Δρόμος χωρίς γυρισμό

Την τελευταία τους ζαριά ρίχνουν τα κόμματα και οι πολιτικοί σχηματισμοί που θέλουν να διαμορφώσουν καινούργια δεδομένα στο λεγόμενο χώρο της κεντροαριστεράς, με τη διαδικασία εκλογής επικεφαλής του νέου σχήματος.

Τα πολιτικά δεδομένα έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο που αποτελεί μονόδρομο για τη συγκεκριμένη προσπάθεια, η ολοκλήρωση αυτού του τύπου των διαδικασιών με μεγάλο στοίχημα την επόμενη ημέρα.

Η πρώτη φάση αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας αντιμετώπισης των επιπτώσεων της στην κοινωνία από τις άλλοτε κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία για όσους προσέβλεπαν στην ολοκληρωτική υποταγή της χώρας.

Επιλέχθηκαν και προωθήθηκαν οι πλέον κατάλληλοι για αυτό και διαμορφώθηκαν και τα κατάλληλα υποστηρίγματα, προκειμένου να διασφαλιστεί η μετάβαση στη νέα εποχή της πλήρους Βαλκανοποίησης της χώρας.

Κόμματα αδύναμα, σε μόνιμη κρίση, χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς στρατηγική. Κόμματα της κρίσης σε μόνιμη κρίση αντιπροσώπευσης, κόμματα του σήμερα, χωρίς προοπτική.

Πολιτικές φιγούρες που πουλούν τη γραφικότητα τους και τις διασυνδέσεις τους με τα κέντρα λήψης των ουσιαστικών αποφάσεων, που στηρίζουν μια και μόνη λογική διαχείρισης της κρίσης και αυτοαναγορεύονται σε ρόλο ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

Και βεβαίως οι απαραίτητοι συνεργάτες καθώς το πείραμα Παπαδήμου και κυρίως οι αποδόσεις του θα παραμένουν πάντοτε η επιλογή της άλλης ημέρας.

Η σημερινή χαρτογράφηση του πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να εντοπίσει αυτό που λέμε προοδευτική παράταξη. Αναζητείται αλλά δεν είναι πουθενά.

Αυτό που υπάρχει είναι τα υπολείμματα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, πρόσωπα κυρίως και όχι κόμμα με την έννοια ενός συγκροτημένου κόμματος με κοινωνικές αναφορές, μαζί με «εκπρόσωπους»  υποτίθεται άλλων κομματιών της κεντροαριστεράς που δεν εκφράζουν τίποτα και απλά διασφαλίζουν την πολιτική τους ύπαρξη

Και δεν είναι η εικόνα της Βουλής ή τα ποσοστά καταγραφής στις εκλογικές διαδικασίες, αλλά η κοινωνική απαξία και η πλήρης απομάκρυνση από τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα γέρνει επικίνδυνα προς τη συντήρηση, δημιουργώντας μια πολιτική ανισορροπία ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Η ανισορροπία του πολιτικού συστήματος της κρίσης έγκειται στο γεγονός ότι απέναντι σε ένα ιδιαίτερο μεγεθυμένο συντηρητικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει συγκροτημένη και ικανή πολιτικά και οργανωτικά προοδευτική παράταξη. Υπάρχει ο κοινωνικός χώρος, υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συνεισφέρουν, δεν μπορούν όμως να εκπροσωπηθούν πολιτικά.

Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης είναι εδώ πιο έντονη από κάθε άλλη φορά.

Οι κοινωνικές διεργασίες δεν βρίσκουν πολιτική αντιστοίχηση και το πολιτικό υποκείμενο που θα εμπνεύσει, θα δράσει, θα ενοποιήσει, θα εκφράσει και τελικά θα διεκδικήσει τα αιτήματα των πολλών θιγόμενων από τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών, που θα λειτουργήσει σαν καταλύτης για μια άλλη πορεία της χώρας, απλά δεν υπάρχει.

Και δεν υπάρχει γιατί οι δυνάμεις που υπηρέτησαν και υπηρετούν τις πολιτικές της κρίσης, δεν μπορούν και δεν είναι δυνατόν να εκφράσουν τις νέες κοινωνικές ισορροπίες που δημιούργησαν αυτές οι πολιτικές. Τι μπορούν να εκφράσουν ταξικά και άρα προοπτικά τα κόμματα που συμπίπτουν στην ψήφιση των μνημονίων, όταν αυτές οι πολιτικές συγκρούονται με την κοινωνία;

Η απουσία όμως της προοδευτικής παράταξης καθορίζει τις αρνητικές εξελίξεις.

Η πολιτική αδυναμία αυτού του  χώρου διευκολύνει την επιβίωση των μετρίων αλλά χρησίμων για τις επιλογές του συστήματος, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την κατασυκοφάντηση της πολιτικής ιστορίας και διαδρομής της προοδευτικής παράταξης της πατρίδας, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, που στα απόνερα της ανακυκλώνει το λαϊκισμό, τη ξενοφοβία, την απογοήτευση και την δημιουργία μιας πλασματικής εικόνας για την Αριστερά και την προσφορά της.

Μιλάμε για μια κοινωνία όπου η φτώχεια, η απογοήτευση, η έλλειψη οράματος και προοπτικής την οδηγεί σε τιμωρητικές επιλογές, στάσεις αντι- και επικίνδυνες πολιτικές αντιστοιχίσεις.

Στο πρόσφορο έδαφος του λαϊκισμού αναπτύσσονται απόψεις ιδιαίτερα επικίνδυνες για την ίδια τη δημοκρατία, την ίδια στιγμή που τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης (φτώχεια και ανεργία) λειτουργούν ενισχυτικά για την ανάπτυξη των νεοφασιστικών μορφωμάτων με ξενοφοβικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά.

Η καλλιέργεια της ιδεοληψίας ότι για όλα φταίει η πολιτική (και όχι οι επιλογές συγκεκριμένων πολιτικών), ότι η πολιτική είναι συνώνυμο της απάτης και της λαμογιάς, ότι φταίει η δημοκρατία που τα συστήματα διαπλοκής και διαφθοράς καθόρισαν εξελίξεις, ότι φταίει ο μετανάστης για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ότι σε αυτό και σε κάθε άλλο πολιτικό σύστημα όλοι ίδιοι είναι, άρα δεν τους χρειαζόμαστε είναι η κλασσική μεθοδολογία ανάπτυξης των ξενοφοβικών και νεοφασιστικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν  μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με ανατροπή των συνθηκών που  δημιουργούν στη λαϊκή βάση αυτές τις ψευδαισθήσεις.

Με τη μετατόπιση και του ΣΥΡΙΖΑ στη συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη ( οι πολιτικές επιλογές και οι πρακτικές διαμορφώνουν το πολιτικό πρόσημο κάθε κόμματος), ο χώρος της προόδου, της πραγματικά προοδευτικής και ρεαλιστικής Αριστεράς, παραμένει κενός…

Όχι ότι τον εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Απλά λειτούργησε σαν η δεξαμενή συγκέντρωσης των ψήφων και των πολιτών που απογοητευμένοι από τον πολιτικό συμβιβασμό και μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και γοητευμένοι από την έκφραση του υποτιθέμενου «αριστερού» λαϊκισμού, επέλεξαν τη συγκέντρωση τους εκεί.

Για να προχωρήσει η αναγκαία συγκρότηση μιας νέας και σύγχρονης προοδευτικής παράταξης, για επανέλθει η  πολιτική ισορροπία στη χώρα μας, θα πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή και κυρίως να αντιληφθούμε τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας σήμερα.

Προτάσεις που ξεκινούν από τα σημερινά απομεινάρια της κρίσης, που ανακυκλώνουν λογικές που ηττήθηκαν, που δεν έχουν καθαρό, προοδευτικό πρόσημο, που εμφανίζονται πρόθυμες για οικουμενικές και συγκυβερνήσεις, που αναζητούν μονίμως τη θαλπωρή της εξουσίας είναι από χέρι καμένες. Καταδικασμένες σε αποτυχία.

Αν αυτή η προσπάθεια αποκτήσει τα αναγκαία  χαρακτηριστικά μπορεί να πετύχει.

Προφανώς το στοίχημα στη διαδικασία που έχει επιλεγεί δεν  μπορεί είναι η καταγραφή των ήδη υπαρχόντων κομματικών συσχετισμών. Τα «κουτάκια» είναι πολύ μικρά, ο «οργανωτισμός» που ανέδειξε σε άλλες εποχές «πρωταγωνιστές» και δημιούργησε πολιτικές καριέρες είναι τακτική αυτοκτονική. Το εγχείρημα θα ξεκινήσει με όρους επιτυχίας ( η συνέχεια θα είναι πολύ πιο δύσκολη), μόνο αν καταφέρει να προκαλέσει την ανταπόκριση μεγάλου μέρους της σιωπηρής και απέχουσας πλειοψηφίας των πολιτών που εκφράστηκαν παλαιότερα από το ΠΑΣΟΚ, απομακρύνθηκαν από αυτό για λόγους που πολλές φορές έχουν αναλυθεί και σήμερα βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής προκειμένου να επανεργοποιηθούν και να στρατευτούν σε μια καινούργια προσπάθεια.

Σε αυτή την πορεία δεν μπορούν απλά να καταγραφούν «δυνάμεις». Πρέπει επιτέλους να ανοίξει και το πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα μπορέσει να συγκροτηθεί αυτή η προσπάθεια:

Να συζητηθούν σοβαρά για τα πέντε μεγάλα ζητήματα που προκύπτουν για τη χώρα από εδώ και στο εξής:

Η βαθιά ύφεση, η νέα φτώχεια, η υποχώρηση της Δημοκρατίας, το έλλειμμα λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και βεβαίως το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση και την κηδεμονία.

Οι απαντήσεις και οι συμφωνίες σε αυτά τα πέντε κυρίαρχα θέματα μπορούν να αποτελέσουν τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτιστεί  το νέο.

Τέλος είναι απόλυτη ανάγκη να σηματοδοτηθεί η  πολιτική αυτονομία σαν σύγχρονη πρόταση κοινωνικής αλλαγής αρνούμενοι το διαμεσολαβητικό χαρακτήρα και ρόλο, που κάποιοι θα θέλανε. Η δορυφορική μορφή του εγχειρήματος είτε προς την πλευρά της ΝΔ είτε προς εκείνη του νεοσυντηρητικού ΣΥΡΙΖΑ ακυρώνει εν τη γενέσει του το επιχείρημα.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι πρέπει να αποκτηθεί  η αναγκαία αυτογνωσία. Να γίνει εφικτή η ανατροπή  και ο μετασχηματισμός δομημένων σχέσεων εξουσίας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη μετάβαση από το προσωπικό – ατομικό στο συλλογικό, στη λήψη των όποιων αποφάσεων.

Οι σκιαμαχίες και τα φοβικά σύνδρομα για τα διαδικαστικά της ιστορίας αυτής, οι λογικές των προσώπων και μόνο, αλλά και η επαναφορά στο προσκήνιο εκείνων των χαρακτηριστικών που σημάδεψαν την κρίση απαξίωσης αυτού του χώρου, δεν βοηθούν την προσπάθεια.

Όσοι κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών δεν μπορούν ούτε να κρύβονται, ούτε να επιλέγουν το παρασκήνιο.

Advertisements

Και “λιμάνι ξηράς” σύντροφε;

TSIPRAS-2Ας δούμε κάπως έτσι τα τελευταία γεγονότα γιατί δε νομίζω ότι αντέχουν σε άλλου τύπου προσέγγιση (στοιχειωδώς σοβαρή)…

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι, καθώς άνθρωποι είναι – και στην προκειμένη περίπτωση μόνο σφάλματα κάνουν – οι κυβερνώντες , μάλλον επειδή αδιαφόρησαν για τις επισημάνσεις της πολιτικής προστασίας, αναφορικά με τους τρόπους προφύλαξης από τον καύσωνα, επηρεάστηκαν αρνητικά!

Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσεις ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας (!) εξαγγέλλει λιμάνι ξηράς (και δεν είναι πλάκα) στην Καστοριά! Ξεπερνώντας εκείνους τους γραφικούς πολιτευτές της δεκαετίας του ’60 που μπορούσαν να υποσχεθούν «και θάλασσα στη Λάρισα», υπερβαίνοντας κάθε έννοια ελαφρότητας (θα μου πείτε δεν είναι η πρώτη φορά). Μια εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει ήδη υποσχεθεί εδώ και τρία χρόνια, τα πάντα στους πάντες, έχει ήδη διαψευστεί με τις μπάντες για όλα, οπότε η αναζήτηση νέων υποσχέσεων οδηγεί σε … λιμάνια ξηράς!

Μην αποκλείετε να ακούσετε την εξαγγελία χιονοδρομικού κέντρου στον κάμπο της Λάρισας  ή εκείνη για μαρίνα ιστιοφόρων στον Πηνειό!

Έχουμε άλλωστε πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι το τέλος του καλοκαιριού!

Και αν δεν πείθεστε με τον Πρωθυπουργό, πώς να εξηγήσετε ότι η άλλη κυβερνητική στελεχάρα,  ο υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μπαλάφας δηλώνει ότι : «Με σταματάει ένα μηχανάκι στο δρόμο, είναι γεγονός, σας διαβεβαιώ, του ανοίγω το αυτοκίνητο και μου λέει σας θεωρούν ευεργέτες. Σάς λέω γεγονότα», δεν σας λέω ότι πανηγυρίζουμε, αλλά ο κόσμος του ΕΒΕ (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο) θεωρεί πολύ θετικό μέτρο τη μείωση των ασφαλίστρων σε αυτές τις συνθήκες»!!!

Και εγώ που νόμιζα ότι θα τον ρωτούσε για το κατά που πέφτει το λιμάνι της Καστοριάς…

Θα μου πείτε εδώ χαρακτήρισε «στραβή» το θάνατο του 11χρονου στο Μενίδι, στους «ευεργετηθέντες μικρομεσαίους»  θα σταματούσε;

Και βρήκε ο αθεόφοβος να μιλήσει για εμπόρους και βιοτέχνες που στενάζουν από τη φορολογική επιδρομή των κυβερνώντων!

Εν μέσω καύσωνα (τυχαίο 😉 η πρώην πρόεδρος του Αρείου Πάγου διορίζεται από τον εξαγγέλλοντα λιμάνια ξηράς, σαν επικεφαλής της νομικής υπηρεσίας του Πρωθυπουργικού Γραφείου. Κάτι που πέρα από πρωτοφανές (κανένας συμψηφισμός δεν μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτή την περίπτωση) είναι και προδήλως προκλητικό. Προκλητικό γιατί αποδεικνύει ότι η «καλή δικαιοσύνη» για τους σημερινούς κυβερνώντες είναι η «υποταγμένη δικαιοσύνη».

Βεβαίως και οι «καλοί», «ταπεινοί» και «συνεπείς» υπηρέτες της Κυβέρνησης δεν πρέπει να χάνονται. Αλλά να θυσιάζεται για χατίρι τους κάθε έννοια λειτουργίας δημοκρατικών θεσμών, αυτό οδηγεί σε άλλα μονοπάτια, ιδιαίτερα επικίνδυνα και για το τώρα και για το πρόσφατο μέλλον.

Δεν ξέρω τι μπορεί να ενοχλεί περισσότερο. Τα πολιτικά καραγκιοζιλίκια ή η αποπνιχτική ατμόσφαιρα λόγω ζέστης και υγρασίας; Το σίγουρο είναι ότι το δεύτερο αντιμετωπίζεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το πρώτο δυστυχώς … παράγει αποτελέσματα για όλους μας!

Μια τρύπα στο νερό!

320px-WhirlpoolΠόσο πιο απλά θα μπορούσε να περιγράψει κάποιος τα όσα συνέβησαν στο τελευταίο Eurogroup;

Παρά τις  προσδοκίες, που για μια ακόμη φορά καλλιεργήθηκαν από την κυβερνητική πλευρά, η κατάληξη ήταν η γνωστή των τελευταίων χρόνων:

Απολύτως τίποτα για εμάς, όλα για τους άλλους!

Το χρέος παραπέμπεται στο μέλλον, καμία δέσμευση για το μεσοδιάστημα μέχρι το τέλος του προγράμματος ενώ παραμένουν στο σβέρκο μας η λιτότητα και τα μέτρα που ψηφίστηκαν από τους 153 περιχαρείς βουλευτές της συμπολίτευσης.

Το μεγαλύτερο βέβαια δράμα το ζούνε κάτι τύποι σαν τον Παπαχριστόπουλο που με περισσή ελαφρότητα, διακήρυξαν το τέλος της επιτήρησης και των μνημονίων σε μια βδομάδα (χθες δηλαδή)! Δεν ξέρω τι τους λέγανε, ούτε τι τους υποσχότανε αλλά τέτοια ξεφτίλα νομίζω δεν έχει προηγούμενο!

Η δόση δεν εκταμιεύεται και οδηγούμαστε σε ένα πολύ θερμό Ιούλιο με τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας να αγγίζουν τα 6,3 δις (το μαρτύριο της τελευταίας στιγμής, που εγκυμονεί πάντοτε κινδύνους «ατυχήματος»), τα πλεονάσματα παραμένουν μέχρι το 2022 στο 3,5 % και από εκεί και έπειτα ακούγονται μυστήρια πράγματα για πλεονάσματα 2,2% μέχρι και το 2060 (!), ενώ η έξοδος στις αγορές κάτω από αυτές τις συνθήκες μοιάζει με κίνηση καμικάζι αυτοκτονίας!

«Όλοι οι θεσμοί, όλες οι πλευρές και τα κράτη μέλη συνεχάρησαν την Ελλάδα όσον αφορά ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων και κανένας δεν αναμένει να υπάρξουν προβλήματα σε αυτό το ζήτημα», δήλωσε ο Τσακαλώτος, ξεχνώντας βεβαίως ότι η «ποιότητα του πακέτου μεταρρυθμίσεων», περιλαμβάνει τη μείωση του αφορολόγητου, τη φορολόγηση των πλέον φτωχών, τις μειώσεις στις συντάξεις και τη διάλυση των ελευθέρων επαγγελματιών.

Ξεχνά ότι αυτό το πακετάκι στοιχίζει κάτι περισσότερο από 4,5 δις στον απλό Έλληνα πολίτη και ξεχνά επίσης ότι τα συγχαρητήρια των δανειστών δεν είναι τίποτα άλλο από την υπογραφή του πόνου και της δυσκολίας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας!

Τα χθεσινά γεγονότα ίσως όμως βοηθήσουν στο να αντιληφθούν οι σημερινοί καρπαζοεισπράχτορες, την σημασία της μοναδικής ελάφρυνσης του χρέους κατά 100 δις (2011-2012) και να ξαναθυμηθούν τα όσα έλεγαν τότε οι ίδιοι …για τους άλλους!

Πάντως στα σίγουρα τον τελευταίο καιρό ένας έρωτας φουντώνει στα σαλόνια του Eurogroup! Αυτός της Ελληνικής Κυβέρνησης με το ΔΝΤ!

Και έχει πλάκα το παιχνίδι της ιστορίας που οδηγεί αυτούς που υποτίθεται θέλανε το ΔΝΤ έξω από κάθε συμφωνία, να στηρίζουν τις πονεμένες (από τις σφαλιάρες) πλάτες τους στα χέρια των «γερακιών της παγκόσμιας οικονομίας»!  Βλέπω την επόμενη φορά οι χοροί να στήνονται στο Σύνταγμα για να αποθεώσουν τη σθεναρή στάση του «καλού» ΔΝΤ ενάντια στα σχέδια των «κακών» της Ευρώπης!

Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι μέχρι και η Περιστέρα πίεσε τη Λαγκάρντ για την Ελλάδα, σύμφωνα με τις αναφορές της καθόλα… έγκυρης και …αντικειμενικής ΕΡΤ!

Τι είναι ένα ακόμη μνημόνιο μπροστά στην αιωνιότητα!

BKS.0732149Παρακολουθώντας τα επιχειρήματα με τα οποία πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ προσπαθούν να δικαιολογήσουν το 4ο μνημόνιο, εύκολα μπορεί να οδηγηθεί κάποιος στο συμπέρασμα ότι ζούμε τη φάση της συνειδητής αφέλειας και κοροϊδίας.

Αφέλειας γιατί με πυροτεχνήματα και λεκτικές πομφόλυγες η πραγματικότητα μετατρέπεται σε ένα πραγματικό παραμύθι.

Κοροϊδίας γιατί η προσπάθεια να δικαιολογηθούν δεκάδες ψέματα οδηγεί στη χρησιμοποίηση ακόμη περισσότερων ψεμάτων, που προκαλούν την κοινή νοημοσύνη.

Έτσι με ευκολία η μείωση των συντάξεων μετατρέπεται σε «μεταρρύθμιση που στοχεύει στη μείωση του συνταξιοδοτικού κόστους» και η μείωση του αφορολόγητου και η επιπλέον επιβάρυνση όλων με νέους φόρους σε «μεταρρύθμιση με την οποία διευρύνεται η φορολογική βάση»! Τόσο απλά και τόσο προκλητικά!

Η παράταση της επιτήρησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια μετονομάζεται σε «τέλος των μνημονίων» και η νομοθέτηση πολιτικών που οδηγούν σε αφαίμαξη άλλων 4,5 δις από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους επαγγελματίες σε μέτρα με «μηδενικό δημοσιονομικό ισοζύγιο».

Η νομοθέτηση της δέσμευσης για πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 ύψους 3,5 %, θεωρείται κάτι πολιτικά ουδέτερο άσχετα αν τα τωρινά «πλεονάσματα» είναι στηριγμένα στο αίμα και το δάκρυ των πολιτών.

Τα «αντίμετρα» θα δοθούν στο μέλλον (τι είναι άλλα τρία χρόνια λιτότητας και διάλυσης των πάντων) αλλά μετατρέπονται σε επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν επιλογές με άμεση εφαρμογή.

Η διάψευση κάθε προεκλογικής δέσμευσης και κάθε «κόκκινης γραμμής» εύκολα ξεχνιέται και δικαιολογείται με «την ανάγκη προσαρμογής στην πραγματικότητα» είτε με τους «κακούς δανειστές» που όμως γίνονται καλοί, όταν οι θέσεις τους για το χρέος ταυτίζονται με μέρος των επιδιώξεων των σύγχρονων πολιτικάντηδων.

Και αν όλα αυτά συγκρουστούν με την λογική και την αντίδραση ακόμη και αυτών που ανέμεναν κάτι καλύτερο από τη σημερινή Κυβέρνηση,  το οπλοστάσιο της πολιτικής απάτης έχει και άλλα όπλα! Το μνημόνιο δεν είναι μνημόνιο αλλά «νομοθέτηση   αντιμέτρων τριετίας», η επιβάρυνση της ελληνικής οικογένειας με νέα φορολογική βάρη δεν είναι και άσχημη γιατί οι «προηγούμενοι επιβάρυναν περισσότερο τους πολίτες» και βεβαίως οι ευθύνες βαρύνουν όλους τους άλλους για την μη επίτευξη των προσδοκώμενων ρυθμών ανάπτυξης.

Αν και αυτά δεν πείσουν τότε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας θα εμφανιστούν τα γνωστά επιχειρήματα για αυτούς που θέλουν να υπομονεύσουν τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση ( που με το ζόρι φθάνει στο 15%) και να κάνουν κακό στη χώρα σε μια «τόσο κρίσιμη στιγμή»!

Δεν υποστηρίζω ότι η πολιτική δημιουργεί το χώρο μέσα στον οποίο ανθεί η αλήθεια και η αντικειμενικότητα. Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πότε στο παρελθόν, τόσο ψέμα, τόση αθλιότητα και τόσο συνειδητή προσπάθεια παραπλάνησης. Θα ήθελα να μιλήσω για μια αρρωστημένη κατάσταση αλλά και πάλι δε νομίζω ότι μπορεί να περιγράψει την πραγματικότητα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε στην περίοδο των «και των δύο χεριών»!

Από τη μία αυτοί που θα ψηφίσουν και με τα δύο τους χέρια το νέο μνημόνιο και από την άλλη αυτοί που ζώντας τα αποτελέσματα αυτών των μέτρων θα ανταμείψουν τους πολιτικούς απόγονους των αδελφών Γκρίμ, με τη γνωστή κίνηση και των δύο υψωμένων χεριών…

ΥΓ

Μετά τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού ότι «αναμένεται τσουνάμι επενδύσεων στη χώρα μας», ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα … χειρότερα!

Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η «υποτιθέμενη» Αριστερά!

ceydaiΌταν ανήμερα Πρωτομαγιάς, η Κυβέρνηση ανακοίνωνε την «επίτευξη» της συμφωνίας με τους δανειστές, δινόταν τέλος σε δύο ψευδαισθήσεις:

Αυτή της ελπίδας για κάτι καλύτερο και βεβαίως αυτή της υποτιθέμενης «αριστεράς», που υπηρετεί το λαό και τη χώρα…

Η πρώτη ψευδαίσθηση που αφορά κυρίως, είτε κάποιους αθεράπευτα ρομαντικούς είτε κάποιους υπερβολικά αισιόδοξους, τελειώνει με την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, με 3,5 δις επιπλέον μέτρα που εξοντώνουν όχι τους έχοντες αλλά ομάδες υψηλού πλέον κινδύνου, με τις μειώσεις σε 1 εκ πολίτες των συντάξεων τους, με τη μείωση του αφορολογήτου σε ποσά που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί (ο Τσακαλώτος ακόμη παραιτείται!), με το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές, με την πώληση ενός σημαντικού κομματιού της ΔΕΗ (άρα της ηλεκτρικής ενέργειας) και τέλος με αυτά που θα μάθουμε μετά τις επίσημες υπογραφές (όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια)!

Η δεύτερη ψευδαίσθηση αφορά αυτούς, που ενώ επί 2,5 χρόνια ασκούν πολιτικές διάλυσης της κοινωνίας, αρέσκονται να μιλούν για «αριστερά» και να κλαίνε ψηφίζοντας μέτρα και πολιτικές που απέχουν έτη φωτός από τις βασικές πολιτικές επιλογές της Αριστεράς και γενικότερα οποιασδήποτε Κυβέρνησης θα ήθελε να χαρακτηριστεί ως «προοδευτική».

Γιατί απλά ποτέ η Αριστερά δεν ταυτίστηκε με τη σύγκρουση με τις ανάγκες της κοινωνίας, ποτέ δεν αποδέχθηκε το ποδοπάτημα εκείνων των κοινωνικών τάξεων που ανήκουν στην κατηγορία των «αδυνάτων», ποτέ δεν υποστήριξε την εκποίηση της δημόσιας περιουσία και των ενεργειακών πηγών της χώρας, ποτέ δεν επιβράβευσε την αδικία, την ανισοκατανομή των βαρών, την φορολογική εξόντωση των πάντων.

Η Αριστερά που ξέρουμε εμπνέεται από αρχές , αξίες και οράματα κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι κοινωνικής αναλγησίας.

Η Αριστερά που τιμάμε δεν χαρίζει πρόστιμα σε «κολλητούς» επιχειρηματίες, δεν ασπάζεται τον «παλαιοκομματισμό» σαν πρακτική άλωσης του κράτους, δεν αδιαφορεί για τους αδύναμους κλείνοντας το μάτι στους υπό κατασκευή νέους εκπροσώπους της πλουτοκρατίας.

Η Αριστερά που μάθαμε δεν κλείνει τα αυτιά και τα μάτια της όταν η κοινωνία αναστενάζει, δεν αδιαφορεί για την μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, δεν αποδέχεται ως αναγκαίο κακό τον πόνο του συνταξιούχου, δεν κουνά απειλητικά τα δάχτυλο σε όσους διαφωνούν!

Αλλά πάνω απ’ όλα δεν ψεύδεται συνειδητά. Δεν διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Δεν μιλά για «ισορροπημένη συμφωνία» όταν για μια ακόμη φορά καλείται να υλοποιήσει και να αποδεχτεί όλα όσα μέχρι χθες κατήγγειλε και λοιδορούσε.

Και επειδή οι πράξεις, οι επιλογές και η κατεύθυνση χαρακτηρίζουν κάθε κυβέρνηση, είναι προφανές ότι τίποτα το προοδευτικό δεν προσθέτει στην ιστορική διαδρομή της χώρας αυτό το κυβερνητικό μπουλούκι, όπου πρώην «αριστεροί» και παντοτινοί δεξιοί λαϊκιστές πηγαίνουν με ταυτόχρονο βήμα σε ολοένα και πιο συντηρητικές επιλογές.

Η χειρότερη δε προσφορά τους, δεν είναι άλλη από την υπονόμευση των αξιών  της προοδευτικής παράταξης, την ταύτιση της «αριστεράς» με την αδικία, το λαϊκισμό, τη συντήρηση, τα συμφέροντα , την εξουσιολαγνεία, την ανικανότητα, την κατευθυνόμενη ενημέρωση, τη συνειδητή υποκρισία. Και αυτό η ιστορία δεν το συγχωρεί!

 

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…

pseftikaΥποθέτω ότι είστε και εσείς ένας από τους τόσους Έλληνες που κάθε πρωί, σηκώνονται νωρίς για να δούνε την ανάπτυξη που έρχεται ή που ήρθε ή που όπου να ‘ναι καταφτάνει…

Μια ανάπτυξη που θα εκτόξευε τη χώρα ήδη από πέρυσι τέτοιες ημέρες (μαζί με την Ανάσταση θα ερχότανε, όπως έλεγε ο καθόλα “αξιόπιστος” Πρωθυπουργός μας) και που θα μας έκανε να «τρίβουμε τα μάτια μας το καλοκαίρι», όπως υποστήριζε ο επίσης “αξιόπιστος” κυβερνητικός εταίρος του, ο Π. Καμμένος.

Βέβαια αν η ανάπτυξη ήτανε λόγια του αέρα, θα είχαμε εδώ και καιρό λύσει τα βασικά μας προβλήματα. Όταν μάλιστα ερωτούνται σχετικά, τα κυβερνητικά στελέχη, κάνουν κάθε οικονομολόγο  ή να τρέχει γρήγορα μπας και προλάβει να σκίσει το πτυχίο του ή να βλασφημήσει  για τα χαμένα χρόνια που προσπαθούσε  να σπουδάσει τις οικονομικές επιστήμες.

Η αφορμή για τα παραπάνω αλλά και για τα επόμενα, είναι μια αποστροφή της ομιλίας του Πρωθυπουργού, στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ : « … το 2019 ο ελληνικός λαός θα μπορεί να κρίνει και να συγκρίνει ,θα έχουμε καταφέρει να βγάλουμε τη χώρα από το πρόγραμμα και να συγκρίνουμε την ανεργία που πήραμε και τι παραδώσαμε, το κοινωνικό κράτος που παραλάβαμε και τι παραδώσαμε, τους ρυθμούς ανάπτυξης που παραλάβαμε και τι θα παραδώσουμε».

Δεν ξέρω αν γνωρίζει ότι μιλά για δύο χρόνια από σήμερα!

Ξεχνά σίγουρα ότι και το 2019 όπως και τα επόμενα χρόνια ο βρόγχος των πλεονασμάτων θα σφίγγει την ελληνική κοινωνία, με τη δική τους υπογραφή.

Δεν ξέρω αν θεωρεί ότι η ανεργία θα μειωθεί αλλά αν υπάρχει κάποιο σχέδιο θα ήταν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μας το πει. Στη χώρα της υποανάπτυξης, των μηδενικών επενδύσεων και του διωγμού της επιχειρηματικότητας, η μείωση της ανεργίας φαντάζει όνειρο απατηλό.

Δεν καταλαβαίνω επίσης για ποιο κοινωνικό κράτος μιλάει; Υπάρχει κάτι τέτοιο ή θα αναπτυχθεί ξαφνικά τα τελευταία δύο χρόνια; Γιατί κοινωνικό κράτος πέρα από την προστασία των ευαίσθητων οικονομικά και κοινωνικά ομάδων είναι αυτό που προσφέρει δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία και που ακουμπά στις πραγματικές ανάγκες της αδύναμης οικονομικά οικογένειας.

Σε κανένα κοινωνικό κράτος και εννοείται σε καμία μπροσούρα προοδευτικού κόμματος δεν υπάρχει η φορολόγηση όσων ζουν κάτω από τα όρια της φτώχεια με ταυτόχρονη διάλυση και της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας!

Η κουβέντα δε για τους «ρυθμούς ανάπτυξης» μπορεί να είναι σίγουρα το ανέκδοτο αυτών των χρόνων.

Όταν το μίγμα της οικονομικής σου πολιτικής αποτελείται από δύο απλές συνισταμένες: Από τη μία ο περιορισμός των εξόδων του κράτους με μειώσεις μισθών και συντάξεων και από την άλλη η αύξηση των εσόδων με την υπερφορολόγηση, με φόρους στα πάντα, με μείωση του αφορολόγητου, με πάγωμα των πληρωμών των υποχρεώσεων του κράτους, δεν μπορείς να περιμένεις ρυθμούς ανάπτυξης παρά μόνο υποανάπτυξη, φτώχεια και καταστροφή κάθε παραγωγικής δομής. Βάλτε στην εξίσωση την μηδενική χρηματοδότηση των τραπεζών στην επιχειρηματική δραστηριότητα για να καταλήξετε στο αποτέλεσμα…

Το να μεταφέρεις στο μέλλον την επίλυση των προβλημάτων προφανώς και δεν είναι λύση!

Ακόμη και αυτοί που αναγκαστικά χειροκρότησαν τον Πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια της ομιλίας του καταλαβαίνουν ότι , δυστυχώς, για όλους μας, ο κόσμος ανάποδα να έλθει τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να υλοποιηθεί.

Το μόνο σίγουρο που θα συμβεί σε δύο χρόνια είναι η έγκριση της «λυπητερής», για μια κυβέρνηση που αθέτησε κάθε προεκλογική της υπόσχεση, που κουρέλιασε κάθε «κόκκινη γραμμή» της, που διέλυσε μια ολόκληρη κοινωνία και που δυσφήμησε την Αριστερά , από την ίδια την κοινωνία.

ΥΓ

Για όσους ψάχνουν για πρότυπα, ας κάνουνε τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στην Πορτογαλία. Η χώρα που έφτασε στο χείλος του γκρεμού κατόρθωσε όχι μόνο να επανακάμψει αλλά να κάνει όλους να μιλούν για ένα οικονομικό θαύμα! Το 2016, το χρέος μειώθηκε στο 2,1%, με δυναμική να φθάσει και το 2%, τα κρατικά έσοδα αυξήθηκαν κατά 0,8% , χάρις στους εισπραχθέντες φόρους από την παραγωγή και τις εξαγωγές, ενώ τα έξοδα μειώθηκαν κατά 1,1%. Παράλληλα, οι θέσεις εργασίας στη χώρα αυξήθηκαν κατά 90.000, με το ποσοστό της ανεργίας να δείχνει τάσεις μείωσης κάτω από διψήφιο αριθμό: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει ανεργία 10,1% για φέτος και 9,4% για το 2018. Και αυτά με αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, όχι περικοπές!

Το αδιέξοδο βρίσκεται στο μίγμα της πολιτικής που γίνεται αποδεκτό και υλοποιείται από τους εδώ κυβερνώντες.

Όταν ασχολείσαι με θέματα που … καίνε!

ImageHandler.jpg38 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν ερώτηση προς τους υπουργούς Δικαιοσύνης και Εσωτερικών, Σταύρο Κοντονή και Πάνο Σκουρλέτη για την … «αποποινικοποίηση» του ελεύθερου κάμπινγκ!

Μπορεί η χώρα να καίγεται, μπορεί η αβεβαιότητα να έχει χτυπήσει κόκκινο, μπορεί ο κόσμος να τρομάζει μπροστά στα νέα μέτρα που θα πάρει η κυβέρνηση, οι 38 όμως βουλευτές βρίσκουν το σωστό timing για να αποδείξουν πόσο τιμούν τη θέση τους και τον μισθό τους!

Αφού ξεμπέρδεψαν με τα εύκολα (την ανεργία που με 23,1% οδηγεί σε μια ακόμη θλιβερή πρωτιά τη χώρα, την ανάπτυξη που ως γνωστόν ήρθε με την περυσινή Ανάσταση – σύμφωνα με τον πρωθυπουργό-, τη μείωση του αφορολόγητου και την φορολόγηση ακόμη και αυτών που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, τις μειώσεις στις συντάξεις κ.τ.λ.), αποφάσισαν να αποδείξουν στους ψηφοφόρους τους το πόσο δίκαιο είχαν για την επιλογή τους!

Μάλιστα ρωτούν τα αρμόδια υπουργεία «πώς προσλαμβάνουν την άποψη ότι δεν πρέπει να στερούνται οι πολίτες το δικαίωμα στην ανεμπόδιστη και οικονομικά ανέξοδη δυνατότητα διακοπών, ανάπαυσης, αναψυχής και απόλαυσης της φύσης, μέσω της ελεύθερης κατασκήνωσης;»!

Μιλάμε για παρέμβαση ουσίας!

Και τόσο σημαντική που – χωρίς ντροπή – εξέδωσαν και δελτίο τύπου…

Απορώ στ’ αλήθεια με το θάρρος τους να θίξουν ένα τόσο σημαντικό θέμα που απασχολεί νυχθημερόν τον ελληνικό λαό, (όλοι θυμόμαστε άλλωστε το σύνθημα που δονούσε την ατμόσφαιρα στις τελευταίες προεκλογικές συγκεντρώσεις: «Ελεύθερο κάμπινγκ ΤΩΡΑ»)…

Απλά θα ήθελα να παρακαλέσω, αφού λύσουμε το θέμα με το ελεύθερο κάμπινγκ να προχωρήσουμε και σε άλλες, εξίσου σημαντικές παρεμβάσεις προκειμένου να λυθούν και άλλα σημαντικά θέματα. Όπως η νομοθετική ρύθμιση για τη σωστή τοποθέτηση του χαρτιού τουαλέτας στα WC, τη διασφάλιση  κλουβιών με τουλάχιστον 10 εκ μήκος για τα παπαγαλάκια στα σπίτια και την οριοθέτηση της εμφύτευσης μαργαριτών σε γλάστρες διαμέτρου 8 εκατοστών!

Πάντως πιστεύω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε στο «άξιος ο μισθός τους»!