαση της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε  λύση στον Γόρδιο δεσμό είναι κάτι που θα φανεί.

Οι επιλογές διεύρυνσης, εν όψει εκλογικών αναμετρήσεων, δεν μπορούν να λειτουργούν όπως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και αυτό ισχύει για όλους και προς όλες τις κατευθύνσεις.

Άλλοι αγκαλιάζονταν και άλλοι χαμογελούν!

community

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ελλάδα συνδέθηκε με τις πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ. Απόλυτα λογικό για ένα κόμμα που έφερε στο προσκήνιο της συζήτησης τις έννοιες της Αυτοδιοίκησης, της Αποκέντρωσης, της Περιφερειακής Ανάπτυξης, του Δημοκρατικού Προγραμματισμού με την παράλληλη μεταφορά πόρων και αρμοδιοτήτων από το Κέντρο στη Περιφέρεια.

Από τη δεκαετία του ’80 κάθε σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία έχει τη συγκεκριμένη πολιτική σφραγίδα. Λογικό αποτέλεσμα για ένα κόμμα που πίστεψε σε θεσμούς λαϊκής συμμετοχής και προσπάθησε να τους ενδυναμώσει με κάθε τρόπο.

Μια σειρά αυτοδιοικητικών στελεχών εμφανίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια, που προώθησαν θεσμούς, ανέπτυξαν τους Δήμους και προχώρησαν πολύ μπροστά τις ιδέες της συμμετοχής, της συνλειτουργίας και του δημοκρατικού προγραμματισμού.

Οι εκλογές που έρχονται, όπως δείχνουν τα πράγματα θα είναι το κύκνειο άσμα του ΠΑΣΟΚ στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Και σε επίπεδο Δήμων και σε επίπεδο Περιφερειών.

Από τη μία η πολιτική και οργανωτική κρίση του κόμματος, που βρίσκεται στα όρια μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και από την άλλη η βιασύνη πολλών υποψηφίων δημάρχων και δημοτικών συμβούλων να κλείσουν «θέσεις» σε ψηφοδέλτια άλλων χρωματισμών, που τα προηγούμενα χρόνια στάθηκαν απέναντι στις μεγάλες αλλαγές στην αυτοδιοίκηση.

Η υποταγή σε όσους πολιτικά κρίθηκαν ανίκανοι να υποστηριχθούν το 2006 και το 2010, η διάλυση δημοτικών παρατάξεων με μια ιστορική διαδρομή και η προσπάθεια να μεταφερθούν αυτές σαν προίκα σε άλλους χώρους, είναι μνημείο πολιτικής ασέβειας. Και απέναντι στον κόσμο που τις στήριξε και απέναντι σε αυτά που οι ίδιοι οι «μεταφορείς» πίστεψαν και κατά καιρούς αγωνίστηκαν.

Είναι δικαίωμα του καθένα να τοποθετείται οπουδήποτε. Και να νοιώθει κοντά ακόμη και σε αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια στάθηκαν απέναντι του με κάθε τρόπο. Είναι δικαίωμα του καθένα να ορκίζεται στη «συνεργασία», ακόμα και αν αυτό το ανακαλύπτει τυχαία μετά από κάποια χρονική στιγμή.

Πόσο γρήγορα όμως ξεχνάνε την εναγώνια προσπάθεια τους να έχουν τη στήριξη του κόμματος τους τα προηγούμενα χρόνια!

Πόσο απλά ξεπερνάνε το αυτονόητο: Πως αν αυτό δεν τους στήριζε (με κάθε τρόπο), δεν θα υπήρχε καν η «προίκα» τους!

Πόσο εύκολα φαίνεται η αδυναμία τους να σχεδιάσουν και να προτείνουν λύσεις, την ίδια στιγμή που με κάθε τρόπο μετέφεραν τα πάντα στο γήπεδο του μέχρι πρότινος αντιπάλου!

Η κατάληξη της ιστορίας στο Δήμο Λαρισαίων είναι ξεκάθαρο πως οδήγησε στην αφαίμαξη μιας παράταξης που στις  προηγούμενες δημοτικές εκλογές συγκέντρωσε το 33,61% στον πρώτο γύρο , από αυτή που έπιασε το 6,92%!

Όσοι διαχειρίστηκαν τα «πράγματα» έκαναν τα αδύνατα δυνατά, προκειμένου να καταλήξουν εκεί, υποχωρώντας διαρκώς στις απαιτήσεις των άλλων και καταλήγοντας σε ένα εκλεκτορικό σώμα, πλήρως προσαρμοσμένο στους σχεδιασμούς όσων ήθελαν συγκεκριμένο υποψήφιο Δήμαρχο.

Γιατί  πως αλλιώς να εξηγηθεί το ότι η αρχική θέση για μαζική ολομέλεια και εκλογή από αυτήν του υποψήφιου Δημάρχου, μετατράπηκε σε συγκεκριμένο εκλεκτορικό σώμα, όπου η πραγματική δύναμη των παρατάξεων που συμμετείχαν δεν λαμβάνονταν υπόψη;

Πώς να εξηγηθεί πως αυτή η συμφωνία δημοσιοποιήθηκε μία ημέρα πριν την τελευταία ολομέλεια της «Λαρισαίων Πόλις», φέρνοντας προ τετελεσμένων τους συμμετέχοντες σε αυτή;

Η λέξη «προδοσία» κυκλοφορούσε πολύ στο χώρο του ΠΑΣΟΚ χθες το βράδυ (και δεν μιλάω μόνο για οργανωμένα ακόμα στελέχη). Όπως κυκλοφορούσαν και «ονόματα» αλλά και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα σενάρια.

Δεδομένο είναι πως η πρωτοβουλία των τριών παρατάξεων έχει εκλέξει υποψήφιο Δήμαρχο για τη Λάρισα. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι πόσοι πια θα ακολουθήσουν την πρώην μεγάλη δημοτική παράταξη και πόσοι θα είναι διατεθειμένοι να εμπλακούν ενεργά σε αυτή την ιστορία.

Όταν ευνουχίζεις μια παράταξη μην περιμένεις να καρπίσει η προσπάθεια της.

Η περίοδος μέχρι τις εκλογές αλλά και τα ίδια τα αποτελέσματα θα δείξουν αν τελικά αυτοί που χθες χαμογελούσαν και δεν ήταν στο χώρο της «εκλογικής διαδικασίας», θα έχουν δίκιο για το χαμόγελο τους.

Πρόσωπα; … Εντάξει! Πολιτικές προτάσεις;

τοπική-αυτοδιοίκησηΟι αυτοδιοικητικές εκλογές είχανε πάντοτε την ιδιαιτερότητα τους. Κατάλοιπο των παρελθόντων χρόνων όπου το πρόσωπο του υποψήφιου Δημάρχου ή Νομάρχη ή Περιφερειάρχη έπαιζε στις περισσότερες των περιπτώσεων έναν καθοριστικό ρόλο.

Πίσω από αυτό, κομματικοί μηχανισμοί και εκπρόσωποι, στρατεύονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για να υπάρχει το βράδυ της κάλπης και το αναγκαίο προς εξαγωγή πολιτικό συμπέρασμα.

 Μπορούν όμως τα πρόσωπα από μόνα τους – ειδικά σήμερα – να καθορίσουν εξελίξεις;

Μπορούν αλήθεια πολιτικά πρόσωπα, χρεωμένα στο ένα ή το άλλο κόμμα, με θητείες στις διάφορες βαθμίδες της πολιτικής, να πείσουν για την ανεξάρτητη πια, θεώρηση των πραγμάτων;

Η κρίση του πολιτικού συστήματος οδηγεί σε προσπάθειες προεκλογικού καμουφλάζ.

Στελέχη κομμάτων, εκεί που μέχρι πριν από λίγο καιρό, εκλιπαρούσαν για το κομματικό χρίσμα, σήμερα το απεύχονται προσπαθώντας να καλλιεργήσουν το προφίλ ενός ανεξάρτητου υποψηφίου, προκειμένου να μην αποτελέσουν τον αποδέκτη της κοινωνικής αντίδρασης και του θυμού που κυριαρχεί σήμερα στην ελληνική κοινωνία και όχι άδικα.

Στην ουσία όμως πολιτικό είναι το ζητούμενο!

Μιλάμε για τους θεσμούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, του Δημοκρατικού Προγραμματισμού , της Περιφερειακής Ανάπτυξης. Μιλάμε για την παράλληλη μεταφορά πόρων και αρμοδιοτήτων από το κέντρο στην περιφέρεια, μιλάμε για την επιτελική οργάνωση και λειτουργία του κράτους.

Μιλάμε για θεσμούς με έντονα δημοκρατικό περιεχόμενο που αμφισβητούνται έντονα και οδηγούνται σε διαρκή υποβάθμιση, γιατί ακριβώς σε μια εποχή  κρατικού αυταρχισμού αποτελούν αντίπαλο πόλο!

Οι «αιρετοί» δεν είναι απλά διαχειριστές μιας τοπικής εξουσίας, τα όρια της οποία εξαντλούνται στην καθημερινότητα μιας πόλης ή μιας Περιφέρειας, αλλά πολιτικές  μονάδες που οφείλουν να δώσουν τη μάχη τους για τη διεύρυνση των παραπάνω θεσμών με τη στήριξη τοπικών δυνάμεων που πιστεύουν βαθιά σε αυτούς.

Και για αυτά μέχρι στιγμής δεν έχουμε ακούσει το παραμικρό.

Θα ακούσουμε; Δεν ξέρω!

Πως για παράδειγμα θα οργανωθεί και θα σχεδιαστεί ο αναπτυξιακός  ρόλος ενός σύγχρονου ΟΤΑ;

Πως θα ενισχυθεί ο ρόλος του στην παροχή υπηρεσιών, προκειμένου αυτές να είναι πιο κοντινές, πιο αποτελεσματικές και πιο διαφανείς για τους πολίτες;

Πως θα ενεργοποιήσει την κοινωνική συμμετοχή. Ποια κίνητρα θα δοθούν στους πολίτες για να συμμετέχουν και να διατηρήσουν την ουσία ενός αυτοδιοικητικού θεσμού;

Πως θα ανταποκριθεί στο ρόλο του συμπαραστάτη των πολιτών, σε μια περίοδο που ολοένα περισσότεροι συμπολίτες μας αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινότητα τους;

Πως θα απελευθερώσει τις ζωντανές και δημιουργικές πρωτοβουλίες κάθε κοινωνίας;

Σήμερα είμαστε στη φάση της συζήτησης για τα … πρόσωπα. Μετά θα συζητήσουμε για τους … υποστηρικτές. Κάποια στιγμή θα πέσουν τα … προγράμματα, όπου όλα θα λύνονται και όλα θα υπόσχονται μια ανθρώπινη πόλη.

Ελπίζω κάποια στιγμή να μιλήσουμε και για την Τοπική Αυτοδιοίκηση!