«Το ΠΑΣΟΚ ψηφίζει Καραμανλή, οι φοιτητές ψηφίζουν Πανσπουδαστική»

33 χρόνια πίσω!

… Μια βουτιά στην ιστορία και στα νιάτα μας…

Μου το θύμισε ένας φίλος και μου έδωσε την αφορμή να θυμηθώ μια σημαντική στιγμή. Είναι η περίοδος όπου το ΠΑΣΟΚ αποφασίζει να προτείνει για πρόεδρο της Δημοκρατίας το Χρήστο Σαρτζετάκη, ανατρέποντας την λογική που ήθελε να συνεχίσει με τον Κ. Καραμανλή στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα της χώρας.

Να θυμηθούμε :

Στις 10-14 Μαΐου 1984 γίνεται το 1ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Ο Α. Παπανδρέου, ο οποίος είναι και ο μοναδικός υποψήφιος για τη θέση του προέδρου του κινήματος εκλέγεται δια βοής. Το ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει τα 200.000 μέλη.

Στις 17 Ιουνίου του ίδιου έτους γίνονται οι ευρωεκλογές.

Η ΝΔ, με αρχηγό της τον Ε. Αβέρωφ, επιλέγει μια μετωπική πολιτική σύγκρουση εφ’ όλης της ύλης, καλλιεργώντας κλίμα φανατισμού και τραμπουκισμού, προκειμένου να πετύχει μια πρώτη νίκη κατά του ΠΑΣΟΚ. Συγκρούσεις με τις οργανωμένες παραστρατιωτικές ομάδες (Κένταυροι και Ρέιτζερς) , ξύλο και άγριες καταστάσεις, τραυματισμοί και παρά λίγο θύματα. Στη Θεσσαλονίκη , όπου βρισκόμουνα, η αγριότητα και ο τραμπουκισμός ξεπέρασε κάθε όριο.

Η πολιτική και κοινωνική πόλωση είναι μεγάλη και φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδίωκε η ΝΔ, συσπειρώνοντας ουσιαστικά τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ έρχεται, πάλι, πρώτο κόμμα ξεπερνώντας τη Νέα Δημοκρατία κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες, η οποία οδηγείται σε αντικατάσταση του Ε. Αβέρωφ από την ηγεσία του κόμματος, ο οποίος κι αυτός είχε αντικαταστήσει τον Γ. Ράλλη που χρεώθηκε την ήττα των εκλογών του 1981. Τον Ε. Αβέρωφ αντικατέστησε ο Κ. Μητσοτάκης.

Τον Μάρτιο του 1985 λήγει η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κάνει την πρότασή του. Εν τω μεταξύ αναπτύσσεται έντονη φιλολογία ότι το ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξει εκ νέου για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κ. Καραμανλή. Εξάλλου δεν είναι και λίγα τα στελέχη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ που υποστηρίζουν την υποψηφιότητα Καραμανλή. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι πλην ολίγων, επιχειρηματολογούν υπερ της αναγκαιότητας της συγκατοίκησης. Είναι μια δύσκολη περίοδος για το κίνημα, καθώς ξεσπά έντονη εσωκομματική αντιπαράθεση για το αν θα πρέπει να ψηφιστεί, ξανά, ο Κ. Καραμανλής για Πρόεδρος. Οι περισσότερες Τ.Ο. αντιδρούν, ενώ πολλά μέλη απειλούν ότι αν η ηγεσία υποστηρίξει την υποψηφιότητα Καραμανλή, ο οποίος ουσιαστικά εκπροσωπεί την σκληρή και συντηρητική Δεξιά, θα κλείσουν τις οργανώσεις βάσεις και θα παραδώσουν τα κλειδιά στην ηγεσία.

Στη σπουδάζουσα της Θεσσαλονίκης το κλίμα είναι εκρηκτικό. Η εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας κυριαρχεί στις συζητήσεις αλλά και στα αμφιθέατρα, καθώς συμπίπτει με τις φοιτητικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Παντού υπάρχουν πανό της Πανσπουδαστικής με το σύνθημα: «Το ΠΑΣΟΚ ψηφίζει Καραμανλή, οι φοιτητές ψηφίζουν Πανσπουδαστική».

Σε μια εκρηκτική ολομέλεια, παρουσία του μέλους του Π.Γ. Στ. Τζουμάκα γίνεται ξεκάθαρο πως τυχόν στήριξη Καραμανλή θα έχει δραματικές επιπτώσεις. Πλην ελάχιστων όλοι διαφωνούν με αυτή την επιλογή, παρά τις προσπάθειες του Τζουμάκα να πείσει για την αναγκαιότητα της…

Στις 9 Μαρτίου συνέρχεται σε έκτακτη Σύνοδο η Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ για να αποφασίσει σχετικά με το θέμα της προεδρικής εκλογής. Έξω από τη συνεδρίαση είναι μαζεμένοι εκατοντάδες κόσμου, ο οποίοι αντιδρούν στην επανεκλογή του Καραμανλή. Ο Α. Παπανδρέου, λαμβάνοντας υπόψη την αντίδραση της βάσης και του κόσμου του ΠΑΣΟΚ αποφασίζει τη ρήξη.

Προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Χ. Σαρτζετάκη και την αναθεώρηση του Συντάγματος στα άρθρα που αφορούν τις υπερεξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας, οι οποίες πρέπει να μεταβιβαστούν στην κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Τονίζει μάλιστα, ότι αν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε άψογος ως Πρόεδρος δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσει, εφόσον το Σύνταγμα του 1975, που η κυβέρνηση είχε σκοπό να αναθεωρήσει(για να μειωθεί η εξουσία του Προέδρου), ήταν πνευματικό του τέκνο.

Η απόφαση γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό από όλους μας και δίνουμε ραντεβού στις 5.00 το πρωί της επόμενης ημέρας, προκειμένου να «κλέψουμε» από τις σχολές τα πανό της Π.Σ.Κ., πριν προλάβουν να τα κατεβάσουν.

Μας έμειναν ενθύμια (υπάρχουν ακόμη μέχρι σήμερα) και φυσικά χρησιμοποιήθηκαν δεόντως στις προεκλογικές αντιπαραθέσεις εκείνης της χρονιάς. (Για την ιστορία σε εκείνες τις φοιτητικές εκλογές η ΠΑΣΠ αναδείχθηκε πρώτη και με διαφορά, για πρώτη φορά στη Θες/νίκη).

Την επόμενη (10/3/1985) έχουμε την παραίτηση Καραμανλή και την ανάληψη καθηκόντων από τον πρόεδρο της Βουλής, Γ. Αλευρά.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παραιτήθηκε ενοχλημένος από την αλλαγή στάσης του ΠΑΣΟΚ.

Χρόνια αργότερα εκμυστηρεύτηκε στον δημοσιογράφο Σεραφείμ Φυντανίδη τις σκέψεις του για εκείνη την περίοδο, λέγοντας ότι «ο Ανδρέας στο πρόσωπό μου εκδικήθηκε τον πατέρα του»(στις σχέσεις Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξαν στιγμές μεγάλης έντασης).

«Πολύ φροϋδικό αυτό κύριε Πρόεδρε» είπε ο κ. Φυντανίδης

«Φρόιντ ξεφρόιντ, εγώ αυτό νομίζω» απάντησε ο Καραμανλής.

Ποιος ήταν αυτός που έπεισε τον Α. Παπανδρέου να πάρει αυτήν την απόφαση;

Σύμφωνα με αυτούς που βρισκόταν πολύ κοντά στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, καθοριστική ήταν η στάση του Μένιου Κουτσόγιωργα. Αυτός πρότεινε το όνομα στον Ανδρέα και λέγεται πως αυτός του παρουσίασε και ένα τσουβάλι γράμματα διαμαρτυρίας ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ κατά της επιλογής Καραμανλή.

Με τις ψήφους της Αριστεράς εκλέγεται ο Χ. Σαρτζετάκης, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και για πρώτη φορά η Δεξιά αποκόπτεται από όλα τα κέντρα εξουσίας. Έτσι μια ολόκληρη εποχή κλείνει τον κύκλο της. Η απόφαση αυτή αναπτερώνει το ηθικό της βάσης του ΠΑΣΟΚ, που ξεπερνώντας αυτή την τόσο σημαντική κρίση οδεύει προς τις εκλογές με συσπειρωμένο όλο τον δημοκρατικό κόσμο.

Η διαδικασία εκλογής βέβαια του Σαρτζετάκη έχει και τη δική της ιστορία:

Η ψηφοφορία αυτή έχει μείνει ιστορική, όχι μόνο λόγω της διαμάχης που προκάλεσε το αν ο Γιάννης Αλευράς είχε –ως ασκών χρέη Προέδρου της Δημοκρατίας– δικαίωμα ψήφου, όσο για τα περιβόητα γαλάζια ψηφοδέλτια επί των οποίων ανεγράφη το όνομα του Χρ. Σαρτζετάκη.

Στην πρώτη ψηφοφορία ο Χρ. Σαρτζετάκης υποστηρίχθηκε από ΠΑΣΟΚ (169 βουλευτές) και ΚΚΕ (13 βουλευτές), και έλαβε 178 ψήφους σε σύνολο 297 παριστάμενων βουλευτών, ενώ βρέθηκαν 3 λευκά και 3 άκυρα. Οι βουλευτές της Ν.Δ. αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε όλες τις ψηφοφορίες.

Στη δεύτερη ψηφοφορία ο προεδρεύων της  Βουλής Μιχάλης Στεφανίδης διένειμε ψηφοδέλτιο με το όνομα του Χρήστου Σαρτζετάκη σε γαλάζιο χρώμα και λευκό ψηφοδέλτιο, θέτοντας ζήτημα αμφισβήτησης της μυστικότητας της ψηφοφορίας. Ο βουλευτής της Ν.Δ. Λευτέρης Καλογιάννης πήρε την κάλπη και την μετέφερε στα γραφεία του κόμματός του! Τελικά ο Χρ. Σαρτζετάκης έλαβε 185 ψήφους, δεν ψήφισαν 110 βουλευτές και βρέθηκαν 3 άκυρα και 1 λευκό.

Στην τρίτη ψηφοφορία ο Χρ. Σαρτζετάκης έλαβε 180 ψήφους, ενώ υπήρξαν 5 άκυρα και 1 λευκό. Η διαδικασία αμφισβητήθηκε εντονότατα καθώς ψήφισε ο πρόεδρος της Βουλής Γιάννης Αλευράς, που ασκούσε καθήκοντα Προέδρου Δημοκρατίας μετά την παραίτηση Καραμανλή. Άλλοι συνταγματολόγοι (π.χ. Αριστόβουλος Μάνεσης) θεώρησαν ότι δεν είχε δικαίωμα ψήφου και άλλοι (π.χ. Δημήτρης Τσάτσος) ότι ο βουλευτής δεν χάνει ποτέ το δικαίωμα ψήφου

Στις 2 Ιουνίου 1985 γίνονται κοινοβουλευτικές εκλογές υπό τη σκιά της προηγούμενης ρήξης για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπου οι επιλογές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ δικαιώνονται. Το ΠΑΣΟΚ παίρνει ένα ποσοστό της τάξης του 45,82%, εκλέγοντας 161 βουλευτές έναντι ποσοστού 40,84% της Δεξιάς.

Advertisements

Συγκαμένη συγκυβέρνηση

Ούτε τυχαία, ούτε αναγκαστική είναι η επιλογή Παυλόπουλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Ούτε χρειάζεται απάντηση στο ερώτημα « Μα καλά, χάθηκαν οι επιλογές σοβαρών προσώπων, που δεν κουβαλάνε στην πλάτη τους τα αμαρτήματα μιας θλιβερής πολιτικής πρακτικής»;

Ούτε βέβαια χρειάζονται προσπάθειες για να ταυτίσει κάποιος μια «προοδευτική κυβέρνηση» με επιλογές τύπου Καμμένου και Παυλόπουλου. Απλά γιατί δεν ταυτίζονται, δεν έχουν σχέση…

Μόνο που αυτά δεν είναι «λάθη» ή «επιλογές που έγιναν χωρίς σκέψη».

Είναι συνειδητές πολιτικές επιλογές, που εκφράστηκαν εδώ και καιρό είτε με τις φήμες περί υποψηφιότητας Κ. Καραμανλή είτε με την προσπάθεια να περάσει ο Αβραμόπουλος, είτε με την συνειδητή απόκρυψη των προτάσεων για την ΠτΔ από την πλευρά ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Ε! Τότε γιατί ένας εκπρόσωπος της Καραμανλικής – λεγόμενης – Δεξιάς;

Η βασική ανάγνωση έχει να κάνει με την προοπτική ενός συμβιβασμένου σοσιαλδημοκρατικού σχηματισμού στον οποίο εκ των πραγμάτων θα διαμορφωθεί ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ και που θα επιβεβαιωθεί πιθανότατα και από τη συμφωνία  με τους δανειστές, που δειλά – δειλά εμφανίζεται ήδη.

Η επιβίωση των εκλεκτών των συμφερόντων που ρυθμίζουν – δυστυχώς – τα πολιτικά πράγματα της χώρας με το αζημίωτο, προϋποθέτει τη διάλυση οποιασδήποτε άλλης φωνής στο χώρο που διεκδικούν και από τον οποίο παίρνουν ζωή. Η λεγόμενη κεντροαριστερά ή το κέντρο πρέπει να καθαρίσουν από άλλους διεκδικητές και προϋπόθεση είναι η ενοχοποίηση τους για τα όλα τα δεινά του τόπου, μέσα από την άφεση αμαρτιών της πενταετίας Καραμανλή.

Γιατί όταν επιλέγεις να επιβραβεύσεις  με τέτοιο απροκάλυπτο τρόπο έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές της πορείας προς τον γκρεμό είναι λογικό να αναρωτηθεί ο πολίτης αν και ποιοι τελικά ευθύνονται για τα δεινά που προηγήθηκαν.

Ο ένοχος εμφανίζεται λόγω της αθώωσης του προηγούμενου.

Είναι γελοίο να περιμένει κανείς καταλογισμό των πραγματικών ευθυνών στην Κυβερνητική θητεία Καραμανλή, όταν δια του Προκόπη αθωώνεται…

Είναι όμως αναμενόμενο πια, μια πιθανή εξεταστική επιτροπή να καταλογίσει το σύνολο των ευθυνών στο μαύρο πρόβατο της πολιτικής ζωής και κατά προέκταση στο τότε ΠΑΣΟΚ, κατά παράβαση κάθε έννοιας λογικής και αλήθειας.

Ο πολιτικός του χώρος παραμένει κενός και έρμαιο στις διαθέσεις της αναδυόμενης νέας κεντροαριστερής  (;)παράταξης, που μπορεί και βλέπει την επανάσταση  ακόμη και μέσα από τα μάτια της Αγγελοπούλου, του Βαρδινογιάννη, του Καμμένου και ολοκληρώνει τη σοσιαλιστική μετάβαση με φάρο τον Προκόπη Παυλόπουλο.

Η συναλλαγή ολοκληρώνεται και μένουν λεπτομέρειες να ρυθμιστούν , όπως η μετεξέλιξη του φερόμενου ως «αριστερού» σε κάτι πολύ πιο αποδεκτό από το σύστημα και  το αναγκαίο ξεκαθάρισμα των φωνών που θα απειλήσουν την πορεία προς το συμβιβασμό.

Για όσους έχουνε ακόμη ψευδαισθήσεις και θέλουν να μιλούν για την «ελπίδα» που έρχεται και την «πρώτη φορά της Αριστεράς», αφού κουνήσουνε δυνατά το κεφάλι τους, ας αναρωτηθούν αν πρέπει να δούνε και τον Ρουσόπουλο πρόεδρο της νέας ΕΡΤ, για  να αντιληφθούν την πορεία των πραγμάτων πριν αναγκαστούν να αναφωνήσουν το « Ήρθε η ώρα του Καραμανλή».

Η περίοδος της Αποκριάς δικαιολογεί τα καρναβάλια. Μόνο που οι μάσκες έπεσαν νωρίς…

 

Ανεπανόρθωτες βλάβες…

vrisi1Είναι πρωτοφανές το σκηνικό φόβου που στήνεται με αφορμή την εκλογή του ΠτΔ. Δηλώσεις, ομιλίες, παρεμβάσεις και υπονοούμενα που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία. Ειλικρινά δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν να έχει μετατραπεί σε τέτοιο βαθμό η πολιτική ζωή, σε μια ζούγκλα απειλών και σεναρίων.

Ένας απίστευτα ωμός εκβιασμός, που απευθύνεται κυρίως στους βουλευτές που θα αποφασίσουν την εκλογή ΠτΔ ή εκλογές και που στοχεύουν στην διάσωση και μακροημέρευση της υπάρχουσας συγκυβέρνησης αλλά και στο κλείσιμο της συμφωνίας με την τρόικα με τους όρους που έχουν ήδη συμφωνηθεί!

Στην προσπάθεια διάσωσης μιας καταρρέουσας Κυβέρνησης θυσιάζονται τα πάντα! Και στρατεύονται  οι πάντες: Γνωστοί δημοσιογράφοι και αναλυτές, πολιτικοί, επίσημα κυβερνητικά στελέχη, γραφικές φυσιογνωμίες της Βουλής και της πολιτικής ζωής, τραπεζίτες και στελέχη ξένων κυβερνήσεων.

Οι ωμές παρεμβάσεις Γιούνκερ,Σόιμπλε και Μοσκοβισί , μέχρι στιγμής, που αποτελούν ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά πράγματα μιας – υποτιθέμενα – ανεξάρτητης χώρας, γίνονται αποδεκτές με λογικές πλήρους υποταγής και εξάρτησης που δεν έχουν προηγούμενο! Η βλάβη στην εικόνα μιας χώρας που έπρεπε να στέκεται υπερήφανη είναι ανεπανόρθωτη . Επαρχία άλλων κρατών και χώρος πρωτοφανών οικονομικών και κοινωνικών πειραμάτων που πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχτεί από «λάθη», που θα στοιχίσουν στους «συμμάχους» της κυβέρνησης!

Δηλώσεις σαν και αυτές του Γεωργιάδη (που προεξοφλεί bankrun), της Βούλτεψη που σαν κυβερνητική εκπρόσωπος αναθέτουν και τυπικά τη διοίκηση της χώρας στους αετονύχηδες των αγορών ( αφού η έκθεση της Moody’s θεωρείται οδηγός εξελίξεων) αλλά και οι απίστευτες δηλώσεις του Διοικητή της Εθνικής τράπεζας (!) Στουρνάρα για τη ρευστότητα και τους κινδύνους με τους οποίους απειλείται το πόπολο αν δεν εκλεγεί ΠτΔ, διαλύουν την οικονομία, αποσταθεροποιούν περαιτέρω την αγορά, συντρίβουν την επιχειρηματικότητα και τινάζουν στον αέρα ότι έχει απομείνει!

Η δαιμονοποίηση των εκλογών, η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και ο εξοστρακισμός της δυνατότητας επιλογής από το λαό της Κυβέρνησης του, προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες στην ίδια τη Δημοκρατία!  Αν αυτοί που υπηρετούν τη δημοκρατία δεν αποδέχονται τις βασικές της αρχές τότε τη μετατρέπουν σε αδειανό πουκάμισο, δημιουργώντας τις συνθήκες μετατροπής της σε άλλου τύπου πολιτεύματα! Θα ζήλευε και το πιο απολυταρχικό καθεστώς αυτές τις μεθοδεύσεις. Δεν καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτή η επίθεση φόβου και καταστροφολογίας χτυπά τα θεμέλια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος;

Ο ευτελισμός του Κοινοβουλίου με «αριστερούς» που δεξιοφέρνουν, με γραφικούς που βρέθηκαν από σπόντα σε βουλευτικά έδρανα (τα αποτελέσματα της άνευ όρων αντιμνημονιακής ονείρωξης, των προηγούμενων χρόνων), οι καταγγελίες για χρηματισμό, οι λογικές του «θα ψηφίσουν γιατί θα χάσουν τη θέση τους και το μισθό τους», η διάλυση κομμάτων και σχηματισμών και η δημιουργία νέων αναχωμάτων, που όλως περιέργως στέκονται στο πλευρό της «δοκιμαζόμενης» Κυβέρνησης , με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν ανεπανόρθωτα πλήγματα και στην κοινοβουλευτική διαδικασία.

Η πολιτική ζωή της χώρας γυρνά δεκαετίες πίσω. Αλλά αυτό δεν ανησυχεί τους σχεδιαστές των εξελίξεων, που γατζωμένοι στις καρέκλες τους παίζουν «ρέστα» στις πλάτες του λαού.

Ενός λαού που ξέρει ότι το μετά, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Ενός λαού που ξέρει πως θα κληθεί να δώσει και άλλο αίμα προκειμένου να επιβιώσουν αδιέξοδες πολιτικές και μικροί και ανίκανοι πολιτικοί. Ενός λαού που μετατράπηκε σε πειραματόζωο πολιτικών γιατί άλλοι αποφάσισαν γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους ακόμη και την έκφραση του στις τελευταίες εκλογές!

Την ίδια στιγμή που ο παλαιοκομματισμός επανέρχεται δριμύτερος, που το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει και που οι δημόσιες καλά αμειβόμενες θέσεις , παραμένουν στα χέρια αποτυχημένων πολιτευτών και ανίκανων κομματικών παραγόντων. Αυτό το μοντέλο κράτους όμως τέλειωσε! Απέτυχε! Και οδηγεί μαζί με τα υπόλοιπα τη χώρα στο βούρκο της πλήρους κοινωνικής αλλά και ηθικής διάλυσης.

Πίσω από το παραβάν της διαπλοκής και της πελατειακής συναλλαγής πρέπει να προβάλλουν καινούργιες δυνάμεις. Πρέπει να προβάλλουν προοδευτικές λύσεις και προτάσεις από όσους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τον αγώνα για την κοινωνία και όχι για την πάρτη τους. Υπάρχουν. Ας βγούνε στο φώς, πριν το σκοτάδι τυλίξει τα πάντα.

Αντίσταση στο φόβο και στις απειλές.

Αντίσταση στο χθες που δεν μπορεί να δεσμεύσει το αύριο.

Αντίσταση στη διάλυση της Δημοκρατίας και στην υποταγή στα συμφέροντα, που παίζουν μπάλα στο δικό μας γήπεδο.

Προοδευτική διέξοδος από το αδιέξοδο ΣΗΜΕΡΑ!

 

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και η δαιμονοποίηση των εκλογών

photo_verybigΗ εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας έχει ένα ιδιαίτερο περιεχόμενο αυτή τη φορά.

Το ίδιο και οι εκλογές, αν δεν συγκεντρωθεί ο «μαγικός» αριθμός των 180 ψήφων στην τρίτη ψηφοφορία.

Δεν είναι τόσο το πρόσωπο αλλά αυτό που ακολουθεί και δεν έχει καμία σχέση ούτε με την άσκηση των όποιων αρμοδιοτήτων του Προέδρου, ούτε με τον τρόπο λειτουργίας του.

Η εκλογή του Προέδρου τη Δημοκρατίας στην ουσία σηματοδοτεί την ολοκλήρωση των όποιων διαπραγματεύσεων με την τρόικα και δείχνει το δρόμο των μέτρων που ακολουθούνε.

Με απλά λόγια:

Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή θα παρατείνει τον κοινοβουλευτικό βίο της υπάρχουσας κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, οι οποίοι θα υπογράψουνε τη νέα συμφωνία, όταν αυτή προκύψει. Συμφωνία στη βάση των ήδη δεδομένων απαιτήσεων της τρόικα που στοχεύουν σε συγκεκριμένα μέτρα και που ξεπερνούν εκ των πραγμάτων τις γνωστές ήδη προτάσεις της Κυβέρνησης (αν δεν τις ξεπερνούσαν θα υπήρχε ήδη συμφωνία).

Ασφαλιστικά (ότι απέμεινε) δικαιώματα, εργασιακά (ότι απέμεινε) δικαιώματα, μισθοί, συντάξεις (κυρίως επικουρικές) στο μπλέντερ μιας παράλογης πολιτικής που οδηγεί σε ολοένα μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Σαμαράς και Βενιζέλος έπεσαν έξω και στις προβλέψεις τους και στους σχεδιασμούς τους. Στην ουσία απέτυχαν στην υλοποίηση μιας πολιτικής πρότασης που ήταν αδιέξοδη, καθώς κινούταν συνεχώς ανάμεσα στις κόκκινες γραμμές όχι τις δικές τους, αλλά αυτές που οι εκπρόσωποι των δανειστών χάραζαν διαρκώς.

Το success story αποδείχθηκε γρήγορα ανέκδοτο, η κατάργηση του μνημονίου (που για την ιστορία λήγει στις 31/12/2014) ανέφικτη, ενώ η αφελέστατη προαναγγελία της αποχώρησης του ΔΝΤ, οδήγησε στις γνωστές αντιδράσεις των αγορών.

Η ανάπτυξη σαφέστατα προσαρμοσμένη στις ανάγκες των ολίγων ( και ισχυρών) και η υπόλοιπη κοινωνία στα όρια της φτωχοποίησης και του καθημερινού αγώνα για την επιβίωση, που γίνεται ολοένα και δυσκολότερος για περισσότερους Έλληνες.

Μια πολιτική με καθαρά συντηρητικό πρόσημο, χωρίς καμία κοινωνική ευαισθησία, μια πολιτική χωρίς προοπτική και κυρίως χωρίς μελλοντικούς στόχους.

Γνωρίζουμε και ποιοι και πως θα κλείσουνε την όποια συμφωνία στην περίπτωση αυτή. Έτσι κι αλλιώς η υπερψήφιση ενός νέου πακέτου μέτρων περισσότερο εντάσσεται στο πλαίσιο μιας «προληπτικής δέσμευσης» της επόμενης παρά την μακροβιότητα της νυν κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Η μη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από αυτή τη Βουλή θα οδηγήσει σε εθνικές εκλογές και στην εκ νέου καταγραφή των κοινωνικών συσχετισμών. Πιθανότατα να οδηγήσουν και σε άλλη κυβερνητική πλειοψηφία.

Η δαιμονοποίηση αυτής της πιθανότητας και κυρίως η προσπάθεια αποφυγής των εκλογών αποτελεί ευθεία αμφισβήτηση της δυνατότητας του λαού να κρίνει και να αποφασίσει.

Η καταγραφή νέων κοινωνικών και εκλογικών συσχετισμών είναι χρήσιμη και αναγκαία, ειδικά μπροστά σε σημαντικές αποφάσεις.

Η όποια προεκλογική περίοδος υπάρξει, προφανέστατα θα έχει στο επίκεντρο της τα όσα συνέβησαν αλλά και αυτά που θα συμβούν, με σημείο αναφοράς την επόμενη συμφωνία με την τρόικα και το περιεχόμενο της.

Ευκαιρία να μιλήσουνε ανοιχτά και ξεκάθαρα όλοι.

Μηδενός εξαιρουμένου.

Θέλω να γνωρίζω και κυρίως θέλω να μπορώ να επιλέξω αυτούς που θεωρώ πως μπορούν να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα.

Θέλω να πω τη γνώμη μου, όποια και αν είναι και να αναλάβω και το μέρος των όποιων ευθυνών μου αναλογούν. τη στιγμή που θα ρίχνω τη ψήφο μου.

Δεν φοβάμαι το άγνωστο που ίσως θα προκύψει.

Φοβάμαι αυτό που ξέρω και δεν μπορεί.

Δεν φοβάμαι το αποτέλεσμα της κάλπης.

Φοβάμαι όσους την αποφεύγουν και όσους δεν σεβάστηκαν τα αποτελέσματα της προηγούμενης φοράς.

Αυτό πιστεύω. Και αυτό πιστεύω το καταλαβαίνουν και οι φερόμενοι ως ανεξάρτητοι βουλευτές ή όσοι ανησυχούν για τον πρώιμο τερματισμό της κοινοβουλευτικής τους θητείας. Ανθρώπινο. Απόλυτα ανθρώπινο. Δεν είναι και λίγο να αντιμετωπίζεις πρόσωπο με πρόσωπο το ενδεχόμενο να σε βρει η Πρωτοχρονιά ως «πρώην» βουλευτή! Αλλά με δεδομένο ότι έτσι κι αλλιώς «πρώην» θα είναι οι περισσότεροι από αυτούς, δεν ξέρω τι είναι σημαντικότερο…

Η ικανοποίηση της συνείδησης τους ή η απόκτηση χαρακτηρισμού για την υπόλοιπη ζωή τους.

Ο καθένας επιλέγει…

 

Πρόταση αποσύνθεσης του Συντάγματος!

samrrndΗ πρόταση της ΝΔ για την αλλαγή του συντάγματος εντάσσεται στις σκοπιμότητες που παράγει η πολιτική συγκυρία.

Δηλαδή μια προσπάθεια να πεισθεί η κοινή γνώμη πως υπάρχει μακροπρόθεσμο σχέδιο διαχείρισης της χώρας και συνεπώς ανάγκη ενός νέου συνταγματικού χάρτη. Μόνο που οι προτάσεις που κατατίθενται, πέραν ενός διάχυτου θεσμικού αυταρχισμού, αναιρούν θεμελιώδεις παραδοχές της πολιτειακής οργάνωσης μιας χώρας.

Κραυγαλέο παράδειγμα οι νέες θέσεις για την εκλογή προέδρου της δημοκρατίας, του οποίου ενισχύονται οι αρμοδιότητες – παρότι δεν θα έχει δικαίωμα να διαλύει την βουλή- η μόνη ουσιώδης διαφορά με το σύνταγμα του 1975.

Παραμένει το σύστημα των τριών διαδοχικών ψηφοφοριών (αν απαιτηθούν) για την εκλογή ΠτΔ, αλλά η συνέχεια είναι συναρπαστική.

Αν δεν συγκεντρωθεί ο αριθμός 180 τότε οι προταθέντες για το αξίωμα θα κατέρχονται υποψήφιοι, ώστε το εκλογικό σώμα ν’ αποφασίσει για το ποιος θα επιλεγεί.

Μια πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με την πλήρη αναστροφή των επιπέδων πολιτικής νομιμοποίησης.

Με βάση την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας υπέρτατη πηγή εξουσίας – κατά συνταγματική επιταγή τουλάχιστον – είναι το εκλογικό σώμα. Εξ’ ού και το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός ασκεί εξουσία, ως εκλεκτός του λαού, σε αντίθεση με τον ΠτΔ που αντλεί εμμέσως νομιμοποίηση.

Πλέον εισάγεται η καινοφανής άποψη πως η βουλή αποτελεί υπερκείμενο του λαϊκού παράγοντα θεσμό. Αφού πρώτη αυτή αποφασίζει – και εφόσον δεν κατορθώσει να επιλέξει πρόεδρο τότε καλείται να γνωμοδοτήσει «ο κυρίαρχος λαός».

Η μετατροπή του εκλογικού σώματος σε μεταγενέστερο, του κοινοβουλίου, κριτή πλήττει ευθέως τις θεμελιώδεις αρχές του πολιτεύματος. Πόσο μάλλον αν, σε μια διαδικασία που οφείλει να είναι ενιαία, προβλέπονται δύο διαφορετικοί τρόποι (έμμεσος, από την βουλή, και άμεσος με την καθολική ψήφο) επιλογής προέδρου. Είναι σαφές πως αυτός ο ευτελισμός κριτηρίων και μεθόδων δεν αποτελεί συμπτωματική επιλογή.

Αντιθέτως εντάσσεται στην – άρρηκτη πλην οφθαλμοφανή – παραδοχή της ηγετικής ομάδας της ΝΔ πως η δημοκρατία αποτελεί άταφο νεκρό.

Επιβιώνουν κάποιοι κοινοβουλευτικοί της τύποι, εν είδει σκελετικών απομειναριών ενός άσαρκου σώματος. Όλα τα υπόλοιπα φαντάζουν περιττές, αν όχι επιζήμιες, πολυτέλειες.

Ο θάνατος του πνεύματος του παρόντος συντάγματος συντελείται μέσω της αποσύνθεσής του στο γράμμα του νέου.

Αρκούν αυτά για να κατανοηθεί το πώς προτίθεται να συνεχίσει την κυβερνητική της διαδρομή η ΝΔ, εφόσον ξεπεράσει τον σκόπελο της παρούσας προεδρικής εκλογής.

 

 

Προεδρικές βολιδοσκοπήσεις

koyvelisΟι πρώτες τροχιοδεικτικές βολές για την υποψηφιότητα του προέδρου της δημοκρατίας συνέκλιναν στο πρόσωπο του Φ. Κουβέλη.

Ο αρχηγός της αποσυντιθέμενης ΔΗΜ.ΑΡ αποτελεί ένα από τα πιθανά «χαρτιά» του Αντ. Σαμαρά, στην προσπάθειά του να εμφανίσει τον μαγικό αριθμό 180 και να παρατείνει τον βίο της κυβέρνησής του.

Ακολούθησαν δηλώσεις –ένθεν κι εκείθεν- οι οποίες τάχθηκαν υπέρ και κατά μιας τέτοιας πρότασης.

Σε ό,τι αφορά τον Φ. Κουβέλη αυτός αρκείται στο να διαρρέει πως όλα θα συζητηθούν εν ευθέτω χρόνω. Αποστασιοποιούμενος εμφανώς από παλιότερες δηλώσεις του, με τις οποίες έδειχνε να μην ενδιαφέρεται για την μετάβαση στον κορυφαίο πολιτειακό θώκο. Μάλιστα τίθενται και πολιτικά προαπαιτούμενα, όπως η αλλαγή πορείας της κυβέρνησης.

Αυτή ωστόσο η προϋπόθεση ενισχύει την αίσθηση μιας μακρόχρονης και ανοιχτής διαπραγμάτευσης. Ωστόσο το συγκεκριμένο σημείο αποκαλύπτει και τις πολιτικές ανακολουθίες της ΔΗΜ.ΑΡ και του επικεφαλή της.

Πριν έναν χρόνο περίπου, με αφορμή το «μαύρο» στην ΕΡΤ, η συγκεκριμένη εκδοχή της «ανανεωτικής αριστεράς» απέσυρε την στήριξή της στην κυβερνητική πλειοψηφία.

Μάλιστα υπογραμμίσθηκε πως υπήρχαν γενικότερες διαφωνίες με τα περιεχόμενα των ασκούμενων πολιτικών –από τον τρόπο υλοποίησης μνημονιακών δεσμεύσεων έως τον εξοστρακισμό κάθε αντιρατσιστικής νομοθεσίας. Η εθελούσια απόσυρση μετέτρεψε σε δικομματική την κυβέρνηση και –παρά τις εσωτερικές αμφισβητήσεις – αποτυπώθηκε στον δημόσιο και κοινό βουλευτικό λόγο της ΔΗΜ.ΑΡ.

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως ο ίδιος ο Φ. Κουβέλης, που υπήρξε πρωτομάστορας αυτής της τακτικής, αμφισβητεί τον ίδιο του τον εαυτό.

Μιας και δεν υφίστανται δείγματα ουσιαστικής μεταβολής στις επιλογές του Αντ. Σαμαρά και του Β. Βενιζέλου. Επομένως η διασπορά ψευδαισθήσεων μπορεί να εξηγηθεί με διάφορους τρόπους, σε κάθε περίπτωση αφήνει έκθετη την γραμμή της ΔΗΜ.ΑΡ από τον Ιούνιο του 2013 και εντεύθεν.

Είναι νωρίς να αποφανθούμε αν η περίπτωση του Φ. Κουβέλη απηχεί όντως τις εκτιμήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για την διαδοχή του Κ. Παπούλια ή αν αποτελεί μέσο βολιδοσκόπησης διαθέσεων συγκεκριμένων βουλευτών.

Το παιχνίδι άρχισε και θα υπάρξουν αρκετές συγκινήσεις κατά τη διάρκειά του.