Εσύ Γιώργο έφυγες νωρίς…

giorgiosΔύσκολη η αποδοχή της απώλειας ανθρώπων που δέθηκες μαζί τους. Ακόμη πιο δύσκολη όταν για χρόνια ταυτίζεσαι μαζί τους, μοιράζεσαι χρόνο , ώρες και στιγμές, μοιράζεσαι  ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου, τις σκέψεις σου, την καθημερινότητα, τα μικρά και τα μεγάλα…

Τόσο δύσκολη αυτή η αποδοχή της πραγματικότητας που ακόμη και μετά από ένα χρόνο περίπου, επιμένεις να περιμένεις…

Να περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο τη γνωστή ώρα το πρωί, επιμένεις να ακούσεις το «Σουσλόφ μου τι κάνεις;», επιμένεις να τον δεις ξαφνικά μπροστά σου, με τον πράσινο φάκελο στα χέρια, απαιτητικό για συζήτηση εκείνη τη στιγμή και με αγωνία μικρού παιδιού να ακούσει την άποψη σου για αυτά που σκέφτηκε ή για αυτά που θέλει να κάνει.

Ο Γιώργος έφυγε νωρίς. Πολύ νωρίς. Και πήρε μαζί του μια διαφορετική λογική για την πολιτική και τη ζωή, από αυτή που κυριαρχεί αυτά τα χρόνια.

Γιατί δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για τιμιότητα και ηθική στην πολιτική και να μην σκεφτείς αυτόν.

Δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για καθαρότητα και ειλικρίνεια στις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα σε ανθρώπους της πολιτικής και να μην τα ταυτίσεις με αυτόν.

Δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για ανθρωπιά, απλότητα, συντροφικότητα ρε φίλε (χωρίς εισαγωγικά) και να μην πεις το όνομά του.

Και αν σκεφτείς κάποιον ρομαντικό και μοναχικό καβαλάρη να πηγαίνει αντίθετα με όλα και με όλους, να μη νοιάζεται για το «εγώ» του παρά μόνο για τους άλλους, θα σου πω, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές από αυτό, τίποτα πιο αληθινό και τίποτα πιο δυνατό.

Ο Γιώργος ζούσε για τις αρχές και τα πιστεύω του. Ζούσε για τους άλλους. Χαίρονταν με τη χαρά των άλλων και πονούσε με τη στεναχώρια τους…

Γίνονταν «χαλί να τον πατήσεις», έβαζε σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό του, προκειμένου να βοηθήσει, αλλά δεν άντεχε την υποκρισία και την αχαριστία. Εκεί τραβούσε οριστική διαγραφή ακόμη και αν κάτι τέτοιο τον έκανε να πονέσει πολύ περισσότερο από τον άλλο.

Δεν μπορούσε να χωνέψει το πώς αυτός που βοήθησε και εμπιστεύτηκε, τον πλήρωσε με αχαριστία. Δεν το ήξερε αυτό το «παιχνίδι», δεν το έκανε ποτέ του…

Όταν λίγο πριν το μεσημέρι της 31ης Μαΐου πέρυσι, πριν ένα χρόνο περίπου, άκουσα από τη Σοφία το «Ναι είναι αλήθεια Βασίλη. Έφυγε ο Γιώργος»,  το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω ήταν ένα «γιατί;»…

Αυτό που δεν έχει απάντηση. Αυτό για το οποίο δεν περιμένεις απάντηση. Το «γιατί» της πίκρας, της αμηχανίας, των ερωτηματικών που γίνεται γρήγορα οργή και πόνος για την απώλεια, φόβος για το κενό στην καρδιά σου, ανησυχία για τους δικούς του ανθρώπους.

Είχαμε μιλήσει μόλις την προηγουμένη το πρωί. «Σουσλόφ, σκέφτηκα και έχεις δίκιο για την εκδήλωση. Να την αφήσουμε για αργότερα γιατί και εγώ δε νοιώθω και τόσο καλά. Θα τα πούμε αύριο…». Ήθελε να οργανώσει μια εκδήλωση με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Α. Παπανδρέου, με στόχο να αναγκάσει όλες τις «φυλές» του ΠΑΣΟΚ, να βρεθούνε μαζί και να τους ζητήσει συστράτευση και ενότητα για να ξαναφτιαχτεί η παράταξη… Είχα διαφωνήσει, όχι για το περιεχόμενο αλλά για τη χρονική επιλογή, ξέροντας ότι η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν η καλύτερη.

Δεν τα είπαμε την επομένη… Δεν τα είπαμε ποτέ ξανά.

Έχουμε όμως πει τόσα αυτά τα χρόνια, που φτάνουν για μια ζωή…

Και νοιώθω τυχερός που μου εκμυστηρεύτηκε τόσα και άτυχος που πρέπει να τα κρατήσω μυστικά, τηρώντας την υπόσχεση μου.

Ένα χρόνο μετά… όχι δεν το έχω αποδεχτεί.

Όπως φαντάζομαι δεν το έχουν αποδεχτεί και οι συνοδοιπόροι του στην «Αριστερή Πρωτοβουλία», οι φίλοι του στο Tivoli που θα τον περιμένουν ακόμη για τον πρωινό καφέ, οι φίλοι του στην Ερατεινή που δεν θα τον δούνε από τα ξημερώματα με τη σακούλα με τα κουλούρια που συνοδεύανε τη συζήτηση, όλοι όσοι θα περιμένουν ακόμη να χτυπήσει το τηλέφωνο για να ακούσουν το «αδελφούλη μου…», οι φίλοι του στην πολιτική (γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί), η οικογένεια του…

Δε νοιώθω μόνος μου σε αυτό το περίεργο παιχνίδι της καρδιάς και της λογικής.

Νοιώθω σίγουρα τυχερός που τον έζησα αυτά τα χρόνια. Που με εμπιστεύτηκε.

Που με τίμησε όταν κάλεσε και εμένα εκείνη τη βροχερή Κυριακή στην Ερατεινή, για να μας ανακοινώσει την περιπέτεια της υγείας του και να συζητήσουμε το τι θα κάνουμε.

Γιώργο έφυγες νωρίς. Πολύ νωρίς. Και άφησες ένα τεράστιο κενό στη μικρή γωνιά της πολιτικής ζωής που στέκονται όσοι πιστεύουν στην αλήθεια και την ειλικρίνεια. Στην καθαρότητα και στην συνεχή προσπάθεια να μένουν σταθεροί σε αυτά που πιστεύουν.

Αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε, στους μπαξέδες σύντροφε μου!

Advertisements

Τι είναι ένα ακόμη μνημόνιο μπροστά στην αιωνιότητα!

BKS.0732149Παρακολουθώντας τα επιχειρήματα με τα οποία πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ προσπαθούν να δικαιολογήσουν το 4ο μνημόνιο, εύκολα μπορεί να οδηγηθεί κάποιος στο συμπέρασμα ότι ζούμε τη φάση της συνειδητής αφέλειας και κοροϊδίας.

Αφέλειας γιατί με πυροτεχνήματα και λεκτικές πομφόλυγες η πραγματικότητα μετατρέπεται σε ένα πραγματικό παραμύθι.

Κοροϊδίας γιατί η προσπάθεια να δικαιολογηθούν δεκάδες ψέματα οδηγεί στη χρησιμοποίηση ακόμη περισσότερων ψεμάτων, που προκαλούν την κοινή νοημοσύνη.

Έτσι με ευκολία η μείωση των συντάξεων μετατρέπεται σε «μεταρρύθμιση που στοχεύει στη μείωση του συνταξιοδοτικού κόστους» και η μείωση του αφορολόγητου και η επιπλέον επιβάρυνση όλων με νέους φόρους σε «μεταρρύθμιση με την οποία διευρύνεται η φορολογική βάση»! Τόσο απλά και τόσο προκλητικά!

Η παράταση της επιτήρησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια μετονομάζεται σε «τέλος των μνημονίων» και η νομοθέτηση πολιτικών που οδηγούν σε αφαίμαξη άλλων 4,5 δις από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους επαγγελματίες σε μέτρα με «μηδενικό δημοσιονομικό ισοζύγιο».

Η νομοθέτηση της δέσμευσης για πρωτογενή πλεονάσματα μετά το 2018 ύψους 3,5 %, θεωρείται κάτι πολιτικά ουδέτερο άσχετα αν τα τωρινά «πλεονάσματα» είναι στηριγμένα στο αίμα και το δάκρυ των πολιτών.

Τα «αντίμετρα» θα δοθούν στο μέλλον (τι είναι άλλα τρία χρόνια λιτότητας και διάλυσης των πάντων) αλλά μετατρέπονται σε επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν επιλογές με άμεση εφαρμογή.

Η διάψευση κάθε προεκλογικής δέσμευσης και κάθε «κόκκινης γραμμής» εύκολα ξεχνιέται και δικαιολογείται με «την ανάγκη προσαρμογής στην πραγματικότητα» είτε με τους «κακούς δανειστές» που όμως γίνονται καλοί, όταν οι θέσεις τους για το χρέος ταυτίζονται με μέρος των επιδιώξεων των σύγχρονων πολιτικάντηδων.

Και αν όλα αυτά συγκρουστούν με την λογική και την αντίδραση ακόμη και αυτών που ανέμεναν κάτι καλύτερο από τη σημερινή Κυβέρνηση,  το οπλοστάσιο της πολιτικής απάτης έχει και άλλα όπλα! Το μνημόνιο δεν είναι μνημόνιο αλλά «νομοθέτηση   αντιμέτρων τριετίας», η επιβάρυνση της ελληνικής οικογένειας με νέα φορολογική βάρη δεν είναι και άσχημη γιατί οι «προηγούμενοι επιβάρυναν περισσότερο τους πολίτες» και βεβαίως οι ευθύνες βαρύνουν όλους τους άλλους για την μη επίτευξη των προσδοκώμενων ρυθμών ανάπτυξης.

Αν και αυτά δεν πείσουν τότε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας θα εμφανιστούν τα γνωστά επιχειρήματα για αυτούς που θέλουν να υπομονεύσουν τη λαοπρόβλητη κυβέρνηση ( που με το ζόρι φθάνει στο 15%) και να κάνουν κακό στη χώρα σε μια «τόσο κρίσιμη στιγμή»!

Δεν υποστηρίζω ότι η πολιτική δημιουργεί το χώρο μέσα στον οποίο ανθεί η αλήθεια και η αντικειμενικότητα. Αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πότε στο παρελθόν, τόσο ψέμα, τόση αθλιότητα και τόσο συνειδητή προσπάθεια παραπλάνησης. Θα ήθελα να μιλήσω για μια αρρωστημένη κατάσταση αλλά και πάλι δε νομίζω ότι μπορεί να περιγράψει την πραγματικότητα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε στην περίοδο των «και των δύο χεριών»!

Από τη μία αυτοί που θα ψηφίσουν και με τα δύο τους χέρια το νέο μνημόνιο και από την άλλη αυτοί που ζώντας τα αποτελέσματα αυτών των μέτρων θα ανταμείψουν τους πολιτικούς απόγονους των αδελφών Γκρίμ, με τη γνωστή κίνηση και των δύο υψωμένων χεριών…

ΥΓ

Μετά τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού ότι «αναμένεται τσουνάμι επενδύσεων στη χώρα μας», ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα … χειρότερα!

Η ραψωδία μιας ψεκασμένης αυταπάτης…

tsipras-kammenosΞύπνησε χαρούμενος. Δεν ήταν μια μέρα σαν τις άλλες! Ήταν Η ΜΕΡΑ! Δύο χρόνια συμπλήρωνε  η νέα κυβέρνηση στην εξουσία. Δύο χρονιά «πρώτη φορά Αριστερά» ή για την ακρίβεια «πρώτη φορά ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ».

Έφτιαξε τον καφέ, κάθισε στο γραφείο του και έριξε το βλέμμα του στο παράθυρο, παρακολουθώντας τα παιχνίδια του ήλιου με τα σύννεφα. Τράβηξε την πρώτη ρουφηξιά από τον  καφέ του και αφέθηκε στις σκέψεις του:

« Πόσο γρήγορα στ’ αλήθεια μπορεί να αλλάξει η ζωή μας;

Και πόσο απλά να γίνει πιο εύκολη, πιο καλή ;

Πόσο πιο αισιόδοξοι νοιώθουμε αλήθεια όλοι μας, μετά από μόλις δύο χρόνια διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ;

Πόσο απλό ήταν τελικά να αλλάξουν όλα!

Δύο μόλις χρόνια χρειάστηκε για να αποτινάξουμε τα δεσμά των μνημονίων, να ρυθμίσουμε το χρέος και να βάλουμε τους τοκογλύφους δανειστές να χορεύουν στους ρυθμούς μας!

Σε δύο μόλις χρόνια η οικονομία άλλαξε ρότα! Η ανάπτυξη δεν είναι μια αόριστη λέξη, τόσο ταλαιπωρημένη από τους ανίκανους που μας κυβερνούσαν πριν… Η ανάπτυξη είναι ΕΔΩ! Είναι παντού. Δεν το νοιώθεις; Δεν το βλέπεις; Στον μικρομεσαίο που επιτέλους μπόρεσε να ανοίξει τα φτερά του… Στον  ιδιοκτήτη της μικρής επιχείρησης που επιτέλους φορολογήθηκε δίκαια και μπόρεσε να επενδύσει στην επιχείρηση του… Στον αγρότη που είδε επιτέλους τους κόπους του να μην πηγαίνουν χαμένοι… Στον ιδιωτικό υπάλληλο που ένοιωσε ξανά ασφαλής με τις συλλογικές συμβάσεις που επανέφερε η σωτήριος Κυβέρνηση! Στη μη αύξηση του ΦΠΑ παρά τις λυσσώδεις αντιδράσεις των ξένων…

Δύο μόλις χρόνια για να καταλάβουμε τι σημαίνει αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και όχι ξεπούλημας της! Δείτε για παράδειγμα πως αξιοποιήθηκε ο ΟΣΕ (μην ακούω μίζερες αντιλήψεις ότι τα 45 εκ ευρώ είναι λίγα…).

Δύο μόλις χρόνια για να νοιώσουν και πάλι ασφαλείς οι συνταξιούχοι καθώς ΚΑΜΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ στις συντάξεις δεν έγινε και βεβαίως δεν θα γίνει!  Ευτυχία για όσους παίρνουν το ΕΚΑΣ που ευτυχώς για αυτούς, η διαπραγματευτική τακτική της Κυβέρνησης τους το εξασφάλισε για πάντα! Χαμόγελα και στους νεοδιοριζόμενους με βασικό μισθό τα 751 ευρώ (νάναι καλά οι Κυβερνώντες). Χαμόγελα σε όλους τους αδύναμους συνταξιούχους για τη 13η σύνταξη που είναι πια μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα!

Έτσι απλά. Έτσι ταπεινά το κομματικό κράτος έγινε καπνός, χωρίς μετακλητούς, χωρίς διορισμούς κολλητών και συγγενών , με την αξιοκρατία να αποτελεί τη βασική παράμετρο για τη στελέχωση των θέσεων ευθύνης!

Έτσι απλά… το βαρίδιο του ΕΝΦΙΑ καταργήθηκε όπως ακριβώς είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Τον σκίσαμε, εκείνο το βράδυ στη Βουλή μαζί με το μνημόνιο… Αναπνεύσαμε και πάλι και κάναμε την ελπίδα μας καράβι για να ανταμώσουμε τη μεγάλη αλλαγή και στην Ευρώπη , που εκστασιασμένη υποκλίθηκε στις δομικές αλλαγές που προώθησε η Κυβέρνηση αυτά τα δύο χρόνια!

Και αν όλα αυτά είναι μικρά για μια υπεύθυνη και ειλικρινή κυβέρνηση τι θα μπορούσε κάποιος να πει για την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας αυτά τα χρόνια; Για την εμβάθυνση της, για το άπλωμα της… Με κορυφαία βεβαίως στιγμή το δημοψήφισμα (το καλοκαίρι εκείνο…). Γιατί μια δημοκρατική κυβέρνηση τηρεί όχι απλά τις υποσχέσεις της αλλά πάνω απ’ όλα σέβεται την ψήφο του λαού. «ΟΧΙ» ψηφίσαμε… «ΟΧΙ» έμεινε. Δεν λειτούργησε όπως πιθανώς θα λειτουργούσανε οι «άλλοι», που θα βρίσκανε την ευκαιρία και με δικαιολογίες τάχατε περί κρίσιμων στιγμών κ.τ.λ. θα το στρίβανε παραχαράσσοντας τη θέληση του λαού.

Αυτή όμως είναι και η μεγάλη διαφορά των «άλλων» με τους «νυν»…

Ακούω κάτι αθλιότητες… Μου είπε ο Μουλόπουλος ( ξέρετε ο κομματικός επίτροπος που μπήκε στο Δ.Ο.Λ.),  ότι κάποιοι εραστές του παλιού, διαδίδουν φήμες ότι τάχατε:

Υπογράφηκε τρίτο μνημόνιο, ψηφίστηκαν μέτρα λιτότητας 9 δις, ότι χάθηκαν 21 δις από το ΑΕΠ αυτά τα δύο χρόνια, ότι μειώθηκαν 20% οι συντάξεις, ότι 86 δις στοίχησαν στη χώρα οι επιλογές Βαρουφάκη, ότι υποθηκεύτηκε η δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, ότι αυξήθηκε ο ΦΠΑ στο 24% και ότι από την επόμενη χρονιά αλλάζουν και τα δεδομένα για όλα τα νησιά, ότι δεν καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ αλλά θα μείνει για άλλα 19 χρόνια, ότι καταργήθηκε τάχατε το ΕΚΑΣ, ότι μειώθηκε το αφορολόγητο και μάλλον θα μειωθεί και άλλο, ότι αυξήθηκαν οι φόροι σε τσιγάρα, πετρέλαιο , αλκοόλ, ότι βάλαμε φόρο και στο internet, ότι δεν αυξήθηκε ο κατώτατος μισθός και πολλά ακόμα που ούτε να τα αναφέρω δεν μπορώ!

Μην τα πιστέψετε! Δεν είναι αλήθεια! Οι κύκλοι που θέλουν την αποτυχία της «πρώτης φοράς Αριστερά» τα διακινούν… Αυτοί που στέκονται στα τέσσερα μπροστά στους ξένους σατράπες… Αυτοί και οι τοποτηρητές τους στην Ελλάδα… Αυτοί που κάνουνε μοντάζ μέχρι και σε φωτογραφίες (θυμόσαστε εκείνη με τον Καμμένο, τον Βίτσα και τον Κασσιδιάρη;)…

Αλλά δεν θα τους περάσει. Τα ψέματα τελείωσαν. Τέλος και οι αυταπάτες. Η Ελπίδα ήρθε και θα μείνει για πάντα εδώ… Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται (Όχι αυτό το σύνθημα ήταν των άλλων…)»

Άνοιξε την τηλεόραση του βλέποντας τον Καμμένο, τον αντιπρόεδρο και Υπουργό Άμυνας να εκθειάζει τον Τραμπ! Το βλέμμα του άθελα έπεσε στη φωτογραφία που είχε στο γραφείο με τον Τσίπρα να μιλά στο συγκεντρωμένο πλήθος στην κηδεία του Κάστρο στην Αβάνα. «Αυτό είναι πολυδιάστατη πολιτική», σκέφτηκε φωναχτά. «Τους έχουμε τρελάνει όλους. Άλλος με τον Τραμπ, άλλος με τον Μαδούρο, άλλος με τη Μέρκελ, άλλος με την επανάσταση.»

Ζήτω η 25η Ιανουαρίου του 2015!!!

 

Χαίρε βάθος …απύθμενο!

3-journalist-killedΚαλή δημοσιογραφία , για την κάθε εξουσία, είναι η απόλυτα ελεγχόμενη δημοσιογραφία.

Αντικειμενική δημοσιογραφία, για την κάθε εξουσία, είναι η δημοσιογραφία που «στρογγυλεύει», ωραιοποιεί, στηρίζει και προωθεί, τις επιλογές των εξουσιαζόντων.

Χρήσιμη δημοσιογραφία , για την κάθε εξουσία, είναι αυτή που μεγαλοποιεί τα κατορθώματα της, που αποδέχεται τις δικαιολογίες της, που εξυμνεί και επιχειρηματολογεί στη βάση των «υπέρ» των κυβερνόντων ( των ασκούντων την εξουσία).

Ανεκτή , από την κάθε εξουσία, δημοσιογραφία είναι αυτή που στρατεύεται στην υπόθεση της υπεράσπισης των λόγων και των πεπραγμένων της.

Αυτό όμως δεν είναι δημοσιογραφία. Και ποιον νοιάζει;

Η χειραγώγηση της ενημέρωσης, η παραχάραξη της αλήθειας, η διαστροφή της πραγματικότητας και η επιβίωση των κυβερνόντων μέσα από την δημιουργία και στήριξη μιας εικονικής πραγματικότητας, απαιτεί πρόθυμα μέσα, υπάκουους δημοσιογράφους και δεκτικούς ιδιοκτήτες. Την ώρα που όλοι μιλούν για ανεξάρτητη ενημέρωση, την ίδια στιγμή σχεδιάζουν και υλοποιούν ότι είναι απαραίτητο για το ακριβώς αντίθετο.

Τα σχέδια και οι πρακτικές συνήθως ακολουθούν μια πολύ συγκεκριμένη πορεία:

Στην αρχή η καταγγελία των όποιων σχέσεων διαπλοκής έχουν αναπτυχθεί και η στοχοποίηση όσων (μέσων και δημοσιογράφων) θεωρείται ότι μπορούν να παίξουν ρόλο στα επόμενα σχέδια. Η καταγγελία είναι άλλωστε αγαπημένο ανάγνωσμα και η επίκληση της κάθαρσης και της δικαιοσύνης δοκιμασμένη συνταγή…

Στη συνέχεια στην αυλόπορτα της εξουσίας, η συνάντηση, η συζήτηση, η αναζήτηση όρων συνεργασίας. Στα σκοτεινά, στη σιωπή και εν κρυπτώ, γιατί όταν «μοιράζεται η τράπουλα», όταν απογειώνεται το αλισβερίσι, οι αυτόπτες μάρτυρες δεν χρειάζονται. Άντε να συμμετέχει καμιά ξεχασμένη γάτα, Ιμαλαίων ή Περσίας, που έτσι κι αλλιώς λίγα μπορεί να ακούσει και λιγότερα να πει.

Την ώρα της εξουσίας μοναδικός στόχος είναι ο έλεγχος.

Ειδήσεις, εξελίξεις, αναλύσεις, προοπτικές είναι αποδεκτές μόνο αν μπορούν να γραφούν και να αναγνωστούν μέσα από την παραμορφωτική πραγματικότητα μιας ερωτικής σχέσης με την εξουσία. Αν όχι… πόλεμος. Ασύμμετρος, με όρους σκληρούς και με τη χρήση κάθε πρόσφορου μέσου.

Η λογική του «εγώ» αποφασίζω και «εγώ» κανονίζω οδηγεί τους πρώην δημοκράτες και υπερασπιστές του πλουραλισμού και της κανονικότητας της δημόσιας ζωής σε επιλογές που ξεφεύγουν από το πλαίσιο στοιχειωδών δημοκρατικών αρχών.

Έλεγχος μέσων ενημέρωσης, περιορισμός των αντιπάλων, συνειδητή ψευδολογία κατά των «εχθρών», εκβιασμοί, χαρακτηρισμοί, μηνύσεις, συλλήψεις, εκφοβισμός.

Όσο μάλιστα, η κοινωνία εναντιώνεται στις επιλογές της εξουσίας, όσο αυτή απομονώνεται από τις κοινωνικές δυνάμεις που την είχαν στηρίξει, όσο νοιώθει να την εγκαταλείπουν οι υποστηρικτές της, όσο το αφήγημα της περιορίζεται μόνο στην αποτυχία στόχων και υποσχέσεων, όσο μετατρέπεται σε μικρή ομάδα καταδυνάστευσης του τόπου, τόσο ο πόλεμος γίνεται πιο σκληρός.

Η μόνη ελπίδα μιας κάκιστης κυβέρνησης , μιας αδύναμης εξουσίας να επιβιώσει είναι η παραπλάνηση του λαού, των πολιτών.

Δεν ξέρω σε ποιο στάδιο αυτής της πορείας παροπλισμού της δημοκρατίας μπορεί κάποιος να εντάξει την τοποθέτηση κομματικών τοποτηρητών σε εκδοτικά συγκροτήματα. Αυτό αποτελεί κάτι το καινούργιο στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και μια μεγάλη προσφορά της σημερινής Κυβέρνησης στην υποχώρηση της δημοκρατίας.

Καινούργιοι δρόμοι.

Το δυστύχημα δεν είναι η πρακτική και οι επιλογές μιας κυβέρνησης με δεδομένη κατάληξη… Το δυστύχημα είναι ότι ανοίγει δρόμους στους επόμενους να εξελίξουν αυτές τις τακτικές, να χρησιμοποιήσουν αυτές τις αθλιότητες για τον ίδιο λόγο…

Το δυστύχημα είναι ότι ο ευτελισμός της δημόσιας ζωής, η υποχώρηση όλων των δημοκρατικών αξιών και η πορεία προς το απύθμενο βάθος… αποκτούν νέες παραμέτρους.

 

Το «κατόρθωμα» της κυβέρνησης!

Δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση για να καταγραφεί αυτό που είναι πλέον τόσο έντονο στην κοινωνία.

Δεν χρειάζονται μετρήσεις, σταθμίσεις δειγμάτων και αναγωγές για να καταλάβει κανείς ότι η φθορά αυτού του κυβερνητικού σχήματος είναι ραγδαία και συνεχώς εντεινόμενη.

Δεν φταίνε οι άλλοι για αυτό. Δεν υπάρχουν συνωμοσίες, παρά μόνο στα αρρωστημένα μυαλό των πιο θερμών εραστών της εξουσίας. Δεν υπάρχουν κακοί και μπαγαπόντηδες που τα βάζουν με μια Κυβέρνηση που θέλει να αλλάξει τα δεδομένα.

Υπάρχει μόνο μια αρρωστημένη πολιτική αντίληψη που απέτυχε σε όλα – κυριολεκτικά σε όλα – και που έρχεται η ώρα να κριθεί ακόμη και στη συνείδηση των πιο θερμών οπαδών της.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολιτική που οδηγεί σε αδιέξοδα. Αδιέξοδα πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά. Είναι μια πολιτική που συγκρούεται με τις θέσεις του ίδιου του κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) με αποτέλεσμα να εμφανίζεται ο δυισμός ανάμεσα σε προεκλογικές θέσεις και κυβερνητική πρακτική που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τη δυσπιστία και την αναξιοπιστία των κυβερνόντων.

Είναι μια πολιτική χωρίς καμία στόχευση, που απλά προσπαθεί να διαχειριστεί το ΤΩΡΑ, διαλύοντας ότι θετικό υπήρχε και αδιαφορώντας πλήρως για αυτό που δημιουργεί ,όχι στο μακρινό, αλλά στο πολύ κοντινό μέλλον.

Και η διαχείριση του ΤΩΡΑ μπορεί να είναι προϋπόθεση για να σχεδιάσει κανείς το αύριο, αλλά τα αποτελέσματα της οδηγούν στον αποκλεισμό του αύριο από τα όνειρα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων.

Τι χρειάζεται για  να δει κανείς την κατάσταση στην αγορά; Τι χρειάζεται για να δει κανείς τη διάλυση των επαγγελματιών και ειδικότερα των μικρών και μεσαίων που ασφυκτιούν σε ένα θανατηφόρο πλαίσιο υπερφορολόγησης (που αγγίζει τον παραλογισμό) και μηδενικής υποστήριξης από τράπεζες και κράτος.

Τι παραπάνω πρέπει να δουν για να κατανοήσουν ότι η φτώχεια απλώνεται, η ανεργία μεγαλώνει ( με μοναδική εξαίρεση ίσως τα κομματικά στελέχη που βαφτίζονται ειδικοί, πρόεδροι και σύμβουλοι), η υποανάπτυξη αποκτά ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς και η υποταγή στις απαιτήσεις των ξένων μετατρέπει το δημόσιο πλούτο σε είδος προς πώληση σε εξευτελιστικές τιμές;

Αν ειλικρινά αναζητήσεις έστω και ένα αποτέλεσμα σε αυτό το διάστημα της πειραματικής εξόντωσης της κοινωνίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ το μόνο που μπορείς να ανακαλύψεις είναι ο παραλογισμός, η προχειρότητα και η αναποτελεσματικότητα σε ότι και αν επιχειρούν!

Ακόμη ακόμη και σε αυτή την πολυδιαφημιζόμενη αδειοδότηση των τηλεοπτικών καναλιών – που έπρεπε εδώ και καιρό να γίνει – είναι εμφανής η προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας κάστας μεγαλοκαναλαρχών, που θα ρυθμίζουν την ενημέρωση κατά το δοκούν και που θα αποτελούν το ανάχωμα στην κοινωνική κριτική. Για αυτό η βιασύνη , για αυτό ο Καλογρίτσας , για αυτό η δανειοδότηση του από την Attica bank, για αυτό οι ηθικές ενστάσεις για τις κουμπαριές του με Υπουργούς της κυβέρνησης ξεπεράστηκαν με σφυρίγματα στον αέρα από τους εξουσιολάγνους Συριζαίους…

Η διαπλοκή όμως δεν χτυπιέται με τη δημιουργία νέας κάστας διαπλεκόμενων. Το ξέρουν. Όπως το ξέρουν ότι πλέον η ενημέρωση και η είδηση δεν είναι αποκλειστικότητα λίγων καναλιών και λίγων ραδιοφώνων και ακόμη πιο λίγων εφημερίδων. Αλλάξανε τα δεδομένα αλλά αυτοί … αγρόν ηγόραζαν…

Το μέγεθος της αποτυχίας των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ καταγράφεται στην δημοσκοπική κυριαρχία του Μητσοτάκη του νεώτερου! Γιατί μόνο η απόλυτη αποτυχία της κυβέρνησης της μεγάλης αυταπάτης και της τεράστιας απάτης, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυτό το δρόμο.

Είναι πραγματικά μεγάλο κατόρθωμα και είναι ίσως το μοναδικό επίτευγμα τους.

Είναι το πολιτικό αποτέλεσμα της εξαπάτησης του κόσμου, της συσσωρευμένης απελπισίας και του παραλογισμού σε κάθε έκφανση της κυβερνητικής πολιτικής, που μπορεί να «απέλυσε» τον Βαρουφάκη, αρνείται όμως να απεγκλωβιστεί από τις «ιδέες του».

Και αυτές δυστυχώς πληρώνει η χώρα και ο λαός…

 

 

Είναι βαθύς ο διχασμός αδελφέ μου!

Trapped3Οι συζητήσεις των τελευταίων ημερών για συνεργασία στις επικείμενες εκλογές του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος αλλά και οι αντιδράσεις από πλευρές των δύο σχηματισμών δείχνουν το τεράστιο και αξεπέραστο χάσμα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του κομματικού διχασμού, που κρατά από το 2007.

Ένας διχασμός που επιτάχυνε την απαξίωση του άλλοτε μεγαλύτερου σοσιαλιστικού κινήματος της Ευρώπης και που ανέδειξε πρωταγωνιστές αλλά και κομπάρσους.

Όλοι αυτοί που στο όνομα αόριστων και θολών διαφορών ανέπτυξαν προσωπικές στρατηγικές, σχεδίασαν την πολιτική τους επιβίωση και τελικά πρωταγωνίστησαν στις αρνητικές εξελίξεις στο χώρο, είναι παρόντες και δίνουν την ύστατη μάχη τους.

Νυν υπέρ πάντων το προσωπικό!

Ένα απίστευτο μίσος ταυτισμένο με πολιτικό ταλιμπανισμό που ιδεολογικοποίησε προσωπικές αντιθέσεις και διαφορές, που απαξίωσε  – ένθεν και κείθεν – πρόσωπα,απόψεις και τελικά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Ένας αδελφοκτόνος πόλεμος που οδηγήθηκε στα άκρα και τελικά διέλυσε οτιδήποτε μπορούσε να υπάρξει.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο 2009, στα γεγονότα του 2011, την ίδια την υπονόμευση της δικής τους Κυβέρνησης, τις αλλαγές προέδρων, τα συνέδρια συσχετισμών και τα εκλογικά ποσοστά που πιστοποίησαν το τέλος.

Πίσω από τα «εγώ» πρώην προέδρων, πίσω από τα «εγώ» των κολλητών και των αυλικών, των ετερόφωτων αστέρων της πολιτικής, των παρτάκηδων και των συμφερολάγνων, των ειδικών να εξαπατούν, να υπονομεύουν και να καταστρέφουν πολιτικές προσωπικότητες (μιλάω και για τις δύο πλευρές), υπάρχει ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος που αδυνατεί να κατανοήσει πως μπορεί να ανασυγκροτηθεί και να υπάρξει αν δεν εκλείψουν όλοι όσοι συνυπέγραψαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το διχασμό και την ξεφτίλα.

Πρακτικά και ρεαλιστικά το Κίνημα του Γ. Παπανδρέου δεν έχει ελπίδα να συγκεντρώσει ούτε το ποσοστό του Ιανουαρίου (οι λόγοι και οι αιτίες άλλη φορά) και το ΠΑΣΟΚ με νέα πρόεδρο τη Γεννηματά, μόνο του, δύσκολα θα μπει στη Βουλή.

Υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα μια ενδεχόμενη συνεργασία να βοηθήσει στην εκλογική επιβίωση του εγχειρήματος και κάποιοι να διασώσουν την έδρα του βουλευτή.

Λέω εκλογική γιατί πολιτικά και το ένα και το άλλο … απέθαναν.

Λέω εκλογική γιατί όσο θα πρωταγωνιστούν οι φορείς και οι εκφραστές του διχασμού σε αυτό το χώρο και όσο θα σχεδιάζουν μικροπολιτικά παιχνίδια δεν υπάρχει περίπτωση οποιασδήποτε διεξόδου.

Πιθανώς να το θέλουν κιόλας. Πιθανώς να ζητούν μια εκ των υστέρων αυτοεπιβεβαίωση για να ικανοποιήσουν και πάλι τα αρρωστημένα εγώ τους. Πιθανώς να το εύχονται κιόλας.

Από αυτούς τους τύπους όλα να τα περιμένεις.

Το δυστύχημα είναι ότι και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανακάμψει όσο η σημερινή ηγετική του ομάδα είναι υπό την κηδεμονία της προηγούμενης και η πρωτοβουλία του Παπανδρέου δεν μπορεί να σταθεί γιατί δυστυχώς πολλά αποδείχθηκαν κούφια λόγια και θεατρικές παράτες.

Άρα;

Όσο οι φορείς και τα πρόσωπα που δίχασαν, απογοήτευσαν, ηττήθηκαν, συνωμότησαν, υπονόμευσαν,  διεκδικούν ρόλους και λόγο στο χώρο,  η σαπίλα θα κυριαρχεί και θα διαλύει οτιδήποτε υγιές θα μπορούσε να εμφανιστεί.

Η αρχή της λύσης θα μπορούσε να είναι η πλήρης, οριστική και παντοτινή αποστράτευση όλων αυτών που είτε θεωρούν πως γεννήθηκαν επαγγελματίες πολιτικοί, είτε θεωρούν πως είναι αυτοί και κανένας άλλος, είτε δεν καταλαβαίνουν πως δεν βρέχει αλλά σε φτύνει η ίδια η κοινωνία.

Η αποστράτευση όλων εκείνων που είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο χρεώθηκαν την πιο μαύρη εποχή στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ (και πάλι μιλάω για όλες τις πλευρές).

Από εκεί και έπειτα η διαδικασία ανασυγκρότησης σε νέες βάσεις ενός πολυκερματισμένου χώρου θα είναι δύσκολη, θα πάρει πολύ χρόνο, θα χρειαστεί πολύ πλάτη από αυτούς που μέχρι σήμερα είχαν μάθει να βάζουν οι άλλοι πλάτη για τους ίδιους, θα χρειαστεί νέες πολιτικές και στρατηγικές προσεγγίσεις, αλλά θα έχει πιθανότητες επιτυχίας. Και βεβαίως θα χρειαστεί και νέα πρόσωπα όχι φυτεμένα από τους πατρόνες τους, αλλά βγαλμένα μέσα από την κοινωνία, που πιστεύουν σε αρχές και όχι σε καρέκλες, που οραματίζονται και δεν ερωτεύονται τον εαυτούλη τους, που πιστεύουν στις διαχρονικές αξίες που χάραξαν την ιστορία αυτού του χώρου.

Στην αντίθετη περίπτωση θα απομείνουν κάποιοι γραφικοί την ώρα που η κοινωνία θα διαλύεται και η Βουλή θα ξευτιλίζεται να βρίζονται μεταξύ τους γιατί οι μεν είναι Βενιζελικοί, οι άλλοι Παπανδρεικοί και οι άλλοι κάτι άλλο!

Η διαδικασία όμως της όποιας ανασυγκρότησης – υποθετικής ή επιθυμητής – δεν μπορεί να γίνει σε προεκλογική περίοδο ούτε με συμφωνίες ανάγκης. Άρα οι πραγματικές προθέσεις θα κριθούν μετά τις εκλογές και θα αξιολογηθεί και η ειλικρίνεια τους.

Μέχρι τότε είμαι σίγουρος πως θα απολαύσουμε τους «πολιτικούς ταλιμπάν» σε δράση…

 

Ανεπανόρθωτες βλάβες…

vrisi1Είναι πρωτοφανές το σκηνικό φόβου που στήνεται με αφορμή την εκλογή του ΠτΔ. Δηλώσεις, ομιλίες, παρεμβάσεις και υπονοούμενα που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία. Ειλικρινά δεν θυμάμαι ποτέ στο παρελθόν να έχει μετατραπεί σε τέτοιο βαθμό η πολιτική ζωή, σε μια ζούγκλα απειλών και σεναρίων.

Ένας απίστευτα ωμός εκβιασμός, που απευθύνεται κυρίως στους βουλευτές που θα αποφασίσουν την εκλογή ΠτΔ ή εκλογές και που στοχεύουν στην διάσωση και μακροημέρευση της υπάρχουσας συγκυβέρνησης αλλά και στο κλείσιμο της συμφωνίας με την τρόικα με τους όρους που έχουν ήδη συμφωνηθεί!

Στην προσπάθεια διάσωσης μιας καταρρέουσας Κυβέρνησης θυσιάζονται τα πάντα! Και στρατεύονται  οι πάντες: Γνωστοί δημοσιογράφοι και αναλυτές, πολιτικοί, επίσημα κυβερνητικά στελέχη, γραφικές φυσιογνωμίες της Βουλής και της πολιτικής ζωής, τραπεζίτες και στελέχη ξένων κυβερνήσεων.

Οι ωμές παρεμβάσεις Γιούνκερ,Σόιμπλε και Μοσκοβισί , μέχρι στιγμής, που αποτελούν ευθεία παρέμβαση στα εσωτερικά πράγματα μιας – υποτιθέμενα – ανεξάρτητης χώρας, γίνονται αποδεκτές με λογικές πλήρους υποταγής και εξάρτησης που δεν έχουν προηγούμενο! Η βλάβη στην εικόνα μιας χώρας που έπρεπε να στέκεται υπερήφανη είναι ανεπανόρθωτη . Επαρχία άλλων κρατών και χώρος πρωτοφανών οικονομικών και κοινωνικών πειραμάτων που πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχτεί από «λάθη», που θα στοιχίσουν στους «συμμάχους» της κυβέρνησης!

Δηλώσεις σαν και αυτές του Γεωργιάδη (που προεξοφλεί bankrun), της Βούλτεψη που σαν κυβερνητική εκπρόσωπος αναθέτουν και τυπικά τη διοίκηση της χώρας στους αετονύχηδες των αγορών ( αφού η έκθεση της Moody’s θεωρείται οδηγός εξελίξεων) αλλά και οι απίστευτες δηλώσεις του Διοικητή της Εθνικής τράπεζας (!) Στουρνάρα για τη ρευστότητα και τους κινδύνους με τους οποίους απειλείται το πόπολο αν δεν εκλεγεί ΠτΔ, διαλύουν την οικονομία, αποσταθεροποιούν περαιτέρω την αγορά, συντρίβουν την επιχειρηματικότητα και τινάζουν στον αέρα ότι έχει απομείνει!

Η δαιμονοποίηση των εκλογών, η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και ο εξοστρακισμός της δυνατότητας επιλογής από το λαό της Κυβέρνησης του, προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες στην ίδια τη Δημοκρατία!  Αν αυτοί που υπηρετούν τη δημοκρατία δεν αποδέχονται τις βασικές της αρχές τότε τη μετατρέπουν σε αδειανό πουκάμισο, δημιουργώντας τις συνθήκες μετατροπής της σε άλλου τύπου πολιτεύματα! Θα ζήλευε και το πιο απολυταρχικό καθεστώς αυτές τις μεθοδεύσεις. Δεν καταλαβαίνουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτή η επίθεση φόβου και καταστροφολογίας χτυπά τα θεμέλια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος;

Ο ευτελισμός του Κοινοβουλίου με «αριστερούς» που δεξιοφέρνουν, με γραφικούς που βρέθηκαν από σπόντα σε βουλευτικά έδρανα (τα αποτελέσματα της άνευ όρων αντιμνημονιακής ονείρωξης, των προηγούμενων χρόνων), οι καταγγελίες για χρηματισμό, οι λογικές του «θα ψηφίσουν γιατί θα χάσουν τη θέση τους και το μισθό τους», η διάλυση κομμάτων και σχηματισμών και η δημιουργία νέων αναχωμάτων, που όλως περιέργως στέκονται στο πλευρό της «δοκιμαζόμενης» Κυβέρνησης , με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν ανεπανόρθωτα πλήγματα και στην κοινοβουλευτική διαδικασία.

Η πολιτική ζωή της χώρας γυρνά δεκαετίες πίσω. Αλλά αυτό δεν ανησυχεί τους σχεδιαστές των εξελίξεων, που γατζωμένοι στις καρέκλες τους παίζουν «ρέστα» στις πλάτες του λαού.

Ενός λαού που ξέρει ότι το μετά, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Ενός λαού που ξέρει πως θα κληθεί να δώσει και άλλο αίμα προκειμένου να επιβιώσουν αδιέξοδες πολιτικές και μικροί και ανίκανοι πολιτικοί. Ενός λαού που μετατράπηκε σε πειραματόζωο πολιτικών γιατί άλλοι αποφάσισαν γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους ακόμη και την έκφραση του στις τελευταίες εκλογές!

Την ίδια στιγμή που ο παλαιοκομματισμός επανέρχεται δριμύτερος, που το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει και που οι δημόσιες καλά αμειβόμενες θέσεις , παραμένουν στα χέρια αποτυχημένων πολιτευτών και ανίκανων κομματικών παραγόντων. Αυτό το μοντέλο κράτους όμως τέλειωσε! Απέτυχε! Και οδηγεί μαζί με τα υπόλοιπα τη χώρα στο βούρκο της πλήρους κοινωνικής αλλά και ηθικής διάλυσης.

Πίσω από το παραβάν της διαπλοκής και της πελατειακής συναλλαγής πρέπει να προβάλλουν καινούργιες δυνάμεις. Πρέπει να προβάλλουν προοδευτικές λύσεις και προτάσεις από όσους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τον αγώνα για την κοινωνία και όχι για την πάρτη τους. Υπάρχουν. Ας βγούνε στο φώς, πριν το σκοτάδι τυλίξει τα πάντα.

Αντίσταση στο φόβο και στις απειλές.

Αντίσταση στο χθες που δεν μπορεί να δεσμεύσει το αύριο.

Αντίσταση στη διάλυση της Δημοκρατίας και στην υποταγή στα συμφέροντα, που παίζουν μπάλα στο δικό μας γήπεδο.

Προοδευτική διέξοδος από το αδιέξοδο ΣΗΜΕΡΑ!