Πρόταση αποσύνθεσης του Συντάγματος!

samrrndΗ πρόταση της ΝΔ για την αλλαγή του συντάγματος εντάσσεται στις σκοπιμότητες που παράγει η πολιτική συγκυρία.

Δηλαδή μια προσπάθεια να πεισθεί η κοινή γνώμη πως υπάρχει μακροπρόθεσμο σχέδιο διαχείρισης της χώρας και συνεπώς ανάγκη ενός νέου συνταγματικού χάρτη. Μόνο που οι προτάσεις που κατατίθενται, πέραν ενός διάχυτου θεσμικού αυταρχισμού, αναιρούν θεμελιώδεις παραδοχές της πολιτειακής οργάνωσης μιας χώρας.

Κραυγαλέο παράδειγμα οι νέες θέσεις για την εκλογή προέδρου της δημοκρατίας, του οποίου ενισχύονται οι αρμοδιότητες – παρότι δεν θα έχει δικαίωμα να διαλύει την βουλή- η μόνη ουσιώδης διαφορά με το σύνταγμα του 1975.

Παραμένει το σύστημα των τριών διαδοχικών ψηφοφοριών (αν απαιτηθούν) για την εκλογή ΠτΔ, αλλά η συνέχεια είναι συναρπαστική.

Αν δεν συγκεντρωθεί ο αριθμός 180 τότε οι προταθέντες για το αξίωμα θα κατέρχονται υποψήφιοι, ώστε το εκλογικό σώμα ν’ αποφασίσει για το ποιος θα επιλεγεί.

Μια πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με την πλήρη αναστροφή των επιπέδων πολιτικής νομιμοποίησης.

Με βάση την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας υπέρτατη πηγή εξουσίας – κατά συνταγματική επιταγή τουλάχιστον – είναι το εκλογικό σώμα. Εξ’ ού και το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός ασκεί εξουσία, ως εκλεκτός του λαού, σε αντίθεση με τον ΠτΔ που αντλεί εμμέσως νομιμοποίηση.

Πλέον εισάγεται η καινοφανής άποψη πως η βουλή αποτελεί υπερκείμενο του λαϊκού παράγοντα θεσμό. Αφού πρώτη αυτή αποφασίζει – και εφόσον δεν κατορθώσει να επιλέξει πρόεδρο τότε καλείται να γνωμοδοτήσει «ο κυρίαρχος λαός».

Η μετατροπή του εκλογικού σώματος σε μεταγενέστερο, του κοινοβουλίου, κριτή πλήττει ευθέως τις θεμελιώδεις αρχές του πολιτεύματος. Πόσο μάλλον αν, σε μια διαδικασία που οφείλει να είναι ενιαία, προβλέπονται δύο διαφορετικοί τρόποι (έμμεσος, από την βουλή, και άμεσος με την καθολική ψήφο) επιλογής προέδρου. Είναι σαφές πως αυτός ο ευτελισμός κριτηρίων και μεθόδων δεν αποτελεί συμπτωματική επιλογή.

Αντιθέτως εντάσσεται στην – άρρηκτη πλην οφθαλμοφανή – παραδοχή της ηγετικής ομάδας της ΝΔ πως η δημοκρατία αποτελεί άταφο νεκρό.

Επιβιώνουν κάποιοι κοινοβουλευτικοί της τύποι, εν είδει σκελετικών απομειναριών ενός άσαρκου σώματος. Όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν περιττές, αν όχι επιζήμιες, πολυτέλειες.

Ο θάνατος του πνεύματος του παρόντος συντάγματος συντελείται μέσω της αποσύνθεσής του στο γράμμα του νέου.

Αρκούν αυτά για να κατανοηθεί το πώς προτίθεται να συνεχίσει την κυβερνητική της διαδρομή η ΝΔ, εφόσον ξεπεράσει τον σκόπελο της παρούσας προεδρικής εκλογής.

 

 

Αναζητώντας μαξιλάρι ασφαλείας…

μπαλτάκοςΠολυπράγμων ο Τ. Μπαλτάκος δημοσιοποίησε την απόφασή του να ιδρύσει κόμμα με το όνομα «Ρίζες».

Προφανώς αντλώντας έμπνευση από τις ιστορικές ρίζες της εθνικοφροσύνης –εξ’ού και η δέσμευση πως την πρωτοκαθεδρία σε αυτό θα έχουν στελέχη της αστυνομίας, του στρατού και της εκκλησίας.

Σε αυτούς τους χώρους άλλωστε θεμελιώθηκε η ισχύς του συμπλέγματος που πολιτογραφήθηκε «κράτος της δεξιάς» -ενίοτε και παρακράτος.

Το εγχείρημα λαμβάνει χώρα αφού προηγήθηκε μια εκκαθαριστική επιχείρηση (με διάφορα και συντονισμένα μέτρα) εναντίον των υφιστάμενων μορφωμάτων της «λαϊκής δεξιάς».

Τόσο οι ΑΝ.ΕΛ, όσο και η «Χ.Α» και ο ΛΑ.Ο.Σ. πλαγιοκοπήθηκαν, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τον πολιτικά όμαιμο του Αντ. Σαμαρά. Γι’ αυτό και ο Τ. Μπαλτάκος επανέλαβε παλαιότερες τοποθετήσεις του, πως με τον πρωθυπουργό «καταλαβαινόμαστε και δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω».

Αυτή η αντίληψη ίσως δημιουργήσει ένα μαξιλαράκι ασφαλείας για τη ΝΔ, ώστε όσες ψήφοι δεν κατευθυνθούν εκεί να παρκάρουν στο «αδελφό κόμμα» του δικηγόρου από τη Μάνη.

Δύσκολα ωστόσο θα εμφανισθούν τόσοι ανυποψίαστοι και αφελείς, για να πετύχει το κόλπο.

Υποθέσεις επί χάρτου…

merkel_samaras_483067716Ασφαλώς η αξίωση να ερμηνεύσουμε πλήρως τα όσα διακυβεύονται μέσω της ένταξης της Ελλάδας σε «προληπτική» γραμμή στήριξης αποτελεί θεωρητική αλαζονεία και επικίνδυνη διανοητική ακροβασία.

Καθώς απαιτείται γνώση «εσωτερικών» (του συστήματος των υπερεθνικών κρατών και της παγκοσμιοποιημένης αγοράς) πληροφοριών, την οποία δεν διαθέτουμε. Συνεπώς μπορούμε να κινηθούμε στην σφαίρα των υποθέσεων, χρησιμοποιώντας τα διαθέσιμα εργαλεία ανάλυσης και αξιολόγησης.

Ως μια τέτοια μπορούμε να θεωρήσουμε το πώς κινείται η τάση που προωθεί μια «γερμανική Ευρώπη», την οποία εκφράζει η Αγκ. Μέρκελ. Την ώρα που την αντιπολιτεύεται εκείνη της «ευρωπαϊκής Γερμανίας» (εντός και εκτός της συγκεκριμένης χώρας).

Το κοινό στοιχείο των δύο εκδοχών αφορά την αναγνώριση του ηγεμονικού ρόλου του γερμανικού παράγοντα, στη μια ή την άλλη παραλλαγή.

Στο πλαίσιο αυτό η ενδεχόμενη ήττα της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου στην Ελλάδα,  μπορεί να δημιουργήσει αλυσιδωτές αναταράξεις στην κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων κομμάτων στην Ε.Ε.

Αυτό δεν έχει να κάνει με το πώς θα πολιτευθεί η νέα Κυβέρνηση (πιθανότατα με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ) , αντιθέτως είναι ανεξάρτητο από την διαχείριση που θα ασκήσει.

Η Μέρκελ γνωρίζει ότι ο κύκλος της λιτότητας κλείνει, οι δυνάμεις που αντιδρούν σε αυτή θα ενισχυθούν. Είτε ως «εθνικοί πόλοι» (φασιστικά και νεοναζιστικά κόμματα) είτε ως «κοινωνικοί» (εκδοχές της σοσιαλδημοκρατίας).

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνήσει και επιτύχει – το συστημικά λιγότερο πιθανό – τότε θα δώσει ένα σήμα κεντροαριστερής ανάτασης στην ευρωζώνη. Αν αποτύχει –συστημικά πιθανότερο – τότε οι συνέπειες θα έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο ευρωενωσιακό οικοδόμημα.

Κοντολογής, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, μια διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (εξ’ αντικειμένου) απειλεί να διαταράξει τις υφιστάμενες ισορροπίες, που ευνοούν τη νεοφιλελεύθερη πρωτοκαθεδρία.

Μπορεί οι διαφορετικές πολιτικές πτέρυγες να εγγράφονται στον αστικό κόσμο και την αναπαραγωγή των θεμελιωδών του σχέσεων, ωστόσο το ποια επικρατεί κάθε φορά δεν είναι άνευ σημασίας.

Υπό αυτή την έννοια η στήριξη της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, φαίνεται πως αποτελεί μονόδρομο για τη γερμανική πολιτική, ανεξαρτήτως των επιδόσεων και των διεκπεραιωτικών της δυνατοτήτων.

Φυσικά τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από την αντίληψη πως αρκεί η βούληση ενός ισχυρού ούτως ώστε ο τροχός της ιστορίας να κινηθεί σε συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Εκείνο που θα πρέπει να υποθέσουμε (μακριά από βεβαιότητες, που εξηγήσαμε γιατί είναι ανούσιες και άσκοπες) είναι πως η στρατηγική της Μέρκελ θα αποτυπωθεί με συγκεκριμένο τρόπο. Καθώς η «προληπτική» γραμμή χρηματοδότησης έχει και πολιτικά παρακλάδια.

 

 

 

 

Θράσος χιλίων πιθήκων!

pithikoi_521953297Μπορεί η τελευταία προσπάθεια για κατάργηση της «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» να πέρασε στην ιστορία, είναι όμως κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα την ξαναβρούμε μπροστά μας.

Φαίνεται πως ενοχλεί και ενοχλεί πολύ όσους θα ήθελαν να βολευτούν πολιτικές αγυρτείες, ρουσφετολογικά όργια και βολέματα ημετέρων, ιδιαίτερα τώρα που μυρίζει … εκλογές.

Μπορεί η … συνεργάτης του Μητσοτάκη, Εύη Χριστοφιλοπούλου να προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα με την απίστευτη τοποθέτηση ότι «αποσύρεται η τροπολογία γιατί παρείσφρησε κατά λάθος»!

Την άτιμη την (ν)τροπολογία! Μόνη της μπήκε στο νομοσχέδιο! Τι θράσος!

Οι υπογραφές των Χαρδούβελη και Μητσοτάκη (όλως τυχαίως των υπουργών που αποτελούν την θεσμική προμετωπίδα της εξυγίανσης -μέσω αξιολόγησης και απολύσεων- στο δημόσιο), είναι επίσης ένα τυχαίο γεγονός!

Το γεγονός ότι η επίσημη ανακοίνωση του ΥΠΟΙΚ ούτε λίγο ούτε πολύ δικαιολογεί την κατάθεση της τροπολογίας, επίσης είναι τυχαίο γεγονός!

Λέει για την ακρίβεια: «Είναι λοιπόν προφανές, ότι η σκοπός της εν λόγω τροπολογίας του Υπουργείου Οικονομικών δεν είναι να αλλοιωθεί ο σκοπός και το πνεύμα του προγράμματος Διαύγεια, αλλά, πρώτον να μειωθούν οι καθυστερήσεις στην αποπληρωμή προϋπολογισθέντων νομίμων δαπανών του Ελληνικού Δημοσίου προς όφελος της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας και δεύτερον να αποφευχθεί η επιβάρυνση του Κράτους με την καταβολή τόκων υπερημερίας.»

Εκτός πια και αν στην Κυβέρνηση ο καθένας λειτουργεί κατά μόνας και κάνει απλά ότι … γουστάρει! Πράγμα δύσκολο να το πιστέψει κάποιος όταν πρόκειται για τέτοιες κινήσεις με πολύ συγκεκριμένο στόχο. Πράγμα που γίνεται ακόμη πιο δύσκολα πιστευτό, όταν υπάρχει η υπογραφή του αρμόδιου Υπουργού, του Μητσοτάκη, ο οποίος βαρύνεται με μία ακόμη προσπάθεια κατάργησης της «ΔΙΑΥΓΕΙΑ».

Μπροστά στη γενική κατακραυγή η (ν)τροπολογία αποσύρθηκε με τον γνωστό τρόπο. Το θέατρο σκιών όμως συνεχίζεται αποδεικνύοντας το πόσο ζει και βασιλεύει η αδιαφάνεια, ο κομματισμός και το θράσος χιλίων πιθήκων στους αστέρες της κυβέρνησης Σαμαρά.

 

Από το σκίσιμο των μνημονίων στο σκίσιμο του …καλτσόν!

t4rΗ έναρξη των διαπραγματεύσεων για την απεμπλοκή του ΔΝΤ από το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ελλάδας για την διετία 2015-16 επενδύθηκε με κοσμοϊστορικής

σημασίας περιγραφές και απ’ ότι φαίνεται καταλήγει σε μία ακόμη σφαλιάρα της ελληνικής Κυβέρνησης, μετά τα όσα συνέβησαν τελευταία.

Ήδη για όσους εμφανίζονται δύσπιστοι στην κριτική μιας κίνησης στο κενό, υπάρχει η «λευκή σημαία» που ύψωσε η κυβερνητική εκπρόσωπος Σ. Βούλτεψη με την πρόσφατη συνέντευξη της στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica»

Ομολογώντας πως «η Ελλάδα θα βγει από το μνημόνιο μόνο μετά από συμφωνία με τους τρεις θεσμικούς εταίρους. Θα συνεχίσει να ακολουθεί με προσήλωση το πρόγραμμα»!

Με τα λεγόμενά της η κυβερνητική εκπρόσωπος άδειασε τον Αντ. Σαμαρά ο οποίος, ως γνωστόν, φρόντιζε να σχίζει σελίδες του μνημονίου καθημερινά.

Ενώ απογοήτευσε τον Αδ. Γεωργιάδη ο οποίος, από τον περασμένο Μάρτη, είχε προ- αναγγείλει την εκλάκτιση της τρόικα αμέσως μετά τις ευρωεκλογές.

Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να προβούμε σε μια σύντομη αναδρομή της έλευσης του ταμείου στην γηραιά ήπειρο, μέσω της χώρας μας.

Θα πρέπει να θυμηθούμε πως η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αναζήτησε στήριξη από αμιγώς ευρωπαϊκό μηχανισμό το 2010, κάτι που αρνήθηκε η Μέρκελ και ο τότε σύμμαχός της Σαρκοζί.

Συνεπώς η ένταξη του ΔΝΤ (επί Στρος – Καν) στην τριμερή χρηματοδότηση αποτέλεσε ευρωενωσιακή επιλογή. Ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι ο γερμανογαλλικός άξονας της εποχής επιθυμούσε να μοιραστεί μαζί του το κόστος του «προγράμματος σωτηρίας».

Τέσσερα χρόνια μετά η Ε.Ε., με ηγεμονική δύναμη την Γερμανία, αποφασίζει να αναλάβει εκείνη την διαχείριση του κρατικού δανεισμού (και του συνακόλουθου χρέους) της Ελλάδας.

Είναι σαφές πως αυτά ήταν η κύρια συζήτηση του Αντ. Σαμαρά, στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο. Χωρίς το «πράσινο φως» της γερμανικής κυβέρνησης θα ήταν αδύνατο να υποβληθεί ένα αίτημα απομάκρυνσης της Ελλάδας από την άμεση επιτήρηση του ΔΝΤ.

Εδώ θα άξιζε να ξανασκεφθούμε το ναυάγιο της συνδιάσκεψης για το ελληνικό χρέος, που το ΔΝΤ είχε προαναγγείλει για τα μέσα Νοέμβρη. Υπό το βάρος των παρασκηνιακών αντιδράσεων των κορυφαίων κύκλων της Ε.Ε. η συγκεκριμένη διαδικασία ματαιώθηκε.

Μένει να δούμε το ποιοι θα είναι οι όροι αυτής της διευθέτησης –να επισημάνουμε απλά πως η Κρ. Λαγκάρντ μίλησε για «μετεξέλιξη της σχέσης» και όχι για διακοπή της.

Αν το σχήμα της μερικής αποδέσμευσης ολοκληρωθεί η ελληνική υπόθεση περιέρχεται στα χέρια του γερμανικού παράγοντα και στην «φροντίδα» των χρηματοπιστωτικών αγορών, οι οποίες έδειξαν τα δόντια τους με τρόπο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν! Είναι βέβαιο πως, καθώς τα επιτόκια δανεισμού θα είναι σημαντικά μεγαλύτερα από εκείνα που παρείχε το ΔΝΤ, μακροπρόθεσμα το κρατικό χρέος της Ελλάδας θα εκτιναχθεί.

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση Μέρκελ έχει αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο «κουρέματος», όλα δείχνουν πως το πρόβλημα απλά μετατίθεται στο απώτερο μέλλον.

Πολιτικά ωστόσο υπάρχει μια πολύ σημαντική συνέπεια. Οι γραμμές των κομμάτων που ζητούν διαγραφή έστω και τμήματος του ελληνικού χρέους εξασθενούν διαπραγματευτικά.

Αφού θα έχουν απέναντί τους, σε περίπτωση κυβερνητικής αλλαγής, μια ανένδοτη κυβέρνηση στο Βερολίνο.

Προς το παρόν είναι πρόωρο να εκτιμήσουμε τις επιπτώσεις μιας τέτοιας αλλαγής σκηνικού…

 

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάν;

dhmar_grafeiaΊσως είναι κάτι το πρωτοφανές στην πολιτική ιστορία –και όχι μόνο της Ελλάδας – αυτό που συμβαίνει με τη ΔΗΜ.ΑΡ.

Ο αρχηγός του κόμματος, άρτι επανεκλεγείς μάλιστα, δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης έστω και ενός μέλους της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Έτσι θα ζήσουμε το παράδοξο να συντονίζει την πολιτική γραμμή ένα πρόσωπο το οποίο αποδοκιμάσθηκε, ηχηρά και δημόσια, απ’ όλους όσους καλούνται να την υλοποιήσουν στο κοινοβούλιο.

Το πώς θα συνεχισθεί αυτή η φαρσοκωμωδία επαφίεται στο θυμικό των πρωταγωνιστών της και την «ειρωνεία της ιστορίας».

Η ουσία έγκειται στ’ ότι ένα κόμμα που αποτέλεσε τον τρίτο εταίρο της συγκυβέρνησης Σαμαρά ως το θέρος του 2013 παύει να υφίσταται πρακτικά. Ωστόσο πρόφθασε να γράψει κάποιες λαμπρές σελίδες, που θα μείνουν ως παρακαταθήκες πολιτικού τυχοδιωκτισμού και καθεστωτικής προσήλωσης.

Από το «δεν συγκυβερνούμε, είτε με το ΠΑΣΟΚ είτε με την ΝΔ» έφτασε να συμπληρώνει τα έδρανα της πλειοψηφίας. Από τις «κόκκινες γραμμές» και την επαγγελία μιας «επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων» συμβιβάστηκε με την ψήφο εμπιστοσύνης στα νέα μέτρα και την άρνηση υπερψήφισης από την άσπιλη κοινοβουλευτική ομάδα της ΔΗΜ.ΑΡ. Την ώρα που μαχόταν για «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» αποδέχθηκε την παρουσία του Τ. Μπαλτάκου ως γενικού γραμματέα του κυβερνητικού σχήματος το οποίο στήριζε μέχρις ότου αποχωρήσει.

Εν συνεχεία, η πορεία πέραν των κρατικών αξιωμάτων αποδείχθηκε ανάλογη εκείνης στην έρημο. Αίφνης τα λιγωμένα Μ.Μ.Ε., τα οποία ανακάλυπταν και αναδείκνυαν την «υπευθυνότητα» και την «σωφροσύνη» του Φ. Κουβέλη, ανέκρουσαν πρύμναν.

Οι εσωτερικές διαμάχες, μεταξύ όσων επιθυμούσαν επανένταξη στον κυβερνητικό συνασπισμό και εκείνων που λοξοκοιτούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ ταλάνισαν το κόμμα. Έως ότου την χαριστική βολή έδωσε το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, καθώς η ετοιμόρροπη ΔΗΜ.ΑΡ καταποντίσθηκε στις κάλπες.

Τα «ήξεις – αφήξεις» του αρχηγού της, σχετικά με το πιθανολογηθέν ενδιαφέρον του για την προεδρία της δημοκρατίας, εξαφάνισαν και τα έσχατα υπολείμματα (προσωπικής και πολιτικής του) αξιοπιστίας.

Η επανεκλογή στην ηγεσία ενός κόμματος – φαντάσματος, μόνο και μόνο για να δρομολογηθεί συντεταγμένα η επιστροφή των «άσωτων υιών» στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι θα κλείσει ο κύκλος, ώστε να επιβεβαιωθεί η εκτίμηση πως ο κυβερνητισμός είναι μια ανίατη ασθένεια.

 

 

Φαντασιακό!

fantasiaΘα έδινα ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση!

Θα έδινα γιατί μου αρέσουν οι φαντασιακές περιπλανήσεις στις ηλιόλουστες λεωφόρους του αύριο!

Θα ψήφιζα γιατί τώρα μπορώ να είμαι σίγουρος, όπως λέει και ο Πρωθυπουργός μας, πως στο τέλος του 2014 έρχεται η  έξοδος από το μνημόνιο (άσχετα αν δεν μας εξηγεί ποια είσοδος και που ακολουθεί)…

Γιατί στην επόμενη διετία όπως ο ίδιος υποσχέθηκε θα υπάρξουν  300.000 θέσεις εργασίας, τις οποίες θα προσφέρει η αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας! (αυτή που μπορεί να είναι κρυφή αλλά υπάρχει. Ποιος αμφιβάλλει για την ανάπτυξη που βλέπουμε γύρω μας;).

Γιατί στον κόσμο που ανοίγεται μπροστά μας οι μαρίνες στα νησιά θα φέρουν τουρίστες, η χώρα θα εξάγει φυσικό αέριο και θα εξορύξει τον πλούτο του υπεδάφους της με σεβασμό στο περιβάλλον των περιοχών – όπως στις Σκουριές Χαλκιδικής ας πούμε…

Θα έδινα ψήφο εμπιστοσύνης όχι μόνο για τα καθημερινά αλλά και για τις ιδέες, τις αξίες και τα οράματα που οδηγούν τη χώρα και το λαό σε ένα φωτεινό (φαντασιακό) μέλλον!

Μου αρέσει για παράδειγμα η αποκατάσταση  της έννοιας της επιχειρηματικότητας, όπως ο Πρωθυπουργός υπερηφανεύεται! (Ίσως σε αυτό να οφείλεται η φορολογική ασυλία των εφοπλιστών.)

Τρελαίνομαι για τάξη και  ασφάλεια! Θα επικρατήσουν εκεί όπου η διασάλευσή τους απειλεί τα ιδεογράμματα της «αναγεννημένης δεξιάς»: τους δρόμους, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία. Ας έχει  απέναντί της ύπουλους εχθρούς που μεταμφιέζονται πολιτικά και εξαπολύουν τις «συνιστώσες του χάους».

Θα επικρατήσουν και απέναντι σε αδίστακτους τρομοκράτες που θα ανατίναζαν (αν και δεν ανευρέθησαν εισέτι αμάχητα πειστήρια) τα κεντρικά γραφεία της ΝΔ και θα σκότωναν καλούς εφοπλιστές!

Αλλά κυρίως θα έδινα ψήφο εμπιστοσύνης γιατί αυτή η Κυβέρνηση είναι απόλυτα πιστή σε όσα προεκλογικά υποσχέθηκε(Ποιος τα θυμάται άραγε εκείνα τα 18 σημεία; Κάτι σαν τα Ζάππεια..). Τα τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια!

Αλλά υπάρχει και κάτι τελευταίο για να σας εξομολογηθώ. Ένας φόβος…

Φοβάμαι να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς την παρουσία του Μητσοτάκη που κυνηγά ανηλεώς τους κακούς «δημόσιους υπαλλήλους»! Χωρίς απολύσεις και μειώσεις μισθών και συντάξεων! Φοβάμαι το αύριο χωρίς την παρουσία του αναμορφωτή της Δημόσιας (λέμε τώρα) Υγείας Μ. Βορίδη! Χωρίς τις πύρινες αγορεύσεις του Αδωνι! (Άσε που θα πάρει και τα χρήματα από τη χώρα… – στην ξενιτιά την άπονη οι καταθέσεις του Άδωνι -με ομοιοκαταληξία  παρακαλώ)! Φοβάμαι τη μέρα που θα ξημερώνει χωρίς τις τοποθετήσεις της Βούλτεψη, τους σχεδιασμούς επι χάρτου του Δένδια…

Πώς να ζήσω χωρίς αυτά; Πως  να αναπνεύσω χωρίς το φόβο ότι θα μου πάρουν τα πάντα αυτοί που θα έρθουν για να καταστρέψουν αυτά που με τόσο πόνο και δάκρυ χτίστηκαν αυτά τα χρόνια; Τα ερείπια ζωής που βλέπετε γύρω σας είναι απλά μια οφθαλμαπάτη και τίποτα άλλο!

Άλλωστε μην ξεχνάτε, αχάριστοι, ότι έρχονται και φοροελαφρύνσεις. Και ρύθμιση χρεών. Και χρήμα. Πολύ χρήμα.

Τυχαίο είναι που χύθηκε ο καφές του Πρωθυπουργού στη Βουλή;