Η τιμή του πετρελαίου πέφτει. Οι φόροι όχι!

oilΚάθε μέρα ακούμε για την μείωση των τιμών του αργού πετρελαίου. Κάθε μέρα ακούμε για την πτώση των διεθνών τιμών αλλά παρόλα αυτά δεν υπάρχει καμία επίπτωση ή αν θέλετε υπάρχει  ελάχιστη επίπτωση στο καταβαλλόμενο τίμημα από όλους μας για καύσιμα.

Η τιμή του αργού πετρελαίου έχει πέσει στα Τάρταρα. Έχουμε μια αποκλιμάκωση διεθνώς η οποία θα συνεχιστεί.

Στην χώρα μας όμως υπάρχει μία σταθερότητα στην οροφή, λες και δεν συμβαίνει τίποτα στο περιβάλλον. Υπάρχει μια αναντιστοιχία τιμών καταναλωτή και διεθνών τιμών. Οι διεθνείς τιμές πέφτουν, οι τιμές του καταναλωτή στη χώρα μας παραμένουν περίπου σταθερές.

Είναι πολύ εύκολο να εντοπίσει κάποιος τι ακριβώς φταίει αφού το 68% της τιμής των καυσίμων στη χώρα μας και μάλιστα της αμόλυβδης βενζίνης είναι φόροι. Αυτοί δεν μεταβάλλονται. Η κυβέρνηση τα βλέπει και παίρνει αποστάσεις.

Πως θα μειωθούν λοιπόν οι τιμές κατανάλωσης;

Ειδικοί της αγοράς επιμένουν ότι η τιμή του αργού πετρελαίου συμμετέχει σήμερα στη διαμόρφωση της τιμής της αμόλυβδης κατά περίπου 23% προ ΦΠΑ ή κατά 28% με Φ.Π.Α.

Είναι χαρακτηριστικό, κάνοντας αυτές τις απλές αναγωγές ακόμη και στην περίπτωση που η τιμή του αργού πετρελαίου μειωθεί κατά 50% η τιμή της αντλίας για τον καταναλωτή θα μειωθεί μόλις κατά 14%. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ακόμη και στην περίπτωση που μειωθεί η τιμή του αργού πετρελαίου στο μισό, η τιμή της αντλίας δεν πρόκειται να μειωθεί παραπάνω από 20 λεπτά το λίτρο. Τα υπόλοιπα είναι δασμοί και χρήματα τα οποία εισπράττει το κράτος.

Η κυβέρνηση σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να ανοίξει μια τέτοια κουβέντα, ειδικά για τα καύσιμα, αυτή την περίοδο. Η πτώση της τιμής του αργού διεθνώς οδηγεί σε μια ελάχιστη μείωση στην αντλία, στον καταναλωτή. Σε καμία περίπτωση η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ακουμπήσει τους έμμεσους φόρους που είναι ένας πολύ καλός εισπρακτικός μηχανισμός για την ίδια.

Τόσο απλά και με τέτοια λογική κοινωνικής δικαιοσύνης!

Advertisements

Στο Ιράκ …

irakΟι πολύνεκρες συγκρούσεις στο Ιράκ απασχολούν εκ νέου την διεθνή κοινή γνώμη.

Καθώς οι σουνίτες φονταμενταλιστές του «ισλαμικού κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε» σφυροκοπούν τα στρατεύματα του σιίτη πρωθυπουργού Αλ Μαλίκι οι φόβοι για διάχυση της αιματοχυσίας στην Μ. Ανατολή ενδυναμώνονται.

Πρόκειται για τους πικρούς καρπούς της διφασικής (1990-91 και 2003-2011, αντίστοιχα) εισβολής των Η.Π.Α στην γη της Μεσοποταμίας.

Ο έλεγχος των πετρελαϊκών πηγών δεν ήταν ο βασικός, αλλά παράπλευρος στόχος της εκστρατείας. Η θεμελίωση της «νέας τάξης» και η αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή βάρυναν αποφασιστικά στην απόφαση του «στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος» που διοικεί την υπερατλαντική υπερδύναμη.

Κάτι που επιτεύχθηκε: το Ιράκ διαλύθηκε, το ιρακινό Κουρδιστάν αυτονομήθηκε (υπό αμερικανική επιμελητεία) και το σιιτικό στοιχείο ανέλαβε να στελεχώσει το λοιπό κράτος – προτεκτοράτο. Μόνο που οι σουνιτικές κοινότητες, εν είδει αντίστασης στην εις βάρος τους εξέλιξη, στράφηκαν στην δοκιμασμένη συνταγή της «τζιχάντ».

Πρόκειται για μια τοπική συμβολή στην αναβίωση του «ιερού πολέμου» που διεξάγεται σε Ασία, Αφρική και Εγγύς και Μέση Ανατολή. Η στρατηγική αυτή χρησιμοποιήθηκε κυρίως από σιιτικές μειονότητες στο παρελθόν, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ωστόσο υιοθετήθηκε από σουνιτικές δυνάμεις. Με την συμβολή  των ΗΠΑ ο «παναραβισμός» του Σ. Χουσειν (ως στυγνή τυρρανία στο Ιράκ) μετασχηματίσθηκε σε εθνικοθρησκευτική μισαλλοδοξία.

Η αμερικανική ιδέα, να πριμοδοτηθούν οι σιίτες και να περιθωριοποιηθούν οι σουνίτες, στόχευε σε μια ελεγχόμενη αστάθεια –ώστε να δικαιολογείται η επέμβαση της «προστάτιδας δύναμης» οποτεδήποτε εκείνη το κρίνει αναγκαίο.

Μόνο που τα σχέδια επί χάρτου, ειδικά σε περιπτώσεις υψηλού ρίσκου, χλευάζονται ή και γελοιοποιούνται από την σκληρή πραγματικότητα. Ο έλεγχος χάθηκε, ειδικά όταν ο στρατός των ΗΠΑ νόμισε πως ολοκληρώθηκε η μεταπολίτευση –εξ’ ού και αποχώρησε το 2011. Οπότε επιλέγεται το διπλωματικό άνοιγμα στο μισητό και στοχοποιημένο Ιράν (κρατικό κέντρο του σιιτισμού στη Μ. Ανατολή), ώστε να συμβάλλει στην καταπολέμηση του κοινού εχθρού.

Χαρακτηριστικό δείγμα του πώς τα συμφέροντα μετατρέπουν τους χθεσινούς (παρά τρίχα) εμπόλεμους σε εξ’ ανάγκης συνεργάτες.

Ιλαροτραγικές καταστάσεις…

fotia_sto_tzakiΗ πρόσφατη ανακοίνωση των υπουργείων υγείας και περιβάλλοντος, με την οποία συνιστάται ο παροπλισμός των τζακιών τα Σαββατοκύριακα επειδή δημιουργούν ατμοσφαιρική ρύπανση, αποτελεί μνημείο ιλαροτραγικής νοοτροπίας.

Όταν το κράτος εξωθεί τους αδυνατούντες να ζεσταθούν σε λύσεις φτηνές μεν, περιβαλλοντικά καταστροφικές δε, έρχεται να ζητήσει και τα ρέστα.

Ας πιάσουμε το νήμα της υπόθεσης από την αρχή.

Οι απανωτοί φόροι στο πετρέλαιο, με την εφαρμογή μνημονιακών ρυθμίσεων, εκτίναξαν την τιμή του στα ύψη.

Οι αλλεπάλληλες αυξήσεις των τιμολογίων ηλεκτρικού ρεύματος, σε συνδυασμό με την οικονομική καχεξία των νοικοκυριών, αποτρέπουν όλο και περισσότερους από την χρήση θερμαντικών συσκευών που συνδέονται με το δίκτυο της ΔΕΗ.

Απέμεινε η επιστροφή στα καυσόξυλα ως αναγκαία καταφυγή, με ό,τι σημαίνει μια τέτοια μαζική και ασύδοτη πρακτική. Απορφανισμός των δασών από κυκλώματα λαθροϋλοτομίας (ή και μεμονωμένους ξυλοσχίστες), με συνέπεια δύσκολα ανατάξιμες οικολογικές βλάβες. Μάλιστα η αξιοποίηση οποιουδήποτε υλικού μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο στα τζάκια –οποιασδήποτε ποιότητας και ατμοσφαιρικής επίπτωσης- οδηγεί σ’ εφιαλτικές εικόνες που αποτυπώνονται στον ουρανό ειδικά των μεγαλουπόλεων.

Γενεσιουργός αιτία η φτώχεια και η ανέχεια των κοινωνικών στρωμάτων που δεν έχουν δυνατότητα να θερμανθούν με άλλους τρόπους. Συνεπώς οποιαδήποτε κίνηση ανάταξης των (κατά κυριολεξία) ασφυκτικών παραγώγων της προϋποθέτει την αντιμετώπιση των αιτιών.

Πολύ συγκεκριμένα, για το πετρέλαιο να μειωθεί δραστικά η φορολογία ώστε να γίνει προσιτή η αγορά ποσοτήτων που θα χρησιμοποιηθούν για θέρμανση. Ειδικά για την ΔΕΗ υπάρχει έκθεση της ρυθμιστικής αρχής ενέργειας (ΡΑΕ), στην οποία αναφέρεται πως, λόγω της δεσπόζουσας (μονοπωλιακής) θέσης της στην αγορά ενέργειας τα τιμολόγια «θα έπρεπε να είναι χαμηλότερα (ακόμη και σημαντικά χαμηλότερα)». Ωστόσο ούτε λόγος για μια τέτοια ρύθμιση, ακόμα και το επίδικο διάστημα των Σαββατοκύριακων.

Απομένει λοιπόν, για την κυβέρνηση, το πνεύμα της Μ. Αντουανέττας («αντί να χρησιμοποιείτε ξύλα ζεσταθείτε με πετρέλαιο»). Υπάρχει ωστόσο και η πτυχή της επιβολής προστίμων σε παραβάτες (εντός ή εκτός εισαγωγικών), μέσω μιας «αστυνομίας περιβάλλοντος» που θα εισέρχεται στα σπίτια, για τους απαραίτητους ελέγχους.

 Πέραν της γελοιότητας ο αυταρχισμός είναι πανταχού παρών σε κάθε βήμα αυτού του μοντέλου διαχείρισης. Το πολιτικώς ορθό είναι πως όσοι εξωθούνται στο να ρυπαίνουν δικαιούνται να πεθαίνουν (από το κρύο).