Επιχείρηση «Πουλήστε όσο – όσο»

enfia3Ο ΕΝ.ΦΙΑ έχει προκαλέσει μια σειρά προβλημάτων, ακόμα και αποριών. Μόνο που οι ακρότητες που εμφανίσθηκαν σε κάποιες περιπτώσεις δεν αναιρούν την βασική στόχευση του μέτρου.

Αυτή δεν είναι άλλη από την ανασύνταξη της αγοράς ακινήτων (κύρια κατοικιών) μέσω της άσκησης ασφυκτικής εισοδηματικής πίεσης στους ιδιοκτήτες.

Για πολιτικούς λόγους το μετεμφυλιακό καθεστώς, επιθυμώντας να αμβλύνει τις κοινωνικές εντάσεις, διευκόλυνε την διαδικασία απόκτησης ιδιόκτητης στέγης για τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού. Η περίφημη «αντιπαροχή» και τα ευνοϊκά στεγαστικά δάνεια πήγαν χέρι-χέρι με τα αυθαίρετα που νομιμοποιούνταν κατά κύματα σε μελλοντικούς χρόνους.

Αποτέλεσμα το 90% των κατοίκων της χώρας να διαθέτει δικό του σπίτι. Αργότερα προστέθηκαν και τα τραπεζικά δάνεια, που δημιούργησαν νέας εσοδείας τετελεσμένα.

Η οικονομική κρίση δεν σημαίνει απλά την φτωχοποίηση της συντριπτικής πλειονότητας, επιβάλει και την αλλαγή σχέσεων και δεδομένων. Πλέον η κοινωνική σύμβαση για ικανοποίηση του –συνταγματικά κατοχυρωμένου– δικαιώματος στην κατοικία, παύει να έχει νόημα για τους δανειστές και την συγκυβέρνηση.

Η τρόικα πιέζει ώστε να υποχρεωθεί να πουλήσει το σπίτι του όποιος αδυνατεί να καταβάλει τα διαρκή χαράτσια. Συνεπώς η φορολογία αποτελεί το εργαλείο της αλλαγής χεριών στην ιδιοκτησία των ακινήτων –επικουρικά δρουν και οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα δάνεια».

Μάλιστα εμφανίζεται με διπλή μορφή. Πρώτα μέσω της φορολογίας εισοδήματος, για όσους εμφανίζουν έσοδα από την διαχείριση της ακίνητης περιουσίας τους. Δεύτερον ως φόρος κατοχής ακινήτων, είτε με το χαράτσι της ΔΕΗ μέχρι πρόσφατα, είτε με την μονιμοποίηση του ΕΝ.ΦΙΑ από τούδε και στο εξής.

Η παγίωση αμφότερων των υποχρεώσεων (για την πρώτη φυσικά δεν υφίσταται ζήτημα) αποδεικνύει το μακροπρόθεσμο των στοχεύσεων.

Τα 2,65 δις ευρώ που προβλέπει η είσπραξη μέσω ΕΝ.ΦΙΑ είναι ιλιγγιώδες ποσό, με βάση την φοροδοτική ικανότητα των περισσοτέρων. Επομένως κάποια στιγμή θα βγάλουν στο σφυρί το σπίτι τους αφού δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν στο κόστος των αλλεπάλληλων αφαιμάξεων.

Ώστε να το αποκτήσουν, σε εξευτελιστική τιμή, τραπεζίτες ή μεγαλοκατασκευαστές.

 

Advertisements

Επιχείρηση «πρώτη κατοικία»!

SPITIAΗ αγορά κατοικίας συγκέντρωσε, εξ’ αρχής, το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της τρόικα. Ειδικά όταν υφίσταται η ελληνική ιδιομορφία (απότοκη των μετεμφυλιακών απαιτήσεων, για την εκμαίευση κοινωνικής συναίνεσης από το τότε καθεστώς) της ευρύτατης διασποράς ιδιοκτησίας.

Ακόμα και τώρα το ποσοστό ιδιοκατοίκησης αγγίζει το 85%. Κάτι που δεν συνάδει με τις πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης και την υπαγωγή της συγκεκριμένης αγοράς στον έλεγχο τραπεζικών και κατασκευαστικών συμφερόντων μεγάλης κλίμακας.

Η προστασία των ιδιοκτητών πρώτης κατοικίας πρέπει να παύει να υφίσταται.

Ώστε, είτε να περιέλθουν τα σπίτια στις τράπεζες που χορήγησαν τα σχετικά δάνεια είτε ν’ αγοράσουν τα χρέη ενεδρεύουσες εταιρείες –παίρνοντας τα οικήματα σ’ εξευτελιστικές τιμές.

Έτσι, με την σχάση της «φούσκας» των ακινήτων και το πλήθος των διαθέσιμων κατοικιών (που θα προκύψουν μόλις αρθεί η απαγόρευση πλειστηριασμών), δημιουργούνται επιχειρηματικές ευκαιρίες για νέου τύπου δραστηριοποίηση στον συγκεκριμένο τομέα. Προηγήθηκε μια σειρά φοροεισπρακτικών τακτικών –από το χαράτσι της ΔΕΗ ως τους αλλεπάλληλους ΦΑΠ- που δυσχεραίνουν αφάνταστα την διατήρηση της κατοικίας για όσους δεν έχουν κάποια εισοδήματα εν μέσω γιγαντιαίας ανεργίας.

Στόχος είναι η εξώθηση των οικονομικά αδύναμων στο να εκποιήσουν το θεμελιώδες δικαίωμα διαβίωσης σε ανθρώπινους χώρους.

Ακόμα και το λεγόμενο «σεισμόσημο», η υποχρεωτική ασφάλιση οικημάτων έναντι των κινδύνων από φυσικές καταστροφές, στην ίδια κατεύθυνση κινείται.

Το κόστος συντήρησης αυξάνεται διαρκώς, ώστε να οδηγηθούν στην έξωση (μέσω εκβιασμένης πώλησης ή κατάσχεσης) όσοι αδυνατούν ν’ ανταπεξέλθουν στο, εν γένει, κόστος συντήρησης του ακινήτου τους.

Το άνοιγμα της αγοράς, όπως το επιθυμεί η ιερά συμμαχία τρόικα, τραπεζικών, κατασκευαστικών ομίλων και μεγαλοϊδιοκτητών ακινήτων, είναι μια εξαιρετικά βίαιη και σκληρή υπόθεση. Παρά τους λεονταρισμούς του πολιτικού προσωπικού που στηρίζει την κυβέρνηση, αμφιβάλλω αν θα υπάρξει πρόβλημα κοινοβουλευτικής έγκρισης σε αυτούς τους σχεδιασμούς.

Απομένει η επικοινωνιακή διαχείριση του προβλήματος (η προεργασία της ψυχολογικής προετοιμασίας της κοινής γνώμης ολοκληρώθηκε ήδη), ώστε να πειθαναγκαστεί να δεχθεί τα τετελεσμένα.

Το αν αυτό συμβεί είναι το διακύβευμα της επόμενης μέρας.