Εσύ Γιώργο έφυγες νωρίς…

giorgiosΔύσκολη η αποδοχή της απώλειας ανθρώπων που δέθηκες μαζί τους. Ακόμη πιο δύσκολη όταν για χρόνια ταυτίζεσαι μαζί τους, μοιράζεσαι χρόνο , ώρες και στιγμές, μοιράζεσαι  ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου, τις σκέψεις σου, την καθημερινότητα, τα μικρά και τα μεγάλα…

Τόσο δύσκολη αυτή η αποδοχή της πραγματικότητας που ακόμη και μετά από ένα χρόνο περίπου, επιμένεις να περιμένεις…

Να περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο τη γνωστή ώρα το πρωί, επιμένεις να ακούσεις το «Σουσλόφ μου τι κάνεις;», επιμένεις να τον δεις ξαφνικά μπροστά σου, με τον πράσινο φάκελο στα χέρια, απαιτητικό για συζήτηση εκείνη τη στιγμή και με αγωνία μικρού παιδιού να ακούσει την άποψη σου για αυτά που σκέφτηκε ή για αυτά που θέλει να κάνει.

Ο Γιώργος έφυγε νωρίς. Πολύ νωρίς. Και πήρε μαζί του μια διαφορετική λογική για την πολιτική και τη ζωή, από αυτή που κυριαρχεί αυτά τα χρόνια.

Γιατί δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για τιμιότητα και ηθική στην πολιτική και να μην σκεφτείς αυτόν.

Δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για καθαρότητα και ειλικρίνεια στις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα σε ανθρώπους της πολιτικής και να μην τα ταυτίσεις με αυτόν.

Δύσκολα θα μπορέσεις να μιλήσεις για ανθρωπιά, απλότητα, συντροφικότητα ρε φίλε (χωρίς εισαγωγικά) και να μην πεις το όνομά του.

Και αν σκεφτείς κάποιον ρομαντικό και μοναχικό καβαλάρη να πηγαίνει αντίθετα με όλα και με όλους, να μη νοιάζεται για το «εγώ» του παρά μόνο για τους άλλους, θα σου πω, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές από αυτό, τίποτα πιο αληθινό και τίποτα πιο δυνατό.

Ο Γιώργος ζούσε για τις αρχές και τα πιστεύω του. Ζούσε για τους άλλους. Χαίρονταν με τη χαρά των άλλων και πονούσε με τη στεναχώρια τους…

Γίνονταν «χαλί να τον πατήσεις», έβαζε σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό του, προκειμένου να βοηθήσει, αλλά δεν άντεχε την υποκρισία και την αχαριστία. Εκεί τραβούσε οριστική διαγραφή ακόμη και αν κάτι τέτοιο τον έκανε να πονέσει πολύ περισσότερο από τον άλλο.

Δεν μπορούσε να χωνέψει το πώς αυτός που βοήθησε και εμπιστεύτηκε, τον πλήρωσε με αχαριστία. Δεν το ήξερε αυτό το «παιχνίδι», δεν το έκανε ποτέ του…

Όταν λίγο πριν το μεσημέρι της 31ης Μαΐου πέρυσι, πριν ένα χρόνο περίπου, άκουσα από τη Σοφία το «Ναι είναι αλήθεια Βασίλη. Έφυγε ο Γιώργος»,  το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω ήταν ένα «γιατί;»…

Αυτό που δεν έχει απάντηση. Αυτό για το οποίο δεν περιμένεις απάντηση. Το «γιατί» της πίκρας, της αμηχανίας, των ερωτηματικών που γίνεται γρήγορα οργή και πόνος για την απώλεια, φόβος για το κενό στην καρδιά σου, ανησυχία για τους δικούς του ανθρώπους.

Είχαμε μιλήσει μόλις την προηγουμένη το πρωί. «Σουσλόφ, σκέφτηκα και έχεις δίκιο για την εκδήλωση. Να την αφήσουμε για αργότερα γιατί και εγώ δε νοιώθω και τόσο καλά. Θα τα πούμε αύριο…». Ήθελε να οργανώσει μια εκδήλωση με αφορμή την επέτειο του θανάτου του Α. Παπανδρέου, με στόχο να αναγκάσει όλες τις «φυλές» του ΠΑΣΟΚ, να βρεθούνε μαζί και να τους ζητήσει συστράτευση και ενότητα για να ξαναφτιαχτεί η παράταξη… Είχα διαφωνήσει, όχι για το περιεχόμενο αλλά για τη χρονική επιλογή, ξέροντας ότι η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν η καλύτερη.

Δεν τα είπαμε την επομένη… Δεν τα είπαμε ποτέ ξανά.

Έχουμε όμως πει τόσα αυτά τα χρόνια, που φτάνουν για μια ζωή…

Και νοιώθω τυχερός που μου εκμυστηρεύτηκε τόσα και άτυχος που πρέπει να τα κρατήσω μυστικά, τηρώντας την υπόσχεση μου.

Ένα χρόνο μετά… όχι δεν το έχω αποδεχτεί.

Όπως φαντάζομαι δεν το έχουν αποδεχτεί και οι συνοδοιπόροι του στην «Αριστερή Πρωτοβουλία», οι φίλοι του στο Tivoli που θα τον περιμένουν ακόμη για τον πρωινό καφέ, οι φίλοι του στην Ερατεινή που δεν θα τον δούνε από τα ξημερώματα με τη σακούλα με τα κουλούρια που συνοδεύανε τη συζήτηση, όλοι όσοι θα περιμένουν ακόμη να χτυπήσει το τηλέφωνο για να ακούσουν το «αδελφούλη μου…», οι φίλοι του στην πολιτική (γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί), η οικογένεια του…

Δε νοιώθω μόνος μου σε αυτό το περίεργο παιχνίδι της καρδιάς και της λογικής.

Νοιώθω σίγουρα τυχερός που τον έζησα αυτά τα χρόνια. Που με εμπιστεύτηκε.

Που με τίμησε όταν κάλεσε και εμένα εκείνη τη βροχερή Κυριακή στην Ερατεινή, για να μας ανακοινώσει την περιπέτεια της υγείας του και να συζητήσουμε το τι θα κάνουμε.

Γιώργο έφυγες νωρίς. Πολύ νωρίς. Και άφησες ένα τεράστιο κενό στη μικρή γωνιά της πολιτικής ζωής που στέκονται όσοι πιστεύουν στην αλήθεια και την ειλικρίνεια. Στην καθαρότητα και στην συνεχή προσπάθεια να μένουν σταθεροί σε αυτά που πιστεύουν.

Αργά ή γρήγορα θα ξαναβρεθούμε, στους μπαξέδες σύντροφε μου!

Advertisements

Το πολιτικό σύστημα και η ανάγκη μιας συγκροτημένης προοδευτικής – σοσιαλιστικής παράταξης

_AR_0285Η πρώτη φάση αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού σαν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας αντιμετώπισης των επιπτώσεων της στην κοινωνία από τις άλλοτε κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία για όσους προσέβλεπαν στην ολοκληρωτική υποταγή της χώρας.

Επιλέχθηκαν και προωθήθηκαν οι πλέον κατάλληλοι για αυτό και διαμορφώθηκαν και τα κατάλληλα υποστηρίγματα, προκειμένου να διασφαλιστεί η μετάβαση στη νέα εποχή της πλήρους Βαλκανοποίησης της χώρας.

Κόμματα αδύναμα, σε μόνιμη κρίση, χωρίς πολιτική ταυτότητα, χωρίς στρατηγική. Κόμματα της κρίσης σε μόνιμη κρίση αντιπροσώπευσης, κόμματα του σήμερα, χωρίς προοπτική.

Πολιτικές φιγούρες που πουλούν τη γραφικότητα τους και τις διασυνδέσεις τους με τα κέντρα λήψης των ουσιαστικών αποφάσεων, που στηρίζουν μια και μόνη λογική διαχείρισης της κρίσης και αυτοαναγορεύονται σε ρόλο ρυθμιστή του πολιτικού συστήματος.

Και βεβαίως οι απαραίτητοι συνεργάτες καθώς το πείραμα Παπαδήμου και κυρίως οι αποδόσεις του θα παραμένουν πάντοτε η επιλογή της άλλης ημέρας.

Η σημερινή χαρτογράφηση του πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να εντοπίσει αυτό που λέμε προοδευτική παράταξη. Αναζητείται αλλά δεν είναι πουθενά.

Αυτό που υπάρχει είναι τα υπολείμματα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, πρόσωπα κυρίως και όχι κόμμα με την έννοια ενός συγκροτημένου κόμματος με κοινωνικές αναφορές, μαζί με «εκπρόσωπους»  υποτίθεται άλλων κομματιών της κεντροαριστεράς που δεν εκφράζουν τίποτα και απλά διασφαλίζουν την πολιτική τους ύπαρξη

Και δεν είναι η εικόνα της Βουλής ή τα ποσοστά καταγραφής στις εκλογικές διαδικασίες, αλλά η κοινωνική απαξία και η πλήρης απομάκρυνση από τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα γέρνει επικίνδυνα προς τη συντήρηση, δημιουργώντας μια πολιτική ανισορροπία ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Η ανισορροπία του πολιτικού συστήματος της κρίσης έγκειται στο γεγονός ότι απέναντι σε ένα ιδιαίτερο μεγεθυμένο συντηρητικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει συγκροτημένη και ικανή πολιτικά και οργανωτικά προοδευτική παράταξη. Υπάρχει ο κοινωνικός χώρος, υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που μπορούν να συνεισφέρουν, δεν μπορούν όμως να εκπροσωπηθούν πολιτικά.

Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης είναι εδώ πιο έντονη από κάθε άλλη φορά.

Οι κοινωνικές διεργασίες δεν βρίσκουν πολιτική αντιστοίχηση και το πολιτικό υποκείμενο που θα εμπνεύσει, θα δράσει, θα ενοποιήσει, θα εκφράσει και τελικά θα διεκδικήσει τα αιτήματα των πολλών θιγόμενων από τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών, που θα λειτουργήσει σαν καταλύτης για μια άλλη πορεία της χώρας, απλά δεν υπάρχει.

Και δεν υπάρχει γιατί οι δυνάμεις που υπηρέτησαν και υπηρετούν τις πολιτικές της κρίσης, δεν μπορούν και δεν είναι δυνατόν να εκφράσουν τις νέες κοινωνικές ισορροπίες που δημιούργησαν αυτές οι πολιτικές. Τι μπορούν να εκφράσουν ταξικά και άρα προοπτικά τα κόμματα που συμπίπτουν στην ψήφιση των μνημονίων, όταν αυτές οι πολιτικές συγκρούονται με την κοινωνία;

Η απουσία όμως της προοδευτικής παράταξης καθορίζει τις αρνητικές εξελίξεις.

Η πολιτική αδυναμία του χώρου μας διευκολύνει την επιβίωση των μετρίων αλλά χρησίμων για τις επιλογές του συστήματος, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την κατασυκοφάντηση της πολιτικής ιστορίας και διαδρομής της προοδευτικής παράταξης της πατρίδας, αδυνατεί να αντιμετωπίσει την συντηρητικοποίηση της κοινωνίας, που στα απόνερα της ανακυκλώνει το λαϊκισμό, τη ξενοφοβία, την απογοήτευση και την δημιουργία μιας πλασματικής εικόνας για την Αριστερά και την προσφορά της.

Μιλάμε για μια κοινωνία όπου η φτώχεια, η απογοήτευση, η έλλειψη οράματος και προοπτικής την οδηγεί σε τιμωρητικές επιλογές, στάσεις αντι- και επικίνδυνες πολιτικές αντιστοιχίσεις.

Στο πρόσφορο έδαφος του λαϊκισμού αναπτύσσονται απόψεις ιδιαίτερα επικίνδυνες για την ίδια τη δημοκρατία, την ίδια στιγμή που τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης (φτώχεια και ανεργία) λειτουργούν ενισχυτικά για την ανάπτυξη των νεοφασιστικών μορφωμάτων με ξενοφοβικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά.

Η καλλιέργεια της ιδεοληψίας ότι για όλα φταίει η πολιτική (και όχι οι επιλογές συγκεκριμένων πολιτικών), ότι η πολιτική είναι συνώνυμο της απάτης και της λαμογιάς, ότι φταίει η δημοκρατία που τα συστήματα διαπλοκής και διαφθοράς καθόρισαν εξελίξεις, ότι φταίει ο μετανάστης για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ότι σε αυτό και σε κάθε άλλο πολιτικό σύστημα όλοι ίδιοι είναι, άρα δεν τους χρειαζόμαστε είναι η κλασσική μεθοδολογία ανάπτυξης των ξενοφοβικών και νεοφασιστικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δεν  μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά μόνο με ανατροπή των συνθηκών που  δημιουργούν στη λαϊκή βάση αυτές τις ψευδαισθήσεις.

Η Γαλλία της δεκαετία του ’80 είναι ένα καλό παράδειγμα για το πως αναπτύσσονται αντιδημοκρατικές απόψεις, όταν κρίση , ανεργία, υποανάπτυξη και υποερφορολόγηση διαλύουν τις αδύναμες κοινωνικά ομάδες. Κάπως έτσι η «κόκκινη» Μασσαλία μετατράπηκε σε προπύργιο του Λεπέν.

Με τη μετατόπιση και του ΣΥΡΙΖΑ στη συντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη ( οι πολιτικές επιλογές και οι πρακτικές διαμορφώνουν το πολιτικό πρόσημο κάθε κόμματος), ο χώρος της προόδου, της πραγματικά προοδευτικής και ρεαλιστικής Αριστεράς, παραμένει κενός…

Όχι ότι τον εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Απλά λειτούργησε σαν η δεξαμενή συγκέντρωσης των ψήφων και των πολιτών που απογοητευμένοι από τον πολιτικό συμβιβασμό και μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και γοητευμένοι από την έκφραση του υποτιθέμενου «αριστερού» λαϊκισμού, επέλεξαν τη συγκέντρωση τους εκεί.

Οι διαχωριστικές γραμμές που τράβηξε η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία με κορύφωση την κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ ήταν οι θρυαλλίδες για τη διάλυση του χώρου, ενός πολιτικού χώρου που για πολλά χρόνια όμως αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα αποιδεολογικοποίησης , αποσύνδεσης με τα κοινωνικά κινήματα, υποχώρηση της εσωκομματικής δημοκρατίας και της αξιοκρατίας.

Έτσι το κίνημα ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε ως συλλογικό πολιτικό υποκείμενο, προδόθηκαν οι αρχές του, ο κόσμος του και το προοδευτικό του πρόγραμμα, σε μια κρίση όπου μεταξύ των άλλων υπονομεύτηκε πολύ σοβαρά η συμμαχία προοδευτικών και πολιτικών δυνάμεων που διαμόρφωσαν αυτό το κίνημα.

Ας κρατήσουμε τα προηγούμενο στην αναζήτηση των όρων και των προϋποθέσεων για τη δημιουργία της προοδευτικής παράταξης.

Για να προχωρήσουμε λοιπόν σε αυτή, για επαναφέρουμε την πολιτική ισορροπία στη χώρα μας, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή και κυρίως να αντιληφθούμε τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας σήμερα.

Προτάσεις που ξεκινούν από τα σημερινά απομεινάρια της κρίσης, που ανακυκλώνουν λογικές που ηττήθηκαν, που δεν έχουν καθαρό, προοδευτικό πρόσημο, που εμφανίζονται πρόθυμες για οικουμενικές και συγκυβερνήσεις, που αναζητούν μονίμως τη θαλπωρή της εξουσίας είναι από χέρι καμένες. Καταδικασμένες σε αποτυχία. Και δεν αντέχουμε άλλη! Δεν αντέχουμε νέο σχήμα 58 ή ΕΛΙΑ ή ΔΗΜΑΡ πες με Θεοχαρόπουλο.

Να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Να συζητήσουμε σοβαρά για τα πέντε μεγάλα ζητήματα που προκύπτουν για τη χώρα από εδώ και στο εξής:

Τη βαθιά ύφεση, τη νέα φτώχεια, την υποχώρηση της Δημοκρατίας, το έλλειμμα λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και βεβαίως το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση και την κηδεμονία.

Οι απαντήσεις και οι συμφωνίες σε αυτά τα πέντε κυρίαρχα θέματα μπορούν να αποτελέσουν τη βάση πάνω στην οποία οφείλουμε να χτίσουμε το νέο.

Συγκολλητικό στοιχείο πρέπει να είναι η  σύνδεση με τις προοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις, αγροτών- εργατών- μισθωτών- νεολαίας- μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών- αυτοαπασχολουμένων ανέργων και δημιουργικών δυνάμεων της χώρας, αλλά και η πλήρης αντίθεση με τις αντιφάσεις και τις πολιτικές δυισμού και διχασμού μεταξύ των προοδευτικών πολιτικών και των ασκούμενων πολιτικών της κυβέρνησης.

Με απλά λόγια δεν είναι αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν νοείται να λειτουργεί στο όνομα της καθώς ρεαλιστική αναγκαιότητα είναι η έξοδος από την κρίση με προοδευτική και σοσιαλιστική πολιτική, όχι με πολιτική τρόικας και μνημονίου.

Όραμα μας αδιαπραγμάτευτο, η αλλαγή της κοινωνίας.

Μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση , χωρίς αλλοτρίωση.

Μια κοινωνία ανοιχτή και σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη, ελεύθερη και αυτοδιαχειριστική, μια κοινωνία πολιτών με ελευθερίες και δικαιώματα, με αυτονομία και αυτοδιαχείριση.

Μια κοινωνία με επίκεντρο τον άνθρωπο, δημιουργό, κριτή και παραγωγό γνώσεων, ιδανικών και αγαθών. Μια κοινωνία για την οποία θα ισχύει το αυτονόητο:

« Η ελεύθερη ανάπτυξη κάθε ανθρώπου είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων».

Η λέξη ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ είναι που σηματοδοτεί το πραγματικό όνομα και το πραγματικό νόημα στις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας. Προσδιορίζει τις πανανθρώπινες αξίες που δεν μπορεί να είναι φθαρμένες , ακρωτηριασμένες, παραπλανητικές και απωθητικές.

Σηματοδοτεί τη λυτρωτική δύναμη των ιδεών σε όλες τους τις πτυχές, την πολιτική, την κοινωνική, την οικονομική, την πολιτισμική και την ηθική.

Και δεν φοβόμαστε να την πούμε!

Η βάση της προσπάθειας αυτής πρέπει και επιβάλλεται να είναι η προοδευτική βάση του άλλοτε ΠΑΣΟΚ που απέχει έτη φωτός από τις μονεταριστικές και νεοφιλελεύθερες ομάδες που αναίρεσαν το σοσιαλιστικό χαρακτήρα του κινήματος.

Στοιχείο της κρίσης αποτελούν η επίθεση στην πολιτική και στις προοδευτικές πολιτικές σήμερα, η προσπάθεια συμψηφισμού της χρεωκοπημένης νεοφιλελεύθερης πολιτικής με την πολιτική συνολικά και ειδικότερα με την προοδευτική πολιτική, με όρους κατευθυνόμενου φανατισμού εναντίον των προοδευτικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων.

Για να ξεκινήσουμε πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Με ποιον τρόπο;

Με πραγματική επαναπολιτικοποίηση και επαναϊδεολογικοποίηση του χώρου, με συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες παντού, από τη βάση προς την κορυφή, με ειλικρινή συζήτηση και με δημοκρατικές αποφάσεις για το τι δέον γενέσθαι, ώστε να ενισχύσουμε τους δεσμούς μας  με τα προοδευτικά κοινωνικά κινήματα..

Είναι πάντοτε και παντού, οι κοινωνικές διεργασίες που σου δείχνουν το δρόμο και όχι κινήσεις που αφορούν αποκλειστικά και μόνο συναθροίσεις παραγόντων που αγωνιούν για το πολιτικό τους μέλλον.

Δεν μπορεί η όποια προσπάθεια να αντιμετωπίζει μηχανισμούς προσωπικών συμφερόντων και αξιωματούχους αλλοτινών εποχών.

Τι χρειαζόμαστε; Τι χρειάζεται η χώρα; Τι μπορεί να εκφράσει τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας;

Μια παράταξη Δημοκρατική, που πιστεύει στην εξουσία του λαού, από τον λαό, για τον λαό.

Μια παράταξη πραγματικά Πατριωτική που πιστεύει ότι η κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας αποτελεί προϋπόθεση της λαϊκής κυριαρχίας.

Μια παράταξη ευρωπαϊκή. Αυτό προϋποθέτει τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής που θα υπερβαίνει τα σύνορα, χωρίς να χάνονται οι ιδιομορφίες των χωρών και οι ιδιαιτερότητες των πολιτικών σχηματισμών.

Μια παράταξη με στόχο τον μετασχηματισμό, που θέλει να αλλάξει τη ζωή καταργώντας το απαράδεκτο, κάθε φορά που αυτό είναι εφικτό.

Μια παράταξη διεθνιστική, που πιστεύει στο παλιό όνειρο μιας νέας διεθνούς τάξης θεμελιωμένης στην ειρήνη, το δίκαιο και την ανάπτυξη.

Μια παράταξη ρεαλιστική που αρνείται τη μοιρολατρία, θέλει να φέρει την ελπίδα χωρίς να σπείρει ψευδαισθήσεις

Μια παράταξη που υποστηρίζει:

  • την ολοκλήρωση. Πιστεύει στην ελευθερία της συνείδησης και της γνώμης σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.
  • την εργασία. Την οποία θεωρεί θεμελιώδη αξία για την ολοκλήρωση. Γνωρίζει πως μια δυναμική οικονομία δεν είναι μια οικονομία που δεν καταστρέφει θέσεις εργασίας, αλλά μια οικονομία που δημιουργεί περισσότερες από όσες καταργεί.

την αναδιανομή. Δεν πιστεύει πως η συσσώρευση του πλούτου σε μερικούς είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόοδο όλων. Αντιθέτως, πιστεύει πως η διαρκής μάχη για την ισότητα είναι κοινωνικά δίκαιη και οικονομικά αποτελεσματική.

Την παιδεία. Θέλει ταυτόχρονα την ακαδημαϊκή υπεροχή και τον εκδημοκρατισμό της πρόσβασης στη γνώση

Την οικολογία

Την ηθική. Σε αυτήν την Αριστερά δεν υπάρχει χώρος για άτομα που έστω κατ’ ελάχιστο εκμεταλλεύτηκαν τη δημόσια θέση τους. Και αυτό οφείλει να το αποδεικνύει καθημερινά.

Την αλληλεγγύη και την ανεκτικότητα. Εκφράζει την αλληλεγγύη της σε κάθε πολίτη της χώρας και αρνείται λογικές ρατσισμού και  ξενοφοβίας που οδηγούν στον εκφασισμό της κοινωνίας.

Αυτά συνιστούν από μόνα τους έναν καινούργιο κώδικα επικοινωνίας με τις διάσπαρτες δυνάμεις του χώρου και ελπίζω μια καλή βάση για να χτίσουμε.

Αυτό μας υποχρεώνει να μιλήσουμε εκτός αιθούσης.

Να προτείνουμε προς όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις , προς όλους τους πολίτες, που δεν προβληματίζονται μόνο για την έξοδο από την κρίση αλλά συνειδητοποιούν και ψάχνουν και ελπίζουν για την έξοδο από το σύστημα που γεννά την κρίση και κριτική και Διάλογο και Συνεργασία και Κοινή Δράση σε όλα τα καθημερινά μέτωπα πάλης.

Να δοκιμάσουμε και να προβάλλουμε μια μακρόπνοα και αλληλέγγυα στάση και δημιουργική δράση για μια Ελλάδα ακέραια και κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική, για μια κοινωνία ανθρώπινη, χωρίς εκμετάλλευση και δίχως αλλοτρίωση.

Να εκφράσουμε και πάλι το κοινωνικά επιθυμητό, αλλά να μπορούμε να ξεχωρίσουμε το πραγματικά αναγκαίο και να προσδιορίσουμε το εφικτό.

Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται να αποκτήσουμε την πολιτική μας αυτονομία σαν σύγχρονη πρόταση κοινωνικής αλλαγής αρνούμενοι το διαμεσολαβητικό χαρακτήρα και ρόλο, που άλλοι θα θέλανε για εμάς.

Αυτό επίσης σημαίνει ότι πρέπει να αποκτήσουμε την αναγκαία αυτογνωσία. Να μπορέσουμε να ανατρέψουμε και να μετασχηματίσουμε δομημένες σχέσεις εξουσίας. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη μετάβαση από το προσωπικό – ατομικό στο συλλογικό, στη λήψη των όποιων αποφάσεων.

Η πρωτοβουλία αυτή αφορά όλους όσους μπορούν να αντιληφθούν ότι  η συγκρότηση και πάλι της μεγάλης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής παράταξης δεν είναι το κάτι που πρέπει να γίνει, αλλά η ικανή, αναγκαία και ιστορικά επιβεβλημένη συνθήκη για την ανατροπή της πορείας εξαθλίωσης της χώρας.

Για αυτό επιμένω πως όσοι κατανοούν την κρισιμότητα των στιγμών δεν μπορούν ούτε να κρύβονται, ούτε να επιλέγουν το παρασκήνιο. Οφείλουν να δηλώσουν παρών, σε έναν κρίσιμο και σημαντικό αγώνα, σε μια μοναδικά ιστορική στιγμή.

Το οφείλουν και το οφείλουμε όλοι μας, στους αγώνες του λαού μας, που δεν μπορεί να ευτελίζονται και να συκοφαντούνται από πολιτικούς και παρατρεχάμενους που είναι επικίνδυνοι για το λαό και τη χώρα.

Τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα και πρέπει όλοι μας να πάρουμε τις αποφάσεις μας.

* Τα παραπάνω αποτέλεσαν την εισήγηση μου στη συνάντηση της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ στις 20 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ.

 

Δημοτικές εκλογές στη Λάρισα: Η κατάρα των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ

Η ιστορία, τα αποτελέσματα και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

(ΜΕΡΟΣ 1ο)

ypoΟι Δημοτικές εκλογές είχανε πάντοτε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ειδικότερα στη Λάρισα τα όσα κατά καιρούς συνέβησαν, ιδιαίτερα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και των υποψηφίων που στήριξε αποτελούν μια πολύ περίεργη και διδακτική ιστορία. Πολλοί οι πρωταγωνιστές, θετικά και αρνητικά που οδήγησαν σε ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα: Από το 1982 μέχρι και σήμερα, σε διάρκεια δηλαδή 32 χρόνων να υπάρχει μόνο μια θητεία 4 χρόνων με εκλεγμένο δήμαρχο από το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα στα χρόνια της πολιτικής του παντοδυναμίας. (Μιλάμε για την περίοδο 1994 – 1998, με δήμαρχο τον Χριστόδουλο Καφφέ).

Από το 1982 και μετά η ιστορία είναι γεμάτη από κόντρες εσωκομματικού χαρακτήρα, από δεύτερες υποψηφιότητες, από λάθη και υπονομεύσεις, από μικροκομματικές στάσεις και συμπεριφορές.

Θα αποφύγω «ανατριχιαστικές λεπτομέρειες» και παρασκήνια για λόγους ηθικής τάξης είτε γιατί κάποιοι από τους πρωταγωνιστές δεν είναι στη ζωή, είτε γιατί έχουν αποσυρθεί από τα κοινά είτε γιατί απλά δεν γράφονται.

Στις δημοτικές εκλογές της 17ης Οκτωβρίου 1982 επιβεβαιώθηκε ο θρίαμβος που είχε το ΠΑΣΟΚ στις βουλευτικές του 1981. Τόσο στην Αθήνα, όσο στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, επικράτησαν υποψήφιοι που υποστήριξε. Ιδίως στην πρωτεύουσα και στο λιμάνι της εκλέχτηκαν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Έτσι, αν και η επιρροή της Αριστεράς παρέμεινε ισχυρή, αποφεύχθηκε το παραδοσιακό φαινόμενο να αποτελούν οι δημοτικές εκλογές μία μεγάλη δοκιμασία για την κυβέρνηση, έστω και αν διέθετε πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Στην Αθήνα αναβαπτίστηκε δήμαρχος ο Δημήτρης Μπέης, υπερισχύοντας του Τζαννή Τζαννετάκη, βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και κατοπινού πρωθυπουργού στην κυβέρνηση του 1989. Στον Πειραιά τον Αριστείδη Σκυλίτση νίκησε αυτήν τη φορά ο Γιάννης Παπασπύρου. Στη Θεσσαλονίκη ο Θεοχάρης Μαναβής έφτασε το 55,10% από το 34,10% του πρώτου γύρου και υποσκέλισε το Σωτήρη Κούβελα της Νέας Δημοκρατίας που έμεινε στο 44,48%. Την προηγούμενη Κυριακή είχε συγκεντρώσει 40,86%.

Στη Λάρισα ο Απόστολος Βλιτσάκης που κατέβηκε με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ είχε να αντιμετωπίσει  τον από το 1980 Δήμαρχο της πόλης Αριστείδη Λαμπρούλη και τον υποψήφιο της ΝΔ Αν. Γέμπτο. Στη δεύτερη Κυριακή και παρά το καλό ποσοστό της πρώτης, ο Απ. Βλιτσάκης έχασε από τον Αρ. Λαμπρούλη, καθώς οι ψηφοφόροι της ΝΔ μετακινήθηκαν μαζικά προς την πλευρά του. Ένα αποτέλεσμα «μυστήριο» για τα πολιτικά δεδομένα της εποχής (δεξιός το 1982 να ψηφίζει κομμουνιστή). Ο υπόγειος πόλεμος της υποψηφιότητας Βλιτσάκη, πραγματικά πρωτοφανής για τα δεδομένα εκείνης της εποχής , με τους παλιότερους να θυμούνται τα χαρτάκια που είχανε γεμίσει το πρωί της β’ Κυριακής όλα τα κεντρικά  σημεία της πόλης!

Οι Δημοτικές και Κοινοτικές εκλογές του 1986 ήταν οι τέταρτες αυτοδιοικητικές εκλογές από την μεταπολίτευση και πραγματοποιήθηκαν στις 12 Οκτωβρίου 1986, ενώ ο δεύτερος γύρος όπου δεν συγκεντρώθηκε το απαιτούμενο ποσοστό εκλογής από κανέναν εκ των υποψηφίων, στις 19 Οκτωβρίου 1986. Ο αριθμός των δήμων στους οποίους διεξήχθησαν οι εκλογές ανήλθε στους 303, των κοινοτήτων στις 6.000 (από αυτές, οι 21 με πληθυσμό άνω των 5.000 κατοίκων), ενώ το σύνολο των εκλεγμένων δημάρχων, κοινοταρχών, δημοτικών, κοινοτικών και συνοικιακών συμβούλων ανήλθε στους 58.000.

Το πολιτικό κλίμα της εποχής μυστήριο : Το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση για δεύτερη τετραετία, ο Καραμανλής εκτός Προεδρίας της Δημοκρατίας και σε εξέλιξη το σταθεροποιητικό πρόγραμμα Σημίτη με τη διάσπαση της ΠΑΣΚΕ αλλά και τη διαγραφή πολλών στελεχών του κόμματος, όπως ο Γεράσιμος Αρσένης.

Στη βάση αυτής της πολιτικής πραγματικότητας υπήρξε η άρνηση του ΚΚΕ να στηρίξει υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στο β’ γύρο αλλά και το φαινόμενο κοινών υποψηφίων ΚΚΕ και ΚΚΕ ες. , σε αρκετούς δήμους της Ελλάδας.

Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε άλλη μια νίκη, κερδίζοντας 143 δήμους και τις περισσότερες πρωτεύουσες Νομών. Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε 87 δήμους, αλλά για πρώτη φορά μετά το 1981 μπόρεσε να αμφισβητήσει την πολιτική κυριαρχία του Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς κατάφερε για πρώτη φορά από την μεταπολίτευση να κατακτήσει τους τρεις μεγαλύτερους δήμους της Ελλάδας, Αθηναίων, Θεσσαλονίκης και Πειραιά (με νικητές τα προβεβλημένα στελέχη της Μιλτιάδη Έβερτ, Σωτήρη Κούβελα και Ανδρέα Ανδριανόπουλο αντίστοιχα).

Στη Λάρισα των 45.565 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων υπήρξαν 5 υποψηφιότητες: ο Αθ. Παναγιωτακόπουλος από το ΠΑΣΟΚ,  ο Γιάννης Σωτηρίου από τη ΝΔ, ο εν ενεργεία δήμαρχος της πόλης Αρ. Λαμπρούλης από το ΚΚΕ, ο Κ. Τσαντίλης από το ΚΚΕ εσ. και ο υποψήφιος της ΕΠΕΝ, Χρ. Τσούμας.

Η υποψηφιότητα Παναγιωτακόπουλου υπονομεύτηκε από τις κόντρες με ένα κομμάτι της τότε Νομαρχιακής Επιτροπής ( τα όργανα του ΠΑΣΟΚ ήταν ακόμη ισχυρά) αλλά και την επιλογή του να αποκλείσει από το ψηφοδέλτιο τα μέλη της δημοτικής ομάδας Βλιτσάκη. Η κόντρα πήρε διαστάσεις τέτοιες, που οδήγησε το ψηφοδέλτιο εκτός του β’ γύρου, συγκεντρώνοντας ποσοστό την πρώτη Κυριακή 25,64% , πολύ μικρό για τα εκλογικά δεδομένα του ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής. Είναι σαφές πως ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του οδηγήθηκαν στην επιλογή του Αρ. Λαμπρούλη που συγκέντρωσε το υπερβολικά μεγάλο 31,27% την πρώτη Κυριακή, πίσω από τον υποψήφιο της ΝΔ.

Τα αντιδεξιά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ οδήγησαν στην άνετη επικράτηση στο β’ γύρο του Αρ. Λαμπρούλη, ο οποίος ξεκίνησε τη δεύτερη του θητεία σαν δήμαρχος Λάρισας με ποσοστό 55,53%.

1986Για το ΠΑΣΟΚ η ήττα, ήταν μεγάλη και ταυτόχρονα χτύπησε το καμπανάκι για τα φαινόμενα εσωκομματικής ασθένειας, που θα κορυφωθούν το επόμενο διάστημα. Ταυτόχρονα όμως ήταν σαφές πως η «κατάληψη» του δημαρχιακού μεγάρου, δεν μπορούσε να γίνει με γιουρούσια ούτε με κινήσεις που δεν θα είχανε την ευρύτερη δυνατή στήριξη των δυνάμεων του στην πόλη!

Στο επόμενο: Οι εκλογές του 1990 και η είσοδος από την … πίσω πόρτα στο Δήμο.

 

Πρωτοβουλίες για την ανασύσταση του χώρου του ΠΑΣΟΚ αναγγέλλει ο Παναγιωτακόπουλος.

panΜε μια ιδιαίτερα σκληρή ανακοίνωση απέναντι στην πρωτοβουλία των 58 και την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, επανέρχεται ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος.

Στην παρέμβαση του κάνει λόγο για ιστορικές ευθύνες της σημερινής ηγετικής του ομάδας, σημειώνοντας πως «Το ιστορικό όμως ΠΑΣΟΚ, δεν είναι το κατάντημα της ομάδας Βενιζέλου. Ούτε έχει σχέση με τα απολειφάδια του εκσυγχρονισμού που επέστρεψαν μασκαρεμένα σε 58. Δεν έχει σχέση με τους συκοφάντες του Ανδρέα Παπανδρέου, με τους γυρολόγους της πολιτικής ζωής, με τους στημένους πολιτικούς αστέρες!»

Ενδιαφέρον έχει και το κάλεσμα που απευθύνει στα κοινωνικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλλά και όλους όσους «πονάνε την παράταξη και είναι αποφασισμένοι να μην την αφήσουν να εκποιηθεί στο παζάρι των σκοπιμοτήτων και των προσωπικών στρατηγικών των σημερινών καταληψιών της Χαριλάου Τρικούπη», όπως σημειώνει.

Τονίζοντας πως «Μπορούμε να βρεθούμε ΟΛΟΙ σε έναν πραγματικά οργανωμένο, πολιτικοποιημένο και στρατηγικά καθορισμένο φορέα δράσης και πρότασης, ανατροπής και αλλαγής».

Αναλυτικά η σημερινή δήλωση Παναγιωτακόπουλου έχει ως εξής:

«Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε για να υπηρετεί το λαό και την Πατρίδα.

Όχι κεντροδεξιά σενάρια και γυρολόγους της πολιτικής!

 

Η επιχείρηση με την κωδική ονομασία «εξαφανίστε το ΠΑΣΟΚ» μπαίνει στην τελευταία της φάση.

Αφού το υπονόμευσαν, αφού το μίκραιναν, αφού το απαξίωσαν, ταυτίζοντας το με πολιτικές ξένες προς αυτό, οι σημερινοί διαχειριστές του ονόματος του, ετοιμάζονται να ακολουθήσουν τις προτροπές του Βούλγαρη και όσων βρίσκονται μαζί του στην λεγόμενη «κίνηση των 58».

Ένα κόμμα με τεράστια πολιτική ιστορία και προσφορά στη χώρα ετοιμάζεται να αυτοαναιρεθεί, συμβιβασμένο με το πολιτικό του τέλος και να κρυφτεί στην αγκαλιά αυτών που το κατασυκοφάντησαν. Αφού αγκάλιασε το Σαμαρά και αποδέχτηκε να στηρίξει τις πιο ακραίες αντιλαϊκές πολιτικές, σφιχταγκαλιάζει τώρα τα φαντάσματα που αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν στα συντρίμμια μιας ολόκληρης παράταξης.

Οι ευθύνες της σημερινής του ηγεσίας είναι τεράστιες , ιστορικές και αποτελούν τη μεγαλύτερη προδοσία των αγώνων και των οραμάτων ενός ολόκληρου λαού. Τρέμοντας μπροστά στη διαφαινόμενη εκλογική συντριβή και την απόδοση των ευθυνών για τα όσα κάνουν, προσπαθούν να κρυφτούν, δίνοντας το δικαίωμα σε νεόκοπους πολιτικούς παράγοντες που σπονσονάρονται από συγκεκριμένα ΜΜΕ, να το καλούν να εξαφανιστεί!

Το ιστορικό όμως ΠΑΣΟΚ, δεν είναι το κατάντημα της ομάδας Βενιζέλου. Ούτε έχει σχέση με τα απολειφάδια του εκσυγχρονισμού που επέστρεψαν μασκαρεμένα σε 58. Δεν έχει σχέση με τους συκοφάντες του Ανδρέα Παπανδρέου, με τους γυρολόγους της πολιτικής ζωής, με τους στημένους πολιτικούς αστέρες!

Αυτοί που προσκαλούν στο «κοινό σπίτι» τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, τους προοδευτικούς και δημοκρατικούς πολίτες, ξεχνούν πως δεν έχουμε τίποτα κοινό μαζί τους. Γιατί ο δικός μας αγώνας για Εθνική Ανεξαρτησία δεν ταυτίζεται με τις δικές τους υποκλίσεις υποταγής στην τρόικα και τα αφεντικά της. Ο αγώνας μας για Λαϊκή Κυριαρχία δεν έχει σχέση με την τυφλή τους υποστήριξη στην Κυβέρνηση των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και της ανασύστασης του κράτους της πιο ακραίας Δεξιάς.

Το ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής δεν θα γίνει πότε συνώνυμο της συναλλαγής στο όνομα μιας εξουσίας που πληγώνει έναν ολόκληρο λαό.

Το πραγματικό  ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε και υπήρξε προκειμένου να υπηρετήσει το λαό και την πατρίδα. Δεν μπορεί να έχει σχέση με αυτούς που εξυπηρετούν τα εγώ τους, τον εαυτό τους και προσπαθούν να επιβιώσουν στην πολιτική ζωή, με κάθε τρόπο, ακόμα και ξεπουλώντας την ιστορία του.

Απέναντι σε αυτή την πρόκληση απαντάμε δυναμικά και ενωμένα.

Εντείνουμε τις προσπάθειες για την αναγέννηση της Δημοκρατικής Σοσιαλιστικής Παράταξης. Οργανώνουμε τις δυνάμεις μας. Καλούμε σε κοινή πορεία όλους όσους πονάνε την παράταξη και είναι αποφασισμένοι να μην την αφήσουν να εκποιηθεί στο παζάρι των σκοπιμοτήτων και των προσωπικών στρατηγικών των σημερινών καταληψιών της Χαριλάου Τρικούπη.

Μπορούμε να βρεθούμε ΟΛΟΙ σε έναν πραγματικά οργανωμένο, πολιτικοποιημένο και στρατηγικά καθορισμένο φορέα δράσης και πρότασης, ανατροπής και αλλαγής.

Μπορούμε να κάνουμε μια Νέα Αρχή.

Αν ανατρέξουμε στις πηγές της συγκρότησης του Κινήματος. Η αποκατάσταση της φυσιογνωμίας του και η νέα έμπνευση για την πορεία μιας νέας ΑΛΛΑΓΗΣ, έχει συγκεκριμένους φορείς και δυνάμεις, που μπορούν, με τη στράτευσή τους να την πραγματώσουν. Ένα σημαντικό δυναμικό με πλούσια, κοινωνική, πολιτική και μαζική δράση είναι στο περιθώριο, της όποιας κομματικής δραστηριότητας και πρέπει να ξαναβρεθεί στο προσκήνιο της πολιτικής δράσης.

Ας απευθυνθούμε και πάλι στο ζωντανό περίγυρο των αγωνιστών της παράταξης.

Είναι κάλεσμα ευθύνης, αγώνα και προοπτικής.»

Η επιστολή παραίτησης Παναγιωτακόπουλου

panagiotako-thumb-largeΑθήνα, 01 Ιουλίου 2013

Σύντροφε Πρόεδρε,

Σύντροφοι και συναγωνιστές μου στο ΠΑΣΟΚ,

 

Υπάρχουν στιγμές μοναδικές για κάθε άνθρωπο.              Στιγμές ανεπανάληπτες και αξεπέραστες!

Τέτοιες ήταν η 3η του Σεπτέμβρη του 1974, που οδήγησε στη στράτευσή μου στο ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου, η μεγάλη νίκη στις εκλογές του 1981, οι μεγάλες στιγμές των αλλαγών στην κοινωνία, που μαζί, ΠΑΣΟΚ και λαός, καταφέραμε αλλάζοντας τη μοίρα αυτής της χώρας.

Ήμουν πάντοτε ΕΔΩ!. Απλός στρατιώτης μιας μεγάλης προσπάθειας.

Πάλεψα με όλες μου τις δυνάμεις. Συγκρούστηκα και μάτωσα, προσπαθώντας πάντοτε να υπερασπιστώ δύο απλά πράγματα:

Τις  αρχές μας και τις αξίες μας που δεν μπορούν να είναι είδος προς διαπραγμάτευση και το ότι αυτό το κίνημα μπορεί να υπάρχει και να μεγαλουργεί μόνο όταν είναι ταυτισμένο με τις ανάγκες του λαού και της κοινωνίας.

Μόνο όταν μπορεί να εκφράσει καθαρά και χωρίς υποσημειώσεις τα δικά τους πιστεύω, τα δικά τους οράματα, τις δικές τους ανησυχίες.

Είμαι υπερήφανος γιατί ένοιωσα την αγάπη του κόσμου και των απλών στελεχών, γιατί προσέφερα χωρίς να προσπαθήσω να εξαργυρώσω τα «κομματικά μου ένσημα», γιατί μπορώ να περπατώ ανάμεσα στον απλό κόσμο και να στέκομαι δίπλα του.

Υπερασπίστηκα πάντοτε τις απόψεις μου καθαρά και δημόσια.

Δεν κρύφτηκα, δεν φοβήθηκα, δεν επέλεξα να ισορροπήσω πολιτικά, ακόμα και όταν αυτή η ισορροπία έγινε κανόνας στο Κίνημά μας.

Άλλωστε σε ποιον είχα να απολογηθώ; Μόνο στα στελέχη μας, τους απλούς ψηφοφόρους και αγωνιστές της παράταξης που την κράτησαν ψηλά σε κάθε δύσκολη στιγμή, που πάλεψαν, πίστεψαν και δυστυχώς προδόθηκαν.

Έζησα την πολιτική ανάταση αλλά και την παρακμή του ΠΑΣΟΚ.

Εδώ και τέσσερα χρόνια προειδοποιώ σε όλους τους τόνους για τη λανθασμένη πολιτική στρατηγική του (αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο υπάρχει). Για τη σύγκρουση με την ίδια την κοινωνία, για τη μετατροπή του σε ένα νέο-συντηρητικό μηχανισμό, χωρίς στελέχη και άποψη, για τον οριστικό του συμβιβασμό με παράκεντρα εξουσίας, για τον ευτελισμό του στη συνείδηση του κόσμου.

Είδα την πολιτική του απαξίωση και την οργανωτική του διάλυση και ζω μαζί με πολλούς συντρόφους μου, τις τελευταίες ημέρες της … Πομπηίας.

Το ΠΑΣΟΚ που ιδρύθηκε για να υπηρετεί το λαό και την πατρίδα, έγινε υπηρέτης των συμφερόντων των ξένων δανειστών και των «εκπροσώπων» τους στην Ελλάδα. Επιμένει ακόμη και σήμερα που μένει εντελώς μόνο και αδύναμο να συμμετέχει σε μια καταστροφική πορεία για το λαό και τη χώρα.

Επιμένει να στηρίζει τις πολιτικές που διαλύουν οτιδήποτε προοδευτικό έγινε σε αυτόν τον τόπο, επιμένει να στηρίζει την ανασύσταση ενός σκληρού κράτους της Δεξιάς, επιμένει να στηρίζει έναν αυταρχικό και σκληρά δεξιό Πρωθυπουργό, μόνο και μόνο νοιώθοντας ικανοποιημένο με λίγο μέλι από την εξουσία, με λίγες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, με τριάντα αργύρια…

Το ΠΑΣΟΚ της δημοκρατικής παράδοσης, των λαϊκών αγώνων, των μεγάλων ανατροπών και αλλαγών ταυτίστηκε με το κόμμα του μνημονίου, τον υποστηρικτή των απολύσεων, τον χειροκροτητή των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, της νέας μετανάστευσης, της διάλυσης του κοινωνικού κράτους, της εργασιακής ζούγκλας.

Αυτό όμως δεν είναι ΠΑΣΟΚ! Είναι κάτι άλλο. Αυτό το μεταλλαγμένο προϊόν, μπορεί να είναι χρήσιμο για όσους κινούν τα νήματα ενός πολιτικού συστήματος «μαριονέτα», δεν είναι χρήσιμο όμως για το λαό.

Έκανα μεγάλη προσπάθεια να αντέξω, να πιστέψω ότι αξίζει ο κόπος να δώσουμε άλλη  μια μάχη, να ανατρέψουμε ισορροπίες και δεδομένα.

Κατάλαβα ότι ζούμε σε ένα παραμύθι. Ένα πολιτικό παραμύθι με τραγικό τέλος και για το λαό και για τη χώρα.

Φεύγω απογοητευμένος και πικραμένος.

Όχι για τα χρόνια που αφιέρωσα, ούτε για αυτά που πίστεψα. Αυτά άλλωστε δεν κρίθηκαν. Αυτά δεν ηττήθηκαν. Οι αξίες μας και τα οράματά μας, οι αρχές μας και τα πιστεύω μας, βρίσκονται βαθιά στην ψυχή του λαού μας.

Φεύγω πικραμένος και απογοητευμένος γιατί μικροί και ανίκανοι πολιτικοί, άθλια «περιβάλλοντα» και υποτελείς «αυλές», ξεριζώνουν την ιστορία μας, βιάζουν τα όνειρά μας, καταστρέφουν τις ελπίδες του λαού μας.

Είναι μια δύσκολη μέρα και μια ακόμη πιο δύσκολη απόφαση.

Πώς να κόψεις τη ζωή σου, πώς να πεις «αντίο» σε αυτό που αγάπησες, που πίστεψες, που υπηρέτησες;

Μένω απλός υποστηρικτής των αξιών μας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας, της Κοινωνικής Απελευθέρωσης, μιας άλλης κοινωνίας ισότητας, δικαιοσύνης και αλληλεγγύης.

Αυτών που ο Ανδρέας Παπανδρέου μας έδειξε, μας δίδαξε, μας εμφύσησε.

Δεν αποχωρώ από το ΠΑΣΟΚ. Αποχωρώ από αυτό που σήμερα έχει αυτό το όνομα.

Δεν αποχωρίζομαι τους συντρόφους μου. Αποχωρίζομαι το σάπιο καθεστώς που έταξε στόχο της πολιτικής του παρουσίας την διάλυση μιας μεγάλης παράταξης.

Δεν προσχωρώ και δεν πρόκειται να ταχθώ πουθενά.

Θα είμαι όμως ξανά έτοιμος να προσφέρω κάθε μου δύναμη, σε κάθε προσπάθεια ανατροπής της σημερινής κατάντιας, σε κάθε σοβαρή προσπάθεια ανασύστασης της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

Και ελπίζω ότι δεν θα αργήσει αυτή η μέρα.

 

Συντροφικά

 

                                                  Γιώργος Παναγιωτακόπουλος

Η απάντηση του ΠΑΣΟΚ και η ανταπάντηση της Α.Π.

panΜε άτυπο σχόλιο απάντησε η Ιπποκράτους στην κίνηση αποχώρησης της Αριστερής Πρωτοβουλίας:

»  Το ΠΑΣΟΚ έκανε τις βασικές στρατηγικές του επιλογές, σε σχέση με την πορεία της χώρας και την αντιμετώπιση τη κρίσης, την Άνοιξη το 2010 και για λόγους εθνικής ανάγκης συνεργάζεται κυβερνητικά με την ΝΔ και το ΛΑΟΣ από το Νοέμβριο του 2011. Τι είναι συνεπώς εκείνο που έκανε τον κ. Παναγιωτακόπουλο να αλλάξει τώρα τρόπο αντίδρασης;

Για εμάς υπάρχουν δυο σταθερές:

Πρώτον,  η δημοκρατική παράταξη που εκφράζει το ΠΑΣΟΚ  ήταν πάντα και είναι η παράταξη της εθνικής ευθύνης που αντιστέκεται σε επικίνδυνες δημαγωγίες, τις οποίες ιστορικά πληρώνει τελικά πολύ ακριβά ο ελληνικός λαός .

Δεύτερον, πραγματικά προοδευτικό σήμερα  είναι αυτό που περιορίζει, στο μεγαλύτερο  δυνατό βαθμό, τις θυσίες των πολιτών και τους παρέχει ασφάλεια και προοπτική .»

Γρήγορα ήρθε η ανταπάντηση της Α.Π.:

»  Ο συντάκτης της άτυπης ενημέρωσης συνειδητά ξεχνά ότι:

1) Εκφράσαμε την πλήρη διαφωνία μας με την ακολουθούμενη πολιτική από το 2010.
2) Εκφράσαμε την πλήρη διαφωνία μας με τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου. (Σας θυμίζουμε το Δελτίο τύπου μας με τίτλο Η κυβέρνηση οπερέτα του κ. Παπαδήμου Μια καταστροφική Κυβέρνηση Από το ΛΑΟΣ – ΠΑ.ΣΟ.Κ στην εξουσία Καταλήξαμε στο ΛΑ.Ο.Σ – ΠΑ.ΣΟ.Κ συγκυβέρνηση 24/11/11

3) Ζητήσαμε σ’ όλους τους τόνους και στο τελευταίο συνέδριο την αποχώρηση από την συγκυβέρνηση σαν όρο επιβίωσης του ΠΑΣΟΚ και της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης.

4) Στη βάση ποιας απόφασης έγινε η συγκυβέρνηση με τον κ. Σαμαρά; Υπάρχει σχετική απόφαση συνεδρίου; (Υπάρχει όμως απόφαση συνεδρίου που μιλάει για τρικομματική κυβέρνηση και αποκλείει την δικομματική κυβέρνηση και μην ξεχνάμε και τη δήλωση του Προέδρου κ. Βενιζέλου που έλεγε ότι όταν αποχωρήσει η ΔΗΜΑΡ και ο κ. Κουβέλης θα αποχωρήσουμε κι εμείς)

5) Τι έγινε η εκφρασμένη θέση για την απόσυρση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου για την ΕΡΤ;

6) Πως συμβιβάζεται η πρόταση για την συγκρότηση της κεντροαριστεράς με τη συμμετοχή σε μια κεντροδεξιά κυβέρνηση που προσπαθεί να ανασυστήσει το πιο σκληρό κράτος της Δεξιάς;

7) Ποιοι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ θα βάλουν τις υπογραφές τους σε απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, σε απολύσεις χιλιάδων αναπληρωτών δασκάλων και καθηγητών, στο κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων; Ποιοι θα υπογράψουν τη λήψη νέων μέτρων;

Όταν ο συντάκτης της άτυπης ενημέρωσης απαντήσει στα πολιτικά ερωτήματα τότε πιθανώς να του απαντήσουμε και εμείς στα υπαρξιακά ζητήματα που θέτει.

Και κάτι τελευταίο.
Δημαγωγία είναι να ωραιοποιείς το success story του κ. Σαμαρά τη στιγμή που ο λαός υποφέρει, η ανεργία εκτοξεύεται και το κοινωνικό κράτος διαλύεται.
Η δημαγωγία είναι ίδιον των δημαγωγών και όχι αυτών που υπερασπίζονται διαχρονικά τις αξίες και τα οράματα του ΠΑΣΟΚ που αγάπησε και ακολούθησε ο λαός μας.»

Αριστερή Πρωτοβουλία προς σημερινό ΠΑΣΟΚ: Αντε γειά!

panagiotaΤη διακοπή των οργανωτικών και πολιτικών δεσμών με το σημερινό ΠΑΣΟΚ, αποφάσισε χθες η Αριστερή Πρωτοβουλία, κατά τη διάρκεια πανελλαδικής σύσκεψης, που πραγματοποιήθηκε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.

Η ανακοίνωση που εκδόθηκε έχει ως εξής:

»  Πραγματοποιήθηκε σήμερα στην Αθήνα σύσκεψη στελεχών της Αριστερής Πρωτοβουλίας του ΠΑΣΟΚ, με θέμα τις τελευταίες εξελίξεις και τη συγκρότηση της Κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου.

Αποφασίστηκαν τα εξής:

  1. Το ΠΑΣΟΚ μετατοπίζεται οριστικά και με βίαιο τρόπο στη νεοσυντηρητική πλευρά του πολιτικού χάρτη της χώρας. Η συμμετοχή του με τον πλέον επίσημο τρόπο στην Κυβέρνηση μνημονιακών αναγκαιοτήτων που προέκυψε, οριστικοποιεί τη μετατροπή του σε ένα μικρό κεντροδεξιό κόμμα, που καμία σχέση δεν έχει με το ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής, των αξιών και των οραμάτων που ενέπνευσαν και καθοδήγησαν εκατομμύρια φίλους, στελέχη και ψηφοφόρους, όλα αυτά τα χρόνια.
  2. Η συγκεκριμένη απόφαση μιας μικρής ομάδας στελεχών, που έτυχε να διαχειρίζεται τις τύχες του Κινήματος, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τα πιστεύω μας, με τις καταστατικές μας αρχές, με τις ιδέες μας, με την ίδια μας την ιστορία.
  3. Το ΠΑΣΟΚ και η ιστορία του χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο για την προσωπική πολιτική επιβίωση, ανθρώπων και στελεχών, που θεωρούν ότι η διαχείριση με κάθε τρόπο της εξουσίας, μπορεί να τους εξασφαλίσει την πολιτική τους συνέχεια. Αδιαφορούν για το κίνημα και τον πολιτικό του ευτελισμό, αδιαφορούν για την ηθική και πολιτική του απαξίωση.

Κόμματα χωρίς κοινωνικές αναφορές, χωρίς ιδεολογία, χωρίς στρατηγική δεν μπορούν να υπάρξουν. Σε μια δεδομένη χρονική στιγμή μπορεί να είναι χρήσιμα και αναγκαία στο σύστημα, την επομένη όμως θα εξαφανιστούν γιατί θα έχουν ολοκληρώσει το σύντομο ρόλο που τους ανατέθηκε.

Είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ του Σαμαρά και η ΝΔ του Βενιζέλου, δεν μας χωρούν!

Είναι προφανές ότι αυτό το πολιτικό τερατούργημα, δεν μπορεί να εκφράσει όλους όσους πίστεψαν και πιστεύουν στην Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Κοινωνική Απελευθέρωση. Όσους αγωνίστηκαν και πίστεψαν σε μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας και αλληλεγγύης.

  1. Καταγγέλλοντας την πολιτική συναλλαγή διακόπτουμε από σήμερα τους πολιτικούς και οργανωτικούς μας δεσμούς με το σημερινό ΠΑΣΟΚ της δεξιάς υποταγής και  της νεοφιλελεύθερης αντίληψης και πρακτικής.
  2. Η Αριστερή Πρωτοβουλία θα συνεχίσει να λειτουργεί και να προσπαθεί για την ανασύσταση της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης. Στην προσπάθεια αυτή καλούμε όλους τους φίλους και τους συντρόφους μας να συμμετάσχουν. Καλούμε κάθε δημοκρατικό πολίτη αλλά και «επώνυμο» στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που επέλεξαν την αποστασιοποίηση από τις εξελίξεις να βρεθούν μπροστά στις πρωτοβουλίες. Στις κρίσιμες αυτές στιγμές που μια ολόκληρη παράταξη απαξιώνεται, διαλύεται και διαγράφεται η πραγματική της προσφορά και ιστορία, δεν χωρούν τα «εγώ» . Μπορούμε να σηματοδοτήσουμε μια νέα αρχή, μια νέα πορεία και οφείλουμε να αποκαταστήσουμε τη συνείδηση του κόσμου και του λαού μας την ελπίδα ότι υπάρχει προοπτική, υπάρχει μια άλλη πορεία, συμβατή με τα πιστεύω μας και τις αξίες μας.
  3. Στο πλαίσιο αυτό θα εργαστούμε από τώρα, προκειμένου τον Σεπτέμβριο να αποφασίσουμε τα επόμενα βήματα, σε μια μεγάλη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.

Θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε μαζί με το λαό, στις αγωνίες και τις διεκδικήσεις του, μαζί με την κοινωνία και σταθερά απέναντι στις πολιτικές που χτίζουν έναν σύγχρονο εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα.

Η Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη  θα αναγεννηθεί και πάλι με τη δουλειά και τον αγώνα όλων όσων αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα της. Θα σταθεί και πάλι κοντά στο λαό και θα νικήσει.

Το μαύρο της συντήρησης  είναι προσωρινό όπως προσωρινοί θα αποδειχθούν και οι παραχαράκτες της πολιτικής μας ιστορίας και διαδρομής.

Το ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής, της Δημοκρατίας, των λαϊκών κατακτήσεων, της ευημερίας και του κοινωνικού κράτους, το ΠΑΣΟΚ της ελπίδας και της προοπτικής, το ΠΑΣΟΚ των μεγάλων δημοκρατικών αγώνων, βρίσκεται ριζωμένο στις καρδιές των απλών ανθρώπων, των φίλων και μελών μας.

Ο αγώνας συνεχίζεται…»