Πρώτη φορά Αριστερά ( η αληθινή όχι η … μούφα)!

Στις 18 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν 34 χρόνια από την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981.

Η σημασία της και ο τρόπος που καθόρισε τις εξελίξεις στη χώρα αναλύθηκε πολλές φορές, στη διάρκεια αυτών των χρόνων. Το 1981 συνέβη μια τομή που εγκαινίασε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών που σχετίστηκαν με μια διαδικασία εκδημοκρατισμού, εκσυγχρονισμού, βελτίωσης του βιοτικού και οικονομικού επιπέδου, αναβάθμισης της θέσης της Ελλάδας, συγκρότησης ενός Κράτους Δικαίου και Κράτους Πρόνοιας κ.τ.λ.

Το 2007 η εταιρεία δημοσκοπήσεων Public Issue διεξήγαγε μια έρευνα για λογαριασμό της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Η έρευνα με τίτλο «Η ελληνική κοινή γνώμη απέναντι στην ιστορία της Μεταπολίτευσης, 1974-2007» αφορούσε την αποτίμηση των Ελλήνων για την ιστορική περίοδο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (Μεταπολίτευση). Μεταξύ των απαντήσεων ήταν και τα παρακάτω:

Η πλειοψηφία θεωρούσε τις εκλογές του 1981 ως τις «πιο σημαντικές της Μεταπολίτευσης» (36% του δείγματος) . Το 48% θεωρούσε ως πιο σημαντικό Πρωθυπουργό από το 1974 τον Ανδρέα Παπανδρέου, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο από όσους θεωρούσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (26%). Στην ερώτηση για την «καλύτερη κυβέρνηση μετά το 1974» το 40% επέλεξε την πρώτη Κυβέρνηση Παπανδρέου 1981-1985. Ακολουθούσε η διακυβέρνηση Καραμανλή 1974-1980 με 16%.

Στην αξιολόγηση θεσμικών αλλαγών και γεγονότων το 54% θεώρησε τον «εκδημοκρατισμό του συνδικαλισμού» (1982) ως το πιο σημαντικό στη Μεταπολίτευση. Επίσης όσον αφορά ειδικά τη δεκαετία του ’80 η πλειοψηφία (36%) θεώρησε ότι «η δημοκρατία λειτούργησε καλύτερα», ενώ πλειοψηφικές ήταν και οι θετικές γνώμες για την «κατάσταση της οικονομίας» με 35% και το βιοτικό επίπεδο με 40% έναντι όλων των άλλων περιόδων της μεταπολίτευσης.

Ήταν η επιβεβαίωση της συλλογικής μνήμης για το ότι εκείνη ήταν η περίοδος των μεγάλων αλλαγών για τη χώρα!

34 χρόνια μετά η χώρα ζει στους ρυθμούς μιας υποτιθέμενης «αριστερής» Κυβέρνησης, που υλοποιεί μια βαθιά αντιλαϊκή πολιτική, που ανακυκλώνει την κρίση, ενισχύει την κοινωνική διάλυση και δημιουργεί ένα πλέγμα ανασφάλειας, φόβου και απογοήτευσης σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.

Έχει ενδιαφέρον η σύγκριση των νομοθετικών και κοινωνικών παρεμβάσεων της περιόδου 1981-1985 και της σημερινής με αφορμή το ανέκδοτο περί «πρώτης φοράς Αριστερά» που χρησιμοποιήθηκε από στελέχη και κορυφαίους παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ.

Για την ιστορία λοιπόν αλλά και την αποκατάσταση του περιεχομένου βασικών εννοιών της πολιτικής μας ζωής, θα ήθελα να θυμίσω:

Εξωτερική πολιτική:

Αποδοχή πρότασης Μπρέζνιεφ για πάγωμα πυρηνικών εξοπλισμών στην Ευρώπη, αναγνώριση Αραφάτ και Παλαιστινιακής Αρχής, «μορατόριουμ» με Τουρκία, συνομιλίες με ΗΠΑ για τις βάσεις, πρώτη επίσκεψη Έλληνα Πρωθυπουργού στην Κύπρο –την 1η Μαρτίου 1982, «Κίνηση των Έξι για την Ειρήνη» -στις 22 Μαΐου 1984-, επισκέψεις με «μήνυμα» σε Λιβύη του Καντάφι και Πολωνία του Γιαρουζέλσκι, επιτυχής μάχη για τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα -το Μάρτιο του 1985

Θεσμικό οπλοστάσιο της «αλλαγής»

Αναγνώριση της εθνικής αντίστασης, κατάργηση των φακέλων, επιστροφή προσφύγων, χρηματοδότηση των κομμάτων, κατάργηση του σταυρού προτίμησης, καθιέρωση της ψήφου στα 18, παύση των διακρίσεων με βάση τις πολιτικές πεποιθήσεις, αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου, καθιέρωση της ισότητας των δύο φύλων, συμφιλίωση των σωμάτων ασφαλείας με το λαό, συγκρότηση οργάνων δημοκρατικού προγραμματισμού στους Δήμους και στις κοινότητες, κατάργηση αντιδημοκρατικών νόμων στο συνδικαλισμό και διευκόλυνση της συνδικαλιστικής δράσης, εισαγωγή νέου θεσμικού πλαισίου στο χωροταξικό σχεδιασμό, λήψη μέτρων για τη μείωση της ρύπανσης, αλλαγή στις πανελλήνιες εξετάσεις, νόμος-πλαίσιο για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, δημιουργία εθνικού φορέα υγείας, σύσταση Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, σταδιακή αύξηση των συντάξεων, επέκταση της πενθήμερης εργασίας, ετήσια άδεια τεσσάρων εβδομάδων, κίνητρα για τον επαναπατρισμό των μεταναστών, βελτίωση της θέσης των γυναικών, μείωση της στρατιωτικής θητείας, ίδρυση Υπουργείου Νέας Γενιάς, προώθηση του πολιτισμού σε «κάθε γωνιά» της ελληνικής υπαίθρου.

Πιο αναλυτικά:

Άμεση οικονομική ενίσχυση των λιγότερο προνομιούχων

Σχετικά μεγάλες (αν και όχι ικανές να καλύψουν πλήρως τις απώλειες των προηγουμένων ετών) αυξήσεις μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, καθιέρωση της ΑΤΑ (αυτόματης τιμαριθμικής προσαρμογής), υιοθέτηση μηνιαίας άδειας με αποδοχές για όλους, μείωση των ωρών εβδομαδιαίας εργασίας σε 40, αύξηση των κοινωνικών δαπανών του κράτους, γενναία αύξηση των κατωτάτων ορίων των συντάξεων (22% για το ΙΚΑ, 50% για ΤΕΒΕ, εμπόρων, 100% για ΟΓΑ), ενίσχυση των αγροτικών πόρων του προϋπολογισμού και τόνωση του αγροτικού εισοδήματος όχι μόνο χάρη στη γενναιοδωρία της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής αλλά και του τρόπου εφαρμογής της στην Ελλάδα

Μέτρα που λήφθηκαν για το ξεπέρασμα των ιδεολογικών και κοινωνικών σχισμάτων του παρελθόντος

Η κατάργηση των εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα νόμων για την υπόσταση του εγκλήματος της «εσωτερικής κατασκοπείας» και την ποινικοποίηση των «αντεθνικών» πεποιθήσεων, η αναγνώριση όλων των αντιστασιακών οργανώσεων, η διευκόλυνση επιστροφής στην Ελλάδα των πολιτικών προσφύγων, η ενδυνάμωση του πολιτικού ελέγχου στην Αστυνομία και τις Ένοπλες Δυνάμεις, η απαγόρευση των βασανιστηρίων και η υπογραφή της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την κατάργηση της θανατικής ποινής αποτελούν κρίσιμα βήματα για το Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα, για την εξομάλυνση των παθών και για την ωρίμανση της δημοκρατίας.

Η απονομή του δικαιώματος ψήφου σε όσους συμπλήρωναν τα 18 χρόνια (από 21 που ήταν ως τότε), η ρύθμιση του δικαιώματος ψήφου των ξενιτεμένων και των ναυτικών, η λήψη μέτρων για τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων (έναντι της πλήρους αδιαφάνειας που ίσχυε ως τότε).

Μέτρα με καταρχήν φιλεργατικό και φιλοσυνδικαλιστικό περιεχόμενο

Ψήφιση νόμου για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος (ν. 1264/1982), την αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας των συνεταιρισμών (ν. 1257/1982), ορισμός κατωφλιού 2% για τις απολύσεις των εργαζομένων, εξίσωση της αποζημίωσης των εργατών λόγω απόλυσης με εκείνη των υπαλλήλων, θέσπιση συμμετοχής των εργαζομένων στα διοικητικά συμβούλια των δημοσίων επιχειρήσεων, κήρυξη παράνομων των λοκ-άουτ, κατάργηση της «νόμιμης» απαγόρευσης της απεργίας, αύξηση των γονικών αδειών, διακοπών, συντάξεων, ασφάλισης των εργαζομένων. Παραφωνία σε αυτά τα μέτρα προώθησης των δικαιωμάτων και της πολιτικής παρουσίας των εργαζομένων αποτέλεσε η πολυσυζητημένη τροπολογία του άρθρου 4 στο νόμο 1365/1983 περί «κοινωνικοποιήσεων», σύμφωνα με την οποία για την απόφαση κήρυξης απεργίας στα πρωτοβάθμια σωματεία των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας (εκεί που χτύπαγε κατεξοχήν η καρδιά του συνδικαλιστικού κινήματος) απαιτείτο η απόλυτη πλειοψηφία των εγγεγραμμένων μελών της.

Μέτρα που λήφθηκαν για την ισότητα των δύο φύλων

Η κύρωση διεθνών συμβάσεων για την προστασία της μητρότητας (ν. 1302/1983) και κατά των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών (ν.1342/1983), η θεσμοθέτηση της ισότητας των φύλων στις εργασιακές σχέσεις (ν. 4483/1984), η ίδρυση του Συμβουλίου Ισότητας των δύο φύλων (ν.1288/1982) και η αναβάθμισή του σε Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Προεδρίας (ν. 1558/1985), αργότερα οι προστατευτικές για τις αμβλώσεις και το βιασμό ρυθμίσεις (ν.1609/1986)

Να θυμίσω επίσης:

Νόμος 1329/1983, με τον οποίο αναμορφώθηκε και (πραγματικά) εκσυγχρονίστηκε το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα. Με την εισαγωγή του πολιτικού γάμου (ήδη με το ν. 1250/1982 και έστω όχι ως υποχρεωτικού αλλά παράλληλου με τον θρησκευτικό), την πρόβλεψη από κοινού λήψης των αποφάσεων που αφορούν τους δύο συζύγους, τη διατήρηση του πατρικού ονόματος της γυναίκας και μετά το γάμο, την κατάργηση του θεσμού της προίκας, τη θέσπιση ισότητας των συζύγων ως προς τη γονική τους ιδιότητα, την αναγνώριση του συναινετικού διαζυγίου και τον περιορισμό των λόγων μη συναινετικού χωρισμού μόνο στον «ισχυρό κλονισμό του γάμου», τη σύνδεση του δικαιώματος διατροφής με την αντικειμενική ανάγκη και όχι πλέον με την υπαιτιότητα, τη μείωση του ορίου ενηλικίωσης στα 18 χρόνια, την πρόσδωση νομικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στους ανηλίκους και την πλήρη ενοποίηση των δικαιωμάτων των εκτός γάμου παιδιών με τα δικαιώματα των γεννημένων σε γάμο (τομέας στον οποίο η θεσμική αυτή μεταρρύθμιση είναι η περισσότερο επαναστατική), το οικογενειακό δίκαιο απελευθερώθηκε από την ως τότε έντονα συντηρητική ιδεολογία της νομικής ανισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα κι έφθασε, αν δεν ξεπέρασε, τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Τομές επιχειρήθηκαν και στους ιδιαίτερα ευαίσθητους χώρους της παιδείας και της υγείας. Ο νόμος-πλαίσιο (1268/1982) για την ανώτατη εκπαίδευση πραγματοποίησε τη δημοκρατικά απαραίτητη μετάβαση από το «φεουδαρχικού» τύπου καθεστώς της έδρας και τόνωσε σε αρκετά σημεία την πανεπιστημιακή αυτονομία. Η θεσμοθέτηση, από την άλλη, του Εθνικού Συστήματος Υγείας με το νόμο 1397/1983, έχει ιστορική σημασία, αφού δημιούργησε για πρώτη φορά ένα δημόσιο πλέγμα κανόνων και υποδομών στην υγεία.

Στον τομέα της αποκέντρωσης, που αποτελούσε από την αρχή για το ΠΑΣΟΚ προνομιακό πεδίο ανάδειξης της διαφοράς του από τη συντηρητική παράταξη, οι θεσμικοί νόμοι 1270/1982 και 1416/1984 ενίσχυσαν σε σημαντικό βαθμό την αυτοτέλεια των Δήμων και Κοινοτήτων. Δόθηκαν νέες αρμοδιότητες αναπτυξιακού χαρακτήρα στους ΟΤΑ, δημιουργήθηκαν θεσμοί διακοινοτικής συνεργασίας και κίνητρα για εθελοντικές συνενώσεις των μικρών κοινοτήτων, θεσπίστηκε νομικό πλαίσιο για τις επιχειρήσεις των ΟΤΑ και τις προγραμματικές συμφωνίες, ιδρύθηκαν θεσμοί λαϊκής συμμετοχής και δημοτικής αποκέντρωσης –διαμερισματικά και συνοικιακά συμβούλια, πάρεδροι οικισμών-, καταργήθηκε σχεδόν πλήρως ο έλεγχος σκοπιμότητας του νομάρχη, δημιουργήθηκαν τα νομαρχιακά συμβούλια, άρχισαν ν’ αποκεντρώνονται σημαντικοί πόροι. Ειδικά θα πρέπει να αναφερθεί το δικαίωμα που δόθηκε στους ΟΤΑ για την ίδρυση των Κέντρων Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων, των περίφημων ΚΑΠΗ, που σύντομα αποδείχθηκαν ένας από τους πιο ευφάνταστους, στοχευμένους και αποτελεσματικούς, δηλαδή πραγματικά κοινωνικούς, θεσμούς όλων των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου.

Προφανώς υπάρχουν νομοθετήματα και παρεμβάσεις, με προοδευτικό πρόσημο, που ξεχνώ.

Η καταγραφή των παραπάνω δείχνει και νομίζω σε μεγάλο βαθμό κάνει κατανοητό το μέγεθος της αλλαγής της χώρας και της κοινωνίας εκείνη τη χρονική περίοδο  και αποκαλύπτει επίσης το μέγεθος της πολιτικής ανοησίας που περιέχεται στο «πρώτη φορά Αριστερά» των οπαδών και υποστηρικτών της σημερινής Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.

ΥΓ

Αφιερωμένο εξαιρετικά το video

Advertisements

«Όλα άλλαξαν, για θυμήσου τι δεν άλλαξε»!

tomorrowΜια βδομάδα μετά τις εκλογές και στη χώρα τίποτα δεν δείχνει να αλλάζει.

Όλα κινούνται στους ρυθμούς του χθες λες και δεν μεσολάβησαν δημοψηφίσματα, εκλογές, ανατροπές και σημαντικές αλλαγές στον πολιτικό χάρτη.

Σε επίπεδο κυβέρνησης ο Τσίπρας απολαμβάνει τη μονοκρατορία που του εξασφάλισε η παντελής αδυναμία και απαξίωση των υπολοίπων.

Ένας πολιτικός που για να κερδίσει τις εκλογές και την εμπιστοσύνη του λαού ανέτρεψε ουσιαστικά ένα εποικοδόμημα, που ο ίδιος είχε συνδημιουργήσει.

Αυτή η ανατροπή ήρθε και επιβεβαίωσε τις επιλογές του και τον τροφοδότησε με ένα ισχυρότατο ποσοστό, ανέλπιστο για τους περισσότερους στις τελευταίες εκλογές, καταγράφοντας μάλιστα την 4η νίκη του.

Κυρίαρχος στο πολιτικό παιχνίδι όχι λόγω των δικών του δυνατοτήτων αλλά κυρίως λόγω της πλήρους απαξίωσης των υπολοίπων.

Κόμματα χωρίς στρατηγική, χωρίς πειθώ, χωρίς αξιακό λόγο, χωρίς δυνατότητα να εμπνεύσουν, χωρίς προοπτική.

Κόμματα αδειανά πουκάμισα, που λειτουργούν σαν συνενώσεις βαρονιών, που προστατεύουν τους βαρόνους – διοικητές τους και ακροβατούν ανάμεσα στην ύπαρξη και εξαφάνιση τους.

Δεν αρκεί να αναρωτιέται κάποιος αν είναι δυνατό κάποιος που έφθασε τη χώρα ένα βήμα πριν την απόλυτη καταστροφή, που έκλεισε τις τράπεζες, που δίχασε το κόμμα του, που άλλαξε το αντιμνημονιακό πουκάμισο του, που υπέγραψε νέο μνημόνιο, που … που … που…, να κερδίζει τις εκλογές με τέτοιο ποσοστό. Ας αναρωτηθεί καλύτερα τι υπάρχει απέναντι του!

Στη Νέα Δημοκρατία:  το DNA της Νέας Δημοκρατίας και η δύναμή της δεν είναι τίποτα άλλο παρά να συγκεντρώνει συγκυριακά, θα μπορούσε να πει κάποιος, όσους δεν θέλουν να πάνε στο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή είναι ένας πόλος συσπείρωσης αυτών που πιθανά να αποστρέφονται το ΣΥΡΙΖΑ. Ένα δεύτερο στοιχείο που πρέπει να θυμηθούμε και πάλι είναι ότι ο Μεϊμαράκης μπήκε ως ενδιάμεσος με απώτερο σκοπό και στόχο μια ενδιάμεση πορεία, δηλαδή να παίξει καθυστερήσεις στο διάλογο μέχρι να ετοιμαστούν οι βαρονίες. Γιατί όμως μπήκε ο Μεϊμαράκης;

Είναι γνωστό ότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν πήγε για κάποιες αλλαγές. Ουσιαστικά μπήκε εκεί γιατί είναι ο άνθρωπος ο οποίος θα μπορούσε να εγγυηθεί και να εκφράζει απολύτως ότι το συγκεκριμένο κόμμα θα παραμείνει όπως ακριβώς είναι, δηλαδή να εγγυηθεί ότι δεν θα αλλάξει τίποτα στην ουσία.

Πώς να συζητήσεις σοβαρά για ένα κόμμα στο οποίο διεκδικεί τη θέση του Προέδρου του ο Αδωνις Γεωργιάδης;

Δεκαπέντε ούφο προσπαθούν να πάρουν υπογραφές για πρόεδρο» δήλωσε ο Γιακουμάτος. (Μάλλον γι’ αυτό προχώρησε σε ανακοινώσεις για τον πλανήτη Άρη η … ΝΑΣΑ!)

Στον άλλο εταίρο του παλαιού δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ –  …, η μάχη για τη διάσωση ολίγων πολιτικών καριέρων ήταν επιτυχής.

Η μάχη για την ιστορία του κόμματος μάλλον κατέληξε σε νέα αποτυχία! Εδώ βέβαια η πορεία απαξίωσης του, που ξεκίνησε με γοργούς ρυθμούς μετά το 2011, έχει συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά, η ανατροπή των οποίων απαιτεί  μεγάλη γενναιότητα και εκ βάθρων συγκρότηση του. Δύσκολο με τους φορείς της συντηρητικής στροφής να βρίσκονται στις επάλξεις του.

Δύσκολο και ακατόρθωτο όταν έχει διαλύσει κάθε σχέση με την κοινωνία και όταν για τα τελευταία χρόνια καθοδηγήθηκε από τον πιο αντιπαθητικό πολιτικό της σύγχρονης ιστορίας…

Το ΠΑΣΟΚ έχασε τη δυνατότητα να αναδειχθεί τρίτο κόμμα αλλά και να σηματοδοτήσει μια πορεία ανάκαμψης εξαιτίας του χειρισμού των δικών του βαρόνων, στο θέμα Παπανδρέου. Τα πράγματα είναι απλά για να ψάχνεις δυσνόητες αναλύσεις τύπου Λαλιώτη και να προσπαθείς να θεωρητικοποιείς την πολιτική θολούρα του τίποτα.

Στην ουσία πως μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ με 6,2% ικανοποιημένο, όταν έχασε το 10% των ψηφοφόρων του Ιανουαρίου προς τη ΝΔ και το 12% προς το ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να είναι ο καταλύτης στην κεντροαριστερά γιατί άλλος είναι ο κυρίαρχος του χώρου που τον κατέλαβε όταν η δική του ηγεσία ταυτιζότανε ψυχή τε και σώματι με τη ΝΔ του Σαμαρά.

Πόσο μυαλό άραγε χρειάζεται για να καταλάβουν οι μέγιστοι πολιτικοί εγκέφαλοι ότι περίπου1εκατομμύριο άνθρωποι δεν πήγαν να ψηφίσουν, όχι γιατί αδιαφορούν αλλά γιατί κάνεις δεν μπορούσε να τους εμπνεύσει.

Περίπου 1εκατομμύριο άνθρωποι μένουν στο εκλογικό περιθώριο γιατί οι οποιεσδήποτε κομματικές επιλογές δεν μπορούν να τους εκφράσουν.

Είναι εμφανές πλέον ότι χωρίς ανατροπές πολύ δύσκολα θα μιλήσει το αποκλεισμένο εκλογικό σώμα.

Ανατροπές θέλουν, αλλά στα υπάρχοντα κόμματα κυριαρχούν λογικές και δομές δύσκαμπτες, αναποφάσιστες και απόλυτα προσηλωμένες σε λογικές μη ανατροπής. Αυτό θυμίζει λίγο-πολύ μια σοβιετικού τύπου λογική όπου όλα μπορούν να γίνουν αρκεί να μπορεί να συντηρηθεί μια συγκεκριμένη κομματική νομενκλατούρα.

Αυτό όμως δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Αυτή η συζήτηση ανατροπών στη μορφή , τον τρόπο λειτουργίας, τον τρόπο σκέψης και οργάνωσης πρέπει να αρχίσει άμεσα χωρίς  να είναι απαραίτητο να καταλήξει γρήγορα σε χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλλά πρέπει να αρχίσει.

Σκέψεις υπάρχουν πολλές για το χώρο που μπορεί να εκφράσει μια νέα προοδευτική πλειοψηφία. Ιδέες επίσης πολλές αλλά και πρόσωπα που μπορούν να αναλάβουν το βάρος μιας νέας προσπάθειας απαλλαγμένη από τους φορείς του συμβιβασμού και της γοητείας της μη αλλαγής.

Δεν μπορεί ο προοδευτικός χώρος να αναλώνεται σε συζητήσεις για αναπαλαιώσεις, για σπίτια που γκρεμίστηκαν εκ των έσω, για λεηλασίες που έγιναν όταν οι «ιδιοκτήτες» άφησαν ορθάνοιχτες τις πόρτες και βγάλανε τα «ασημικά» στο δρόμο.

Σε λίγες ημέρες αρχίζει η υλοποίηση του μνημονίου που φέρει τη σφραγίδα του Τσίπρα και κουβαλά τις ψήφους αυτών που δεν μπόρεσαν να αρθρώσουν ένα διαφορετικό λόγο.

Οι επιπτώσεις των μέτρων που έχουν συμφωνηθεί θα είναι βαριές για τον απλό κόσμο, για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους και η ύφεση θα βαρύνει ακόμη περισσότερο τη χώρα και δυστυχώς την προοπτική της.

Το αδιέξοδο συνεχίζεται για τα επόμενα χρόνια με δεδομένη τη φοροδοτική εξάντληση των περισσοτέρων (τους ολίγους δεν τους ενοχλεί κανείς).

Τα πάντα βρίσκονται για άλλη μια φορά στον αέρα και η υλοποίηση αυτών των μέτρων θα οδηγήσει σε πρωτοφανείς καταστάσεις.

Οι κοινωνικές διεργασίες θα είναι έντονες, οι ανακατατάξεις επίσης, όπως και η φθορά όσων θα υλοποιήσουν αλλά και θα ανεχτούν την εφαρμογή όλων όσων προβλέπονται στο νέο μνημόνιο.

Το σκηνικό σε λίγο καιρό θα είναι εντελώς διαφορετικό από το σημερινό, με μοναδικό ζητούμενο το αν ο προοδευτικός χώρος θα μπορέσει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να εκφραστεί ενιαία και συγκροτημένα και να εμπνεύσει μιλώντας τη γλώσσα της ανατροπής.

Τη γλώσσα της προοπτικής με τη διάλυση των κατεστημένων και την απόσυρση του φθαρμένου πολιτικού προσωπικού που τραυμάτισε όχι ένα χώρο αλλά τη χώρα.

 ΥΓ

Πιστεύω ειλικρινά πως μόνο αν τελειώσουμε με οτιδήποτε κληροδότησε η μεταπολίτευση θα μπορέσουμε να μιλάμε για την επόμενη μέρα.

Η μεταπολίτευση δεν είναι η πολιτική πρακτική μόνο, ούτε η κουλτούρα η οποία

δημιουργήθηκε μόνο, ούτε το πολιτικό σύστημα έτσι όπως δομήθηκε μόνο, αλλά είναι και οι συντελεστές που καθόρισαν αυτές τις λίγο-πολύ επικρινόμενες σ’ αυτή τη φάση λογικές.

Είναι βαθύς ο διχασμός αδελφέ μου!

Trapped3Οι συζητήσεις των τελευταίων ημερών για συνεργασία στις επικείμενες εκλογές του ΠΑΣΟΚ και του Κινήματος αλλά και οι αντιδράσεις από πλευρές των δύο σχηματισμών δείχνουν το τεράστιο και αξεπέραστο χάσμα ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του κομματικού διχασμού, που κρατά από το 2007.

Ένας διχασμός που επιτάχυνε την απαξίωση του άλλοτε μεγαλύτερου σοσιαλιστικού κινήματος της Ευρώπης και που ανέδειξε πρωταγωνιστές αλλά και κομπάρσους.

Όλοι αυτοί που στο όνομα αόριστων και θολών διαφορών ανέπτυξαν προσωπικές στρατηγικές, σχεδίασαν την πολιτική τους επιβίωση και τελικά πρωταγωνίστησαν στις αρνητικές εξελίξεις στο χώρο, είναι παρόντες και δίνουν την ύστατη μάχη τους.

Νυν υπέρ πάντων το προσωπικό!

Ένα απίστευτο μίσος ταυτισμένο με πολιτικό ταλιμπανισμό που ιδεολογικοποίησε προσωπικές αντιθέσεις και διαφορές, που απαξίωσε  – ένθεν και κείθεν – πρόσωπα,απόψεις και τελικά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Ένας αδελφοκτόνος πόλεμος που οδηγήθηκε στα άκρα και τελικά διέλυσε οτιδήποτε μπορούσε να υπάρξει.

Κάπως έτσι φθάσαμε στο 2009, στα γεγονότα του 2011, την ίδια την υπονόμευση της δικής τους Κυβέρνησης, τις αλλαγές προέδρων, τα συνέδρια συσχετισμών και τα εκλογικά ποσοστά που πιστοποίησαν το τέλος.

Πίσω από τα «εγώ» πρώην προέδρων, πίσω από τα «εγώ» των κολλητών και των αυλικών, των ετερόφωτων αστέρων της πολιτικής, των παρτάκηδων και των συμφερολάγνων, των ειδικών να εξαπατούν, να υπονομεύουν και να καταστρέφουν πολιτικές προσωπικότητες (μιλάω και για τις δύο πλευρές), υπάρχει ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος που αδυνατεί να κατανοήσει πως μπορεί να ανασυγκροτηθεί και να υπάρξει αν δεν εκλείψουν όλοι όσοι συνυπέγραψαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το διχασμό και την ξεφτίλα.

Πρακτικά και ρεαλιστικά το Κίνημα του Γ. Παπανδρέου δεν έχει ελπίδα να συγκεντρώσει ούτε το ποσοστό του Ιανουαρίου (οι λόγοι και οι αιτίες άλλη φορά) και το ΠΑΣΟΚ με νέα πρόεδρο τη Γεννηματά, μόνο του, δύσκολα θα μπει στη Βουλή.

Υπάρχει πάντοτε η πιθανότητα μια ενδεχόμενη συνεργασία να βοηθήσει στην εκλογική επιβίωση του εγχειρήματος και κάποιοι να διασώσουν την έδρα του βουλευτή.

Λέω εκλογική γιατί πολιτικά και το ένα και το άλλο … απέθαναν.

Λέω εκλογική γιατί όσο θα πρωταγωνιστούν οι φορείς και οι εκφραστές του διχασμού σε αυτό το χώρο και όσο θα σχεδιάζουν μικροπολιτικά παιχνίδια δεν υπάρχει περίπτωση οποιασδήποτε διεξόδου.

Πιθανώς να το θέλουν κιόλας. Πιθανώς να ζητούν μια εκ των υστέρων αυτοεπιβεβαίωση για να ικανοποιήσουν και πάλι τα αρρωστημένα εγώ τους. Πιθανώς να το εύχονται κιόλας.

Από αυτούς τους τύπους όλα να τα περιμένεις.

Το δυστύχημα είναι ότι και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανακάμψει όσο η σημερινή ηγετική του ομάδα είναι υπό την κηδεμονία της προηγούμενης και η πρωτοβουλία του Παπανδρέου δεν μπορεί να σταθεί γιατί δυστυχώς πολλά αποδείχθηκαν κούφια λόγια και θεατρικές παράτες.

Άρα;

Όσο οι φορείς και τα πρόσωπα που δίχασαν, απογοήτευσαν, ηττήθηκαν, συνωμότησαν, υπονόμευσαν,  διεκδικούν ρόλους και λόγο στο χώρο,  η σαπίλα θα κυριαρχεί και θα διαλύει οτιδήποτε υγιές θα μπορούσε να εμφανιστεί.

Η αρχή της λύσης θα μπορούσε να είναι η πλήρης, οριστική και παντοτινή αποστράτευση όλων αυτών που είτε θεωρούν πως γεννήθηκαν επαγγελματίες πολιτικοί, είτε θεωρούν πως είναι αυτοί και κανένας άλλος, είτε δεν καταλαβαίνουν πως δεν βρέχει αλλά σε φτύνει η ίδια η κοινωνία.

Η αποστράτευση όλων εκείνων που είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο χρεώθηκαν την πιο μαύρη εποχή στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ (και πάλι μιλάω για όλες τις πλευρές).

Από εκεί και έπειτα η διαδικασία ανασυγκρότησης σε νέες βάσεις ενός πολυκερματισμένου χώρου θα είναι δύσκολη, θα πάρει πολύ χρόνο, θα χρειαστεί πολύ πλάτη από αυτούς που μέχρι σήμερα είχαν μάθει να βάζουν οι άλλοι πλάτη για τους ίδιους, θα χρειαστεί νέες πολιτικές και στρατηγικές προσεγγίσεις, αλλά θα έχει πιθανότητες επιτυχίας. Και βεβαίως θα χρειαστεί και νέα πρόσωπα όχι φυτεμένα από τους πατρόνες τους, αλλά βγαλμένα μέσα από την κοινωνία, που πιστεύουν σε αρχές και όχι σε καρέκλες, που οραματίζονται και δεν ερωτεύονται τον εαυτούλη τους, που πιστεύουν στις διαχρονικές αξίες που χάραξαν την ιστορία αυτού του χώρου.

Στην αντίθετη περίπτωση θα απομείνουν κάποιοι γραφικοί την ώρα που η κοινωνία θα διαλύεται και η Βουλή θα ξευτιλίζεται να βρίζονται μεταξύ τους γιατί οι μεν είναι Βενιζελικοί, οι άλλοι Παπανδρεικοί και οι άλλοι κάτι άλλο!

Η διαδικασία όμως της όποιας ανασυγκρότησης – υποθετικής ή επιθυμητής – δεν μπορεί να γίνει σε προεκλογική περίοδο ούτε με συμφωνίες ανάγκης. Άρα οι πραγματικές προθέσεις θα κριθούν μετά τις εκλογές και θα αξιολογηθεί και η ειλικρίνεια τους.

Μέχρι τότε είμαι σίγουρος πως θα απολαύσουμε τους «πολιτικούς ταλιμπάν» σε δράση…

 

Μπροστά σε σημαντικές εξελίξεις…

tsipras-gioungerr-630x400Δεν ξέρω πιο θα είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης Γιούνκερ – Τσίπρα το βράδυ.

Προφανέστατα θα παρουσιαστεί η τελική πρόταση της Τρόικα (συγγνώμη των Θεσμών ήθελα να πω), ένα τελεσίγραφο που με απλά λόγια θα λέει : «Η αποδέχεστε αυτά ή τελειώνετε».

Εννοείται πως στη διπλωματία η φρασεολογία είναι πιο ευγενική αλλά η ουσία φαντάζομαι πως δεν αλλάζει.

Η Ελλάδα κατάφερε να μείνει μόνη της, χωρίς συμμάχους, χωρίς συμπαίκτες, σε ένα εντελώς αρνητικό περίγυρο. Τα παιχνίδια, οι μπλόφες της κακιάς ώρας, οι μαγκιές και οι κλανιές μιας ομάδας ερασιτεχνών και παρτάκηδων είχαν το γνωστό αποτέλεσμα.

Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του Τσίπρα, αλλά αυτό που είναι απορίας άξιο είναι το αν οι υπόλοιποι γύρω από αυτόν δεν αντιλαμβάνονται  το τι πραγματικά συμβαίνει.

Γιατί καλή η ονείρωξη της αντίστασης και η κάλυψη πίσω από προεκλογικές εξαγγελίες και αναφορές, αλλά οι ίδιοι που την επικαλούνται, έχουν ήδη υποστείλει τη σημαία σχεδόν όλων όσων είχαν υποσχεθεί πριν τις εκλογές.

Η «κατάργηση του μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων με ένα νόμο και ένα άρθρο» δεν έγινε ποτέ.

Η κατάργηση της Τρόικα δεν έγινε ΠΟΤΕ.

Ο ΕΝΦΙΑ και η υπερφορολόγηση ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ και βασιλεύει, χαμένη στην αέναη προσπάθεια να γεμίσουν τα ταμεία με χρήματα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

Ο παλαιοκομματισμός και η οικογενειοκρατία ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ. Άχρηστοι και άσχετοι με μοναδικό τους προσόν είτε τις γνωριμίες με τους νέους αξιωματούχους είτε την κομματική τους ταυτότητα διορίζονται σε θέσεις ευθύνης.

Η Οικονομία από το Δεκέμβριο και μετά ψυχορραγεί και η αγορά αλλά και οι επιχειρηματίες (και ιδιαίτερα οι μικροί και μεσαίοι) τελειώνουν.

Η ανεργία σαν φυσικό επακόλουθο γιγαντώνεται. Οι μόνοι που βρίσκουν δουλειά και με καλό μισθό είναι σύζυγοι και συγγενείς Υπουργών και κολλητοί κομματικών μεγαλοπαραγόντων.

Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε τις γραφικότητες με το αέριο που έρχεται αλλά δεν έρχεται από τη Ρωσία, τα ταξίδια στην Κίνα, τα 500 εκ € του Καμμένου στα αεροπλάνα που έπρεπε να αποσυρθούν και τη γιορτή της χάχας στο Σύνταγμα.

Ανακατέψτε με τη νέα τύπου πολιτική πρακτική της Κωνσταντοπούλου και του Βαρουφάκη, βάλτε ολίγη επανάσταση από τον Στρατούλη και το Λαφαζάνη και τελειώστε με Παναρίτη για επιδόρπιο.

Αυτό το μείγμα πολιτικής ανευθυνότητας, ανικανότητας και αναποτελεσματικότητας δεν μπορεί να έχει συνέχεια. Οι ίδιες οι ανάγκες της κοινωνίας ξεπερνούν τους πειραματισμούς των νέων «μαθητευόμενων μάγων», που και δεν μπορούν να αλλάξουν και βουλιάζουν και την κοινωνία και τη χώρα με γρήγορους ρυθμούς.

Η κριτική στο σημερινό θίασο βεβαίως και δεν απαλλάσσει των ευθυνών τους, τους προηγούμενους θιάσους της μνημονιακής Ελλάδας.

Άλλωστε αυτοί δεν είναι τίποτα παραπάνω από τελειωμένους κομματικούς σχηματισμούς που συγκεντρώνουν τη χλεύη της κοινωνίας και όχι άδικα.

Ούτε συνέδρια ούτε αλλαγές ηγεσίας μπορούν να τους σώσουν.

Απλά όταν μία χώρα, σε τόσο κρίσιμη περίσταση, παρουσιάζει το χειρότερο δυνατό πολιτικό προσωπικό, είτε στην αντιπολίτευση είτε στην Κυβέρνηση, δεν μπορεί να ελπίζει στο καλύτερο.

Η πολιτική ανισορροπία, απόρροια της έλλειψης σοβαρού προοδευτικού πολιτικού φορέα και η πολυδιάσπαση του χώρου της κεντροαριστεράς, φέρνουν στην επιφάνεια όλα τα συμπτώματα της ασθένειας του πολιτικού συστήματος.

Όσο αυτό θα συνεχίζεται δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος.

Το βράδυ σήμερα, όπως και να έχουν τα πράγματα, αναμένονται εξελίξεις και πιστεύω ότι θα ξεπεράσουν τα αναμενόμενα.

Λίγη υπομονή λοιπόν…

Κολοβή εξεταστική για εσωκομματική κατανάλωση

kivernisiΗ απόφαση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάζεται, ολοκληρώνει την προσπάθεια συγκάλυψης των πεπραγμένων της Κυβέρνησης Καραμανλή, με τρόπο ιδιαίτερα προκλητικό.

Αναμενόμενο θα μου πείτε όταν έχει προηγηθεί η εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στην ΠτΔ, η περιφορά του ονόματος του Κ. Καραμανλή για τη θέση αυτή αλλά και η αξιοποίηση του Υπουργού Υγείας επί Κυβέρνησης του, Θ. Γιαννόπουλου σε κρατική θέση από τη σημερινή Κυβέρνηση.

Ακόμη περισσότερο αναμενόμενο, όταν η Κυβέρνηση στηρίζεται στο κόμμα του Π. Καμμένου, που θήτευσε σε κυβερνητική θέση επί Πρωθυπουργίας Καραμανλή.

Η συγκεκριμένη απόφαση της συγκυβέρνησης προφανέστατα και δεν στοχεύει σε ουσιαστική έρευνα των αιτίων που οδήγησαν τη χώρα στην περιπέτεια που ζει, αλλά λειτουργεί εν είδει εκβιασμού σε πολιτικούς αρχηγούς αλλά και κόμματα που δεν αποδέχονται τη σύγχρονη εκδοχή της αριστεροδέξιας και ταυτόχρονα ιδιαίτερα αδέξιας κυβερνητικής πρακτικής και λογικής.

Για ποιον άραγε λογικό άνθρωπο η πορεία της χώρας χωρίζεται σε ιστορικά κομμάτια, όχι βάσει των πραγματικών οικονομικών εξελίξεων και των πολιτικών αποφάσεων που τι σηματοδότησαν αλλά με βάση τις σημερινές σκοπιμότητες και τα αυριανά προσδοκώμενα;

Λες και το μνημόνιο εμφανίστηκε ξαφνικά μια ωραία πρωία σε αυτή τη χώρα, από το βίτσιο κάποιων πολιτικών που δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν!

Λες και η ανάγκη χρηματοδότησης της χώρας προέκυψε όχι λόγω του δημοσιονομικού εκτροχιασμού αλλά λόγω της παρέμβασης του «άγνωστου χ» που ξαφνικά ανακάλυψε τα χάλια της!

Λες και η πενταετία 2004-2009 ήταν ο παράδεισος, που τα ελλείμματα δεν πολλαπλασιάστηκαν, τα δάνεια δεν αυξήθηκαν, οι λαμογιές (δες κουμπαριές) δεν υπήρξαν!

Είναι επικίνδυνες αυτές οι λογικές. Και δείχνουν έλλειψη καθαρού μυαλού και πανικού από την πλευρά των σημερινών Κυβερνόντων .

Αναμενόμενο επίσης, καθώς τα περιθώρια επικοινωνιακών ελιγμών τελειώνουν και η ώρα της αλήθειας πλησιάζει. Και των σοβαρών αποφάσεων επίσης.

Σε περιβάλλον παρατεταμένης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, οι συνειδήσεις μεταστρέφονται ταχύτατα.

Ματαιωμένες προσδοκίες και επώδυνες διαψεύσεις μπορούν να πυροδοτήσουν απροσδόκητες αντιδράσεις.

Το δίλημμα για τους συγκυβερνώντες  είναι αν θα υποχρεωθούν να συμμορφωθούν  με τις υποδείξεις των «εταίρων» ή αν προχωρήσουν  σε μία ρήξη υποχρεωτικά. Οπότε, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν  μια διπλή πίεση (εσωτερικά και έξωθεν) θα δυσκολευτούν να κρατήσουν «κόκκινες γραμμές» και αξιοσημείωτες αντιστάσεις.

Οι εντυπώσεις και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα δεν διαρκούν επ’ άπειρον, ειδικά αν η εξέλιξη του «δούναι – λαβείν» με τους ευρωπαίους καταλήξει σε «λεόντειο εταιρεία».

Για αυτή την περίπτωση – την πλέον πιθανή – χρειάζονται οι «χειροβομβίδες καπνού». Ακόμη και αν η Αριστερά (ή όπως θέλει να λέγεται) υπηρετεί συνειδητά το ψέμα και την συκοφαντία.

Ακόμη και αν η Αριστερά (ή όπως θέλει να λέγεται) μετακινείται στα  χωράφια του τακτικισμού προοδευτικών πολιτικών τύπου … Καμμένου!

Επικίνδυνες λογικές

Περίπου δύο μήνες μετά την ορκωμοσία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η πρακτική της και κυρίως τα λεγόμενα της, έχουν προκαλέσει πλήθος (επι)κριτικών σχολιασμών, λόγω της αντιφατικότητας των δύο μερών που την απαρτίζουν.

Ένα κόμμα της αριστεράς από την μία, συμπλέει κυβερνητικά με μια εκδοχή της εθνικιστικής «λαϊκής δεξιάς». Ο γάμος δεν ήταν (ακριβώς) απ’ αυτούς που θεωρούμε «κοινού συμφέροντος».

Υπήρχαν και άλλες δυνατότητες κοινοβουλευτικής συνοδοιπορίας – όπως με το πρόθυμο «Ποτάμι» ή και το μπαρουτοκαπνισμένο από τέτοιες εμπειρίες ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο η συμφωνία Τσίπρα – Καμμένου, η οποία είχε σφυρηλατηθεί προεκλογικά κατέστη εφικτή, όταν οι ΑΝΕΛ υπερπήδησαν το εκλογικό φράγμα του 3%.

Η επιλογή είχε να κάνει με την  συγκρότηση μιας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» – με δυνάμεις που εγγράφονται σ’ αμφότερους τους πόλους της σχηματικής διαίρεσης αριστερά / δεξιά – με στόχο την συγκρότηση ευρύτερου πολιτικού μετώπου στο εσωτερικό της χώρας.

Επικουρικά η παρουσία των ΑΝΕΛ (ειδικά του Π. Καμμένου στο ΥΠΕΘΑ) λειτουργεί (;),  ως εγγύηση της «συνέχειας του κράτους», καθησυχάζοντας τις ανησυχίες πυρήνων του «βαθέος κράτους» σε στρατό, αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες.

Στην πραγματικότητα το άνοιγμα της «κυβερνώσας αριστεράς» προς την αντίπαλη παράταξη είναι ακόμα ευρύτερο. Η υπερψήφιση του Π.Παυλόπουλου, ως νέου ΠτΔ, αλλά και επιλογές προσώπων για την κάλυψη κυβερνητικών θέσεων,  αποτελούν το συμβολικό δώρο προς την καραμανλική πτέρυγα της ΝΔ. Αποδεικνύοντας πως ο Αλ. Τσίπρας σχεδιάζει την παραμονή του στην εξουσία μέσα από την ανάδειξη των αντιθέσεων των άλλων πολιτικών σχηματισμών. Προφανώς  και αυτό δείχνει πως έχει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό παραμονής στην πρωθυπουργία και δεν σκοπεύει να προσωποποιήσει το σενάριο της «αριστερής παρένθεσης».

Ακόμα κι αν χρειασθούν κινήσεις όπως δημοψήφισμα ή νέες εκλογές.

Ωστόσο ένα εξαιρετικά ανησυχητικό στοιχείο της συγκατοίκησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι η διασπορά θέσεων και απόψεων που ελάχιστα απέχουν από τον ωμό και απροκάλυπτο εθνικισμό.

Δεν είναι τόσο ο πόλεμος με το Βερολίνο, άλλωστε εκεί υπάρχουν οικονομικά και ιστορικά διακυβεύματα που επιζητούν διευθέτηση και δικαίωση.

Κυρίως εμφανίζονται στις δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών όπως ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς και ο ΥΠΕΘΑ Π. Καμμένος.

Άλλωστε ο πρώτος έχει διατρέξει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα (από ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ ως υποστηρικτής του Αντ. Σαμαρά το 2012 )για να καταλήξει στην αγκαλιά του ηγετικού πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ.

Μ’ αυτή την πολιτική οικοσκευή μπορεί να εκτοξεύει ιδεολογικές κορώνες που αναμειγνύουν μετανάστες με τζιχαντιστές και μετατρέπουν τους πρόσφυγες από Αφρική και Ασία σε ανθρώπινες απειλές κατά του πυρήνα της ευρωζώνης. Μια εκδοχή που πρακτικά συντονίζεται με τις κραυγές ακροδεξιών κύκλων στην χώρα μας – απλά η «μεταναστευτική βόμβα» προορίζεται να εκραγεί στο εξωτερικό αντί του εσωτερικού.

Στο ίδιο μήκος κύματος εκπέμπει και ο Π. Καμμένος, ο οποίος προσθέτει και τις συμπληρωματικές δόσεις «εθνικά υπερήφανης» στάσης απέναντι σε Τουρκία, δανειστές και «μηδίζοντες» εντός των συνόρων.

Το επικίνδυνο της όλης ιστορίας είναι πως όλη αυτή η προπαγανδιστική εκστρατεία εξοικειώνει ευρύτερα ακροατήρια με εθνικιστικά και ξενοφοβικά στερεότυπα, ως επίσημη κρατική πολιτική πλέον. Όσο κι αν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν έντονες αμφισβητήσεις και εμφανείς διαφωνίες, ο πρωθυπουργός εκτιμά πως αυτή η στρατηγική δεν χρειάζεται επιδιόρθωση.

Δημιουργώντας εύλογα ερωτηματικά για το αν κατανοεί τις απολήξεις της, ή αν – ακόμα χειρότερα – απλά αυτές (δεν) τον ενδιαφέρουν…

Η μαγεία του «εθνικού»!

Ας μην βιαστούμε ν’ αξιολογήσουμε το περιεχόμενο και να προκαταλάβουμε τα όρια της αντίστασης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στις ασφυκτικές πιέσεις των δανειστών.

Η ρητορική του πρωθυπουργού και των υπουργών του όμως- περί αδιαπραγμάτευτων θέσεων και ανυποχώρητης στάσης επ’ αυτών – έχουν δημιουργήσει επικοινωνιακά τετελεσμένα.

Δεν είναι μόνο οι συγκεντρώσεις συμπαράστασης στην κυβέρνηση σε μεγάλες πόλεις – κάτι πρωτόγνωρο στα μεταπολιτευτικά δεδομένα της χώρας. Μια σειρά προβεβλημένων παραγόντων της δημόσιας ζωής, που προέρχονται από τα σπλάχνα της παράταξης της δεξιάς, εκφράζουν την ευαρέσκειά τους – κάποιοι μάλιστα σε δοξαστικούς τόνους – για την κυβέρνηση της αριστεράς.

Από τον Κ. Γλύξμπουργκ και τον Καλαβρύτων Αμβρόσιο ως τον Τ. Μπαλτάκο η στήριξη είναι ένθερμη.

Το φαινόμενο έχει την ερμηνεία του, αν το προσεγγίσουμε πέρα από παραδοσιακές διακρίσεις όπως δεξιά /αριστερά. Στην πραγματικότητα σ’ ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης ο εθνικισμός αποτελεί κοινό τόπο- διαβρώνοντας το έδαφος των καταγεγραμμένων πολιτικών χωροθετήσεων.

Η απόδοση των ευθυνών (για ότι συμβαίνει στον τόπο), αποκλειστικά στους «ξένους» η βολική θυματοποίηση και οι απλουστεύσεις σύνθετων φαινομένων επεκτείνονται συνεχώς.

Αν ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ υπήρξαν οι πρώτοι που πλήρωσαν τον λογαριασμό του μνημονίου ο Αντ. Σαμαράς και η ΝΔ- παρά τον παροιμιώδη καιροσκοπισμό τους επ’ αυτού – κινδυνεύουν να είναι ο επόμενος στόχος.

Οι πλατείες των «αγανακτισμένων» μετέβαλαν άρδην το πολιτικό σκηνικό.

Η κοινωνική πτέρυγα της αντίστασης στο ΔΝΤ και στα μνημόνια τροφοδότησε τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ η πατριωτική τάισε δεόντως την φοβικότητα των ΑΝΕΛ και τον νεοναζισμό της «Χρυσής Αυγής».

Ωστόσο, ακόμα και ανάμεσα σε φαινόμενα με ριζικά διαφορετικές ιδεολογικές αρχές και πολιτισμικές αναφορές, η μαγεία του «εθνικού» μπορεί ν’ αποτελέσει θεμελιώδη συνεκτικό παράγοντα.

Το διαπιστώσαμε με την συγκρότηση της κυβέρνησης συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπου συνυπάρχουν κοσμοπολίτες και αντισημίτες υπουργοί.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε κοινωνικό επίπεδο, όπου η φαντασίωση μιας νέας «εθνικής αντίστασης» απέναντι στην γερμανική αυτοκρατορία συνεγείρει εναπομείνασες μνήμες και συγκινησιακά φορτισμένες ουτοπίες.

Την ώρα που σχεδόν εκλείπει η έννοια της κοινωνικής αντίστασης – στους χώρους δουλειάς, όπου αναβιώνουν μεσαιωνικά πρότυπα – ψευδαισθήσεις περί «νέου ΕΛ.ΑΣ.» και «νέου ΕΔΕΣ» υποκαθιστούν την αδυναμία βελτίωσης των συνθηκών ύπαρξης των ανθρώπων. Ένα εθνικό μέτωπο διαμορφώνεται, δημιουργώντας νέα δεδομένα.

Ο φόβος της ΝΔ, μήπως καταγραφεί ως «συνεργάτης της Μέρκελ», είναι εμφανής στις κινήσεις της – δείγμα του πόσο άλλαξαν οι συνθήκες.