Κεντροαριστεροδέξια!

theodorakis_630_420Το «Ποτάμι» ανήκει και επισήμως στην χορεία των πολιτικών σχηματισμών, που δημιουργήθηκαν μετά τους τεκτονικούς σεισμούς που έπληξαν δεινώς το μεταπολιτευτικό σκηνικό.

Μετά την κάθοδο στις ευρωεκλογές, όπου κατέγραψε ένα ευπρόσωπο ποσοστό, δοκιμάζει την τύχη του και στον εθνικό στίβο.

Το πρώτο του συνέδριο έδωσε την εικόνα ενός ανοιχτού σώματος, το οποίο αποφασίζει με εσωτερικές δημοψηφισματικές διαδικασίες για τα του οίκου του. Μάλιστα, για να γίνουν εμφανείς οι διαφορές από τα «συμβατικά» πολιτικά κόμματα, επιστρατεύτηκε και η μαγεία της γλώσσας. Δεν υπάρχουν μέλη, αλλά «εθελοντές». Ενώ, αντί για τον «ξύλινο» και απωθητικό χαρακτηρισμό του αρχηγού, ο Στ. Θεοδωράκης επέλεξε εκείνο του «επικεφαλής».

Έτσι λησμονήθηκαν οι αφετηριακές παραδοχές, οι οποίες δρομολόγησαν το νέο «κίνημα». Υπενθυμίζουμε πως ο δημοσιογράφος κατήλθε στην πολιτική κονίστρα ως προϊστάμενος της επαγγελματικής ομάδας (που τον συντρόφευε) του διαδικτυακού «protagon». Ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα, που μετεξελίχθηκε στο «Ποτάμι». Τουτέστι η «exofficio» αρχηγία του, θεμελιωμένη στην ιεραρχία του ηλεκτρονικού του μέσου, ολοκληρώθηκε μέσω της συνεδριακής της εγκύρωσης.

Στα κόμματα «νέας κοπής», όπου ο διάλογος αποτελεί επίφαση και οι χαλαρές δομές τα καθιστούν έρμαια των αστέρων που τα εμπνέονται, οι συμμετέχοντες πρέπει να αποδεχθούν τον συμβουλευτικό τους ρόλο.

Εξ’ άλλου ο Στ. Θεοδωράκης, με χαριτωμένες αναφορές στον Κ. Μπεντίτ και τον Κ. Καστοριάδη, προδιέγραψε την στόχευση του δημιουργήματός του.

Απεφάνθη πως ο διαχωρισμός μεταξύ δεξιάς και αριστεράς είναι παλαιομοδίτικος, σημασία έχει η συνεργασία όλων –ειδικά εκείνων που μπορούν να συγκροτήσουν κυβερνητικό σχήμα. Η πορεία της χώρας συνεχίζεται, με τον αυτόματο πιλότο των μνημονίων και μέγα διακύβευμα είναι η απαλλαγή από τις τοξίνες του πελατειακού κράτους. Εννοείται πως αυτή δεν αφορά τα νεοπελατειακά δίκτυα εξουσίας που εμφανίζονται με την ευγενική χορηγία ολιγαρχών και μιντιαρχών.

Κατά τα λοιπά ο νεοφιλελευθερισμός δίνει περιεχόμενο στην «πέραν των ιδεολογιών» ταυτότητα του «Ποταμιού». Η πλειοψηφία των «εθελοντών» τάσσεται (συντριπτικά) υπέρ των ιδιωτικών ΑΕΙ, της ολοήμερης και ατέρμονης ύπαρξης ανοιχτών καταστημάτων, της δημιουργίας «φυλακών υψίστης ασφαλείας».

Το τσαλαβούτημα στην κεντροαριστερά μπορεί να συνυπάρχει δημιουργικά με τα δάνεια από το οπλοστάσιο της «λαϊκής δεξιάς»…

 

Για να μη μας τρελάνουν !

20090328-screamΔεν είχα καμία απολύτως διάθεση να γράψω αλλά δεν μπορώ να δεχτώ να μας περνούν και για ηλιθίους.

Και εξηγούμαι:

Ήμουν παρών , όπως και πολλοί άλλοι όταν το βράδυ του Σαββάτου, ξετυλίχθηκαν οι σκηνές απείρου κάλλους, με τις προτάσεις για το καταστατικό του ΠΑΣΟΚ.

Θέμα 1ο : Ουδέποτε παρουσιάστηκε ολοκληρωμένη πρόταση καταστατικού. Ο επικεφαλής της ομάδας επεξεργασίας του, Χρ. Πρωτόπαππας, έκανε μια γενική εισήγηση, αποφεύγοντας να μιλήσει για θέματα που είχανε ήδη τεθεί. Άρα κανένας στην ουσία από όσους ψήφισαν την πρόταση, δεν ήξερε τι ψήφιζε!

Θέμα 2ο : Ενώ κατατέθηκαν συγκεκριμένες προτάσεις από τον Γ. Παναγιωτακόπουλο στο Προεδρείο κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, εγγράφως παρακαλώ, ουδέποτε συζητήθηκαν και ουδέποτε μπήκαν σε ψηφοφορία.

Θέμα 3ο : Όταν ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας, Κωνσταντινόπουλος και Ανδρουλάκης έθεσαν το θέμα της μη συμμετοχής όσων είναι διορισμένοι και αμείβονται από το Δημόσιο, χωρίς να μιλήσουν μόνο για γραμματείς ή προέδρους οργανισμών, επιχειρηματολογώντας μάλιστα για την αναγκαιότητα να ξεφύγει το ΠΑΣΟΚ από τον κρατισμό κ.τ.λ.

Το προεδρείο πιάστηκε απροετοίμαστο, ο Πρωτόπαππας δεν ήξερε τι να πει, ο Σουλαδάκης έπαιρνε το λόγο για επικλήσεις στην ενότητα και η πρώτη ενδεικτική ψηφοφορία έδειχνε ότι η πρόταση περνούσε. Βέβαια και αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο πανικού, κανένας δεν έθεσε το ζήτημα της αποχώρησης όλων και της επανόδου στην αίθουσα, μόνο όσων ήταν πιστοποιημένοι σύνεδροι.

Αφού συνέβησαν μυθικά πράγματα, το προεδρείο να ζητά την απομάκρυνση των παρατηρητών χωρίς κανένας να φεύγει, ο Γρηγοράκος να ζητά να μπει το θέμα με τη λογική του ποιος διαφωνεί, ο Πρωτόπαππας να τηλεφωνεί για να πάρει οδηγίες  κ.α., όταν καταλήξαμε να ψηφίσουμε για το συγκεκριμένο ζήτημα, ψηφίσαμε τη μη συμμετοχή στην Κ.Π.Ε. όσων είναι διορισμένοι και αμείβονται από το Δημόσιο. Καθαρά πράγματα.

Αμέσως μετά κάποιες υποψηφιότητες αποσύρθηκαν (Αγγελούδης, Γερακούδη κ.α.) ενώ διάφοροι επέμεναν να είναι υποψήφιοι γιατί δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί!

Η στόχευση αυτής της προσπάθειας από πλευράς Ανδρουλάκη είχε ένα βασικό στόχο: Να μην εκλεγεί ο Αγγελούδης στην Κ.Π.Ε. γιατί έτσι θα μπορούσε να διεκδικήσει με μεγαλύτερες πιθανότητες την εκλογή του σαν γραμματέας του κόμματος!

Για αυτό και ξέχασε γρήγορα τα μεγάλα λόγια περί απογαλακτισμού του ΠΑΣΟΚ από το κράτος και έκανε γαργάρα τα όσα ακολούθησαν με τη μετατροπή της απόφασης που πάρθηκε σε ποσόστωση 25%!

Όλο αυτό το σκηνικό που ευτελίζει κάθε έννοια δημοκρατικής διαδικασίας ουδόλως ανησυχεί τους καρεκλοκένταυρους της Ιπποκράτους που προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν ψηφίσαμε αυτό που ψηφίσαμε, αλλά αυτό που αυτοί νομίζουν ότι ψηφίσαμε!

Άσχετα με την τύχη των ενστάσεων που κατατέθηκαν:

Δε δέχομαι  να προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, ούτε να μας περνούν για ηλίθιους.

Ακόμη και αν γίνουν δεκτές οι ενστάσεις, ακόμη και αν αλλάξουν οι σειρές, ακόμη και αν κληθώ να συμμετάσχω στο συγκεκριμένο όργανο, δεν πρόκειται να το κάνω. Ούτε βεβαίως και στο μέλλον. Για αυτό και δεν υπέβαλλα καμία ένσταση.

Γιατί με όλες αυτές τις μεθοδεύσεις και τις «πρωτοτυπίες», ακυρώνεται πριν τη σύσταση του.

Ηasta la vista !

Υ.Γ.

Για την ιστορία το κείμενο με τις αλλαγές στο καταστατικό που κατατέθηκε και ουδέποτε τέθηκε σε συζήτηση ή ψηφοφορία είναι το παρακάτω:

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ

 1.       ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Εκλέγεται κάθε 3 χρόνια από το τακτικό Συνέδριο του Κινήματος.

2.       ΤΑΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Πραγματοποιείται κάθε 3 χρόνια . Η εξαγγελία του Συνεδρίου γίνεται από την Κ.Π.Ε. τουλάχιστον 3 μήνες νωρίτερα. Η Κ.Π.Ε. αναλαμβάνει με την εκλεγμένη Ε.Κ.Α.Π. την ευθύνη διεξαγωγή του.

Στο Συνέδριο μετέχουν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των οργανώσεων βάσης του ΠΑΣΟΚ.

Το Σώμα του Συνεδρίου αποτελείται από 3.000 συνέδρους εκ των οποίων αριστείνδην είναι τα μέλη της Κ.Π.Ε., οι εκλεγμένοι βουλευτές και ευρωβουλευτές και οι διατελέσαντες Πρόεδροι και Γραμματείς του Κινήματος.

Όλοι οι υπόλοιποι αντιπρόσωποι εκλέγονται από τις οργανώσεις στις οποίες ανήκουν. Η εκλογή αντιπροσώπων γίνεται με κλειστούς εκλογικούς καταλόγους, οι οποίοι κοινοποιούνται τουλάχιστον ένα μήνα πριν την εκλογική διαδικασία. Η ημερομηνία αυτή θα αποτελεί και καταληκτική ημερομηνία εγγραφής νέων μελών και φίλων.

3.       Κεντρική Πολιτική Επιτροπή

Το Συνέδριο εκλέγει Κεντρική Πολιτική Επιτροπή (ΚΠΕ) από 150 μέλη. Η ΚΠΕ συνεδριάζει το αργότερο κάθε δίμηνο. Έκτακτη συνεδρίαση της Κ.Π.Ε. προβλέπεται για θέματα σημαντικών πολιτικών αποφάσεων, για τα οποία απαιτείται σύμφωνη γνώμη Προέδρου και Κ.Π.Ε. Τέτοια μπορούν να είναι αποφάσεις για συμμετοχή σε Κυβερνητικά σχήματα, Εγκρίσεις πολιτικών αποφάσεων κ.α.

Έκτακτη συνεδρίαση της Κ.Π.Ε. μπορεί να συγκληθεί με υπογραφές του 50% +1 των μελών της.

4. Η ΚΠΕ εκλέγει τον Γραμματέα της και 15μελές Πολιτικό Συμβούλιο, το οποίο συνεδριάζει κάθε εβδομάδα. Έχει την κεντρική πολιτική ευθύνη για την πορεία του Κινήματος μεταξύ δύο συνεδριάσεων της ΚΠΕ.

5. Στο Πολιτικό Συμβούλιο μετέχουν ο Γραμματέας της ΚΟ και ο Γραμματέας της Νεολαίας.Για την εκλογή όλων των οργάνων ο αριθμός των σταυρών προτίμησης καθορίζεται στο 10% των προς εκλογή θέσεων.

6. ΕΚΛΟΓΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ

Διάρκεια θητείας 3 χρόνια

Εκλογή με βάση εκλογικούς καταλόγους μελών και φίλων που ολοκληρώνονται και πιστοποιούνται ένα μήνα πριν την εκλογική διαδικασία. Ο αριθμός των μελών καθορίζεται με βάση τον αριθμό των μελών που συμμετέχουν σε κάθε οργάνωση, με απόφαση της Κ.Π.Ε. Η διαδικασία εκλογής του ακολουθεί αυτή του Τακτικού Συνεδρίου.

7. ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ

Εκλέγονται ανά Περιφερειακή Ενότητα, ταυτόχρονα με τις Ν.Ε. Αποτελούνται από τους Γραμματείς των Ν.Ε. και εκλεγμένα μέλη που θα αντιστοιχούν στο +75% των Γραμματέων των Ν.Ε. ( αν δηλαδή υπάρχουν 4 Γραμματείς Ν.Ε. θα εκλεγούν 4+3=7 μέλη). Εκλέγουν μεταξύ αυτών τον Συντονιστή τους.

Η διαδικασία εκλογής ακολουθεί τις διαδικασίες των Ν.Ε. (κλειστός εκλογικός κατάλογος, ένα μήνα πριν τη διαδικασία).

Το ασυμβίβαστο που έγινε … ποσόστωση!

thumbnailΘαύμα! Θαύμα!

Τα μέλη της Κ.Π.Ε. του ΠΑΣΟΚ έλαβαν το παρακάτω e-mail:

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Αγαπητές συντρόφισσες, Αγαπητοί σύντροφοι,

Σύμφωνα με το παράγραφο 3 του άρθρου 16 του καταστατικού που εγκρίθηκε στο συνέδριό μας :

«Στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, όσοι κατέχουν κατόπιν διορισμού, θέση στην Κυβέρνηση ή στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, δεν μπορούν να υπερβαίνουν το ¼ του συνόλου των μελών.»

Προκείμενου να τηρηθεί η συγκεκριμένη πρόβλεψη σας παρακαλούμε να μας γνωρίσετε άμεσα εάν κατέχετε οποιαδήποτε θέση και ποια , στο δημόσιο ή στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα .

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

Γιάννης Σουλαδάκης

Πρόεδρος ΕΚΑΠ

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Βεβαίως δεν έχει καμία σημασία που το βράδυ του Σαββάτου ψηφίστηκε το ασυμβίβαστο της κρατικής θέσης και της θέσης στην Κ.Π.Ε.! Αυτό οδήγησε στο να τραβηχτούν πίσω υποψηφιότητες που είχαν ήδη κατατεθεί ή να μην μπούνε άλλες,

Ξαφνικά το ασυμβίβαστο έγινε ποσόστωση 25% (!), σε μία ευθεία παραβίαση των όσων ψηφίστηκαν!

Το να πει κανείς ότι είναι ντροπή είναι λίγο. Το να πει κανείς ότι αυτή είναι η πλήρης παραχάραξη των όποιων αποφάσεων ενός Συνεδρίου, είναι επίσης λίγο.

Αν έτσι ξεκινά η «νέα πορεία» κ.τ.λ. καλά κρασιά!

Και μία τελευταία ερώτηση στον υπογράφοντα την επιστολή, πρόεδρο της Ε.Κ.Α.Π, Σουλαδάκη.

Πόσο περήφανος αλήθεια νοιώθεις μετά από όσα γίνανε και γίνονται ;

Πόσο εύκολο είναι να χαραμίζεις και να πετάς στα σκουπίδια την υστεροφημία σου;

Αξίζει ;

Ένα Συνέδριο σε 5 λέξεις

20130302_203736_1Αν θα με ρωτούσε κάποιος να περιγράψω το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ με 5 λέξεις θα διάλεγα τις εξής:

Ομίχλη, Αβεβαιότητα, Αναπαλαίωση, Μηχανισμοί, Τέλος.

Ομίχλη:

Μόνο με αυτή τη λέξη θα μπορούσα να περιγράψω την πολιτική πρόταση που παρουσιάστηκε και που στην ουσία δεν συζητήθηκε. Ένα ομιχλώδες πολιτικό τοπίο, όπου τα πάντα προσαρμόζονται στην επιλογή της σημερινής ηγετικής ομάδας να συγκυβερνήσει , θεωρώντας ότι στο τέλος αυτής της διαδρομής θα εισπράξει κάποιο μερίδιο της επιτυχίας, ( αν υπάρξει , που δε το βλέπω). Το μόνο που είναι ξεκάθαρο παραμένει η μεγάλη απόσταση από τις ανάγκες της κοινωνίας, η αφομοίωση ενός διαχειριστικού λόγου, με ιδιαίτερα εμφανή συντηρητικά χαρακτηριστικά και βεβαίως η συνειδητή προσπάθεια να ξεκινήσει η σύγχρονη ιστορία από τον Ιούνιο του 2011!

Αβεβαιότητα:

Αυτό αφορά το μέλλον του. Γιατί όσο συνεπής υπηρέτης του συστήματος και αν είσαι, χωρίς πολιτική πυξίδα, κάποια στιγμή θα πέσεις σε ύφαλο.

Το σημαντικότερο ίσως πρόβλημα έχει να κάνει με το ότι σε αυτή τη πολιτική και χρονική συγκυρία, αδυνατεί να βρεθεί το συνεκτικό του στοιχείο. Ούτε σε επίπεδο προσώπων, ούτε βέβαια σε επίπεδο πολιτικών. Αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολη την στροφή του στην κοινωνία, η οποία παραμένει απέναντι του καθώς οι πολιτικές που στηρίζει είναι πολιτικές που απέχουν από το «κοινωνικά αναγκαίο».

Λέξεις περί ανανέωσης, νέου ξεκινήματος, νέας αφετηρίας κ.τ.λ. το μόνο που σηματοδοτούν είναι η αδυναμία των ιθυνόντων να εμπνεύσουν και να εμπνευστούν.

Αναπαλαίωση:

Ανανέωση είναι η λέξη που πολλές φορές ακούστηκε, την οποία επικαλέστηκαν πολλοί και την οποία μνημόνευσαν ακόμη περισσότεροι.

Η αλήθεια είναι ότι η εικόνα κάποιων στελεχών της λεγόμενης νεότερης γενιάς, μόνο σε αναπαλαίωση των χειρότερων στιγμών του παλαιοκομματισμού μπορεί να ταιριάξει.

Την ίδια στιγμή που υποτίθεται καταγγέλλουν τους μηχανισμούς, προσπαθούν με το δικό τους μηχανισμό να επιβάλλουν  τις «απόψεις» τους, οι οποίες βεβαίως και δεν έχουν σχέση με την πολιτική αλλά με τη διασφάλιση του πολιτικού τους ρόλου. Η «καρέκλα» είναι σε πρώτο πλάνο και μάλιστα από αυτούς που καταγγέλλουν την λογική της «καρέκλας» αλλά για τους άλλους.

Μηχανάκια νεότερης κατασκευής που αντικαθιστούν τα φθαρμένα των προηγούμενων εποχών, συναλλαγές και συνεταιρισμοί κατά τα πρότυπα των παλαιών κομματαρχών, εκβιασμοί και δούναι και λαβείν, όπως τα παλαιά χρόνια!

Αυτή είναι η πλειοψηφούσα λογική αυτής της πολιτικής γενιάς. Όταν φθάνουν στο σημείο να μιλούν για «χάσμα γενεών» και να ταυτίζονται στην πρακτική και τη λογική με τις γενιές που καταγγέλλουν και μάλιστα να είναι και πολύ χειρότεροι τους.

Μηχανισμοί:

Συνέδριο χωρίς αυτούς δε γίνεται. Άλλοι διαλύονται, άλλοι συγκροτούνται, πάντως σίγουρα υπάρχουν. Έτσι επιλέγονται οι εκλεκτοί, οι επώνυμοι και οι αυλικοί.

Απαραίτητο στοιχείο για την καλή λειτουργία ενός μηχανισμού είναι οι «κουβαλητές». Αυτοί που με την υπόσχεση της στήριξης, θα φέρουν σταυρούς για τους επωνύμους της «γραμμής» οι οποίο πάντοτε θα ψηφίζονται σε αντίθεση με τους «κουβαλητές» που θα ψηφιστούν μόνο από τους ίδιους! Έτσι οι «μεγάλοι» σαρώνουν και οι μικροί πατώνουν!

Βέβαια πάντοτε υπάρχουν και οι εμπλοκές. Μπερδεύονται ή σπάνε οι γραμμές, κενά δημιουργούνται, κόβονται ονόματα για να μπούνε άλλα και όποιος αντέξει!

Το περίεργο είναι ότι όλοι τους καταγγέλλουν και όλοι αναζητούν τον τρόπο για να μπούνε σε αυτούς. Διότι εκλογή χωρίς μηχανάκι και γραμμή, εκλογή δηλαδή γιατί είσαι ένας έντιμος άνθρωπος και ένα καλό πολιτικό στέλεχος δεν υπάρχει.

Και τέλος, το ΤΕΛΟΣ:

Τέλος εποχής για το ΠΑΣΟΚ που όλοι ξέρανε. Τέλος εποχής για το σοσιαλιστικό του πρόταγμα, που παραμένει σαν στοιχείο (δεν ξέρω για πόσο) μόνο στο όνομα του. Τέλος εποχής για το κόμμα που αποτέλεσε τον εκπρόσωπο των δυναστευόμενων κοινωνικών ομάδων. Τέλος εποχής για το μεγάλο και ισχυρό κόμμα. Είναι δύσκολο να αποδεχτούν πολλοί το προφανές αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να συμβιβαστούν με την σκληρή πραγματικότητα. Χωρίς ξεκάθαρη πολιτική πυξίδα, χωρίς στρατηγική και χωρίς πολιτική κοινωνικών συμμαχιών, με μια τεχνοκρατική και απόλυτα διαχειριστική λογική δύσκολα θα μπορέσει να ανακάμψει. Και πολύ πιο δύσκολα θα μπορέσει να αναδειχτεί σε πόλο, σε ένα πολιτικό σύστημα που αλλάζει αλλά δεν καταρρέει. Φοβάμαι ότι μπήκαν τίτλοι τέλους και στις αυταπάτες που κάποιοι μπορεί να υποστήριζαν ακόμη.

Τέλος στις ηγετικές μορφές, τέλος και στις πολιτικές προσωπικότητες. Σε ένα μικρό κόμμα αλλάζουν όλα τα δεδομένα.

Το τέλος βέβαια ακολουθείται από την Αρχή.

Αρχή για τι, είναι το ερώτημα που μένει να απαντηθεί.

 

Μια επιστολή στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

ΚΟΚΚΙΝΗ ΟΜΠΡΕΛΑΜε αφορμή τα όσα ο καλός συνάδελφος Δ. Κατσανάκη έγραψε στο φύλλο της Τετάρτης, περί τοπικών συσχετισμών και άλλα συναφή, έστειλα στην εφημερίδα την παρακάτω επιστολή, που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου:

» Με αφορμή τα όσα γράφετε στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», για το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:

Κατανοώ τη δημοσιογραφική ανάγκη και την προσπάθεια ανάγνωσης ενός εκλογικού (έστω εσωκομματικού αποτελέσματος) αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω.

Είναι λάθος η προσπάθεια να καταγράφονται συσχετισμοί και «επιρροές», να μπαίνουν σε συγκεκριμένα «κουτάκια» και να περιγράφονται πολιτικές προθέσεις ανθρώπων που συμμετέχουν σε ένα πολιτικό χώρο γιατί αγωνιούν για αυτόν.

Δεν είμαι και δε νοιώθω «επικεφαλής» καμιάς κίνησης ή ομάδας. Συμμετέχω στο ΠΑΣΟΚ και θα βρεθώ στο Συνέδριο του για να εκφράσω την κοινή – φαντάζομαι – αγωνία πολλών για την πορεία και την επόμενη ημέρα.

Όλοι μας συμφωνούμε στην αναγκαιότητα ύπαρξης και αναγέννησης του ΠΑΣΟΚ.

Όλοι αντιλαμβανόμαστε την κρισιμότητα της κατάστασης, άσχετα με το αν για τις αιτίες που μας οδήγησαν εδώ υπάρχουν διαφορετικές αναγνώσεις.

Όλοι αντιλαμβάνονται ότι το συνέδριο πρέπει να δώσει απαντήσεις στην ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική κρίση του ΠΑΣΟΚ αλλά και στο έλλειμμα στρατηγικής πρότασης για την κοινωνία.

Αυτό σημαίνει ότι γιορτές, μονόλογοι, κλειστά αυτιά, αυθεντίες, συσχετισμοί, ομάδες, κολλητοί και αλεξιπτωτιστές δεν υπάρχουν!

Τέλος επέτρεψε μου να σημειώσω, ότι αν εκτιμούνται ως ηχηρές τρείς απουσίες, θα πρέπει να εκτιμηθούν πολύ περισσότερο ως εκκωφαντικές, οι χιλιάδες παρουσίες στις διαδικασίες, φίλων και μελών του ΠΑΣΟΚ.

Με εκτίμηση

Βασίλης Ραούλης

 

Ο Μήτσος ή ο Κίτσος;

pasokΤην ώρα που πολλοί καταγράφουν οργανωτικούς συσχετισμούς, άλλοι ξεκινούν τα τηλέφωνα προς τους υποψήφιους ψηφοφόρους που θα εκλέξουν τη νέα Κ.Ε., και μερικοί γράφουν λόγους προς εκφώνηση, αναρωτιέμαι:

Ποιος είναι ο πολιτικός απολογισμός των προσυνεδριακών διαδικασιών;

Τι συζητήθηκε και τι προτάθηκε από τις Οργανώσεις;

Τι θα προλάβουν οι Σύνεδροι να συζητήσουν σε ένα Συνέδριο μιας ημέρας (ουσιαστικά);

Ποια θα είναι η επόμενη μέρα;

Τα γράφω γιατί με έκπληξη παρακολουθώ πολλοί να οργανώνουν και πάλι μικροσυσχετισμούς και δεξαμενές ψήφων, ξεχνώντας ότι το βασικό ζητούμενο για άλλη μια φορά παραμένει … άφαντο!

Αν κάποιοι πιθανώς αναζητούσαν ένα θολό πολιτικό περιβάλλον μάλλον το πέτυχαν.

Αν κάποιοι αναζητούσαν απλά μια ανάσα ζωής και πολιτικής επιβίωσης και πάλι το πέτυχαν.

Αν κάποιοι ζητούσαν ουσιαστικό πολιτικό διάλογο απέτυχαν παταγωδώς.

Κατ’ ουσία η ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική κρίση του ΠΑΣΟΚ επιβεβαιώθηκε και μέσα από αυτή τη διαδικασία στην οποία καταγράφηκε η ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει!

Είναι η ελπίδα των απλών ανθρώπων, που ουδόλως τους απασχολεί αν θα είναι ο Μήτσος ή  Κίτσος στην Κ.Ε. αλλά ζητούν μια ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα που τους απασχολεί: Το ΠΑΣΟΚ που στήριξαν, το ΠΑΣΟΚ για το οποίο αγωνίστηκαν, το ΠΑΣΟΚ που εμπιστεύτηκαν είναι ζωντανό; Υπάρχει αυτό ή κάτι άλλο στη θέση του; Έζησαν μια κακιά παρένθεση που κλείνει ή έζησαν μια σιωπηλή και οριστική μετάλλαξη σε κάτι άλλο;

Όποιος ερμηνεύει με τα δικά του μέτρα είτε τους συσχετισμούς (τι ηλίθια έκφραση), είτε τη συμμετοχή του κόσμου στις εκλογές αντιπροσώπων, μπορεί να ικανοποιεί μια τάση του εγώ του, αλλά κινείται και πάλι στη σφαίρα της πλασματικής πραγματικότητας.

Ας το καταλάβουν όλοι ότι δεν είναι ένα ακόμη Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Ας το καταλάβουν, πως αν δεν το καταλάβουν, θα είναι σίγουρα το τελευταίο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Για τελευταία φορά!


pasok_2_mediumΈγραψα και μίλησα πολλές φορές τα τελευταία χρόνια για το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε μου το έδωσε το δικαίωμα μια πολύχρονη διαδρομή σε αυτό, πολύ μεγαλύτερη από αυτή των «σωτήρων» που εμφανίστηκαν στην παράταξη.

Υποστήριξα πάντοτε την αναγκαιότητα αυτό να αλλάξει ριζικά και να ξαναβρεθεί εκεί που οφείλει να είναι. Δεν μου αρέσουν οι χωροταξικοί προσδιορισμοί (Κέντρο , Αριστερά Δεξιά κ.ο.κ.). Τα κόμματα εκφράζουν συμφέροντα κοινωνικών ομάδων και σε μία ταξική κοινωνία αυτά είναι πολύ συγκεκριμένα, άσχετα αν κάποιοι υποκρινόμενοι τους μάγους, κατήργησαν την πραγματικότητα.

Πιστεύω ότι έχει ρόλο ύπαρξης μόνο αν ξαναβρεθεί στον προοδευτικό πολιτικό χάρτη, μόνο αν απαλλαγεί από τα χαρακτηριστικά ενός μικρού κεντροδεξιού κόμματος, που απέκτησε με τις πολιτικές που εφάρμοσε τα τελευταία χρόνια.

Και επειδή και το «προοδευτικό» είναι υπό διαπραγμάτευση στις ημέρες μας και ερμηνεύεται κατά πως συμφέρει, ξαναλέω ότι προοδευτικό δεν μπορεί παρά να είναι ότι κρατά όρθια την κοινωνία. Προφανώς και δεν είναι οι πολιτικές που τη διαλύουν, που οδηγούν στη φτώχεια, στην ανεργία, στην καταστροφή κάθε συμμετοχικού θεσμού, στην αποθέωση των αγορών και στην πλήρη εξάρτηση της χώρας.

Τα είπαμε πολλές φορές και άλλες τόσες προσπαθήσαμε να πείσουμε για τα αυτονόητα:

Ότι δεν μπορείς να προχωρήσεις αν δεν σταθείς στη διαχωριστική τομή που έγινε στην κοινωνία με τα μνημόνια και τις πολιτικές τους.

Ότι δεν έχει νόημα καμία συζήτηση αν δεν ξεκαθαρίσεις τι είσαι, που πηγαίνει και με ποιους θα προχωρήσεις.

Αν δεν ανατρέψεις τα χαρακτηριστικά ενός καθεστωτικού κόμματος (κόμμα του κράτους) και δεν το μεταλλάξεις σε ένα κόμμα της κοινωνίας.

Αν δεν κατανοήσεις ότι δεν μπορείς να ταυτίζεσαι με τη συντήρηση σε επίπεδο άσκησης κυβερνητικής πολιτικής εκτός και αν έχεις οριστικά και αμετάκλητα παραδώσει τα διαπιστευτήρια σου στους εκπροσώπους του νεοφιλελευθερισμού.

Αν δεν συγκροτήσεις και δεν προτείνεις μια ρεαλιστική πρόταση , με προοδευτικό πρόσημο, για την επόμενη ημέρα της χώρας.

Είχα μια μικρή ελπίδα, ότι το αυτονόητο ήταν έτσι για όλους. Δυστυχώς δεν ισχύει. Ένα βαθιά ποτισμένο με τον κρατισμό και την εξουσία κομμάτι αυτού του κόμματος προτιμά να προσαρμόσει τα πιστεύω του στις προσωπικές του «αναγκαιότητες» και να υποταχθεί στη λογική του μικρού και χρήσιμου «εταίρου», που δυστυχώς καταντά πολιτική εταίρα!

Προτιμά τα «φτιασιδώματα» και τις μεταμορφώσεις, τους απολίτικους συσχετισμούς, τις αντικαταστατικές   διαδικασίες, τους «ημέτερους» και τους ελεγχόμενους, τους ακίνδυνους και συμβιβασμένους. Τα φαντάσματα της πολιτικής που εμφανίζονται δύο ημέρες πριν τις εκλογές και μετά εξαφανίζονται – ως δια μαγείας –περιμένοντας την επόμενη στιγμή που θα κληθούν να αποτελέσουν μέρος ενός απολίτικου και καταστροφικού εκλογικού μηχανισμού.

Οι προσυνεδριακές διαδικασίες – τρόπος του λέγειν «διαδικασίες»- ανέδειξαν για άλλη μια φορά το άρωμα της μελαγχολίας, της αρρώστιας και της αδυναμίας, ενός σώματος ανίκανου να κινηθεί, εγκλωβισμένου στις αμαρτίες του, αλλά καλά δεμένου με τα δεσμά των ψευτογιατρών…

Ποια συζήτηση, ποια συμμετοχή, ποιο ενδιαφέρον, ποιο το αποτέλεσμα;

Για να είμαι ειλικρινής ίσως το πιο ενδιαφέρον ήταν το ότι ξαναβρεθήκαμε κάποιοι άνθρωποι και μιλήσαμε. Ξανασυναντηθήκαμε μετά από καιρό για να πούμε τον πόνο μας, να εκφράσουμε τις αγωνίες μας και στην ουσία να μπούμε σε μια διαδικασία αυθυποβολής ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μπορούν να αλλάξουν οι ισορροπίες.

Εντάξει το ξέρω! Θα λέτε τώρα : «καλά κρασιά»…

Έτσι αποφασίσαμε να βάλουμε υποψηφιότητα για να εκλεγούμε αντιπρόσωποι για το Συνέδριο! Για να υποστηρίξουμε και εκεί αυτά που πιστεύουμε, που λέγαμε αυτά τα χρόνια.

Μόνο που αυτή τη φορά, ίσως για πρώτη φορά σε αυτά τα χρόνια της ενασχόλησης με την πολιτική, θα πάμε – αν εκλεγούμε- γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα αντιμετωπίσουμε, τι θα δούμε, τι θα ακούσουμε και τι τελικά θα γίνει. Για πρώτη φορά χωρίς ψευδαισθήσεις και ρομαντισμούς. Χωρίς διάθεση να χειροκροτήσουμε αλλά και να χαριστούμε.

Αυτό που μάθαμε καλά, άσχετα αν χρειάστηκαν να περάσουν τόσα χρόνια, είναι ότι πολιτική και συναισθηματισμός δεν πάνε μαζί. Δεν πρέπει να πάνε μαζί. Γιατί το συναίσθημα παραμορφώνει την πραγματικότητα και αν η πολιτική δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, τότε είσαι μόνιμα αιθεροβάμων!

Αυτά για όσους αναρωτήθηκαν γιατί επέλεξα να είμαι υποψήφιος.

Οριστικά για τελευταία φορά!!!!