Για τις (φοιτητικές) δάφνες ενός νεκρού παρελθόντος

panmioΦαντάζομαι πως είναι δύσκολο για οποιονδήποτε «ωρίμασε» πολιτικά στα αμφιθέατρα του Πανεπιστημίου, σε εποχές που η πολιτική αντιπαράθεση είχε και νόημα και περιεχόμενο, να αδιαφορήσει για τα όσα συμβαίνουν σήμερα εκεί.

Πολύ περισσότερο για όσους τους έφερε η τύχη ή η στιγμή, να συνδιαμορφώνουν απόψεις για το μέλλον του Πανεπιστημίου, για όσους έζησαν την μεγάλη προσπάθεια εκδημοκρατισμού στις αρχές της δεκαετίας του ’80, για όσους πίστεψαν στην έννοια της κοινωνικής δημοκρατίας, της συμμετοχής και της προοδευτικής κατεύθυνσης των προγραμμάτων σπουδών και της σύνδεσης τους με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Με αυτό το πρίσμα επιτρέψτε μου να γράψω τις παρακάτω γραμμές:

Τα όσα έγιναν το τελευταίο διάστημα σε πανεπιστημιακές σχολές της Αθήνας (συμπληρωματικά και στο ΑΠΘ) αποτελούν την αποτύπωση της εκ βάθρων ανασύνταξης των κοινωνικών και θεσμικών όρων λειτουργίας των ΑΕΙ.

Ο νόμος Διαμαντοπούλου» και οι (επί το αυταρχικότερο και συγκεντρωτικότερο) προσθήκες Αρβανιτόπουλου ολοκλήρωσαν τη μεταβατική περίοδο.

Το πανεπιστήμιο διαλύεται, σε μικρές και ευέλικτες μονάδες οι οποίες συνδέονται με μια γενικευμένη αγορά. Δίκτυα καθηγητικών συμφερόντων διαπλέκονται με επιχειρηματικά συμφέροντα, υπό τον μανδύα της προαγωγής της έρευνας και της αναζήτησης τεχνολογικών καινοτομιών.

Στο νέο σχήμα δεν υπάρχει περιθώριο για έννοιες προερχόμενες από τις καταστατικές αρχές των (δυτικών) πανεπιστημίων.

Το άσυλο, από προϋπόθεση ελευθερίας της σκέψης και προστασίας της από κρατικές και αγοραίες επιβουλές, μεταπίπτει σε συντελεστή «υπόθαλψης της ασυδοσίας».

Το νέο, ολιγαρχικό μοντέλο πανεπιστημιακής διοίκησης, ανταποκρίνεται στις αναγκαιότητες των καιρών.

Η κοινωνική δημοκρατία (απόβλητη και εξοστρακισμένη) δεν δικαιούται να κατοικοεδρεύει στους γνώριμους τόπους της.

Συνεπώς οι κριτικές απόψεις και η αμφισβήτηση των θέσφατων της αγοράς είναι ανεπιθύμητες στους ναούς του ακαδημαϊκού εμπορίου.

Αντί δημόσιας – κοινωνικά καθοδικής- παιδείας προσφέρεται η διαρκής κατάρτιση, άλλως πως «διά βίου εξάρτηση από τοξικές εκπαιδευτικές ουσίες».

Το αγοραίο (ανταγωνιστικό) πνεύμα διαλύει κάθε μορφής συλλογικότητα, πόσο μάλλον την φοιτητική που είχε σημαδέψει ιστορικά τον ακαδημαϊκό χώρο.

Άρα η κατοχύρωση ενός πρωτόγνωρου απολυταρχισμού, με κλειδωμένους εργαζομένους και φιμωμένους αντιφρονούντες –ο ρόλος των ΜΜΕ στη συσκότιση της πραγματικότητας ελάχιστους εκπλήσσει- αποτελούν τους υλικούς όρους εγκατάστασης και αναπαραγωγής του επιδιωκόμενου συστήματος σχέσεων εξουσίας εντός των ανώτατων ιδρυμάτων.

Στο πλαίσιο αυτό οι «τέντυ μπόις» πάσης φύσεως θα τιμωρούνται παραδειγματικά, για σωφρονισμό των υπολοίπων και την εμπέδωση της «ευταξίας».

Εδώ οι (φοιτητικές) δάφνες ενός νεκρού παρελθόντος αποκαλύπτουν, απλώς, την αμηχανία μπροστά στο κενόηχο σήμερα.

Τα πρόσωπα διαλύονται σε θραύσματα, ακριβώς όπως τα πτυχία κονιορτοποιούνται σε αθροίσματα «μονάδων πιστοποίησης». Η μακρά πορεία στην ακαδημαϊκή έρημο μόλις ξεκίνησε και μέχρις στιγμής δεν διαφαίνεται ελπιδοφόρες οάσεις.

 

Advertisements

Με αφορμή την εισαγγελική εντολή για τις καταλήψεις …

kataipsiΟι αναφορές στην λειτουργική ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας –σε σχέση με τις υπόλοιπες δύο, της συνταγματικής πρόβλεψης – δεν αρκούν ώστε να διαλύσουν την διάχυτη καχυποψία.

Όλο και συχνότερα οι αποφάσεις (ειδικά των ανώτερων και ανώτατων βαθμίδων της) επιβεβαιώνουν την συμπόρευση με την βούληση της εκτελεστικής εξουσίας. Σταχυολογούμε ενδεικτικά: την επικύρωση των απολύσεων των καθαριστριών του ΥΠΕΘΟ, την κήρυξη των κινητοποιήσεων της ΠΟΕ – ΟΤΑ ως «παράνομων και καταχρηστικών». Την νομιμοποίηση του κλεισίματος της ΕΡΤ, την αναγνώριση ύπαρξης «εγκληματικής οργάνωσης» στις Σκουριές Χαλκιδικής –μεταξύ των κατοίκων που μάχονται ενάντια στην καταστροφή που προκαλεί η εξόρυξη χρυσού.

Τελευταίο κρούσμα η «σπουδή» της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου για τις καταλήψεις στα σχολεία και η εντολή της προς τους εισαγγελείς της χώρας «να μεριμνήσουν για την κανονική λειτουργία των σχολείων».

Όλες αυτές οι αποφάσεις συμπίπτουν με τις θέσεις της συγκυβέρνησης, επί των συγκεκριμένων θεμάτων.

Η παρουσία ενός πρώην ανώτερου δικαστικού στο υπουργείο δικαιοσύνης μόνο συμπτωματική δεν είναι.

Είναι γνωστό πως (και) η δικαστική εξουσία δεν είναι ουδέτερη, αλλά αποτελεί οργανικό στοιχείο του συστήματος. Συνεπώς τα κριτήρια με τα οποία αποφασίζει έχουν να κάνουν με τις προτεραιότητες, την συντήρηση και την αναπαραγωγή του. Στη μνημονιακή Ελλάδα, της φτωχοποίησης και της «θεραπείας του σοκ» δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Η διάλυση των υπολειμμάτων συνδικαλιστικής παρουσίας και η υπαγωγή των πάντων στις νόρμες της αγοραίας κυριαρχίας απαιτεί την θεσμική

αποτύπωση της νέας πραγματικότητας.

Η «κοινωνική ειρήνη» δεν ανέχεται κινητοποιήσεις και απεργίες, προέχει η «τάξη» και η «ασφάλεια» που επιβάλλει η επιχειρηματικότητα. Η οριοθέτηση των προτεραιοτήτων αυτών θυσιάζει, αφεύκτως, την έννοια της κοινωνικής δημοκρατίας.

Επομένως η ταύτιση της δικαστικής εξουσίας (κατά βάση, υπάρχουν πάντοτε και οι αξιοσημείωτες εξαιρέσεις) με τις επιταγές της κυβέρνησης έχει μια βαθύτερη λογική.

Αφού η συγκυβέρνηση εκφράζει ευρύτερες συστημικές –και όχι στενά κομματικές – ανάγκες απαιτείται η δικαστική της συνδρομή.

Η αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου αφήνει αλώβητους τους ολιγάρχες –ακόμα και ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης το ομολογεί.

Για τους λοιπούς οι νόμοι ισχύουν απαρέγκλιτα, προσαρμοσμένοι ερμηνευτικά στις ταξικές σκοπιμότητες που υπάρχουν.

Υ.Γ.

Διαφώνησα και διαφωνώ με το κλείσιμο των σχολείων και των Παν/μιων. Πίστευα και πιστεύω πως η διεκδίκηση μιας άλλης ποιότητας εκπαίδευσης πρέπει και μπορεί να γίνεται με ανοιχτά σχολεία. Άλλωστε δεν είναι το «τυπικό» που πάσχει, αλλά το περιεχόμενο της γνώσης και η διαδικασία παροχής της, που πρέπει πρώτα απ’ όλα να αλλάξει. Αυτά δεν αλλάζουν με την ακύρωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας αλλά μέσα σε αυτή.

Η εισαγγελική εντολή δεν βοηθά. Δε λύνει προβλήματα. Μπορεί να φοβίζει αλλά παιδεία υπό την πίεση απειλών και φόβου δεν υπάρχει.

Ο Υπουργός Παιδείας Α. Λοβέρδος δήλωσε διπλωματικά πως «Δεν καλέσαμε εμείς την εισαγγελία να παρέμβει»! Μένει να τοποθετηθεί για τη συμφωνία ή διαφωνία του με την κίνηση αυτή. Αλλά αυτά είναι δύσκολα πράγματα…

 

Δηλαδή δε φταίει το Υπουργείο αλλά ο … Πελεγρίνης;

pelegrinΌλη αυτή η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τα πανεπιστήμια κλειστά, όλο αυτό το σκηνικό που δημιουργείται το τελευταίο διάστημα είτε με τις δικαστικές αποφάσεις, είτε με τις δικαστικές παρακλήσεις, είτε ακόμη με τις πολιτικές πιέσεις δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο στην ελληνική κοινωνία.

Ουσιαστικά παρουσιάζεται ένα υπουργείο το οποίο δήθεν δεν γνωρίζει τίποτα.

Ξαφνικά ένα υπουργείο ανακαλύπτει πως 313 υπάλληλοι έχουν το ίδιο επώνυμο.

Ξαφνικά δηλαδή ανακαλύπτει το υπουργείο κάτι που το ξέρουν και οι πέτρες. Μεμονωμένα το έχουν ανακαλύψει όταν ο… άγιος Παυλόπουλος περνούσε το διάταγμα πλυντήριο. Δεν το είχαν ανακαλύψει όταν εδραίωναν πάλι για τα καλά αυτό το σύστημα και μάλιστα με ιδιαίτερα έντονα χαρακτηριστικά.

Το ανακάλυψαν τώρα και ουσιαστικά προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα κλίμα στην κοινή γνώμη ότι βρίσκεται σε θέση άμυνας.

Με τίποτα δεν θα έπαιρνα στα σοβαρά τα όσα λέει ο Πελεγρίνης βλέποντας την αγωνία των παιδιών, βλέποντας την πανεπιστημιακή εκπαίδευση υπό ένα καθεστώς κατάρρευσης, αν δεν ήταν τόσο χοντροκομμένη η υποκρισία του Υπουργείου Παιδείας.

Μπορεί ο Θ. Πελεγρίνης του ΕΚΠΑ να ανήκει στον ίδιο πολιτικό χώρο με τον Κ. Αρβανιτόπουλο του Παντείου, ωστόσο οι διαφορετικές προτεραιότητες οδήγησαν σε μη ανατάξιμη ρήξη.

Όλα τα δεινά της εκπαίδευσης το τελευταίο διάστημα τα ανακαλύπτει τώρα το υπουργείο Παιδείας; Δεν αναγνωρίζει ότι ίσως εκεί είχαν πάρει διαζύγιο από μια πραγματικότητα η οποία είχε διαμορφωθεί;

Ήταν μέχρι τώρα θεατής, μέχρι που το πρόβλημα χτύπησε την πόρτα τους. Είναι υποκριτικό από την πλευρά του υπουργείου να ανακαλύπτει τώρα εκ των υστέρων τέτοιου είδους ζητήματα όταν όφειλε να τα γνωρίζει και πολύ περισσότερο να τα έχει προλάβει μέσα από θεσμική θωράκιση. Φτάσαμε μάλιστα στο έσχατο σημείο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση για παράδειγμα να τρομάζει το υπουργείο Παιδείας με τις επαπειλούμενες κυήσεις. Ξέμειναν από καθηγητές τα σχολεία γι’ αυτό τον λόγο και το υπουργείο ξαφνικά ανακαλύπτει τώρα ότι υπάρχει και τέτοια πιθανότητα.

Η μεγαλύτερη υποκρισία!

Υποκριτικά αιφνιδιασμένο από αυτές καθ’ αυτές τις εξελίξεις προσπαθεί να μας πει ότι αυτό το ανακαλύπτει για πρώτη φορά και ότι αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά, χωρίς να έχει εναλλακτική λύση, δηλαδή να αναπληρώσει το έμψυχο δυναμικό που λείπει.

Την ώρα δηλαδή που η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στο κάγκελο, την ώρα που το πανεπιστήμιο παραμένει κλειστό, η κυβέρνηση προσπαθεί να συντηρήσει την κόντρα με τους πρυτάνεις αντιμετωπίζοντας με παγερή αδιαφορία αυτές καθ’ αυτές τις εξελίξεις στις οποίες όφειλε να είναι πρωταγωνιστής.

Την ώρα που οι φοιτητές βλέπουν την καριέρα τους να πάει περίπατο και μια ομάδα πανεπιστημιακών δασκάλων βλέπουν μπροστά τους την κατάρρευση του πανεπιστημίου δεν μπορεί να κατανοήσει κανείς τα καμώματα του υπουργείου, την υποκριτική του στάση και την προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης τέτοιων πάρα πολύ σοβαρών προβλημάτων.

Το γνωρίζει άριστα ο υπουργός, ο οποίος –για να διασώσει την καρέκλα του- προχώρησε σε πειθαρχική δίωξη εν ενεργεία πρύτανη, κάτι πρωτοφανές στην χώρα μας. Καταλύοντας κάθε έννοια αυτοδιοίκητου των ΑΕΙ και λειτουργώντας ως Ιαβέρης.

Ωστόσο εδώ πρέπει να επισημάνουμε τον βρώμικο ρόλο μιας συγχορδίας Μ.Μ.Ε  τα οποία καταλόγισαν στον Θ. Πελεγρίνη έγκλημα καθοσιώσεως –την θεατρική του παράσταση στο Παρίσι.

Προφανώς αν έμενε στην Ελλάδα το Σαββατοκύριακο θα άνοιγε το ΕΚΠΑ.

Απλά, για πολλοστή φορά τα media έστρωσαν το χαλί στην παρέλαση της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Υπουργός με … άποψη!

iekAkmi5Ένας από τους υπουργούς που πρωταγωνιστεί στο εκπαιδευτικό σκέλος της επιβολής του δόγματος «νόμος και τάξη» είναι ο πολυπράγμων Κ. Αρβανιτόπουλος .

Στην βασική εκπαίδευση (σε συνεργασία με τους ομοϊδεάτες Δένδια και Αθανασίου) εξαπέστειλε στο πυρ το εξώτερον τους καταληψίες μαθητές.

Στα πανεπιστήμια η άτεγκτη στάση τον οδήγησε στο να παραπέμψει στην εισαγγελέα τους υπευθύνους του κλεισίματος (πρυτάνεις) και ν’ απειλήσει με αργία τους διοικητικούς υπαλλήλους που δεν θ’ αποστείλουν λίστες διαθεσιμότητας.

Ωστόσο στα ιδιωτικά μαγαζιά που έχουν στηθεί –στην αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών- η κατανόηση και η αλληλεγγύη περισσεύει. Προ καιρού είχε κάνει ο ίδιος τα εγκαίνια εγκαταστάσεων γνωστού ΙΕΚ, παρακάμπτοντας το γεγονός πως υπηρετεί την δημόσια εκπαίδευση.

Το τελευταίο περιστατικό ωστόσο δημιουργεί μείζονες απορίες.

Πρόκειται για μια εγκύκλιο που είχε εκδώσει προ καιρού και η οποία ισοπέδωνε τις εργασιακές σχέσεις των δασκάλων στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης –  υπέρ των σχολαρχών εννοείται.

Η ομοσπονδία ιδιωτικών εκπαιδευτικών(ΟΙΕΛΕ)προσέφυγε στο ΣτΕ και εκεί διημείφθησαν ενδιαφέρουσες σκηνές. Κατά την ομοσπονδία, η οποία κατέθεσε αίτηση ακυρότητας ,όταν το ανώτατο δικαστήριο ζήτησε στοιχεία που ν’ αποδεικνύουν πως η «εγκύκλιος Αρβανιτόπουλου» ήταν μνημονιακή υποχρέωση οι νομικοί παραστάτες του υπουργού έχασαν τα λόγια τους. Απλά ανέφεραν πως δεν έχουν κάτι τέτοιο υπ’ όψη τους, ωστόσο το υφιστάμενο καθεστώς εργασιακών σχέσεων κρίθηκε «παράλογα προστατευτικό».

Κατόπιν αυτού ο εισηγητής της υπόθεσης στο ΣτΕ ζήτησε την επιβολή προστίμου στο υπουργείο παιδείας, θεωρώντας απαράδεκτη την στάση του. Η νομική οδός της υπόθεσης έχει σημαντική αξία, δεν είναι όμως του παρόντος.

Αποδεικνύεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, πως με το πρόσχημα των μνημονιακών υποχρεώσεων ορισμένοι υπουργοί αναλαμβάνουν να εκπληρώσουν τους μύχιους πόθους εργοδοτικών φορέων και οργανώσεων. Ξηλώνοντας τα τελευταία υπολείμματα θεσμικής προστασίας των εργαζομένων και αποδίδοντάς τους γυμνούς στο έλεος της αγοραίας ελευθερίας.

Για ν’ αποδειχθεί πως το ενδιαφέρον του Κ. Αρβανιτόπουλου για τις ευαγείς επιχειρηματικές δραστηριότητες των σχολαρχών πηγάζει από την φιλοσοφία του για τον ρόλο τους . Δηλαδή την υπαγωγή της εκπαίδευσης στις πρόνοιες των επενδυτών του χώρου, αφού πρώτα ερειπωθούν τα όσα απέμειναν όρθια στην δημόσια σφαίρα (της).