Υποκρισίας το ανάγνωσμα. Μέρος 1ο

Επειδή βαρέθηκα να ακούω για σύγχρονο κράτος στην υπηρεσία του πολίτη, από όσους έκαναν το ακριβώς αντίθετο!

 

diorismoiΗ συζήτηση για τις απολύσεις 15.000 υπαλλήλων στον ευρύτερο δημόσιο και δημόσιο Τομέα, οι αποφάσεις και η συμφωνία της Κυβέρνησης με την Τρόικα και ο τρόπος με τον οποίο αυτές θα υλοποιηθούν έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Είναι καλό να θυμηθούμε την πρόσφατη ιστορία για να βγάλουμε και τα κατάλληλα συμπεράσματα.

Η συζήτηση άνοιξε μετά το πρώτο μνημόνιο και κορυφώθηκε μετά το δεύτερο.

Η στόχευση ήταν αποκλειστικά δημοσιονομική. Υπήρξε η εκτίμηση πως σε μια χώρα που αντιμετωπίζει το φάσμα της χρεωκοπίας, ο «υπερτροφικός» δημόσιος τομέας θα έπρεπε να ματώσει. Έτσι κορυφαία τότε στελέχη της Κυβέρνησης ανέλαβαν το ρόλο του διαμορφωτή της κοινής γνώμης, με δηλώσεις τους και δημόσιες παρεμβάσεις, συκοφαντώντας στο σύνολο τους δημόσιους υπαλλήλους. Πάγκαλος και Λοβέρδος έδωσαν ρεσιτάλ: «Άχρηστοι και ανίκανοι», «1εκ. δημόσιοι υπάλληλοι καταδυναστεύουν 8 εκ. πολίτες», κ.τ.λ.

Ξεχνώντας βέβαια, όπως ξεχνούν και οι σημερινοί κυβερνώντες ότι τα προβλήματα, οι ασθένειες και τα κακώς κείμενα στο Δημόσιο, είναι δικά τους αποτελέσματα. Είναι αποτελέσματα των δικών τους πολιτικών (του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας), των δικών τους νόμων και αποφάσεων, των δικών τους ρουσφετολογικών τακτικών, των δικών τους πελατειακών λογικών.

Αυτοί που διόρισαν , αυτοί που χρησιμοποίησαν το δημόσιο σαν μέσο χειραγώγησης και συναλλαγής, ανακάλυπταν ξαφνικά το πρόβλημα! Πόση υποκρισία άραγε!

Ο στόχος ήταν η δημιουργία του κατάλληλου κλίματος ώστε από τη μία να υλοποιηθεί το σχέδιο περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, η περικοπή των εφάπαξ και τελικά να οδηγηθούν στην εφεδρεία ( που αποδείχθηκε μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές αστοχίες της μεταπολίτευσης) και γιατί όχι, στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.

Έπρεπε να βρεθούν οι ένοχοι για να δικαιολογηθούν το «μαζί τα φάγαμε» και να κατασκευαστούν μαζικά «υπεύθυνοι» της κρίσης!

Η πρώτη σοβαρή καταγραφή των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας έγινε επί Ραγκούση. Ο αριθμός που προέκυψε δεν δικαιολόγησε τους υπολογισμούς τους, καθώς η αντιστοιχία δεν ήταν αυτή που περίμεναν. Αντίθετα το κλίμα που καλλιεργήθηκε οδηγούσε σε μαζικές αποχωρήσεις με συνταξιοδοτήσεις δημοσίων υπαλλήλων, που δημιουργούσανε τεράστια κενά στην ήδη προβληματική κρατική μηχανή.

Οι μισθοί μειώθηκαν, περισσότερο από 40% έχασαν με το ενιαίο μισθολόγιο και τις καταργήσεις του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο!

«Ανακαλύφθηκαν» οι οργανισμοί και τα ΝΠΙΔ! Τα δικά τους δηλαδή δημιουργήματα – των πολιτικών – και η προσπάθεια συγχωνεύσεων απέδειξε για άλλη μια φορά τις τεράστιες αδυναμίες του πολιτικού συστήματος αλλά και την ανικανότητα του να κάνει τα αυτονόητα, ακόμη και στις πιο προκλητικές περιπτώσεις:

Η περίπτωση της «ΑΓΡΟΓΗ» είναι χαρακτηριστική!

Από τη μία εξαγγέλλονταν το κλείσιμο της  και αναδεικνυόταν το παράνομο των προεκλογικών (2009) προσλήψεων και από την άλλη αυτοί που σε μια ημέρα έγιναν υπάλληλοι αορίστου χρόνου, με αποφάσεις του ΔΣ, μετατασσόταν σε υπηρεσίες που  οι ίδιοι επέλεγαν (Νοσοκομεία, Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, Περιφέρειες κ.τ.λ.). Μιλάμε για τις 100% παράνομες προσλήψεις, έξω και πέρα από ΑΣΕΠ, μιλάμε για τις 100% παράνομες μετατροπές συμβάσεων από συμβάσεις έργου σε αορίστου χρόνου.

Ο Πάγκαλος κατήγγειλε την ΑΓΡΟΓΗ, ο Πάγκαλος εισηγούταν το νόμο 3895/2010 για την  «Κατάργηση και συγχώνευση υπηρεσιών, οργανισμών και φορέων του δημόσιου τομέα», που προέβλεπε ότι :

«Το προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και οι δικηγόροι που έχουν προσληφθεί με σχέση έμμισθης εντολής και υπηρετούν, κατά τη δημοσίευση του παρόντος, στις πιο πάνω εταιρείες που λύονται και τίθενται σε εκκαθάριση, με την επιφύλαξη των ρυθμίσεων της υποπερίπτωσης γγ΄ της περίπτωσης β΄ της παρ. 1 του παρόντος άρθρου, μπορούν με αίτησή τους να μεταφέρονται με την ίδια σχέση εργασίας στον Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. για τους υπηρετούντες στην ΑΓΡΟΓΗ Α.Ε. ή στο Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου για τους υπηρετούντες στην ΙΧΘΥ.Κ.Α. Α.Ε. ή σε άλλο φορέα αρμοδιότητας των υπουργείων τα οποία ασκούν εποπτεία στις υπό λύση και εκκαθάριση εταιρείες, ή σε υπηρεσίες των Υπουργείων αυτών ή σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ανεξάρτητες αρχές, Ν.Π.Δ.Δ. και Ο.Τ.Α. πρώτου και δεύτερου βαθμού, ανάλογα με τις υπηρεσιακές ανάγκες, όπως αυτές προκύπτουν από σχετικά αιτήματα των φορέων» (άρθρο 2 παρ. α)

Αυτό δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν την ίδια στιγμή στο τότε μεσοπρόθεσμο προβλεπόταν για τους εργαζόμενους στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και ειδικότερα όσων οι οργανισμοί καταργούνται ή συγχωνεύονται: Αξιολόγηση από το ΑΣΕΠ,  εργασιακή εφεδρεία και μετά από ένα χρόνο απόλυση!

Γιατί τα αναφέρω; Γιατί είναι καλό να θυμόμαστε, όταν φτάσουμε στο δια ταύτα, ότι όσοι σήμερα μιλούν για ποιοτική αναβάθμιση του Δημοσίου, προσπαθώντας να χρυσώσουν το χάπι 15.000 ωμών απολύσεων (συγγνώμη απομακρύνσεων), είναι οι ηθικοί αυτουργοί της δημιουργίας ΑΥΤΟΥ του Δημοσίου. Άρα με απλά λόγια δεν μπορούν να εμφανίζονται ως οι «άγγελοι της καθάρσεως»!

Ξεχνιέται επίσης εντέχνως όλο το σκηνικό των μονιμοποιήσεων (διακομματικών παρακαλώ) με τους μετακλητούς υπαλλήλους της Βουλής. Υπήρξαν μάλιστα και αναδρομικές μονιμοποιήσεις με δικαίωμα μετάταξης σε άλλους τομείς του Δημοσίου (με αιχμή το «προνομιούχο», άλλοτε, υπουργείο Οικονομικών κ.ά.) όσων είχαν υπηρετήσει στο παρελθόν, τουλάχιστον για δύο χρόνια, σε Κοινοβουλευτικές Ομάδες ή βουλευτές.

Αυτό έγινε επί προεδρίας Κακλαμάνη, ενώ την περίοδο που ανέλαβε Πρόεδρος της Βουλής η κυρία Αννα Μπενάκη-Ψαρούδα το φαινόμενο των μονιμοποιήσεων παρακάμφθηκε, καθώς προκρίθηκαν οι απευθείας διορισμοί, για να επανέλθει και μάλιστα με μεγάλη δυναμική επί προεδρίας Σιούφα. Με μια νέα, εξαιρετικά ευνοϊκή ρύθμιση (με αναδρομικό χαρακτήρα) προβλεπόταν ότι όσοι υπηρέτησαν ως μετακλητοί υπάλληλοι στα κόμματα ή στον Πρόεδρο και στους αντιπροέδρους της Βουλής αποκτούσαν δικαίωμα μονιμοποίησης ακόμη και αν η υπηρεσία τους διήρκεσε μία ημέρα. Ήταν μια κίνηση με διακομματικά οφέλη, με τον τότε Πρόεδρο της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικο να επιρρίπτει την ευθύνη… στον εμπνευστή της ρύθμισης, την οποία και κατήργησε καθιερώνοντας τους όρους του ΑΣΕΠ για τις προσλήψεις.

Η αδυναμία ελέγχων αλλά και η έλλειψη ουσιαστικού νομικού πλαισίου οδήγησε σε απίστευτες «ακρότητες» και αθλιότητες, στο όνομα πάντοτε του πελατειακού κράτους είτε σε κεντρικό είτε και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο: Καθαρίστριες που προσλαμβάνονταν για ένα εξάμηνο γινότανε ξαφνικά διοικητικοί υπάλληλοι, συμβασιούχοι εποχιακοί βρισκόταν σαν υπάλληλοι γραφείου σε Δήμους και Κοινότητες και άλλα πολλά και ανθηρά!

Στην περίοδο 2004 – 2009 το ελληνικό δημόσιο ξεχείλωσε εντελώς:

Δαπανούσε πάνω από 220 εκ. ευρώ το χρόνο για να χρηματοδοτεί τις περίπου 700 νέες δημόσιες υπηρεσίες και τις περίπου 500 επιτροπές που σύστησε η κυβέρνησή του από το 2004 έως τον Ιανουάριο του 2009.

Η ΝΔ αύξησε το μέγεθος του δημόσιου (μαζί με τον ευρύτερο) τομέα από το 39% στο 42% του ΑΕΠ, δηλ. κατά 35 δις Ευρώ.

Η ΝΔ αύξησε τις πρωτογενείς δαπάνες από 18% σε 20% του ΑΕΠ!

Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά και ένα κρίσιμο σημείο:

Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, δεν μπορούν να αποδεχτούν ούτε τη λογική των ρουσφετιών ούτε τη λογική των «ημετέρων»! Γιατί δεν είναι δυνατόν να τσουβαλιάζονται μόνο και μόνο για να  δημιουργηθούν θύματα από το πουθενά!

Κλείνω αυτό το πρώτο μέρος με μια απλή απορία για τη συνέχεια:

Ένας διοικητικός υπάλληλος με 25 χρόνια προϋπηρεσία, που δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα στην επαφή του με τους πολίτες, που ήταν πάντοτε τυπικός και ουσιαστικός, που τηρούσε το ωράριο του, αλλά δεν μιλά ξένη γλώσσα και δεν έχει μεταπτυχιακό στα μαθηματικά, είναι χειρότερος από έναν πτυχιούχο μιας σχολής πανεπιστημίου, που μιλά 5 γλώσσες και έχει δύο μεταπτυχιακά και ο οποίος θα βρεθεί – πιθανώς – στη θέση του;

Πως και ποιοι θα αξιολογήσουν προσόντα και θα τα ορίσουν για αντίστοιχες θέσεις;

«Επίορκοι», κοπανατζήδες, αξιολόγηση και δομές στη συνέχεια…

Advertisements

Ο «γκουρού» της πολιτικής σκέψης!

pagkalos2Διάβασα ότι ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θεόδωρος Πάγκαλος, σε επιστολή που απέστειλε προς τον πρόεδρο του Κινήματος, Ευάγγελο Βενιζέλο εξέφρασε τη λύπη του για τα αποτελέσματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων που αφορούν στο ΠΑΣΟΚ.

Είπε επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ δεν εκφράζει πλέον τον κοινωνικό χώρο της Κεντροαριστεράς .

Ο κ. Πάγκαλος εντοπίζει τις αιτίες της υποχώρησης των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ στις «σοβαρές ευθύνες» που έχει, όμως λέει, για την εδραίωση των πελατειακών σχέσεων, στο κόστος «της υπεύθυνης διαχείρισης της κρίσης χρέους που βιώνει η χώρα», καθώς και στην «απραξία των υπουργών μας», την «αδικαιολόγητη άρση στήριξης της κυβέρνησής μας από τους δικούς μας βουλευτές» και την «απουσία διαλόγου, διαδικασιών και προσανατολισμού στο κίνημα μας».

Ωραία!

Προφανώς απ’ ότι καταλαβαίνω δεν βλέπει καμία δική του ευθύνη στην δημοσκοπική κατάπτωση του ΠΑΣΟΚ, γιατί αυτός δεν είχε καμία σχέση ούτε με την Κυβέρνηση, ούτε με το κόμμα!

Ξεχνά βεβαίως ότι αποτέλεσε ενεργό και κορυφαίο στέλεχος της κυβερνητικής ομάδας που αποφάσισε, χάραξε και υλοποίησε τις πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα στη μαζική φτώχεια και στα πολιτικά αδιέξοδα αλλά και το ΠΑΣΟΚ στην πολιτική απαξίωση!

Ξεχνά ότι πρόσβαλε επανειλημμένα με δηλώσεις και χαρακτηρισμούς χιλιάδες εργαζόμενους, ότι προκάλεσε την κοινή λογική με την προσπάθεια να ισοκατανεμηθούν οι ευθύνες για την κατάντια της χώρας ανάμεσα στους πολιτικούς και τον απλό πολίτη. Ότι προσπάθησε να δημιουργήσει ενόχους και συνενόχους, προκειμένου να απαλυνθούν οι τεράστιες πολιτικές του ευθύνες και η αδυναμία του να ασκήσει το ρόλο που είχε αναλάβει!

Θυμήθηκε λέει τις πελατειακές σχέσεις! Γοργά που ήρθε η Άνοιξη!

Ποιος; Ένας εξ αυτών που πάτησε σε αυτές τις λογικές, που λειτούργησε σαν γνήσιο τέκνο του παλαιοκομματισμού και που όχι μόνο διόρισε την κόρη του αλλά επέβαλλε και σαν υποψήφια Δήμαρχο με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ τη σύζυγό του!

Μιλά για την απραξία των Υπουργών; Ποιος;  Αυτός που έχοντας αναλάβει την ευθύνη ευτέλισε τη διαδικασία αντικειμενικής επιλογής στελεχών για την κάλυψη του Δημοσίου και έκανε 1 και πλέον χρόνο να αλλάξει τους διοικητές του ΙΚΑ και των εφοριών!

Αργά θυμήθηκε και την απουσία διαλόγου, διαδικασιών και προσανατολισμού στο κίνημα! Αργά γιατί όσο κατείχε υπουργικούς θώκους η πρακτική του αποθέωνε το διάλογο, οι διαδικασίες ανθούσανε και το κίνημα είχε σταθερό προσανατολισμό  προς τα … δεξιά, δυστυχώς!

Συγκλονιστική και η ανακάλυψη ότι το ΠΑΣΟΚ δεν εκφράζει την Κεντροαριστερά!

Σώπα βρε γκουρού της πολιτικής σκέψης!!!!

Την εξέφραζε να υποθέσω όταν νομοθετούσες διαλύοντας την κοινωνία, όταν έκοβες οριζόντια μισθούς και συντάξεις, όταν εκτόξευες την ανεργία;

Την εξέφραζε όταν στήριζες την Κυβέρνηση Παπαδήμου, όταν στήριζες μεσοπρόθεσμα, μνημόνια και τη λογική της συγκυβέρνησης με το Σαμαρά από τον Ιούνιο του 2011!

Εκτός και αν η υπόκλιση του Πάγκαλου στις «ικανότητες» του Σαμαρά και το κάλεσμα να τον στηρίξουν όλοι, αποτελεί την σύγχρονη μετάφραση των θεωρητικών αναζητήσεων των σύγχρονων σοσιαλιστών!

Ποιος να τον πιστέψει και ποιος να τον πάρει στο σοβαρά σήμερα;

Πολιτικός αλληθωρισμός!

Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο. Πάντοτε είχαν αυτή την ασθένεια που έφευγε το ματάκι τους αρκετές μοίρες προς τα «δεξιά»!

Οι απόψεις τους, οι δηλώσεις τους και κυρίως η πολιτική τους πρακτική.

Εδώ και λίγες ημέρες η πολιτική τους υπερμετρωπία ανέβηκε πολλούς βαθμούς, ο αλληθωρισμός έγινε φανερός αλλά δεν τους νοιάζει. Δεν έχουν και λόγο να κρυφτούν!

Ανακάλυψαν το «σωτήρα» της χώρας. Και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναζητούν λόγους και αιτιολογίες για να προσκολληθούν δίπλα του. Άλλωστε μια ζωή προσκολλημένοι στην εξουσία ήταν. Προϊόντα ενός άκρατου κυβερνητισμού, εραστές της εξουσίας και των διαπλοκών που αυτή παρήγαγε.

Μετά τον Θεόδωρο Πάγκαλο που προέτρεψε «να πάμε όλοι με τον Σαμαρά» και τον Ανδρέα Λοβέρδο που δήλωσε ότι με τις ενέργειες του Πρωθυπουργού η Ελλάδα βγήκε επιτέλους από την απομόνωση, άλλο ένα κρούσμα «φιλο-σαμαρισμού» ανέκυψε στο ΠΑΣΟΚ.

Ο βουλευτής και πρώην υπουργός Νίκος Σηφουνάκης ερωτηθείς στον Άλφα 9,89 πώς κρίνει το έργο του Πρωθυπουργού δεν έκρυψε το θαυμασμό του :

«Κανείς δεν περίμενε ότι ο Σαμαράς θα προχωρούσε έτσι. Πρέπει να πάει καλά. Είναι ηρωικός ο χειρισμός με την Τρόικα, που πρώτος χρεώνεται ο Σαμαράς».

Θυμόσαστε από πότε μιλούσαμε για την προσπάθεια ανασυγκρότησης της «κεντροδεξιάς» στην Ελλάδα;

Γιατί αν μη τι άλλο προκαλεί απορίες όχι ο θαυμασμός γενικώς και αορίστως αλλά η αποδοχή της πλήρους κυβερνητικής ανυπαρξίας 4 μήνες τώρα.

Και υποτίθεται ότι αυτοί ήταν μέλη και πρώτα βιολιά σε μια Κυβέρνηση που «έσωσε» τη χώρα. Ήταν αυτοί που αντιμετώπισαν τον άκρατο λαϊκισμό του σημερινού «σωτήρα»!

Σημεία των καιρών!

Γράφει ο Σωκράτης Ξυνίδης στο ιστολόγιο του:

«Ρε δεν μας παρατάτε ήσυχους που ανακαλύψατε ότι ο Σαμαράς με την παρέα του, που είναι η συνέχεια του Καραμανλή και της παρέας του που ρήμαξαν τον τόπο, έγινε ξαφνικά άψογος και σωτήρας της χώρας; Όταν επί έξι και πλέον μήνες στη χώρα δεν κινείται ούτε φύλλο; Όταν ό,τι μα ό,τι παρουσιάζουν ως έργο τους, είναι το αίμα που φτύσαμε δουλεύοντας 24 ώρες το 24ωρο και οι «σωτήρες» μας πέταγαν αβγά, γιαούρτια και κατάρες ως δοσίλογους, μιαρούς εφαρμοστές του μνημονίου; Και τα λέτε αυτά εσείς που διατελέσατε υπουργοί των κυβερνήσεων του Παπανδρέου; Τώρα καταλαβαίνω απόλυτα γιατί μας βρίζει ο κοσμάκης. Και γιατί πράγματι φταίει ο Παπανδρέου. Γιατί προκειμένου να σώσετε το πολιτικό τομάρι σας πουλάτε και τη μάνα σας και παρόλα αυτά σας έκανε υπουργούς. Πάτε και στη ΝΔ τώρα. Εμπρός στον δρόμο που χάραξε η Άρια. Α! και να μην ξεχάσω: Πάτε και στον ηγούμενο Εφραίμ να πάρετε την ευχή του.»

 

Οπότε τι να συμπληρώσω εγώ;

Η παραδοχή της πολιτικής ανικανότητας!

Δεν ξέρω αν αξίζει ο κόπος να σχολιάσει κάποιος συνέντευξη του Πάγκαλου!

Δεν ξέρω αν αξίζει να χαραμίσει κάποιος το χρόνο του για να σχολιάσει τα όσα το θλιβερό κατάντημα αυτού του πολιτικού είπε, στη συνέντευξη του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ».

(Διαβάστε αναλυτικά την συνέντευξη ΕΔΩ (αν αντέξετε!)

Δεν με ενοχλεί ούτε ο «έρωτας» του για τον Σαμαρά, ούτε η ευκολία με την οποία ζητά μερικές χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ούτε ο τρόπος με τον οποίο χαρακτηρίζει τον επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Γιατί το να υποβάλλει τα σέβη του στο Σαμαρά είναι λογική κατάληξη της πολιτικής του διαδρομής αλλά και του πολιτικού αλτσχάϊμερ που προφανώς τον έχει κυριεύσει. Ολοκληρώνει έτσι μια διαδρομή από τη Νεολαία του Λαμπράκη, στο ΚΚΕ, στο ΠΑΣΟΚ και σήμερα ψυχή τε και πνεύματι, στη νεοσυντηρητική παράταξη!

Γιατί το να ζητά απολύσεις, έτσι χαλαρά, είναι συνεπές με την πρακτική του όλα αυτά τα χρόνια. Είναι συνεπέστατο με την απάνθρωπη πλευρά μιας προσωπικότητας που αφού διόρισε , διόρισε και διόρισε, αφού χρησιμοποίησε το πελατειακό κράτος, αφού έκανε το κομμάτι του, σήμερα έτσι απλά, χωρίς ίχνος ντροπής ζητά να σταλούν μερικές χιλιάδες οικογενειών στη φτώχεια και την κοινωνική απομόνωση.

Γιατί το να χαρακτηρίζεις γελοίο έναν πολιτικό σου αντίπαλο, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του, είναι  ένδειξη μιας αυταρχικής, φασιστικής λογικής αλλά και αυτής της εγωπαθούς αντίληψης ότι «εγώ είμαι ο κρίνων τους πάντες», που δημιούργησε η δεινοσαυρική του σχέση με την πολιτική.

Με ενοχλεί όμως γιατί αυτό το προϊόν του πολιτικού συστήματος, που το στράγγιξε για 30 συναπτά έτη, είτε σαν βουλευτής , είτε σαν υπουργός ή υφυπουργός ή αντιπρόεδρος είναι από τους κατεξοχήν υπεύθυνους για την κατάντια της χώρας.

Γιατί επί 30 χρόνια έτρωγε, έτρωγε, έτρωγε μόνος του ή με τους πολιτικούς του φίλους, γιατί ακόμη και σήμερα προσωποποιεί τη λογική της υποτιθέμενης αυθεντίας, που έτσι δικαιωματικά μπορεί να λέει την όποια βλακεία, καθώς περνά από τη φάση της ενεργούς πολιτικής σε εκείνη της πολιτικής αλλά και κοινωνικής γραφικότητας.

Υπάρχει όμως μια ερώτηση που θα έπρεπε να γίνει κάποια στιγμή στον Πάγκαλο.

Υπάρχει έστω και μία πολιτική του παρέμβαση όλα αυτά τα χρόνια της πολιτικής του δράσης για την οποία θα τον θυμούνται; Έστω μια πρόταση, έστω ένα νομοσχέδιο, έστω κάτι που σε επίπεδο υλοποιήσιμης πολιτικής έχει συνδεθεί με το όνομα του;

30 χρόνια θα περιγράφονται από πολιτικές ηλιθιότητες και βλακώδη φραστικά πυροτεχνήματα του τύπου «μαζί τα φάγαμε» ή «όλοι μαζί με το Σαμαρά, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος»!

Όταν η πολιτική διαδρομή ενός ανθρώπου ταυτίζεται με δηλώσεις και αστεϊσμούς, την διαρκή υπονόμευση  του κόμματος που τον ανέδειξε ( πώς να ξεχάσει κανείς την υπονομευτική του προσπάθεια με την περίφημη κίνηση των τεσσάρων κατά του Α. Παπανδρέου) και το μηδενικό πολιτικό έργο η κατάληξη δεν είναι άλλη από τον εξευτελισμό του.

Θα μείνει ίσως και η σκληρή παραδοχή της πλήρους ανικανότητας ενός αντιπροέδρου μιας Κυβέρνησης, ο οποίος δηλώνει ευθαρσώς : «Εμείς δεν εφαρμόσαμε ποτέ όσα μας ζητήθηκαν γιατί είμαστε ανίκανοι…»

Η παραδοχή της ανικανότητας του είναι ίσως η μόνη θετική παραδοχή αυτής της συνέντευξης…