Νοέμβριος του 1986: Θεσσαλονίκη

scan0001Τυχαία βρήκα το απόκομμα της εφημερίδας με το ρεπορτάζ, από την τότε επέτειο του Πολυτεχνείου.

Είχα την τύχη και την τιμή να μιλήσω στην κεντρική εκδήλωση, στην Πλατεία Αριστοτέλους, εκπροσωπώντας το Κεντρικό Συμβούλιο της ΦΕΑΠΘ.

Σαν εκπρόσωπος της ΠΑΣΠ, που ήταν στις προηγούμενες εκλογές πρώτη δύναμη στις φοιτητικές εκλογές, ενώ από την πλευρά της Πανσπουδαστικής, ο Δήμος Γατούδης (που έφυγε τόσο νωρίς…) θα εκπροσωπούσε το Κ.Σ. της ΕΦΕΕ.

Ήδη από την προηγούμενη χρονιά, με το θάνατο του Καλτεζά, τα πράγματα στα Παν/μια ήταν σε μια διαρκή όξυνση, η επέτειος δε του Πολυτεχνείου ήταν μια καλή ευκαιρία για σύγκρουση (έτσι τουλάχιστον εκτιμούσανε πολλοί ).

Δεν έλειψαν ούτε τότε τα επεισόδια, ξύλο έπεσε πολύ στην ουρά της πορείας, ενώ αμέσως μετά την κατάθεση των στεφανιών στο χώρο του Πολυτεχνείου της Θες/νίκης, υπήρξε και κατάληψη της Θεολογικής Σχολής από τους αντιεξουσιαστές.

Τώρα θα μου πείτε γιατί τα θυμήθηκα…

Απλά διαβάζοντας το ρεπορτάζ της εφημερίδας θυμήθηκα τι λέγαμε και τι υποστηρίζαμε. Αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Μεταφέρω:

«Τα κεντρικά σημεία της ομιλίας του εκπροσώπου της ΦΕΑΠΘ, ήταν:

Ο παγκόσμιος διπολισμός και η όξυνση των σχέσεων των δυο υπερδυνάμεων εξαιτίας της προκλητικά τυχοδιωκτικής πολιτικής του Ρήγκαν, οδηγεί στην αναζήτηση από τους λαούς και τα κράτη, μιας αδέσμευτης πορείας με στόχους την κατάχτηση και εδραίωση της ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας, της ειρήνης.

Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα , στέκεται ενεργά αλληλέγγυο, στους αγώνες των λαών για λευτεριά, ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση, ενάντια στην καταπίεση , το ρατσισμό και την εκμετάλλευση. Ενώνει τη δύναμη του με τις φωνές των νέων όλου του κόσμου για ειρήνη , ύφεση και αφοπλισμό.

Οι Έλληνες φοιτητές αντιπαλεύουν τα αμερικανονατοικά σχέδια στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Αγωνίζονται για την απόκρουση του τουρκικού επεκτατισμού στο Αιγαίο.

Για την Ανεξαρτησία της Κύπρου την αποπυρηνικοποίηση των Βαλκανίων και την μετατροπή της Μεσογείου σε θάλασσα ειρήνης.

Για την αποδέσμευση της χώρας μας από το ΝΑΤΟ και την απομάκρυνση των Αμερικάνικων βάσεων.

Η καλυτέρευση των συνθηκών ζωής του λαού μας , οι κοινές προσπάθειες φοιτητών και εργαζομένων για παραγωγικές και αναπτυξιακές πρωτοβουλίες , αποτελούν αμετακίνητο στόχο του φοιτητικού κινήματος και εντείνουν τους ενωτικούς αγώνες για την αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη της πατρίδας μας και την κοινωνική πρόοδο του λαού μας.

Στη συνέχεια ο ομιλητής αφού καυτηρίασε την απουσία «για μια ακόμη φορά» της Νέας Δημοκρατίας από το γιορτασμό του Πολυτεχνείου, αναφέρθηκε στις προσπάθειες που καταβάλλονται για την αναβάθμιση των σπουδών στα ΑΕΙ προς όφελος του λαού και του τόπου.

«Το Δημοκρατικό Πανεπιστημιακό κίνημα»- τόνισε ο Βασίλης Ραούλης- έχει χρέος να εντείνει τον αγώνα για την εκπαιδευτική αναβάθμιση και τον ποιοτικό μετασχηματισμό της παρεχόμενης γνώσης , στα ΑΕΙ, μέσα από ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα ιεραρχημένων προτεραιοτήτων και διεκδικήσεων»

katauesiΕννοείται πως η διαπραγμάτευση με την ΚΝΕ κράτησε πολλές ημέρες, προκειμένου να συμφωνήσουμε στα «κρίσιμα» σημεία της ομιλίας αλλά και προκειμένου να υπάρξουν συγκεκριμένες λέξεις. Δηλαδή : Αναβάθμιση, καλυτέρευση συνθηκών ζωής, αφοπλισμός, αποπυρηνικοποίηση, αυτοδιάθεση, ήταν δύσκολες για την …ΚΝΕ, τότε τουλάχιστον!

Στον αντίποδα η ιστορία των βάσεων, το ΝΑΤΟ, τα αμερικανονατοικά σχέδια ήταν το αντίβαρο στις δικές της παραχωρήσεις.

Κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης στις διαπραγματεύσεις προκειμένου να καταλήξουμε στο κείμενο ήταν η κριτική στην Κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου.

Από τη δική μας πλευρά επιμέναμε στη δικαίωση του αγώνα του Πολυτεχνείου, από την πλευρά της η ΚΝΕ δεν το ήθελε με τίποτα.

Ακολουθήσαμε τη μεσοβέζικη λύση, προκειμένου να υπάρξει κείμενο, να μην υπάρξει καμία αναφορά.

Γινότανε όμως να μην ακουστεί κάτι;

Έτσι εκτός κειμένου ανέφερα πως « οι αγώνες του Πολυτεχνείου, βρίσκονται σε πορεία δικαίωσης»! Χαμός από την ΚΝΕ που απείλησε μέχρι και με καταγγελία. Τελικά ο Γατούδης πρόσθεσε την παράγραφο με τα οικονομικά μέτρα στη δική του ομιλία και έτσι ισορρόπησαν οι εκτός κειμένου παρεμβάσεις…

Μπορεί να πέρασαν τα χρόνια, αλλά αντέχουμε ακόμα.

Ότι ζήσαμε, ότι προσφέραμε, για ότι αγωνιστήκαμε παραμένουν οδηγός για το σήμερα.

 

Advertisements

Εμπρός για της γενιάς τους τα Πολυτεχνεία!

Βρέθηκα στην Αθήνα…

Το μάτι μου έπεσε σε ένα σύνθημα γραμμένο σε έναν τοίχο.

Μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν σχεδόν καλλιγραφημένο , πρώτα η αισθητική του με τράβηξε αλλά μετά η ουσία του με άγγιξε:

«Χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε κι ‘ ελευθερία

..εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία…»

Ναι! Τη χούντα, δεν την γνώρισαν.

Την κατάμαυρη εποχή που ο ένστολος ή ο μυστικός σε κατέβαζε από το λεωφορείο γιατί μουρμούρισες στο διπλανό σου «δεν είναι ζωή αυτή» δεν την βίωσαν.

Τις ημέρες που το θράσος των τύραννων ήταν τραχύ σα γυαλόχαρτο που σου ματώνει τα μάγουλα όχι, δεν τη γεύτηκαν. Τον καιρό που όλοι ήσαν «ύποπτοι».

Ούτε κι ελευθερία γνώρισαν όμως;

Κάποιοι θα πουν πως όχι μόνο ελευθερία γεύονται αλλά για την ακρίβεια απόλυτη ασυδοσία. Μην τα επαναλαμβάνω, είναι γνωστά τα όσα λέγονται, τα ακούμε τακτικά. Και βέβαια είναι πολύ εύκολο από τον καναπέ να κρίνει κανείς.

Ποια είναι αλήθεια η ασύδοτη ελευθερία;

Η ελευθερία της ζωής που σε υποχρεώνει να παραδόσεις την ύπαρξή σου ως αντιπαροχή στην εξουσία των τραπεζών για να σπουδάσεις;

Η ελευθερία της ζωής που ανοίγει μπροστά σου τις πύλες της ανεργίας ή της απασχόλησης σε οτιδήποτε άλλο από αυτό που ονειρεύτηκες και διάλεξες;

Η ελευθερία της ζωής που με χυδαιότητα ορίζεται από τους λογής γκλαμουράτους καλοταϊσμένους που πλουτίζουν με την κομπίνα την κλοπή και τον εκβιασμό και προβάλλονται ως πρότυπα από τις τηλεοράσεις;

Η ελευθερία της ζωής σε έναν κόσμο βουβό, πελαγωμένο, έως τα θεμέλια απάνθρωπο και αδιέξοδο.

Η ελευθερία της ζωής σε έναν πλανήτη που αργοπεθαίνει;

Καμία ελευθερία!

Και αν τότε είχες απέναντι το απόλυτο μαύρο, τον ταυτοποιημένο φασισμό, τώρα, με όλες τις παραλλαγές του γκρίζου τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, πολύ πιο μπερδεμένα, πολύ πιο δυσανάγνωστα.

Ακόμα και στο Wall των Pink Floyd που εξέφρασε μία ολόκληρη γενιά, ο ουρανός ήταν ευδιάκριτος πάνω από τον τοίχο. Ήξερες, καταλάβαινες γιατί έπρεπε να τον γκρεμίσεις.

Τώρα;

Τώρα, μοιάζει το γκρέμισμα αναγκαίο όπως πάντα, αλλά ο ορίζοντας είναι αόρατος.

Ανύπαρκτος. Χτισμένος, ακόμα και αυτός.

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

Τι ωραίο που ακούγεται ε;

Μα είναι, να το πω έτσι, η δουλειά, το καθήκον κάθε νέας γενιάς η Ρήξη.

Αλλιώς τίποτα δεν προχωρά, τίποτα δεν κάνει ούτε ένα βήμα μπροστά, ακόμα και αν, σε αυτό το «μπροστά» είναι το χείλος του γκρεμού.

«Εσύ που έφυγες νωρίς

δεν πρόφτασες να δεις

 τη σιγανή φθορά της πέτρας

 Κάποτε ήταν βράχια

 όμως με τον καιρό

 λειάνθηκαν οι εσοχές

 κι οι εξοχές ‘γίναν ανάρπαστες

 απ’ τους τουρίστες των διαδηλώσεων…»

έγραφε ο Βασίλης Βασιλικός, στην εποχή του Πολυτεχνείου …

Εμπρός λοιπόν, για της γενιάς τους τα Πολυτεχνεία.

Δεν ξέρω ποια θα είναι, δεν ξέρω πότε θα και πως θα γίνουν.

Τίποτα δεν ξέρω, παρά μόνο δύο πραγματάκια:

Πως υπάρχουν όλοι εκείνοι οι λόγοι που μπορούν να τα γεννήσουν, γιατί ένα βλέμμα καθαρό γύρω θα βρει πάμπολλες αιτίες για οργή κι εξέγερση.

Πως περισσότερο από ποτέ είναι οντολογικά αναγκαία η Αριστερά.

Μια Αριστερά όμως σημερινή. Μια Αριστερά του 21ου αιώνα, απαλλαγμένη από τον λαϊκισμό και τις αστοιχείωτες γενικολογίες, που να μην χαϊδεύει τη δίκαιη οργή αλλά να την μετουσιώνει σε γνωστική και μορφωμένη εξέγερση και αντίδραση.

Μια Αριστερά που να ορθώνει ποιοτικό ανάστημα έναντι της διεφθαρμένης εξουσιαστικής μηχανής της Συντήρησης και του δηλητηριώδους εθνικισμού, και παράλληλα διαχωρισμένης από την εξουσιολαγνεία και την αλαζονεία της δήθεν εκσυγχρονιστικής σοσιαλδημοκρατίας.

Ζούμε ίσως, στην πιο κρίσιμη περίοδο της ιστορίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και η οργή στις κοινωνίες θεριεύει σαν ένα βουβό τσουνάμι.

Η Αριστερά, οφείλει να στυλώσει το βλέμμα στο Μέλλον, να πάψει να «νοσταλγεί» και να ναρκισσεύεται και να παίξει δυναμικά το ρόλο που χρωστάει.

Αυτόν, της ιδεολογικοποίησης και σύνταξης των αγώνων στον 21ο αιώνα σε ένα πλαίσιο εμβαπτισμένο αφ ενός στις πανανθρώπινες αξίες του Σοσιαλισμού και, αφ ετέρου στη συνείδηση πως η εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης τελείωσε.

Στη μνήμη αυτών που έπεσαν για κάποια ιδανικά…

ΑΡΝΟΥΜΑΙ να  έχω συμμετοχή  στο πανηγυράκι που έντεχνα στήνουν κάποιοι … γνωστοί  ή άγνωστοι  της επαναστατημένης νιότης μας…

Σε  αυτούς, καθώς και σε όλη την πολιτική  υποκρισία  αφιερώνω, το στίχο τούτο  του  Ματρόζου:

«Αν οι ζητιάνοι σαν κι αυτούς δεν έχυναν το αίμα,

οι καπετάνιοι σαν εσέ δεν θα φορούσαν στέμμα»!

Αυτή είναι η θλιβερή της γενιάς μας  η αλήθεια, και όποιος θέλει την αποδέχεται!

Τα ιδανικά δεν είναι κάτι που θυμάσαι μόνο στις εκλογές και όταν αγοράζεις εφημερίδα την Κυριακή, είναι τρόπος ζωής, και σκέψης και συμπεριφοράς…