Εκρηκτικό το μίγμα βλακείας και λαϊκισμού!

stupidityΠαράπλευρα παράγωγα της κρίσης και του τρόπου που αυτή έγινε αντικείμενο διαχείρισης  από μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας τα τελευταία γεγονότα, που θέτουν υπό σοβαρή αμφισβήτηση όχι μόνο τη σοβαρότητα αλλά και την ύπαρξη του αυτονόητου σε μια βαθιά υπνωτισμένη χώρα.

Γιατί αν δεν είχε καλλιεργηθεί όλα αυτά τα χρόνια, στο πρόσφορο έδαφος της οικονομικής κρίσης, το αφήγημα των «εντεταλμένων» και απόλυτα «χειραγωγημένων» πολιτικών και κρατικών λειτουργών, που σχεδιάζουν την εξόντωση του λαού, δε νομίζω ότι θα υπήρχαν φωνές που θα προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν μια τρομοκρατική ενέργεια εναντίον ενός πρώην Πρωθυπουργού.

Δεν έχει μάλιστα καμία σημασία αν όλα αυτά που «έδεσαν» το αφήγημα του λαϊκισμού και έδωσαν στους εκφραστές τους μέχρι και βουλευτικές έδρες, δεν αποδείχθηκαν ποτέ, ούτε μπορούν στοιχειωδώς να σταθούν στη διαδικασία ανταλλαγής επιχειρημάτων. Σημασία έχει ότι αυτού του τύπου οι πολιτικές ιστορίες, χαϊδεύουν τα αυτιά των θυμάτων της κρίσης, υποδεικνύουν τους «αρεστούς ενόχους» αποκρύπτοντας τους πραγματικά υπεύθυνους για μια σειρά προβλημάτων, ταΐζουν τα ταπεινότερα ένστικτα και αναδεικνύουν την εκδίκηση σαν το μηχανισμό εκείνο που θα ανακουφίσει τον πληγωμένο μας εγωισμό.

Μόνο που έτσι ,αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι να παραμένουν στο απυρόβλητο οι αιτίες του κακού, να υποκρύπτονται οι πραγματικές λύσεις και να φωτίζεται μόνο η πλευρά της εικονικής πραγματικότητας που διαβάζεται κατά πως συμφέρει τον καθένα!

Και δεν αναφέρομαι στις γραφικότητες τύπου Φιλιππάκη, αλλά σε όσους τις επικρότησαν.

Γιατί το να συμφωνείς και να ενισχύεις την άποψη πως ο κάθε – κατά το μυαλό σου – υπεύθυνος για τις ταλαιπωρίες του λαού και της κοινωνίας, πρέπει να εξοντωθεί με κάθε τρόπο, ακόμα και αν δεν είσαι σε θέση να αποδείξεις την πραγματική του ευθύνη, δεν είναι βλακώδες και επικίνδυνο αλλά απλά …πολύ επικίνδυνο.

Το να εκφράζεις την απογοήτευση σου για το ότι μια τρομοκρατική ενέργεια δεν είχε το επιθυμητό κατ’ εσέ αποτέλεσμα, αποτελεί την κορωνίδα της εγκεφαλικής σου ανεπάρκειας, όταν κατά τ’ άλλα αποδέχεσαι την λειτουργία σου σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Το να αποδέχεσαι τη λύση της βιολογικής εξόντωσης   των πολιτικών σου αντιπάλων και να επιχειρηματολογείς για αυτό, σε οδηγεί σε μια κοινωνία – ζούγκλα, πολύ διαφορετική  ( και προφανώς πολύ χειρότερη) από αυτή που σήμερα ζεις!

Το χειρότερο απ’ όλα είναι να αποδέχεσαι αυτά και ταυτόχρονα να ντύνεις την αοριστολογία και τη φαιδρότητα των «αναλύσεων» με το πέπλο των «απόψεων» της Αριστεράς (μιας Αριστεράς που ποτέ δεν αποδέχτηκε αυτές τις μεθόδους επίλυσης … πολιτικών διαφορών).

Είναι η κλασσική περίπτωση που η βλακεία συναντά τον λαϊκισμό. Το μίγμα αυτό είναι πολύ πιο εκρηκτικό και καταστροφικό από τον εκρηκτικό μηχανισμό που έσκασε στο αυτοκίνητο του Λ. Παπαδήμου. Τα αποτελέσματά του μάλιστα είναι πολύ πιο καταστροφικά από οτιδήποτε άλλο.

Και αν δεν το πιστεύετε ρίξτε μια ματιά στα έδρανα της σημερινής Βουλής για να το καταλάβετε…

Advertisements

Αγγίζοντας το … «χιτώνα του Νέσσου» !

Τσιπρας-ΚαμμένοςΚαθώς αποκτά ρεαλιστική υπόσταση η δυνατότητα μιας συμφωνίας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με τους δανειστές, οι προετοιμασίες για την επόμενη μέρα είναι προφανείς.

Η προ καιρού συζήτηση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (του θεμελίου της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας) ανέδειξε τις διαφορετικές απόψεις, ακόμα και τις συγκρουσιακές με την ηγεσία διαθέσεις μερίδας στελεχών του.

Όσο κι αν ο πρωθυπουργός έσπευσε να καθησυχάσει τους αντιδρώντες είναι κατανοητό πως επιχειρεί ν’ αποφύγει την πιθανότητα καταψήφισης της (ενδεχόμενης) συμφωνίας από βουλευτές του κόμματός του.

Το γεγονός ότι αντίστοιχο κλίμα επικρατεί και στον δευτερεύοντα πόλο της συγκυβέρνησης, τους ΑΝΕΛ, αποδεικνύει πως η προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα – μετά τις προεκλογικές αεροβασίες και τις ευκλεείς αυταπάτες είναι μία δύσκολη υπόθεση.

Ξαναγυρίζοντας στα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να επισημάνουμε μία κρίσιμη διαφοροποίηση – αυτή μεταξύ της ηγετικής ομάδας, που λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις και του κοινοβουλευτικού και κομματικού δυναμικού που την πλαισιώνει. Η μεταξύ τους σχέση δεν διέπεται από μια ιεραρχικού χαρακτήρα υπαγωγή της δεύτερης κατηγορίας στην πρώτη.

Στην πραγματικότητα μιλάμε για διακριτά πολιτικά υποκείμενα, τα οποία εφάπτονται σε ορισμένα σημεία. Αυτό που συμβαίνει είναι πως το δίκτυο εξουσίας που συγκροτεί ο Αλ.Τσίπρας δεν είναι κομματικό – αποτελείται από πρόσωπα ποικίλων πολιτικών προελεύσεων.

Ας αναφέρουμε απλά τα ονόματα κυβερνητικών στελεχών που συνεργάζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ δίχως να έχουν οργανωτική ένταξη σ’ αυτόν: Βαρουφάκης, Παρασκευόπουλος, Πανούσης, Νικολούδης, Παπαγγελόπουλος, Σαγιάς, Σπίρτζης, Τσιρώνης – χωρίς να υπολογίσουμε διοικητές οργανισμών και κορυφαίες κρατικές θέσεις.

Στο δίκτυο αυτό οι ισορροπίες είναι ρευστές και ευμετάβλητες, ενώ η συγκρότησή του εγγενώς αδιαφανής. Λίγα γνωρίζουμε για το πώς απογειώθηκε αρχικά και συρρικνώθηκε εν συνεχεία η επιρροή του Γ. Βαρουφάκη – ένα πρόχειρο παράδειγμα.

Εδώ δεν υπάρχει «επετηρίδα», όπως συμβαίνει με το κομματικό σκέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Από τ’ οποίο ορισμένα (και μόνο) στελέχη θα ενταχθούν σε κυριαρχικό δίκτυο, εξ΄ ού και η αναφορά στ’ ότι δίκτυο και κόμμα εφάπτονται σε περιορισμένης κλίμακας

περιοχές.

Η αναφορά δεν έχει θεωρητική, αλλά απολύτως πρακτική αξία.

Οι αποφάσεις δεν θα ληφθούν από το κόμμα, αλλά από την κορυφή της δικτυακής πυραμίδας. Την συνείδηση της πραγματικότητας αυτής την έχουν, περισσότερο από τα μουσειακά απομεινάρια των μεταπολιτευτικών κομμάτων, οι επίδοξοι μιμητές της πολιτικής οργάνωσης «νέου τύπου».

Δεν είναι τυχαίο τ’ ότι ο Στ. Θεοδωράκης αναφέρεται στην ανάγκη συγκρότησης μιας διαφορετικής συγκυβέρνησης, με πρωθυπουργό τον Αλ. Τσίπρα και στήριξη από διαφορετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Καλώντας τον να ηγηθεί σ’ ένα εγχείρημα που θα βασίζεται στις ψήφους του «φιλοευρωπαϊκού μπλοκ», κόβοντας τους δεσμούς με τους φορείς της «οπισθοδρόμησης» και του «λαϊκισμού», όπως το «αριστερό ρεύμα» του Π. Λαφαζάνη.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί, όταν το κοινοβουλευτικό υλικό που προέκυψε από τις εκλογές του 2009 έδωσε – κατά πλειοψηφία – ψήφο εμπιστοσύνης τόσο στον Γ. Παπανδρέου όσο και στον Λ. Παπαδήμο, μετά την εκπαραθύρωση του εκλεγμένου πρωθυπουργού.

Ένα τέτοιο δώρο ίσως αποτελέσει τον «χιτώνα του Νέσσου» για τον Αλ.Τσίπρα, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

Στη ζώνη των PIGS, για ποια δημοκρατία μιλάτε;

Greece_ItalyΤα όσα έγιναν γνωστά για την εμπλοκή της τεχνογραφειοκρατικής ελίτ της Ε.Ε. στην πτώση της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου το 2011 δεν ήταν αποκλειστικά ελληνικό προνόμιο.

Κάτι ανάλογο συντελέσθηκε, την ίδια πάνω-κάτω περίοδο, και στην γειτονική Ιταλία.

Η εθνικιστική κυβέρνηση του Σ. Μπερλουσκόνι φαινόταν απρόθυμη να υλοποιήσει τα «προγράμματα σωτηρίας», για λόγους συντήρησης του συστήματος που δημιούργησε η πολιτική κυριαρχία του «καβαλιέρε».

Τότε οι δυνάμεις κρούσης του χρηματοπιστωτικού πλέγματος, που κυριαρχεί στην σύγχρονη οικονομία, ανέλαβαν δράση. Μέρκελ, Ντράγκι, Μπαρόζο και λοιποί πολιτικοί εκφραστές του μεθόδευσαν το άδειασμα του (εκλεγμένου, υπενθυμίζουμε) πρωθυπουργού της Ιταλίας.

Ένας τραπεζίτης όπως ο Ντράγκι – κατ’αντιστοιχία του ημέτερου Λ. Παπαδήμου– επιμελήθηκε την προετοιμασία της επόμενης μέρας, που οδήγησε στον εκλεκτό των αγορών Μ. Ρέντσι.

Επειδή δεν πρόκειται για συρροή συμπτώσεων σε δύο διαφορετικές χώρες, αλλά για ταυτόχρονη υλοποίηση σεναρίων στον ευρωενωσιακό νότο, μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα.

Στην ζώνη των «PIGS», όπου εισήλθε και η Ιταλία, η δημοκρατία αποτελεί περιττή πολυτέλεια. Κάποτε ανεπιθύμητη περιπλοκή, αφού μπορούν να βγουν στο προσκήνιο «ταραχοποιά» και «ανεύθυνα» κόμματα. Συνεπώς πρέπει να αναιρεθεί η ουσία της, την ώρα που επιβιώνουν οι κοινοβουλευτικοί τύποι.

Οπότε μπορεί να εκδιώχθηκε ο Γ. Παπανδρέου, ωστόσο η βουλή δεν διαλύθηκε αλλά νομιμοποίησε άλλον πρωθυπουργό, τον Λ. Παπαδήμο. Η αρχή της «δεδηλωμένης» παρέμεινε σε ισχύ, γελοιοποιήθηκε ωστόσο η έννοια της «λαϊκής κυριαρχίας».

Ίδια συνταγή και στην Ιταλία, όπου πρωθυπουργεύει ο Μ. Ρέντσι, αν και ουδέποτε υπήρξε βουλευτής.

Όταν λοιπόν σήμερα, κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες, εμφανίζεται ως τεράστια συνταγματική μεταρρύθμιση, η επιδίωξη  της συνταγματικής  απαγόρευσης της δυνατότητας ορισμού βουλευτών σε υπουργικά πόστα, δεν είναι λογικό να αναρωτιέται κάποιος, αν όλα αυτά γίνονται μόνο και μόνο για να μείνει ελεύθερο το έδαφος στους ουρανοκατέβατους «ειδικούς» των ολιγαρχών, οι οποίοι δεν θα χρειάζεται, καν, να προβάλλονται μέσω των Μ.Μ.Ε. που ελέγχουν;

Εκλεγμένοι, διορισμένοι και … συμφωνημένοι Πρωθυπουργοί!

papΟ τελευταίος εκλεγμένος Πρωθυπουργός της χώρας εκλέχτηκε το 2009 και  οδηγήθηκε στην παραίτηση τον Νοέμβριο του 2011.

Οι λόγοι είναι γνωστοί , όπως επίσης και η μεθόδευση στο εσωτερικό και του δικού του κόμματος αλλά και η μεθόδευση από το εξωτερικό.

Ο τελευταίος εκλεγμένος από το λαό Πρωθυπουργός της χώρας ρίχτηκε στην πυρά γιατί ζήτησε να εκφραστεί ο λαός για μια συμφωνία που θα σημάδευε το μέλλον του. Προφανώς δεν ήταν η αιτία αλλά η αφορμή, έχει όμως τη δική του σημειολογία.

Ο Παπαδήμος στη συνέχεια δεν εκλέχτηκε. Ορίστηκε.

Ο Σαμαράς δεν εκλέχτηκε Πρωθυπουργός. Ισα – ίσα που κατάφερε διεκδικώντας την αυτοδυναμία και άρα το να εκλεγεί Πρωθυπουργός να μειώσει τη δύναμη του κόμματος του στο 1/3 (18% το Μάιο του 2012 και 29% τον Ιούνιο).

Δεν εκλέχτηκε Πρωθυπουργός, συμφωνήθηκε να είναι πρωθυπουργός από τρία κόμματα.

Αυτοί που σήμερα αναρωτιούνται ποιος θα ρίξει έναν Πρωθυπουργό, το Νοέμβριο του 2011 που βρισκότανε;

Γιατί;

Το ότι τα «Ζάππεια» του Σαμαρά ήταν μια τρύπα στο νερό, ήτανε γνωστό!

Το ότι οι προεκλογικές και αντιπολιτευτικές του ανάγκες τον οδηγούσανε σε επιλογές που στερούταν οποιασδήποτε σοβαρότητας ήταν επίσης γνωστό!

Το ότι δεν θα εφάρμοζε στο ελάχιστο ΤΙΠΟΤΑ από όσα είχε – υποτίθεται – υποσχεθεί ήταν σίγουρο!

Το ότι το επιτελείο του, ήταν χειρότερο και από παιδική χαρά, αποδείχθηκε πολύ σύντομα, όταν κλήθηκε να διαχειριστεί το βάρος μιας κατάστασης που υποτίθεται είχε αναγνώσει και για την οποία επίσης υποτίθεται ήταν πανέτοιμος!

Το ότι οι δυνατότητες διαπραγμάτευσης ήταν αυτές που βλέπουμε και σε λίγες ημέρες θα κατανοήσουμε και τα αποτελέσματα της, ήταν επίσης γνωστό και λογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία αμφιβολία!

Το ότι η παλαιοκομματική λογική και η μικροκομματική πρακτική θα επικρατούσε της πραγματικής ανάγκης ήταν ένας επιπλέον φόβος που γίνεται πραγματικότητα, όταν αντιληφθεί ο καθένας τον τρόπο με τον οποίο οι Υπουργοί σχεδίασαν για τα «βιλαέτια» τους, τις «περικοπές»…

Αυτά εντάξει ήταν έτσι και θα παραμείνουν έτσι καθώς όλοι όσοι σήμερα ανέλαβαν για μια ακόμη φορά να «διασώσουν» τη χώρα, είναι φορείς συγκεκριμένων πολιτικών αντιλήψεων και λογικών αλλά και εκφραστές μιας μικροπολιτικής αντίληψης εντελώς ξεπερασμένης.

Άλλωστε όλοι τους έχουν την ιστορία τους και τη συμμετοχή στη σημερινή κατρακύλα της χώρας.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο: Προς τι η υποτιθέμενη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ;

Στήριξε και συμμετέχει σε μια Κυβέρνηση μειωμένων δυνατοτήτων και συγκεκριμένης λογικής.

Υποστηρίζει ακόμη και σήμερα, με όσα συμβαίνουν, ότι η Κυβερνητική σταθερότητα δεν θα διαταραχθεί.

Οδηγείται στην ψήφιση μέτρων που όχι απλά θα μετατρέψουν σε εφιάλτη τη ζωή των Ελλήνων, αλλά θα καταστρέψουν ότι έχει μείνει όρθιο στη χώρα.

Με απλά λόγια στηρίζει με τον πλέον επίσημο τρόπο μια πολιτική απάτης, από ένα κυβερνητικό συνονθύλευμα, που όχι μόνο δεν μπορεί να παράξει αποτελέσματα, αλλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα πράγματα στη χειρότερη δυνατή εκδοχή τους.

Είναι συνυπεύθυνο και για τα όσα έρχονται και για την κατάληξη μιας διαπραγμάτευσης που στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στην εξαθλίωση μισθωτών και συνταξιούχων .

Οι δηλώσεις που είδανε το φώς της δημοσιότητας δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα:

Αφού αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί, αφού κάνει άλλα από αυτά που υποσχέθηκε, αφού οι Υπουργοί της λειτουργούν σαν μικροί πρίγκιπες σε ένα υπό διάλυση πριγκιπάτο, αφού δεν τους ενημερώνουν, αφού δεν τους ακούν, αφού δεν τους υπολογίζουν γιατί συνεχίζουν να στηρίζουν;

Πόσο άραγε δεσμεύουν τη σημερινή του ηγεσία οι υπογραφές της Κυβέρνησης Παπαδήμου;

Πόση αξία έχει το «συγγνώμη» του σημερινού του Προέδρου τον περασμένο Απρίλιο;

Η ΝΔ παίζει με τον καλύτερο τρόπο το ρόλο που ανέλαβε…

Το ΠΑΣΟΚ πως μπορεί να ελπίζει όταν επιλέγει για τον εαυτό του μονίμως το ρόλο του κομπάρσου;