Μια δήλωση και ο πραγματικός …Τιτανικός

ΠαγόβουνοΟ Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι έκανε μία δήλωση στο Μπλούμπεργκ η οποία συζητείται ήδη. Είπε λοιπόν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαν την ορχήστρα που παίζει στον Τιτανικό.

Μία δήλωση η οποία ουσιαστικά οριοθετεί στιγμές πριν το ναυάγιο!

Αυτά από τον Ιταλό πρωθυπουργό , σε μια κρίσιμη στιγμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  κατά την οποία προσπαθεί –αν προσπαθεί- να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Τα δημοσιονομικά προβλήματα κυρίως στον ευρωπαϊκό νότο γίνονται ολοένα και πιο  εκρηκτικά όταν αυτά συνδυάζονται και με το προσφυγικό.

Ιδιαίτερα σε ότι αφορά το τελευταίο η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κάνει τα βήματα τα οποία όφειλε  να έχει κάνει, ούτε αξιολόγησε σωστά το μέγεθος του προβλήματος και λογικά δεν ήταν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τις εξελίξεις.

Καθυστέρησε μέσα σε παλινδρομήσεις  και όταν το τσουνάμι των προσφύγων έφτασε στην κεντρική Ευρώπη τότε, μπροστά στην πίεση των γεγονότων, ξαφνικά ξύπνησε και ζητά μέτρα και πάλι μέτρα φθάνοντας μέχρι του σημείου να προτείνει την δημιουργία στην ουσία αποθηκών ψυχών σε κάποια σύνορα της συμφοράς…

Εκείνο που ενδιαφέρει την Ευρώπη είναι να μην έχει το πρόβλημα στις πλατείες της και στα σημεία αναφοράς της.

Ελάχιστα την ενδιαφέρει πως ο ευρωπαϊκός νότος θα μπορέσει να ανταποκριθεί όταν ακόμη και τα ευρωπαϊκά χρήματα για την εφαρμογή των πολιτικών είναι ελάχιστα και συγκροτημένες πολιτικές αντιμετώπισης του προβλήματος δεν υπάρχουν.

Ζητά ουσιαστικά από την Ελλάδα να επωμιστεί όλο το βάρος σχεδόν την ίδια στιγμή που ουσιαστικά κάνει τα πάντα για να εγκλωβίσει δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που θέλουν να κατευθυνθούν στην κεντρική Ευρώπη μέσα στη δική μας χώρα.

Οι πιέσεις που ασκούνται το τελευταίο διάστημα προς τη χώρα μας αλλά και προς την Ιταλία ουσιαστικά δείχνουν αυτούς καθ’ αυτούς τους αυτοσχεδιασμούς της Ευρώπης.

Υποσχέθηκε η χώρα μας ότι θα συγκρατήσει περίπου 50 ή 60.000 πρόσφυγες και ουσιαστικά αυτή τη στιγμή έχει μια απόκλιση περίπου στις 40.000. Αυτό λύνει το πρόβλημα όταν έρχονται τα μηνύματα από την Ασία ότι αναμένεται και νέο πακέτο το οποίο πιθανά θα φτάσει και τους 400.000 πρόσφυγες;

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό είναι και τα παιχνίδια στο Αιγαίο τα οποία άρχισαν πλέον να ξεδιπλώνονται κάτω από την πίεση των γεγονότων.

Παιχνίδια τα οποία έχουν τις δικές τους ερμηνείες και βεβαίως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο πριν από λίγα χρόνια η χώρα θα είχε σηκωθεί στο ένα πόδι και τα πεζοδρόμια θα είχαν φύγει από τη θέση τους. Την περίοδο που διανύουμε όμως οι συνθήκες είναι διαφορετικές.

Περιχαρής ο «στα τέσσερα» Υπουργός Άμυνας δηλώνει την συμφωνία για την παρουσία των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο! Ξεχνά βεβαίως να θυμίσει το ρόλο της γείτονος Τουρκίας σε αυτό αλλά και το «ενδιαφέρον» της για τα τεκταινόμενα στην περιοχή.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται για μια ακόμη φορά είναι αν θα μπορέσει η Ευρώπη να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.

Στα δημοσιονομικά αποδείχτηκε στενόμυαλη και αδύναμη να αντιληφθεί το μέγεθος και την ουσία των προβλημάτων.

Στο προσφυγικό το ίδιο.

Αυτή η ζοφερή πραγματικότητα θυμίζει πραγματικά Τιτανικό. Με την ορχήστρα του να παίζει – στην προκειμένη περίπτωση να απειλεί  κιόλας – λίγο πριν το ναυάγιο. Αυτό που μένει να διευκρινιστεί είναι το ποιος θα αναλάβει να παίξει το ρόλο του παγόβουνο.

Για αυτό μάλλον δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ!

 

 

Advertisements

Ευρωμεσογειακή πολιτική κανονικότητα

rentsiΟι πρόσφατες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές στην Ιταλία επιφύλασσαν πολυκύμαντα μηνύματα προς τους βασικούς παίκτες της πολιτικής σκηνής της χώρας. Βασικά για την κεντροαριστερά του πρωθυπουργού Μ. Ρέντσι, ο οποίος είδε την δύναμή του να συρρικνώνεται εντυπωσιακά – στις επτά περιφέρειες όπου στήθηκαν κάλπες.

Όσο κι αν η σύγκριση των τωρινών ποσοστών των υποψηφίων του κόμματός του με τ’ αντίστοιχα των προ έτους ευρωεκλογών είναι αξιολογικά αδόκιμη, εν τούτοις δίνει μια εικόνα για το εύρος των μετατοπίσεων.

Από το περσινό 40% καταγράφει πλέον επίδοση που κινείται πέριξ του 25%. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το προσωποπαγές, λαϊκίστικο «κίνημα των 5 αστέρων», τ’ οποίο (υπό την ηγεσία του, κατ’επάγγελμα, κωμικού ηθοποιού Μπ. Γκρίλλο) καταγράφει κάτι λιγότερο από 20%.

Περί τις πέντε ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το ποσοστό που είχε καταγράψει στις εθνικές εκλογές του 2013, όταν βρέθηκε στο απόγειό του. ωστόσο, στον χώρο της κεντροδεξιάς, είχαμε ενδιαφέρουσες ανακατατάξεις οι οποίες δημιουργούν ανησυχητικές προϋποθέσεις.

Η περίφημη «Λέγκα του Βορρά» του Μ. Σαλβίνι σημείωσε αισθητή άνοδο καταγράφοντας ένα ποσοστό άνω του 12%. Τα περί ξενοφοβικής και αποσχιστικής δράσης της αποτελούν εξωραϊσμό. Ο νέος επικεφαλής έχει ενσωματώσει στο κόμμα του μια σειρά νεοφασιστικών ομάδων που κινούνταν στις παρυφές του, μ’ αιχμή το μεταναστευτικό και τα στίφη εξαθλιωμένων ανθρώπων που φθάνουν στις ιταλικές ακτές από την Β. Αφρική. Η «Λίγκα» τάσσεται υπέρ της Ρωσίας του Β. Πούτιν, αποκαλεί «νεκρό» το ευρώ και ζητά την έξοδο της Ιταλίας από την Ε.Ε.

Την ίδια ώρα που ο υπέργηρος παλιός της σύμμαχος, ο Σ. Μπερλουσκόνι του «Fonta Italia», κατακρημνίζεται σε ποσοστά λίγο πάνω από το 10%.

Με μία πρώτη ματιά και στην κοντινή μας χώρα εγκαθίσταται η «ευρωμεσογειακή κανονικότητα» που γνωρίσαμε στην Ελλάδα και την Ισπανία.

Μια πολυδιάσπαση των παραδοσιακών κομμάτων, μ’ εμφάνιση μιας «νέου τύπου» – πέραν της σοσιαλδημοκρατίας- αριστεράς. ΣΥΡΙΖΑ, Podemos, «Κίνημα πέντε αστέρων» καλύπτουν, μέσα στην διαφορετικότητά τους, αυτό τον χώρο.

Συμμετρικά, στον χώρο της «λαϊκής δεξιάς», αναπτύσσονται φασιστικοί πόλοι οι οποίοι εκπροσωπούν τις «εθνικές αντιστάσεις» απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την απορρόφηση των κρατικών κυριαρχιών από το υπερεθνικό δίκτυο τεχνογραφειοκρατών και τραπεζιτών στις Βρυξέλλες.

Είναι εξαιρετικά πρόωρο να εκτιμήσουμε το πώς θ’ αποκρυσταλλωθεί το τοπίο στην Ε.Ε., όταν όλοι οι παράγοντες που το καθορίζουν μεταβάλλονται με φρενήρη ρυθμό. Ούτως ή άλλως έχουμε εισέλθει σε μία άλλη περίοδο.

Στη ζώνη των PIGS, για ποια δημοκρατία μιλάτε;

Greece_ItalyΤα όσα έγιναν γνωστά για την εμπλοκή της τεχνογραφειοκρατικής ελίτ της Ε.Ε. στην πτώση της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου το 2011 δεν ήταν αποκλειστικά ελληνικό προνόμιο.

Κάτι ανάλογο συντελέσθηκε, την ίδια πάνω-κάτω περίοδο, και στην γειτονική Ιταλία.

Η εθνικιστική κυβέρνηση του Σ. Μπερλουσκόνι φαινόταν απρόθυμη να υλοποιήσει τα «προγράμματα σωτηρίας», για λόγους συντήρησης του συστήματος που δημιούργησε η πολιτική κυριαρχία του «καβαλιέρε».

Τότε οι δυνάμεις κρούσης του χρηματοπιστωτικού πλέγματος, που κυριαρχεί στην σύγχρονη οικονομία, ανέλαβαν δράση. Μέρκελ, Ντράγκι, Μπαρόζο και λοιποί πολιτικοί εκφραστές του μεθόδευσαν το άδειασμα του (εκλεγμένου, υπενθυμίζουμε) πρωθυπουργού της Ιταλίας.

Ένας τραπεζίτης όπως ο Ντράγκι – κατ’αντιστοιχία του ημέτερου Λ. Παπαδήμου– επιμελήθηκε την προετοιμασία της επόμενης μέρας, που οδήγησε στον εκλεκτό των αγορών Μ. Ρέντσι.

Επειδή δεν πρόκειται για συρροή συμπτώσεων σε δύο διαφορετικές χώρες, αλλά για ταυτόχρονη υλοποίηση σεναρίων στον ευρωενωσιακό νότο, μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα.

Στην ζώνη των «PIGS», όπου εισήλθε και η Ιταλία, η δημοκρατία αποτελεί περιττή πολυτέλεια. Κάποτε ανεπιθύμητη περιπλοκή, αφού μπορούν να βγουν στο προσκήνιο «ταραχοποιά» και «ανεύθυνα» κόμματα. Συνεπώς πρέπει να αναιρεθεί η ουσία της, την ώρα που επιβιώνουν οι κοινοβουλευτικοί τύποι.

Οπότε μπορεί να εκδιώχθηκε ο Γ. Παπανδρέου, ωστόσο η βουλή δεν διαλύθηκε αλλά νομιμοποίησε άλλον πρωθυπουργό, τον Λ. Παπαδήμο. Η αρχή της «δεδηλωμένης» παρέμεινε σε ισχύ, γελοιοποιήθηκε ωστόσο η έννοια της «λαϊκής κυριαρχίας».

Ίδια συνταγή και στην Ιταλία, όπου πρωθυπουργεύει ο Μ. Ρέντσι, αν και ουδέποτε υπήρξε βουλευτής.

Όταν λοιπόν σήμερα, κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες, εμφανίζεται ως τεράστια συνταγματική μεταρρύθμιση, η επιδίωξη  της συνταγματικής  απαγόρευσης της δυνατότητας ορισμού βουλευτών σε υπουργικά πόστα, δεν είναι λογικό να αναρωτιέται κάποιος, αν όλα αυτά γίνονται μόνο και μόνο για να μείνει ελεύθερο το έδαφος στους ουρανοκατέβατους «ειδικούς» των ολιγαρχών, οι οποίοι δεν θα χρειάζεται, καν, να προβάλλονται μέσω των Μ.Μ.Ε. που ελέγχουν;

Ιταλία: Ο θρίαμβος των αγορών!

rentsiΕδώ και λίγες ημέρες η Ιταλία διαθέτει νέο πρωθυπουργό, τον Μ. Ρέντσι.

Ο νεόκοπος πολιτικός αστέρας μεσουράνησε μετά την διαδρομή του ως δήμαρχος Φλωρεντίας και εξελέγη επικεφαλής του κεντροαριστερού «δημοκρατικού κόμματος» εκπαραθυρώνοντας τον προκάτοχό του –στην πρωθυπουργία και την προεδρία της παράταξής του – Εν. Λέττα.

Είχαν προηγηθεί οι αποκαλύψεις που έδειχναν πως ο Ιταλός πρόεδρος Τζ. Ναπολιτάνο πρωταγωνίστησε σε επαφές για την απομάκρυνση του Σ. Μπερλουσκόνι από την πρωθυπουργία – όταν βρισκόταν, για ύστατη φορά, στο εν λόγω πόστο-, καθώς οι επιλογές του δεν εγκρίνονταν από το Βερολίνο.

Αυτό που κάνει δημοφιλή στους ηγετικούς κύκλους της Ε.Ε. τον νεοδιορισθέντα πρωθυπουργό είναι οι στενές σχέσεις του με τους τραπεζίτες και τα πολυεθνικά επιχειρηματικά λόμπυ.

Για τρίτη φορά στην πολιτική ζωή της γειτονικής χώρας, στο δεύτερο τη τάξει πολιτειακό αξίωμα, τοποθετείται ένα πρόσωπο που δεν εκτέθηκε στην βάσανο των εθνικών εκλογών –μάλιστα ουδέποτε υπήρξε βουλευτής. Πρόκειται για τον θρίαμβο των αγορών, οι οποίες έχουν αναλάβει την κηδεμονία κρατικών οντοτήτων ακόμα και του μεγέθους της Ιταλίας. Καθώς η εξουσία έχει μεταφερθεί σε παγκοσμιοποιημένα δίκτυα και τις κατά τόπους απολήξεις τους είναι λογικό να χλευάζονται ακόμα και τα τελευταία υπολείμματα της ημιθανούς αστικής δημοκρατίας.

Η ανάδυση ενός πολιτεύματος «κρατικού φασισμού» με κοινοβουλευτικό μανδύα συνεπάγεται την εκκαθάριση του δημοσίου χώρου (καλύτερα ότι  απέμεινε από την αγοραία υποσκαφή του) από ενοχλητικούς θεσμούς και συνταγματικές λεπτομέρειες.

Η ιταλική βουλή απλώς εκλέγει τους εκάστοτε εκλεκτούς των μεγάλων συμφερόντων, οι οποίοι οφείλουν να υπηρετούν προδιαγεγραμμένες πολιτικές –λειτουργώντας ως θεσμική τους βιτρίνα. Για να το πούμε διαφορετικά, τα πρόσωπα εναλλάσσονται, ως μάνατζερς στην ίδια εταιρεία.

Συνεπώς το μοντέλο δεν αφορά μόνο την ελληνική πραγματικότητα, ούτε μπορεί να αποδοθεί σε θεωρίες συνωμοσίας και σε έλλειμμα «εθνικής ανεξαρτησίας». Η οριστική μετάβαση στο καθεστώς των υπερεθνικών κρατών και της «οικουμενικής ολιγαρχίας» που τους δίνει το ταξικό τους περιεχόμενο έχει αναπόφευκτες συνέπειες σε κάθε τοπική διοίκηση.

Η νέα πραγματικότητα χτίζεται στα ερείπια εκείνης που σάρωσε, με την παραδειγματική σύνθλιψη κάθε έννοιας κοινωνικής δημοκρατίας