Βρε μπαγλαμάδες… λυπηθείτε μας!

stop-stupidityΠολλές φορές αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που οδηγεί έναν πολιτικό σε δηλώσεις που προφανέστατα και προκαλούν και τον γελοιοποιούν και βεβαίως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Λογικά ή είναι ηλίθιος και δεν αντιλαμβάνεται τι του γίνεται ή ( μάλλον πιθανότερο μου φαίνεται), ξέρει αλλά προτιμά την εικονική πραγματικότητα καθώς πολύ απλά η … πραγματικότητα δεν συμφέρει!

Το τελευταίο διάστημα υπάρχει πραγματικός βομβαρδισμός δηλώσεων που προκαλούν γέλια, αλλά ταυτόχρονα και μεγάλο προβληματισμό, γιατί αυτοί που τις κάνουν είναι «υπεύθυνα» κυβερνητικά ή πρώην κυβερνητικά στελέχη.

Πείτε μου στ’ αλήθεια όταν  ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρύφωνας Αλεξιάδης, μιλώντας στο Star δηλώνει πως : «Δεν λιώσαμε τον κόσμο στους φόρους» προσθέτοντας ότι «σε κάποιες περιπτώσεις ελαφρύναμε κιόλας τα βάρη που σηκώνουν οι πολίτες», δεν γνωρίζει την πραγματικότητα;

Δε γνωρίζει ότι μόνο στο τελευταίο μνημόνιο που ψήφισε η Κυβέρνηση του, οι επιπλέον φόροι ξεπερνούν τα 4,5 δις;

Και μετείχε μέχρι πριν από λίγο στο Οικονομικό Επιτελείο;

«Έχουμε μια «νέα κατάσταση» μετά την απόφαση του Εurogroup. Μιλάμε για τη «μετά το Μνημόνιο»» περίοδο, έχουμε μια μετατόπιση από τη φάση της λιτότητας στη φάση «μετά τη λιτότητα»», υποστήριξε ο Γιάννης Δραγασάκης, σχολιάζοντας την τελευταία συνεδρίαση του Eurogroup.

Μα ο Γιάννης Δραγασάκης θεωρείται και σοβαρός! Σκέψου δηλαδή!

Ποια φάση μετά τη λιτότητα, όταν είμαστε μέχρι το λαιμό στη λιτότητα, όταν η κοινωνία αναστενάζει και οι πολίτες προσπαθούν να λύσουν καθημερινά, βασικές παραμέτρους του οικογενειακού προϋπολογισμού τους;

Ποια φάση μετά τη λιτότητα;

Δεν ξέρει;

Προφανώς και γνωρίζει! Η σοβαρότητα όμως θυσιάζεται με τέτοια ευκολία στο βωμό των μικροπολιτικών συμφερόντων και της αφέλειας ότι όσοι κατοικούν σε αυτή τη χώρα μόνο …σανό καταναλώνουν!

Κορυφαία η δήλωση του Σπίρτζη.

Εκεί πραγματικά που λες ότι έχουν τερματίσει κάθε έννοια ηλιθιότητας σου αποδεικνύουν ότι μπορούν να φτάσουν και πιο μακριά!

Πείτε μου αλήθεια, ποιος στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος θα έκανε μια τέτοια δήλωση;

«Η σημερινή ημέρα, η απελευθέρωση της πόλης των Ιωαννίνων, συμπίπτει με τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί μετά από πολύ μεγάλη μάχη για τη χώρα. Όπως στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το ηθικό φρόνημα των Ελλήνων είχε ανέβει και με την απελευθέρωση της πόλης άνοιξε ο δρόμος για την απελευθέρωση της υπόλοιπης Ελλάδας, γιορτάζουμε σήμερα και την έξοδο από την κρίση με τις προσπάθειες που έχουν γίνει και τελεσφορούν να βγει επιτέλους ο ελληνικός λαός από το χάλι που μπήκε τα τελευταία χρόνια»!!!

Και όμως ο συγκεκριμένος είναι Υπουργός!

Να τον χαίρονται αυτοί που τον κάνανε παράγοντα της πολιτικής ζωής!

Το έδαφος βεβαίως είχε στρωθεί με άλλο κυβερνητικό αστέρι.

Λίγες μέρες μόλις πριν, σε διάστημα δύο ημερών ο κ. Πετρόπουλος είχε είπε ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες του λένε «σωθήκαμε επιτέλους», ενώ σαν να μην έφτανε αυτή η δήλωση, πρόσθεσε ότι του ζητάνε να πληρώσουν και άλλες εισφορές!

Ναι! Και όμως τα λένε σοβαρά! Και παρεξηγούνται όταν τους κάνεις κριτική και ζητάνε τα ρέστα!

Βρε μπαγλαμάδες… λυπηθείτε μας!

Σεβαστείτε τουλάχιστον αυτούς που σας ψήφισαν. Σε αυτούς τα λέτε πρώτα και κύρια αυτά.

Σεβαστείτε το χώρο που υπηρετείτε. Μην τον γελοιοποιείτε άλλο.

Σεβαστείτε τους πολίτες, την κοινωνία που την έχετε διαλύσει, τους ανθρώπους που υποφέρουν από τις επιλογές σας, τη χώρα που δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι.

Λυπηθείτε μας.

Καταφέρατε και αναδείξατε ως πυλώνα σοβαρότητας της Κυβέρνησης σας τον … Πολάκη!

Τόσο καλά!

 

Advertisements

Η εξουσία που φοβάται την κριτική είναι … τελειωμένη!

Δεν είναι η πρώτη φορά και δεν θα είναι και η τελευταία που η κριτική στην εξουσία – καλή ή κακή – αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο των εξουσιαστών.

Μέσα ενημέρωσης στοχοποιούνται ανάλογα με το αν ασκούν ή όχι κριτική στην κυβέρνηση, δημοσιογράφοι μπαίνουν στο στόχαστρο ανάλογα με το βαθμό ενόχλησης προς τους κυβερνώντες και η αλήθεια αποτελεί είδος προς διαπραγμάτευση.

Το πρόβλημα για την Κυβέρνηση δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου προς τον Τσίπρα, ούτε η ζωντανή κάλυψη της συνάντησης κορυφής στην Αθήνα.

Το πρόβλημα είναι ότι απέναντι σε μια παντελώς αλλοπρόσαλλη πολιτική που η ίδια ασκεί απαιτούνται αντιπερισπασμοί και διαφορετικοί προσανατολισμοί της κοινής γνώμης. Για να είμαι πιο ακριβής απαιτείται αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης και απασχόληση της όχι με τα τεκταινόμενα σε καθημερινή βάση αλλά με αυτά που μπορούν να αντιμετωπιστούν πιο εύκολα.

Η αλήθεια σήμερα είναι πολύ σκληρή για τους κυβερνώντες. Πιο σκληρή και από τα πιο άσχημα όνειρά τους. Μνημόνια, λιτότητα, φορολογική επιδρομή, υποανάπτυξη και απόλυτη διάσταση υποσχέσεων και πράξης συντρίβουν καθημερινά την εικόνα τους. Μια εικόνα πλασματική που είχε διαμορφωθεί σε αυταπάτες, συνειδητά ψέματα και εξαπάτηση ενός απογοητευμένου λαού.

Η υπόσχεση του διαφορετικού μετατρέπεται σε μονιμοποίηση της χειρότερης εκδοχής του παλιού.

Η αποτυχία δημιουργεί ανασφάλεια. Η ανασφάλεια εκνευρισμό. Ο εκνευρισμός οδηγεί σε παρεκτροπές, που αποδεικνύουν ,σε πολλές περιπτώσεις και έλλειψη ηθικής. Το ηθικό πλεονέκτημα συντρίβεται από την αναβίωση του παλαιοκομματισμού, της κομματοκρατίας, του αυταρχισμού και της ανικανότητας.

Τα προεκλογικά επιχειρήματα καταρρέουν, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια πραγματικότητα καθόλου ευχάριστη για τους κυβερνώντες και η πίεση που μεταφέρεται καθημερινά αναζητά διέξοδο.

Για να δημιουργηθεί η εικονική πραγματικότητα μιας άλλης κατάστασης από αυτή που βιώνουμε, απαιτείται πολλή δουλειά από ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης και διαθέσιμους για χειραγώγηση δημοσιογράφους. Οι υπόλοιποι μπορούν να χαρακτηριστούν πανεύκολα εχθροί ( εχθροί μιας πραγματικότητας) και να τιμωρηθούν είτε με κλείσιμο είτε με προσωπικές επιθέσεις, όταν οι απειλές και οι κουτσαβακισμοί δεν έχουν αποτέλεσμα.

Είναι η κλασσική αντίδραση κάθε καταρρέουσας εξουσίας.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση όσοι βρεθήκανε σε αυτή, στο όνομα της «Αριστεράς», οφείλουν να θυμούνται πως αυτές τις τακτικές  τις αντιμετώπισε η ίδια για πολλά χρόνια. Και τις κατήγγειλε. Και τις αντιπάλευε.

Δεν είναι η ερώτηση της δημοσιογράφου στον Πρωθυπουργό το πρόβλημα, που οδηγεί τον ίδιο σε μια απάντηση μνημείο αθλιότητας και τον περί πολλού Πολάκη σε προσωπική αήθη επίθεση σε μια  γυναίκα δημοσιογράφο!

Δεν είναι η κριτική που οδηγεί σε μήνυση κατά διευθυντή εφημερίδας της συμπρωτεύουσας τον πολύ… βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριανταφυλλίδη!

Δεν είναι η ανάγκη της σωστής  ενημέρωσης που οδηγεί την κυβερνητική εκπρόσωπο σε συστάσεις περί του τρόπου κάλυψης των γεγονότων.

Δεν είναι τα 264 εκ ευρώ που θα εισπράξει σε βάθος χρόνων το κράτος από τους καναλάρχες, που οδηγούν στην αλλαγή του τηλεοπτικού τοπίου στη χώρα.

Δεν είναι οι συστάσεις αρχικά, οι απειλές στη συνέχεια τοπικών εκπροσώπων της κυβέρνησης (!) προς ΜΜΕ και ιδιοκτήτες blog, προς συμμόρφωση.

Είναι η αναγκαιότητα επιβίωσης του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην εξουσία, που απαιτεί μηδενική κριτική, σιωπηλή αποδοχή των πάντων ακόμη και της προφανούς παραποίησης της πραγματικότητας.

Όσο θα αυξάνεται  η αίσθηση του πολιτικού τέλους τόσο θα γιγαντώνεται και ο αυταρχισμός που οδηγεί στη στοχοποίηση όσων δεν συμφωνούν με τα κλειστά στόματα.