Κολοβή εξεταστική για εσωκομματική κατανάλωση

kivernisiΗ απόφαση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάζεται, ολοκληρώνει την προσπάθεια συγκάλυψης των πεπραγμένων της Κυβέρνησης Καραμανλή, με τρόπο ιδιαίτερα προκλητικό.

Αναμενόμενο θα μου πείτε όταν έχει προηγηθεί η εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στην ΠτΔ, η περιφορά του ονόματος του Κ. Καραμανλή για τη θέση αυτή αλλά και η αξιοποίηση του Υπουργού Υγείας επί Κυβέρνησης του, Θ. Γιαννόπουλου σε κρατική θέση από τη σημερινή Κυβέρνηση.

Ακόμη περισσότερο αναμενόμενο, όταν η Κυβέρνηση στηρίζεται στο κόμμα του Π. Καμμένου, που θήτευσε σε κυβερνητική θέση επί Πρωθυπουργίας Καραμανλή.

Η συγκεκριμένη απόφαση της συγκυβέρνησης προφανέστατα και δεν στοχεύει σε ουσιαστική έρευνα των αιτίων που οδήγησαν τη χώρα στην περιπέτεια που ζει, αλλά λειτουργεί εν είδει εκβιασμού σε πολιτικούς αρχηγούς αλλά και κόμματα που δεν αποδέχονται τη σύγχρονη εκδοχή της αριστεροδέξιας και ταυτόχρονα ιδιαίτερα αδέξιας κυβερνητικής πρακτικής και λογικής.

Για ποιον άραγε λογικό άνθρωπο η πορεία της χώρας χωρίζεται σε ιστορικά κομμάτια, όχι βάσει των πραγματικών οικονομικών εξελίξεων και των πολιτικών αποφάσεων που τι σηματοδότησαν αλλά με βάση τις σημερινές σκοπιμότητες και τα αυριανά προσδοκώμενα;

Λες και το μνημόνιο εμφανίστηκε ξαφνικά μια ωραία πρωία σε αυτή τη χώρα, από το βίτσιο κάποιων πολιτικών που δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν!

Λες και η ανάγκη χρηματοδότησης της χώρας προέκυψε όχι λόγω του δημοσιονομικού εκτροχιασμού αλλά λόγω της παρέμβασης του «άγνωστου χ» που ξαφνικά ανακάλυψε τα χάλια της!

Λες και η πενταετία 2004-2009 ήταν ο παράδεισος, που τα ελλείμματα δεν πολλαπλασιάστηκαν, τα δάνεια δεν αυξήθηκαν, οι λαμογιές (δες κουμπαριές) δεν υπήρξαν!

Είναι επικίνδυνες αυτές οι λογικές. Και δείχνουν έλλειψη καθαρού μυαλού και πανικού από την πλευρά των σημερινών Κυβερνόντων .

Αναμενόμενο επίσης, καθώς τα περιθώρια επικοινωνιακών ελιγμών τελειώνουν και η ώρα της αλήθειας πλησιάζει. Και των σοβαρών αποφάσεων επίσης.

Σε περιβάλλον παρατεταμένης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, οι συνειδήσεις μεταστρέφονται ταχύτατα.

Ματαιωμένες προσδοκίες και επώδυνες διαψεύσεις μπορούν να πυροδοτήσουν απροσδόκητες αντιδράσεις.

Το δίλημμα για τους συγκυβερνώντες  είναι αν θα υποχρεωθούν να συμμορφωθούν  με τις υποδείξεις των «εταίρων» ή αν προχωρήσουν  σε μία ρήξη υποχρεωτικά. Οπότε, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν  μια διπλή πίεση (εσωτερικά και έξωθεν) θα δυσκολευτούν να κρατήσουν «κόκκινες γραμμές» και αξιοσημείωτες αντιστάσεις.

Οι εντυπώσεις και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα δεν διαρκούν επ’ άπειρον, ειδικά αν η εξέλιξη του «δούναι – λαβείν» με τους ευρωπαίους καταλήξει σε «λεόντειο εταιρεία».

Για αυτή την περίπτωση – την πλέον πιθανή – χρειάζονται οι «χειροβομβίδες καπνού». Ακόμη και αν η Αριστερά (ή όπως θέλει να λέγεται) υπηρετεί συνειδητά το ψέμα και την συκοφαντία.

Ακόμη και αν η Αριστερά (ή όπως θέλει να λέγεται) μετακινείται στα  χωράφια του τακτικισμού προοδευτικών πολιτικών τύπου … Καμμένου!

Advertisements

Καρναβαλική κορύφωση!

karnavΑς αποφύγουμε την προσέγγιση εκείνων όσων συνιστούν το προσωπικό μέρος της υποψηφιότητας του Π. Παυλόπουλου. Είναι τόσο γνωστά άλλωστε – από τις οβιδιακές μεταμορφώσεις απόψεων ως τις φαυλοκρατικές διευθετήσεις στην δημόσια διοίκηση – που συνιστούν παραβίαση ανοικτών θυρών.

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον εστιάζεται στους πολιτικούς συμβολισμούς της επιλογής Τσίπρα, για την ΠτΔ.

Είναι αναμφίβολο πως στόχος παραμένει η κίνηση σ’ ολόκληρο το φάσμα του «εθνικού χώρου», αφήνοντας στο περιθώριο σχήματα όπως δεξιά/ αριστερά.

Με Π. Παυλόπουλο πρόεδρο δημοκρατίας, Αλ. Τσίπρα πρωθυπουργό και Π. Καμμένο προνομιακό εταίρο και ΥΠΕΘΑ συγκροτείται – πολιτειακά και πολιτικά– ένα σύστημα «εθνικής σωτηρίας».

Αποτελεί κοινό μυστικό πως ο Κ. Καραμανλής αποτελεί προνομιακό συνομιλητή του πρωθυπουργού και πως το «πριόνισμα» του Δ. Αβραμόπουλου συνδέεται με μία καθυστερημένη αποπληρωμή για το ΚΕΠ, την περίοδο του 2000.

Οπότε το «πρώτη φορά αριστερά» συνδυάζεται άψογα με την εκλογή του Π. Παυλόπουλου, στο πλαίσιο της καρναβαλικής κορύφωσης.

Συγκαμένη συγκυβέρνηση

Ούτε τυχαία, ούτε αναγκαστική είναι η επιλογή Παυλόπουλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Ούτε χρειάζεται απάντηση στο ερώτημα « Μα καλά, χάθηκαν οι επιλογές σοβαρών προσώπων, που δεν κουβαλάνε στην πλάτη τους τα αμαρτήματα μιας θλιβερής πολιτικής πρακτικής»;

Ούτε βέβαια χρειάζονται προσπάθειες για να ταυτίσει κάποιος μια «προοδευτική κυβέρνηση» με επιλογές τύπου Καμμένου και Παυλόπουλου. Απλά γιατί δεν ταυτίζονται, δεν έχουν σχέση…

Μόνο που αυτά δεν είναι «λάθη» ή «επιλογές που έγιναν χωρίς σκέψη».

Είναι συνειδητές πολιτικές επιλογές, που εκφράστηκαν εδώ και καιρό είτε με τις φήμες περί υποψηφιότητας Κ. Καραμανλή είτε με την προσπάθεια να περάσει ο Αβραμόπουλος, είτε με την συνειδητή απόκρυψη των προτάσεων για την ΠτΔ από την πλευρά ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Ε! Τότε γιατί ένας εκπρόσωπος της Καραμανλικής – λεγόμενης – Δεξιάς;

Η βασική ανάγνωση έχει να κάνει με την προοπτική ενός συμβιβασμένου σοσιαλδημοκρατικού σχηματισμού στον οποίο εκ των πραγμάτων θα διαμορφωθεί ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ και που θα επιβεβαιωθεί πιθανότατα και από τη συμφωνία  με τους δανειστές, που δειλά – δειλά εμφανίζεται ήδη.

Η επιβίωση των εκλεκτών των συμφερόντων που ρυθμίζουν – δυστυχώς – τα πολιτικά πράγματα της χώρας με το αζημίωτο, προϋποθέτει τη διάλυση οποιασδήποτε άλλης φωνής στο χώρο που διεκδικούν και από τον οποίο παίρνουν ζωή. Η λεγόμενη κεντροαριστερά ή το κέντρο πρέπει να καθαρίσουν από άλλους διεκδικητές και προϋπόθεση είναι η ενοχοποίηση τους για τα όλα τα δεινά του τόπου, μέσα από την άφεση αμαρτιών της πενταετίας Καραμανλή.

Γιατί όταν επιλέγεις να επιβραβεύσεις  με τέτοιο απροκάλυπτο τρόπο έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές της πορείας προς τον γκρεμό είναι λογικό να αναρωτηθεί ο πολίτης αν και ποιοι τελικά ευθύνονται για τα δεινά που προηγήθηκαν.

Ο ένοχος εμφανίζεται λόγω της αθώωσης του προηγούμενου.

Είναι γελοίο να περιμένει κανείς καταλογισμό των πραγματικών ευθυνών στην Κυβερνητική θητεία Καραμανλή, όταν δια του Προκόπη αθωώνεται…

Είναι όμως αναμενόμενο πια, μια πιθανή εξεταστική επιτροπή να καταλογίσει το σύνολο των ευθυνών στο μαύρο πρόβατο της πολιτικής ζωής και κατά προέκταση στο τότε ΠΑΣΟΚ, κατά παράβαση κάθε έννοιας λογικής και αλήθειας.

Ο πολιτικός του χώρος παραμένει κενός και έρμαιο στις διαθέσεις της αναδυόμενης νέας κεντροαριστερής  (;)παράταξης, που μπορεί και βλέπει την επανάσταση  ακόμη και μέσα από τα μάτια της Αγγελοπούλου, του Βαρδινογιάννη, του Καμμένου και ολοκληρώνει τη σοσιαλιστική μετάβαση με φάρο τον Προκόπη Παυλόπουλο.

Η συναλλαγή ολοκληρώνεται και μένουν λεπτομέρειες να ρυθμιστούν , όπως η μετεξέλιξη του φερόμενου ως «αριστερού» σε κάτι πολύ πιο αποδεκτό από το σύστημα και  το αναγκαίο ξεκαθάρισμα των φωνών που θα απειλήσουν την πορεία προς το συμβιβασμό.

Για όσους έχουνε ακόμη ψευδαισθήσεις και θέλουν να μιλούν για την «ελπίδα» που έρχεται και την «πρώτη φορά της Αριστεράς», αφού κουνήσουνε δυνατά το κεφάλι τους, ας αναρωτηθούν αν πρέπει να δούνε και τον Ρουσόπουλο πρόεδρο της νέας ΕΡΤ, για  να αντιληφθούν την πορεία των πραγμάτων πριν αναγκαστούν να αναφωνήσουν το « Ήρθε η ώρα του Καραμανλή».

Η περίοδος της Αποκριάς δικαιολογεί τα καρναβάλια. Μόνο που οι μάσκες έπεσαν νωρίς…